4143
www.anjomaneslami.org instagram: anjomaneslami_org Twitter: utanjomaneslami Email: anjomaneslami.org@gmail.com ارتباط با دبیر رسانه: @resaneanjoman
انجمن اسلامی دانشجویان دانشکده دندانپزشکی برگزار میکند:
🎙 اکران پادکست "تورم و فلاکت" (شرح کتاب تورم و اخلاق)
⏳ چهارشنبه ۲۷ آبانماه، ساعت ۱۴:۳۰
📍دانشکده دندانپزشکی، ساختمان اداری، طبقه منفی۱، دفتر انجمن اسلامی دانشجویان
🌐@dentalanjoman
گزارش تصویری جلسهی نخست حلقهی «دربارهی ادبیات و تناقضهایش»
همخوانی کتاب «کلام خاموش» نوشتهی ژاک رانسیر
با گردانندگی مهدی امیرخانلو، مترجم کتاب و پژوهشگر فلسفه و ادبیات
دوشنبه، ۱۸ آبان ۱۴۰۵
انجمن اسلامی دانشجویان دانشکدهی ادبیات و علوم انسانی دانشگاه تهران
📌برد انجمن اسلامی دانشجویان دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران
آبان ماه ۱۴۰۵
در برابر رنج دانشجو نمیتوان سکوت کرد.
انجمن اسلامی دانشجویان دانشکدهٔ حقوق و علوم سیاسی
ژاک رانسیر، فیلسوف فرانسوی، در کتاب «کلام خاموش» پرسش از چیستی ادبیات را دوباره مطرح میکند. رانسیر نشان میدهد که ادبیات صرفاً مجموعهای از آثار بهجامانده از دوران قدیم نیست که امروز ما در حفظ و حراست از آن میکوشیم، بلکه پدیدهای است نوظهور که بهجای پیوستگی یک میراث به یک گسست دلالت دارد، گسستی معرفتی که با شکلگیری انواع نظامهای معرفتی جدید از جمله در تاریخ، علوم اجتماعی و علوم انسانی همراه است. کتاب «کلام خاموش» عمدهی بحث خود را صرف شرح و بیان این تغییر تاریخی که به نام ادبیات میشناسیم میکند. رانسیر از این طریق میکوشد همزمان دو برنامه را با هم پیش ببرد، هم درک ما از ادب قدیم را که حول سامان معینی از سخن و محاکات آن شکل گرفته دگرگون کند و هم درک ما از ادبیات جدید را که از دل واژگون شدن آن سامان پدیدار شده روشنتر سازد.
Читать полностью…
کودکی میبینی
رفته از کاج بلندی بالا،
جوجه بردارد از لانه نور...
📚 #کتابخانه دکتر کاظم آشفته یزدی
✨ قسمت دوم: «تاریخ بیهقی، به قلم ابوالفضل بیهقی»
✨ آخرین و کاملترین تصحیح موجود از این کتاب، که توسط دکتر محمدجعفر یاحقی و مهدی سیدی تصحیح شده و توسط انتشارات سخن در دو مجلد به چاپ رسیده، در کتابخانه استاد دکتر کاظم آشفته یزدی موجود است.
📍 برای دریافت و مطالعه این کتاب به کتابخانهی دکتر کاظم آشفته یزدی واقع در طبقه ۱- اداری مراجعه کنید.
#معرفی_کتاب
🌐 @dentalanjoman
دانشآموز، تنها یک واژه در تقویم نیست؛ یادآور روزهایی است که با خندههای کودکانه، آرزوهای بزرگ، نیمکتهای مدرسه و رؤیاهای فردا معنا پیدا میکنند.
امروز، در روزی که باید به نام امید، شور زندگی و آیندهسازی گرامی داشته شود، یاد کسانی را زنده نگه میداریم که فرصت ادامه دادن رؤیاهایشان را نیافتند؛ کودکانی که میتوانستند فرداهای این سرزمین را بسازند، اما جای خالیشان برای همیشه در کلاسها، خانهها و خاطرهها باقی ماند.
هر تصویر، یادآور یک زندگی است؛ یک نام، یک آرزو و آیندهای که میتوانست زیباتر از آنچه ناتمام ماند، رقم بخورد.
امیدواریم هیچ نیمکتی دیگر به انتظار بازگشت دانشآموزی خالی نماند و هیچ رؤیای کودکانهای ناتمام نماند.
روز دانشآموز بر تمام دانشآموزان این سرزمین مبارک؛ به امید فردایی روشنتر، امنتر و سرشار از زندگی. 🤍
«انجمن اسلامی دانشکدگان فارابی»
کانال تلگرام
پیج اینستاگرام
برد انجمن اسلامی دانشجویان دانشکدگان فنی بمناسبت روز بزرگداشت حافظ شیرازی
@anjomaneslami_org
📌در باب ایران؛ چه میگذرد؟
میلاد دخانچی در «پسااسلامیسم» از بنبست رابطهٔ سیاست و مذهب در ایران میگوید و در «دولتزدگی» از عارضهای روانی که در تار و پود ایرانی نفوذ کرده: ما نه غربزده، که دولتزدهایم. دولتی که پیش از آنکه سازهای بیرونی باشد، موقعیتی شناختی در درون ماست.
