آوای بوف | AVAYe BUF
02 December 2025 18:54
📚 دشت علق
✍️ به قلم: خالد
فرمت: PDF
زبان : فارسی
آوای بوف
━⊰✹🦉✹⊱━
آرشیو کتاب:
@
سایت:
avayebuf.com
یوتیوب
https://youtu.be/kWU_Xx0G7pI
Читать полностью…
آوای بوف | AVAYe BUF
22 November 2025 16:54
🎙 پادکست:
📝 #فروپاشی_زبان_سیاسی ؛؛
نقدی بر لمپنیسم فضای مجازی
✍️ نویسنده: #قاسم_قره_داغی
گویش: #مریم_درخشش
تولید تیم #آوای_بوف
در این اپیزود، نگاهی ریشهای و بیپرده به یکی از خطرناکترین بحرانهای امروز جامعهٔ ایران میاندازیم:
لمپنیسم سیاسی.
بررسی میکنیم چگونه بخشی از جریانهای مدعی مبارزه با رژیم اسلامی، با بازتولید خشونت کلامی و بیاخلاقی دیجیتال، عملاً به بازوی فرهنگی همان استبدادی تبدیل شدهاند که ادعای مبارزه با آن را دارند.
این پادکست یک تحلیل صریح، علمی و ساختارشکن است؛ دعوتی برای بازگشت به اخلاق، گفتوگو و سیاستورزی مدرن در میانهٔ آشفتهترین دوران تاریخ معاصر ایران.
#ایران
#سیاست_ایران
#پادکست_سیاسی
#تحلیل_سیاسی
#جامعه_شناسی
#ایران_آینده
#گفتمان
#لمپنیسم
#خشونت_کلامی
#اپوزیسیون
#سلطنتطلبی
#اخلاق_سیاسی
#آزادی
#رسانه
#ایران_نو
#پادکست_فارسی
#IranPolitics
#IranPodcast
#PersianPodcast
لینک یوتیوب:
https://youtu.be/RKMXlCWdg1s?si=486Rp6DbIHuLN1z-
Читать полностью…
آوای بوف | AVAYe BUF
22 November 2025 16:54
#فروپاشی_زبان_سیاسی ؛
نقدی بر لمپنیسم فضای مجازی
✍ به قلم: #قاسم_قره_داغی
( ۱ )
در مطالعهی ساختارهای قدرت و مقاومت در ایران امروز، یکی از نشانههای آشکار بحران سیاسی، نه در سطح حکومت بلکه در سطح اپوزیسیون رخ میدهد؛ بحرانی که بیش از هر چیز، در زبان، الگوهای ارتباطی، و منطق گفتاری مخالفان بروز یافته است.
بخشی از جریان سلطنتطلبی که امروز در فضای مجازی بازنمایی میشود، نشانهی عریانِ شکست در گذار از خشم به سیاست، و از اعتراض به بدیلسازی است؛ نشانهی ظهور نوعی «لمپنیسم دیجیتال» که در مقامِ تحلیل علمی، نه بهعنوان انحرافی جزئی، بلکه بهعنوان پدیدهای ساختاری باید بررسی شود.
در ایران معاصر، کمتر پدیدهای به اندازهی انحطاط زبان سیاسی در میان بخشهایی از مخالفان حکومت، نیازمند واکاوی جامعهشناختی و تحلیل عمیق است. فروپاشی اخلاقی و گفتمانی بخشی از نیروهایی که خود را «سلطنتطلب» معرفی میکنند، تنها یک انحراف فردی یا یک لغزش نسلی نیست؛ بلکه تبلور فرایندی ریشهدار است که در لایههای عمیقتر ساختار اجتماعی ایران رسوب کرده و اکنون در قالب لمپنهای مجازی خود را بازتولید میکند. آنچه امروز در شبکههای اجتماعی شاهد آن هستیم؛ فحاشی بیمحور، تهدید، توهین، واژگان خشن و خشمی بیریشه؛ نه صرفاً یک رفتار غلط، بلکه نشانهی یک بحران زبانی است: بحرانی که نشان میدهد چگونه واژهها پیش از آنکه ابزار بیان اندیشه باشند، به ابزار نمایش هویتهای ناکام تبدیل شدهاند.
