Telegram-канал analhaghhoo - انا الحق: Unsorted

انا الحق

30 June 2026 16:34

‍ ✨

🔷 سفر در دریای بیکران مثنوی معنوی
شرح مثنوی مولانا جلال‌الدین رومی

👤 توسط استاد فرهیخته، دکتر اسماعیل منصوری لاریجانی

✨فرصتی برای صیقل دادن روح
و بازگشت به خویشتن. ✨

✅جلسه اول
💥درس‌های از مثنوی معنوی،
استاد دکتر اسماعیل# منصوری لاریجانی

«بشنو این نی چون حکایت می‌کند، از جدایی‌ها حکایت می‌کند»

مراد از «نی»، نفس ناطقهٔ انسان است؛ بدین معنا که هر انسان، اگر به نفس خویش مراجعه کند، درمی‌یابد که این دنیا وطن مألوف او نیست و از جای دیگری آمده است.

ازاین‌رو، اگر با دقت گوش فرا دهد، نفس ناطقهٔ او از جدایی شکایت می‌کند و از زودگذر بودن و بی‌اعتباری این دنیا حکایت دارد.

«از نیستان چون مرا بگریده‌اند, در نفیرم مرد و زن نالیده‌اند»

نی چون از نیستان می‌روید، معدن، منبع و وطن آن نیستان است. نفس ما نیز از نیستان است و از وطن مألوف خویش آمده است.

نیستان را عارفان «اعیان ثابته» یا
«حضرت علم الهی» می‌دانند.
به بیان ساده‌تر، همهٔ ما از پیشِ خدا آمده‌ایم:

«إِنّا لِلّهِ وَإِنّا إِلَیْهِ راجِعُونَ». از آن‌جا که ما از آن ساحت به این دنیا آمده‌ایم، مولانا می‌گوید: چون از آن‌جا جدا شدم، از فریادم مرد و زن نالیده‌اند

.

«سینه خواهم شرحه‌شرحه از فراق, تا بگویم شرح درد اشتیاق»

مراد از سینه، همدمی است که سینه‌ای پاره‌پاره از فراق داشته باشد و هم‌درد انسان گردد، تا بتوان شرح این درد اشتیاق را با او در میان نهاد.

انسان هرچه بیشتر به یاد وطن مألوف خویش، یعنی خدا، باشد، درد اشتیاق در او فزونی می‌یابد و شوق لقاءالله در او تقویت می‌شود.
هرچه از خدا دورتر بماند، این درد فراق در او شعله‌ورتر می‌گردد.

«هر کسی دور ماند از اصل خویش, باز جوید روزگار وصل خویش»

در این‌جا قاعده‌ای فلسفی مطرح می‌شود: هر چیز و هر کسی که از اصل خویش دور مانده است، ذاتاً میل به رجوع به اصل خود دارد.

همان‌گونه که قطره را هرجا رها کنید، به سوی دریا می‌رود و جزء همواره به سوی کل میل دارد، انسان نیز به سوی خدا گرایش دارد .

اگر به حقیقت وجود و فطرت خود مراجعه کنیم، میل و کشش عظیمی به سوی خدا در درون خویش می‌یابیم.

« من به هر جمعیتی نالان شدم, جفت بدحالان و خوش‌حالان شدم»

با هر گروهی همنشین شدم؛ چه آنان که اهل معرفت و خوش‌حال بودند و چه آنان که چنین نبودند. با همهٔ این گروه‌ها مجالست داشتم.

«هر کسی از ظن خود شد یار من از درون من نجست اسرار من»

هر کسی بر اساس برداشت، ظن و گمان خویش با من همراهی کرد.

این قاعده‌ای بسیار مهم در روان‌شناسی است: هر کس دیگری را آنگونه می‌خواهد که خود تعریف می‌کند.
انسان‌ها بر اساس منافع و مقاصد خویش، دیگران را تفسیر، تعریف و طبقه‌بندی می‌کنند و سپس بر همان اساس با آنان رابطه برقرار می‌سازند.

«تن ز جان و جان ز تن، لیک کس را دید جان دستور نیست»

روان و جان ما با تن ما درهم‌آمیخته‌اند.

هنگامی که به شخصی اشاره می‌کنیم، نمی‌توانیم جسم و جان او را از یکدیگر تفکیک کنیم؛ این دو به‌هم‌تنیده‌اند.
بااین‌حال، دستور داده نشده است که جان را ببینیم.

ازاین‌رو، ما به‌سادگی هرکس را که می‌بینیم، جسم و ظاهر او را مشاهده می‌کنیم، نه حقیقت باطنی او را.

بدین‌ترتیب روشن شد که

👈 نی، همان "نفس ناطقهٔ" خود ماست.

اگر به نفس خویش رجوع کنیم، درمی‌یابیم که از جایی آمده‌ایم؛ نیستان ما، ساحت علم الهی است.

«إِنّا لِلّهِ وَإِنّا إِلَیْهِ راجِعُونَ» و سرانجام نیز به سوی او بازمی‌گردیم.

میل به دنیا، ثروت و هر آنچه ماسوی‌الله و غیر خداست، میلی کاذب است.

اگر این امور را از خود دور کنیم، شعلهٔ اشتیاق ما به سوی خداوند فزونی می‌یابد؛

ان‌شاءالله خداوند این توفیق را نصیب فرماید.

این شعلهٔ اشتیاق را «عشق» می‌نامیم.

«آتش است این بانگ نی و نیست باد،هر که این آتش ندارد نیست باد»

#مثنوی_معنوی #دکتر_منصوری_لاریجانی

⏱مدت زمان: ۵ دقیقه و ۳۳ ثانیه

✅ادامه دارد...
💥پیشنهاد دانلود و استماع

/channel/Analhaghhoo