🔗در پنجمین شنبه از سلسلهجلسات «در باب ایران»، با میلاد دخانچی نویسندهٔ «پسااسلامیسم» و «دولتزدگی»، سراغ پرسشی بنیادین میرویم: چرا جامعه در ما شکل نگرفته؟ و این یعنی هر تغییر شکلی، تغییر ماهیت نخواهد بود؟
🗓️شنبهٔ پنجم | ۱۸ مهر | ساعت ۱۵
👤مهمان: میلاد دخانچی
✍🏻موضوع: دولتزدگی
منتظرت هستیم.🌱
@anjomane_pezeshki
📌در باب ایران؛ چه میگذرد؟
💡چرا هر بار که از آینده حرف میزنیم، پای تورم هم به میان میآید؟
تورم چگونه به یک مسئلهٔ مزمن در اقتصاد ایران تبدیل شد؟ چه نیروهایی آن را شکل میدهند و تداوم میبخشند؟ و زندگی در اقتصادی که ارزش پول در آن پیوسته تغییر میکند، چه بر سر انتخابها و افق آیندهٔ ما میآورد؟
در چهارمین جلسهٔ «در باب ایران»، با فرزاد فخریزاده، اقتصاددان، سراغ یکی از ملموسترین و در عین حال پیچیدهترین مسائل ایرانِ امروز میرویم: تورم.📈
🗓️شنبهٔ چهارم | ۱۱ مهر | ساعت ۱۵
👤مهمان: فرزاد فخریزاده
🔍موضوع: تورم
منتظرت هستیم.🌱
@anjomane_pezeshki
یکی دیگر از «ما» کم شد.
چند جان دیگر باید فدا و قربانی شود تا شاید مسئولان وزارتخانه و دانشگاه، بالاخره بپذیرند که مسئله فقط «فشار کاری» نیست؛ مسئله، ساختاری است که آدمها را آرامآرام فرسوده میکند و بعد، وقتی یکی از آنها دیگر توان ادامه دادن ندارد، برایش پیام تسلیت منتشر میکند؟
ما دربارهی عدد و آمار حرف نمیزنیم. هر بار که یکی از ما میرود، یک زندگی از دست میرود؛ زندگیِ انسانی که صبحهایی برای بیدار شدن داشت، شبهایی برای برگشتن به خانه، آدمهایی که دوستش داشتند، آدمهایی که دوستشان داشت، برنامههایی که برای فردایش ریخته بود، خستگیهایی که قرار بود بالاخره تمام شوند و رؤیاهایی که هنوز فرصت به دنیا آمدن پیدا نکرده بودند. ما فقط یک «پزشک» یا یک «دانشجو» را از دست نمیدهیم؛ یک جهان کوچک فرو میریزد.
اینکه دکتر کیان رحمانی در اثر شدت و فشار کار دچار ایست قلبی شده باشد یا زیر بار فشارهای کاری، دست به پایان خودخواستهی زندگیاش زده باشد، در مسئولیت دستاندرکاران این سیستم تفاوتی ایجاد نمیکند. مسئله این است که انسانی در این ساختار از دست رفته است؛ انسانی که میتوانست هنوز زنده باشد، هنوز کنار دوستانش بنشیند، هنوز درس بخواند، هنوز طبابت کند، هنوز عاشق شود، سفر برود، بخندد، خسته شود و دوباره فردا صبح از نو شروع کند. اما دیگر فردایی برای او وجود ندارد.
هنوز داغ دکتر شیرانی تازه است. عرفان، فرهاد، آیدا و حالا دکتر کیان رحمانی. این تنها فهرست از دست دادنهای ما در یک سال گذشته است. پشت سر هم اسمهایی که برای ما فقط چند کلمه نیستند؛ هر کدامشان صورتهایی بودند که میشناختیم، صداهایی بودند که شنیده بودیم، آدمهایی بودند که در همین راهروها راه رفته بودند و یک روز، درست مثل ما، خیال میکردند هنوز فرصت زیادی برای زندگی کردن دارند.