ما با نسلی روبهرو هستیم که از دل یک نظام ایدئولوژیک برآمده، اما خود ضد آن است؛ نسلی که از خشونت گریخته، اما به زبان خشونت سخن میگوید؛ نسلی که سلطهستیزی میکند، اما الگوی سلطه را بازسازی میکند. این تناقضِ ریشهای، تنها از دل تحلیل روانشناسی جمعی برنمیآید؛ بلکه بافت سیاسی و اجتماعی ایران را میتوان در آن دید: جامعهای که چهار دهه در معرض تولید پیوستهی تحقیر، سانسور، تربیت ایدئولوژیک، و زبان دستکاریشده بوده، نمیتواند یکشبه زبانی تازه بسازد. زبان، حافظهی تاریخی یک ملت است، و تاریخ ما در نیمقرن اخیر چیزی جز تجربهی تحقیر سیستماتیک نبوده است.
در چنین بستری، بخشی از جریانهایی که خود را «آلترناتیو» معرفی میکنند، عملاً نتوانستهاند از مدار فرهنگی حاکمیت اسلامی بیرون شوند.
نقد ما در اینجا متوجه آن بخش از سلطنتطلب پرصدایی است که گویی نقش اپوزیسیون را نه در اندیشیدن، که در فریادزدن خلاصه کرده است.
آنان که خود را وارث سنت سیاسی مشروطهخواهی میدانند، اما در عمل به بدویترین شکل ممکن از زبان استفاده میکنند؛ گویی فکر کردن یک تجمل اضافی است و تنها واکنش غریزی به مثابه کنش سیاسی کافیست.
این تغییر، تنها یک لغزش رفتاری نیست؛ بلکه نشانهی برآمدن طبقهای سیاسینماست که فاقد تجربهی زیستهی سیاست و فاقد حافظهی تاریخی آن است.
ما با ظهور یک «طبقهی گفتاری خام» مواجهیم؛ طبقهای که هویت سیاسیاش را نه از برنامهی فکری، نه از جنبشهای تاریخی و نه از تجربهی مبارزاتی، بلکه از الگوریتمهای شبکههای اجتماعی دریافت میکند. چنین طبقهای نمیتواند زبان مسئولانه تولید کند؛ زیرا اساساً وجودش بر پایهی واکنش شکل گرفته، نه کنش.
آنچه در این حلقهها میبینیم، شکل مدرنشدهای از همان عوامگرایی مذهبی است که جمهوری اسلامی بر پایهی آن مشروعیتسازی میکرد؛ با این تفاوت که لباس آن تغییر کرده، اما سازوکار روانشناختیاش همان است. این گروهها، بدون آنکه خود آگاه باشند، در حال ادامهدادن میراث خشونت کلامی حکومتاند؛ زیرا خشونت، در فرهنگ سیاسی ایران، هنوز به عنوان «قدرت» به حساب میآید، نه به عنوان «زوال خرد».
مسئلهی اصلی ما دقیقاً همینجاست: مشکل از آنجا آغاز میشود که زبان به جای آنکه ابزار انتقال معنا باشد، به ابزار تخلیهی ناکامی تبدیل میشود. این ناکامی، نه ناکامی سیاسی بلکه ناکامی وجودی است؛ نتیجهی زیستن در جامعهای که ساختارهایش اجازهی بلوغ سیاسی نمیدهد. از این رو، بخشی از مخالفان حکومت—به جای خلق زبان تازه—زبانی را بازتولید میکنند که میراث همان حکومتیست که با آن در ستیزند. این بازتولید، نه یک تصادف بلکه نتیجهی فقدان فضای تمرین گفتوگوست.