اینها فقط مرگهای پراکندهای نیستند که بتوانیم هر کدام را جداگانه، با یک پیام تسلیت، به گوشهای از حافظهمان بفرستیم و بعد به زندگی عادی برگردیم. وقتی یک اتفاق، دوبار و سهبار و پنجبار تکرار میشود، دیگر نمیتوان همهچیز را به «حادثه» فروکاست. وقتی زندگی آدمها یکی پس از دیگری در برابر چشمان ما خاموش میشود، دیگر سؤال فقط این نیست که «چه اتفاقی افتاد؟»؛ سؤال این است که «چرا هیچچیز تغییر نکرد؟»
میگویند راههای قدیمی به درهای قدیمی میرسند. حالا ماییم و این پرسشها: آیا پس از مرگ دکتر شیرانی، تجدیدنظری جدی در شیوهی آموزش رزیدنتها و فشار کاری آنان صورت گرفت؟ آیا مرگ عرفان و فرهاد باعث شد دانشگاه برای حفظ و تأمین سلامت روان دانشجویان، تمهیدی جدی، عملی و پایدار بیندیشد؟
و حالا، آیا مرگ دکتر کیان رحمانی بالاخره قرار است چیزی را تغییر دهد؟ یا باز هم مدتی میگذرد؛ چند پیام تسلیت منتشر میشود، چند مراسم برگزار میشود، چند نفر چند روزی سیاه میپوشند و بعد، همهچیز دوباره به همان روال سابق بازمیگردد؟ دوباره شیفتها شروع میشوند، دوباره کشیکها، دوباره فشار، دوباره خستگی و دوباره آدمهایی که با چشمهای بیخواب سر کلاس و بیمارستان حاضر میشوند و یاد میگیرند خستگیشان را پنهان کنند؛ چون در این سیستم، انگار همیشه باید کمی بیشتر دوام آورد.
اما مسئله اینجاست: ما تا کجا باید دوام بیاوریم؟
چند نفر دیگر باید جلوی چشم ما از دست بروند تا بفهمیم این سیستم فقط از آدمها «پزشک» نمیسازد؛ گاهی دارد آدمها را از زندگی تهی میکند؟ چند صندلی دیگر باید خالی شود؟ چند خانوادهی دیگر باید چشمانتظار کسی بمانند که دیگر از در وارد نمیشود؟ چند مادر باید منتظر صدای کلید در بماند؟ چند دوست باید شمارهای را در گوشی نگه دارد که دیگر هیچوقت زنگ نمیخورد؟
ما نمیخواهیم بعد از هر مرگ، فقط در سوگ بنویسیم. نمیخواهیم هر بار چند روزی داغدار باشیم و بعد، با ترس از اینکه «نکند بعدی، نوبت ما باشد»، دوباره به همان راهروها برگردیم. ما حق داریم زنده بمانیم. حق داریم پزشک شدن را با زندگی کردن جمع کنیم. حق داریم خسته باشیم، بدون اینکه خستگیمان به فروپاشی برسد. حق داریم کمک بخواهیم، بدون اینکه کمک خواستن را ضعف بدانند. حق داریم در این مسیر، انسان باقی بمانیم.
به خانوادهی محترم دکتر رحمانی، دوستانش، ورودی ۹۸ مهر پزشکی و همهی کسانی که این روزها بغض، امان گلویشان را بریده است، عمیقاً تسلیت میگوییم.
کاش این بار، این «ما»ی کمشده، فقط یک عدد دیگر در میان آمار نباشد.
@anjomane_pezeshki
انجمن اسلامی دانشکده دندانپزشکی برگزار میکند:
حلقهی ما؛ گفتوگویی آزاد دربارهی آنچه بر ما گذشت...
🗓 دوشنبه ۲۲ تیر ۱۴۰۵
🕰 ساعت ۱۲
📍دانشکده دندانپزشکی، ساختمان اداری، طبقه منفی۱، دفتر انجمن اسلامی دانشجویان
حضور، به شرط ثبتنام، برای همه آزاد است.
@dentalanjoman
خانم! آقا!
شما کلمات ما را ندیدهاید؟
از آخرین یادداشتی که نوشتهایم، قریب به پنج ماه میگذرد.
شما کلمات ما را ندیدهاید؟ کلمات ما کجاست؟ به کجا سفر کردهاند این کلمات ما؟ میخواهیم بنویسیم و حروف روی هم میلغزند و از دستانمان مثل ماهی میجهند و فرار میکنند. میخواهیم بگوییم جنگ، بگوییم دی، بگوییم مرگ، بگوییم خون، بگوییم گلوله و انگار همهٔ این کلمات رنگ باختهاند به یک تصویر غبار آلود نامفهوم.
جنگ، دیگر «جنگ» نیست. روزمرهای است بین بقیهٔ روزمرگیها. مرگ، دیگر «مرگ» نیست. روایت دو شب و چند ثانیه است. روایت مرگ هزاران تن در نیمهشب و مرگ صدوشصتوهشت کودک در روز روشن. چه کلمهای را هنوز میشود نوشت که مبتذل نشده باشد؟ که تار و پودش یکی نشده باشد با لحظهبهلحظهٔ زندگی هر روزمان؟
شاید مصیبت، خودِ این اتفاقها نبود. شاید مصیبت این بود که هیچکدامشان فرصت نکردند به روایت تبدیل شوند. و هیچ کداممان وقت نکردیم روایتی بنویسیم.
دی، هنوز تمام نشده بود که اتفاق بعدی از راه رسید. هنوز دهانمان پر بود از یک اسم که اسم دیگری آمد و جایش را گرفت. هنوز داشتیم یاد میگرفتیم با یک سوگ زندگی کنیم که سوگ بعدی از راه رسید و قبلی را زیر خودش دفن کرد. ما نه فرصت عزاداری داشتیم، نه فرصت فهمیدن، نه حتی فرصت پیدا کردن یک کلمه.
و آدم اگر نتواند برای آنچه از سر گذرانده کلمه پیدا کند، کمکم شک میکند که اصلاً چیزی از سر گذرانده است.
و بعد، وسط همین بیکلمگی، اینترنت هم قطع شد. نه یکبار، نه فقط برای چند ساعت؛ طوری که انگار کسی پردهای ضخیم کشیده باشد روی همهچیز. خبرها از ما دورتر شدند، صداها ناقص ماندند، تصویرها تکهتکه رسیدند و یا اصلاً نرسیدند. در آن خاموشیِ اجباری، جنگ فقط بیرون از ما نبود؛ در اتاقهایمان هم جا گرفت. آدم حس میکرد در خودش گیر افتاده است، در بدنی که راه خروجش را بستهاند. نه میشد درست دید، نه میشد درست شنید، نه میشد ….
شاید برای همین است که این چند ماه، بیش از هر چیز، ماههای سکوت بودند. نه از آن سکوتهای شاعرانه، نه از آن سکوتهایی که معنی واحد و خاصی را مخابره کند؛ از آن دست سکوتهایی که حاصل خنثی شدن هزاران فریاد باهم است، سکوتی که حاصل تمام شدن است، تمام شدنِ هرچه برای زندگی و زنده ماندن به آن چنگ می زدیم؛ حاصل فراری است از واقعیتی که باور کردن آن بیشتر از ظرفیت ما تلخ است. سکوتِ ذهنی است که دیگر تحملِ پذیرش حادثهٔ بعدی را ندارد. سکوت جان و تنی که فرسوده است.
میخواهیم تمام زورمان را جمع کنیم و کلمه قرض بگیریم، کلمه بسازیم، جملهها را کنار هم بگذاریم، فقط برای اینکه تکههای پراکندهٔ این چند ماه را از زیر آوار، از زیر خاک و خون و سکوت بیرون بکشیم. باید بگوییم، حرف بزنیم، بنویسیم. چرا که فراموشی، همیشه به نفع کسی تمام میشود که دوست دارد هیچچیز اتفاق نیفتاده باشد.
رسالت بازماندگان، به یادآوردن است.
@anjomane_pezeshki
سوم خردادماه | سالروز آزادسازی خرمشهر
نامه انجمنهای اسلامی دانشکدههای دانشگاه تهران و علوم پزشکی تهران در نقد طرح اینترنت طبقاتی دانشگاهیان
بسمه تعالی
وزیر محترم علوم، تحقیقات و فناوری
جناب آقای دکتر سیمایی صراف
وزیر محترم بهداشت، درمان و آموزش پزشکی
جناب آقای دکتر ظفرقندی
سلام علیکم
این نامه را در شصت و دومین روز از قطعی بیسابقه اینترنت بینالملل، و البته با فاصله زمانی کوتاه پس از قطعی ۲۲ روزه اینترنت در دی و بهمن سال گذشته مینویسیم؛ در شرایطی که قطعی اینترنت به نمکی بر زخم جنگ بدل شده است و حتی انتشار چنین نامهای در فضاهای مجازی، با دشواری و تلاش بسیار صورت میگیرد.
چند سالی بود که گسترش کسبوکارهای مجازی، تلاشی بر بقای جامعه در شرایط اسفبار اقتصادی بود، آموزش مجازی امکانی برای کاهش آسیبهای تعطیلی متعدد مدارس و دانشگاهها به دلایل سیاسی، آلودگی هوا، ناترازی انرژی و... قلمداد میشد و گردش اطلاعات، در راستای تقویت حق آگاهی و انتخاب محتوا به دست مخاطب پیش میرفت؛ امکاناتی که با قطعی پیدرپی اینترنت به محاق رفت تا امروز به نقطهای برسیم که جامعه هم از جنگ خارجی آسیب ببیند و هم از سیاستگذاری دگم داخلی.