...ادامه
⬇️
Читать полностью…
آوای بوف | AVAYe BUF
22 November 2025 16:53
📚 نقد و تحلیل جباریت
✍️ به قلم: مانس اشپربر
فرمت: PDF
زبان : فارسی
آوای بوف
━⊰✹🦉✹⊱━
آرشیو کتاب:
@
سایت:
avayebuf.com
یوتیوب
https://youtu.be/41styp8kFuY
Читать полностью…
آوای بوف | AVAYe BUF
14 November 2025 20:15
🎙 پادکست:
📝 #مرگ_خاموش_یک_متفکر؛
یادبودی برای #بهرام_مشیری
✍️ نویسنده: #قاسم_قره_داغی
گویش: #مریم_درخشش
تولید تیم #آوای_بوف
مرگ بهرام مشیری فقط پایان یک زندگی نبود؛ پایان بخشی از عقلانیتِ تبعیدی بود که سالها در برابر فحاشیهای سازمانیافته، تاریخسازیهای دروغین و قبیلهپرستیِ سیاسی ایستاد.
امروز حجم نفرتِ تولیدشده علیه او بیش از هر چیز واقعیتی عریان را روشن میکند:
جامعهای بیمار، روشنفکر را نه از سر تفکر که از سر کینه میکُشد؛ حتی پس از مرگ.
این پادکست ادای دینی است به کسی که فهمید «انتقال دانش» تنها راهِ بقاست
و همین را تا آخرین روز ادامه داد.
#بهرام_مشیری #مرگ_خاموش_یک_متفکر #اپوزیسیون #آگاهی #ایران #تاریخ #نقد_قدرت #روشنفکر #اندیشه #فرهنگ #تحلیل #روشنفکری_ایران #مبارزه_با_تحجر
🔴 لطفا گوش کنید و به اشتراک بگذارید.
لینک یوتیوب
https://youtu.be/r0D_buOs398?si=0_64BZe_0Xe4XAVc
Читать полностью…
آوای بوف | AVAYe BUF
10 November 2025 21:27
📝 یادبودی برای #بهرام_مشیری
✍ نویسنده: #قاسم_قره_داغی
در مرگ خاموش یک متفکر، جامعهای به عریانیِ فکریِ خویش میرسد.
مرگ بهرام مشیری تنها فقدان یک چهرهی رسانهای یا تاریخپژوه نبود؛ بلکه مرگ آخرین بازمانده از نسلی بود که هنوز میکوشید در میان غوغای خرافه، تبلیغ، دینسالاری و ابتذال، از اندیشیدن به مثابه مقاومت سخن بگوید. جامعهای که مرگ منتقدان خود را با سکوت یا شوخی میگذراند، در واقع مرگ خویشتن را جشن میگیرد. و این همان جایی است که ما ایستادهایم: در گورستان اندیشه، زیر سایهی عمامهها و میان مردمانی که هنوز ایمان را با رستگاری، و شک را با گناه اشتباه میگیرند.
بهرام مشیری بیش از سه دهه کوشید تاریخ ایران را از زیر غبار اسطوره و تبلیغ مذهبی بیرون بکشد. اما مرگ او نهتنها پایان یک زندگی، بلکه بازتاب بیماری مزمنی است که جامعهی ایرانی را قرنهاست میفرساید: ترس از تفکر مستقل.
ما مردمی هستیم که در ستایش قربانیان خود مهارت داریم، نه در فهم میراثشان. هنوز همانگونه که حافظ را به تسبیح بدل کردیم و خیام را به جام شراب، مشیری را هم در قفس «خداناباوری» خلاصه میکنیم، تا از تفکر دردناک او در امان بمانیم.
جامعهی ما با هر مرگ متفکری، سبکتر میشود؛ نه از اندوه، بلکه از بار عقل.
این سبک شدن، خطرناکترین نوع سقوط است.
مرگ مشیری یادآور این حقیقت تلخ است که در کشوری که دین، ایدئولوژی، و تعصب را در تار و پود آموزش و رسانه تنیدهاند، روشنفکر تنهاست و مرگش، بیصدا.
در ایران امروز، جهل نه یک ضعف که یک هویت جمعی است؛ جهلِ مقدس، مشروع و پر زرق و برق. در این میان، صدای یک منتقد که از تاریخ و از نقد قرآن و از شاهنامه همزمان سخن میگفت، نه تحمل میشود و نه فهمیده.