حاکمیتی که در بدو انقلاب، تامین عدالت را از آرمانهای این مسیر میدانست، رفته رفته تبعیضهای متعدد برمبنای جنسیت، قومیت، محل زندگی، مذهب، طبقه اقتصادی اجتماعی و... بر جامعه تحمیل کرد تا به این فاجعه برسیم؛ امروز با اعلان دسترسی اقشار خاص اعم از خبرنگاران، اساتید و دانشجویان دانشگاه، تجار و پزشکان به اینترنت، علنا طرح اینترنت طبقاتی اجرا میشود؛ طرحی که علیرغم نامگذاری ذیل عنوان "اینترنتپرو"، نه پیشرفتی برای جامعه است و نه شکلی ارتقایافته از دسترسی محدود قبلی به اینترنت! شرایط به نحوی پیش میرود که گویی هیچگاه قرار نیست به همان وضع سابق اینترنت، که آن هم سرشار از محدودیت و فیلترینگ برای کاربران و سود بسیار برای کاسبان فیلترینگ بود، برگردیم.
اخبار متعدد مبنی بر عدم رضایت دولت در اجرای این طرح، تصویب ذیل اختیار شوراهای موازی و سواستفاده اپراتورها در جهت تامین منافع مالی، این سوال را در اذهان پدید میآورد که اگر حقیقتا هیئت دولت، و علیالخصوص وزیران علوم و بهداشت با اجرای این دست طرحها مخالفند، چرا در اعطای اینترنت سفید به اساتید و سپس طرحهای خاص بهرهمندی دانشجویان، اعم از VPN مخصوص دانشگاه، سایتهای دسترسی بینالمللی و اینترنتپرو پیشرو بودند؟ خون ما از هموطنانمان رنگینتر بوده یا مقاله نوشتنمان از نانِ شب مردم واجبتر؟ و اگر ادعا میشود که این دست اقدامات در جهت کاهش آسیبهای قطعی اینترنت انجام میشوند، باید گفت از چاله به چاه پریدن، راه حل مساله نیست؛ اگر دغدغه حل مشکل وجود دارد، باید فشار نهادها در جهت تامین دسترسی تمام شهروندان به اینترنت باشد که هرکدام در تامین بخشی از نیازهای زندگی خود، متکی بر اینترنت هستند؛ مسلما هیچیک از این نیازها، بر دیگری اولویت و برتری ندارد.
امضاکنندگان این نامه صراحتا اعلام میدارند:
اولا، تعلل در اتصال اینترنت، تکرار اشتباهیست که پس از جنگ ۱۲ روزه شاهد بودیم؛ فاصله گرفتن روزافزون بدنه حاکمیت از مردم و خواستههای جامعه، از یک سو زمینه تسهیل حملات خارجی و توجیه تجاوز نظامی در مجامع بینالمللی را فراهم میکند و از سوی دیگر، انباشت خشم جامعه، دیر یا زود گریبانگیر بدنه حاکمیت خواهد شد.
و دوما، تا زمانیکه دولت به وظیفه قانونی خود، "رفع تبعیضات ناروا و ایجاد امکانات عادلانه برای همه" که در اصل سوم قانون اساسی مورد تاکید واقع شده، در زمینه دسترسی تمامی شهروندان به اینترنت عمل نکند، از استفاده از طرحهای خاص اینترنت خودداری خواهند کرد. بالتبع، انجام تکالیف، پروژهها و سایر امور وابسته به دسترسی به اینترنت نیز از ایشان ساقط خواهد بود.
انجمن اسلامی دانشجویان دانشکده دندانپزشکی
انجمن اسلامی دانشجویان دانشکده پزشکی
انجمن اسلامی دانشجویان دانشکده فنی
انجمن اسلامی دانشجویان دانشکده داروسازی
انجمن اسلامی دانشجویان دانشکده علوم
انجمن اسلامی دانشجويان دانشکدگان کشاورزی و منابعطبیعی
انجمن اسلامی دانشجویان دانشکده علوم اجتماعی
انجمن اسلامی دانشجویان دانشکده جغرافیا
انجمن اسلامی دانشجویان دانشکده پیراپزشکی
انجمن اسلامی دانشجویان دانشکده زبانها و ادبیات خارجی
انجمن اسلامی دانشجویان دانشکده حقوق و علوم سیاسی
«وَسَیَعْلَمُ الَّذینَ ظَلَمُوا أَیَّ مُنْقَلَبٍ یَنْقَلِبُونَ»
«و آنان که ستم کردند، بهزودی خواهند دانست که به کدام بازگشتگاه بازمیگردند.»
حضرت فاطمه زهرا (س)، در روزگار غربت نیز چراغ حقخواهی را برافروخته نگه داشتند؛ تا یادآور شوند که حقیقت، حتی در میان تاریکی ظلم، نباید به فراموشی سپرده شود.
شهادت بانوی حقیقت و آزادگی تسلیت باد. 🖤
@anjomane_pezeshki
📚 به مناسبت روز کتابخوانی انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه تهران و علومپزشکی تهران برگزار میکند:
جهان از داستانها ساخته شده است.
در عصری برای قصهها
با اجرای احسان عبدیپور، نویسنده، فیلمساز و قصهگوی جنوبی، به تماشای جهان از دریچه روایت مینشینیم.
🎁همراه با کد تخفیف اشتراک بینهایت طاقچه.
🗓 یکشنبه، ۲۴ آبانماه | ساعت ۱۶
📍 تالار شهید چمران، دانشکده فنی دانشگاه تهران
انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه تهران و علومپزشکی تهران
انجمن اسلامی دانشجویان دانشکدهی ادبیات و علوم انسانی دانشگاه تهران برگزار میکند:
حلقهی همخوانی کتاب «زنانگی و روایتگری در هزارویکشب» نوشتهی فرهاد مهندسپور
سهشنبهها، از ساعت ۱۶:۳۰ تا ۱۸
جلسهی نخست: ۱۹ آبان ۱۴۰۵
تعداد جلسات: ۴
دانشگاه تهران - دانشکدهی ادبیات و علوم انسانی - طبقهی همکف - دفتر انجمن اسلامی دانشجویان دانشکدهی ادبیات و علوم انسانی دانشگاه تهران
ورود برای همگان آزاد و رایگان است، اما نیاز به نامنویسی دارد.
برای نامنویسی به نشانی زیر در تلگرام پیام دهید:
@AmirMahdi_Abbasi
@anjoman_eslami_adabiat
انجمن اسلامی دانشجویان دانشکدهی ادبیات و علوم انسانی دانشگاه تهران برگزار میکند:
«دربارهی ادبیات و تناقضهایش»
همخوانی کتاب «کلام خاموش» نوشتهی ژاک رانسیر
گرداننده:
مهدی امیرخانلو
دوشنبهها، از ساعت ۱۶:۳۰ تا ۱۸
تعداد جلسات: ۴
جلسهی نخست: ۱۸ آبان ۱۴۰۵
دانشگاه تهران - دانشکدهی ادبیات و علوم انسانی - طبقهی همکف - دفتر انجمن اسلامی دانشجویان دانشکدهی ادبیات و علوم انسانی دانشگاه تهران
ورود برای همگان آزاد و رایگان است، اما نیاز به نامنویسی دارد.
برای نامنویسی به نشانی زیر در تلگرام پیام دهید:
@AmirMahdi_Abbasi
@anjoman_eslami_adabiat
دانشگاهی که خود را وامدار و وارث اصلی آموزش عالی در کشور و پاسدار امنیت روانی و اجتماعی دانشجویان میداند، اکنون به جایی رسیده است که دانشجویانش بیش از آنکه دغدغهٔ تحصیل و کسب مراتب علمی را داشته باشند، نگران برخوردهای غیراصولی و خارج از ضابطهٔ نهادهای دانشگاهی با خود یا همکلاسیهایشان هستند. آیا این همان میثاق مشترکِ پاسداشت شأن و کرامت دانشجو بود که رئیس دانشگاه در گفتوگو با رسانهها به آن اشاره میکرد؟ نهادهای دانشگاهی چه کارنامهای از خود بر جای گذاشتهاند که چنین رخدادهای تلخی گریبانگیر دانشجویان شده است؟متن کامل بیانیه را از اینجا بخوانید.
انجمن اسلامی دانشجویان دانشکده دندانپزشکی برگزار میکند:
📚برگی از ادبیات
📖حلقه متون کهن فارسی:
ذکر بر دار کردن حسنک وزیر
تاریخ بیهقی
⏰ سهشنبه ۱۲ آبان، ساعت ۱۴:۳۰
📍 دانشکده دندانپزشکی، ساختمان اداری، طبقه منفی ۱، دفتر انجمن اسلامی دانشجویان
🌐 @dentalanjoman
انجمن اسلامی دانشجویان دانشکده دندانپزشکی در هفته پیش رو با برنامههای ذیل پذیرای شماست:
🗓 شنبه ۲ آبان
🎙 اکران پادکست بیپلاس
«دوران طلایی اقتصاد ایران با تورم دو درصدی؛ روایت علینقی عالیخانی»
🗓 یکشنبه ۳ آبان؛ در این روز مهمان کانون ادبی رویش هستیم با:
📚 حلقه نقد و بررسی کتاب «آدمخواران»
📍 کلاس یک، ساختمان اداری
🗓 دوشنبه ۴ آبان
🗣 مناظره دانشجویی
«آیا با سیاستهای سوسیالیستی در نظام سلامت ایران موافق هستید؟»
🗓 سهشنبه ۵ آبان
📖 برگی از ادبیات
«در سیرت پادشاهان؛ گلستانخوانی»
ارائهای از: امین طالبی
🗓 چهارشنبه ۶ آبان
💭 برگی از فلسفه
«کانت یا استوارت میل؛ اخلاق ما را چه چیزی میسنجد؟»
ارائهای از: نویدرضا یوسفی
🕰 همهروزه ساعت ۱۴:۳۰
📍 دانشکده دندانپزشکی، ساختمان اداری، طبقه منفی ۱، دفتر انجمن اسلامی دانشجویان
🌐 @dentalanjoman
انجمن اسلامی دانشجویان دانشکده دندانپزشکی برگزار میکند:
چطور کشوری که روی یکی از بزرگترین ذخایر نفت و گاز جهان نشسته، هر سال بیشتر با قطعی برق، کمبود گاز و بحران تأمین انرژی روبهرو میشود؟
📽 اکران مستند "لبه خاموشی"
⏳ یکشنبه ۱۹ مهرماه، ساعت ۲:۳۰
📍دانشکده دندانپزشکی، ساختمان اداری، طبقه منفی۱، دفتر انجمن اسلامی دانشجویان
📨 حضور به شرط ثبتنام آزاد است.