ما در دورانی زندگی میکنیم که «نقد» به ناسزا بدل شده و «ایمان» به ابزار قدرت. روحانیون و مبلغان دین، نه بهعنوان نمایندگان خدا بلکه بهعنوان معماران جهل، ساختار روانی جامعه را در مشت دارند. دین در ایران دیگر یک باور نیست؛ یک نظام نظارتی است، یک اقتصاد، یک ماشین کنترل. و از دل همین ماشین، نسلی بیرون آمده که نه تاریخ میخواند، نه میاندیشد، بلکه تنها «احساس» میکند. احساس مذهبی، احساس وطندوستی، احساس نفرت.
این جامعه از عقل گریزان است، زیرا عقل هزینه دارد، عقل مسئولیت میطلبد، عقل از ما میخواهد که بپرسیم چرا سجده میکنیم و چرا سکوت میکنیم.
اگر مرگ مشیری را تنها به عنوان واقعهای شخصی ببینیم، در واقع از فهم آن طفره رفتهایم. مرگ او آینهای است در برابر جامعهای که دیگر تفکر نمیکند. او از نسلی بود که هنوز به آموزش و کتاب ایمان داشت، نه به «پیج» و «استوری». نسلی که از مهاجرت هم به عنوان بستر گفتوگو با ملت خویش استفاده کرد، نه برای فرار از آن.
اما امروز مهاجرت برای بسیاری، تنها بریدن از ریشههاست، نه بازسازی آنها. و مرگ او در غربت، تصویری کامل از وضعیت ماست: ایرانیانی که در هر نقطهی جهان که باشند، از اندیشیدن در وطن خویش تبعید شدهاند.
مرگ اینگونه متفکران، شکست فردی نیست؛ نشانهی مرگ فرهنگی است که دیگر به پرسش احتیاج ندارد. پرسش در ایران امروز، بیکارکرد شده است. آموزش دینی از کودکی ذهنها را تسلیم کرده، سیاست دینی زبانها را، و اقتصاد دینی شرافتها را. دین دیگر یک اعتقاد نیست، بلکه یک «سیستم» است؛ سیستمی که برای تداوم خود، به تودهی مؤمن، فرمانبر و بیدانش نیاز دارد. و درست در چنین سیستمی است که متفکری چون مشیری به تهدید بدل میشود، نه به سرمایه.
ما در دههای زندگی میکنیم که شکست عقلانیت در ایران دیگر پنهان نیست. هر آنچه او در نقد خرافه گفت، امروز در خیابانها و دانشگاهها و حتی در میان تحصیلکردگان دینی، به شکل دردناکتری عینیت یافته است. وقتی جامعهای نمیتواند بین «باور» و «دانش» تمایز قائل شود، در واقع همهی حقیقت را به وجدان مذهبی واگذار کرده است. و در چنین جامعهای، آتئیست نه یک اندیشمند که یک مجرم است. مشیری این جرم را پذیرفت، نه برای تحریک، بلکه برای آزادی. آزادی اندیشه از اسارت ایمان.
در جهان مدرن، دین عقبنشینی کرده است؛ اما در ایران، بازتولید میشود. این بازتولید نه از ایمان مردم، بلکه از نیاز حکومت به کنترل میآید. رژیم اسلامی ایران، بهدرستی فهمیده است که حفظ قدرت نه از طریق زور نظامی، بلکه از طریق مهندسی ذهن مذهبی ممکن است. آنچه مشیری و همفکران او میکوشیدند افشا کنند، همین مکانیسم بود: پیوند مقدس میان دین و قدرت. آنها میخواستند ایرانی بفهمد که ایمان شخصی، وقتی به ابزار سیاسی بدل شود، به فساد و جنون جمعی میانجامد. و اکنون پس از مرگ او، باید از خود بپرسیم: آیا این جامعه هنوز توان شنیدن چنین صدایی را دارد؟
Читать полностью…
112188