@dentalanjoman
مصاحبه دبیر سیاسی انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه تهران و علوم پزشکی تهران با خبرگزاری شرق درباره آغاز سال تحصیلی و بازگشایی دانشگاه.
امیرمحمد مهدیزاده، دبیر سیاسی انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه تهران و علوم پزشکی تهران، در گفتوگو با خبرگزاری شرق به بازگشایی دانشگاه و مسائل مربوط به آن پرداخت.
اگر قرار است درباره وضعیت دانشگاه تهران صحبت کنیم، باید مجموعهای از مسائل آموزشی، رفاهی و دانشجویی را در کنار یکدیگر دید؛ مسائلی که به طور مستقیم با آرامش و آینده دانشجویان ارتباط دارند. یکی از جدیترین این مسائل، روند رسیدگی به پروندههای انضباطی است. دانشگاه در وضعیتی باز میشود که دانشگاهیان شاهد فجایع دردناکی از جمله وقایع دیماه و تجاوز آمریکا و اسرائیل به خاک کشور بودهاند. تعداد زیادی از دانشجویان دانشگاه تهران با اتهامات مختلف به کمیتههای انضباطی احضار شدهاند و این موضوع، نگرانیهای جدی درباره نحوه تشکیل پروندهها و روند رسیدگی به آنها ایجاد کرده است.
⚪️نتیجه انتخابات دوره جدید شورای مرکزی انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه تهران و علوم پزشکی تهران
سخنگوی انجمن اسلامی، سنا شاهنظری، در گفت و گو با ایسنا از برگزاری انتخابات شورای مرکزی در نشست سالیانه شورای عمومی خبر داد.
با اوصاف گفته شده، نتیجه انتخابات این دوره به شکل زیر است:
🔸 دبیر تشکیلات: محمدابراهیم نورالهی
🔸 قائم مقام و دبیر سیاسی: امیرمحمد مهدیزاده
🔸 سخنگو: سنا شاهنظری
🔸 دبیر فرهنگی: امیرمهدی وثوقنیا
🔸 دبیر رشد و کادرسازی: سروش شفیعپور
🔸 دبیر مالی: علی محمودی
🔸 دبیر رسانه و نماینده شورا در هیئت رئیسه: آرسام قاسم آبادی
🔸 سردبیر نشریه سحر: ماهان مباشر
🔸 عضو شورای مرکزی : امین طالبی
@anjomaneslami_org
شکایتنامه انجمن اسلامی دانشجویان دانشکده دندانپزشکی و جمعی از دانشگاهیان به هیئت نظارت بر تشکلهای اسلامی دانشگاه علوم پزشکی تهران
بسم الله الرحمن الرحیم
ریاست محترم هیئت نظارت بر تشکلهای اسلامی دانشگاه علوم پزشکی تهران
جناب آقای دکتر رئیس کرمی
با سلام
به استحضار میرساند در روزهای اخیر، بسیج دانشجویی دانشگاه علوم پزشکی تهران، با انتشار یک پست در صفحات رسمی خود و مستمسک قرار دادن محتوای یک یادداشت در صفحه شخصی جناب آقای دکتر کشواد، معاون محترم دانشجویی و فرهنگی دانشکده دندانپزشکی، اقدام به ایراد اهانت و تهمت "رفتار منافقانه" نسبت به ایشان نمودهاند. در ادامه، این اقدام زمینه ساز حمله گروهی خودسر به مطب شخصی ایشان و دیوارنویسیهای تهدیدآمیز گشته است. این دست اقدامات خلاف شان دانشجویی، علاوه بر ایجاد تشنج در محیط علمی دانشگاه، ملاحظات رابطه احترامآمیز استاد-دانشجو را زیر سوال برده است.
مطابق اصل ۲۳ قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران، "تفتیش عقاید ممنوع است و هیچکس را نمیتوان به صرف داشتن عقیدهای مورد تعرض و مواخذه قرار داد." همچنین، بنابر ماده ۲۸ منشور حقوق شهروندی، "شهروندان از حق نقد، ابراز نارضایتی و نصیحت در مورد عملکرد حکومت و نهادهای عمومی برخوردارند." بر اساس ماده ۵-۱۸ آییننامه هیئت نظارت بر تشکلهای اسلامی مصوب هیئت نظارت مرکزی وزارتخانه بهداشت، درمان و آموزش پزشکی، "در صورتیکه تشکل آزادیهای مشرع و مصرح اشخاص در قانوناساسی را نقض نماید یا به ایراد تهمت، افترا، اهانت و معاندت با اصول قانون اساسی اقدام نماید" تخلف انجام داده است؛ لذا رسیدگی به تخلف بسیج دانشجویی در این زمینه در هیئت محترم درخواست میگردد.
با احترام
انجمن اسلامی دانشجویان دانشکده دندانپزشکی دانشگاه علوم پزشکی تهران
رونوشت به: جناب آقای دکتر پورغریب، معاون محترم دانشجویی و فرهنگی دانشگاه علوم پزشکی تهران
پینوشت: اساتید محترم و دانشجویان گرامی دانشگاه علومپزشکی تهران در صورت تمایل میتوانند با مراجعه به دفتر انجمن اسلامی دانشکده دندانپزشکی یا مراجعه به این لینک، با ارائه کد پرسنلی یا شماره دانشجویی این نامه را امضا کنند. لازم به ذکر است اسامی امضاکنندگان متعاقبا منتشر خواهد شد.
.
به سرو گفت کسی میوهای نمیآری؟
جواب داد که آزادگان تهیدستند...
تهیدستی حالا نصیب قلمهایمان شدهست. نه میتوان چیزی نگفت و نه چیزی هست که بتوان گفت!
ما همیشه اما اینگونه نبودهایم! سالها جمع شدیم، خواندیم، گفتیم و شنیدیم. نه کم بودیم و نه نادرست. تنها گناهمان این بود که ما را نادیده گرفتند. «یوغ ورزاو بر گردنمان بستند. بر گردهمان نشستند و گورستانی چندان بیمرز شیار کردند که بازماندگان را هنوز از دیده خونابه روان است.»
و ما، این همیشهسوگواران، قلمهایمان را دوباره به دست میگیریم، نه برای برگشت به روزهای قبل از زمستان ۱۴۰۴، بلکه برای ثبت رنجهایی که بر این سرزمین روا داشتند؛ برای گفتن از سروهای سبزی که در سرمای دی با رویای ایرانی آزاد به خون سرخ تپیدند. نهالهایی که با رویای ایرانی آباد دبستانشان گور دستهجمعیشان شد. و مادرانی که تا عمر دارند، اشکِ گوشهی چشمانشان خشک نخواهد شد. ماندهایم هنوز -اگرچه ناامید- تا از آنان بگوییم.
و تا بسراییم از «ماندن» برای اینان که تباهی را زینت تبر و تبر را سزاوار سرو میدانند. هم آنان که سرکوب را مقدمهی جنگ و جنگ را بهانهی سرکوب ساختند. و جای ساختن، هر چیز را به دست خرابی سپردند.
مرا مخواه سر سفرهی ضیافت اینان!
که سرو کاشمرم! خسته از خلافت اینان...
انجمن اسلامی دانشجویان دانشکده دندانپزشکی
تابستان ۱۴۰۵
«روز غربتِ حقیقت»
آن روز، دین از شهر رخت برنبسته بود؛ مسجدها آباد بودند، منبرها برپا، و نام خدا بر زبانها جاری. اما چراغی که باید راه را روشن میکرد، بر درگاه دارالخلافه آویخته شده بود؛ و درخشش این چراغِ عاریتی چنان بود که دیگر کسی ستارهها را نمیدید. آن هنگام حقیقت به دست قدرت ربوده شده بود و هر وجدان هشیاری، در عاشورایی به مسلخ کشیده میشد.
مصیبت عاشورا نه تنها قتل حسین، بلکه شمشیری بود که با آرایشی از دین بر گردنش فرود آمد. تکفیر وارستهای بود که بر حکومت موروثی و مفسدِ زمانهاش شورید و غربتِ آشنایی بود که به جرم خروج بر امیرالمؤمنینِ خودخوانده، در خون خویش غلتانده شد.
از همین رو، شاید بزرگترین تحریف آن باشد که واقعه کربلا از معانی به مناسک فرو کاسته شود و همه چیز در تشنگی برای آب - و نه حقیقت - خلاصه گردد. عاشورا، پس از قرنها، هنوز فروغی است که در تاریکی ادامه دارد؛ هر کجا دادِ مظلومی علیه بیداد بشورد، کربلا در هیأتی دیگر تکرار خواهد شد.
@anjomaneslami_org
📌 اینترنت طبقاتی، شلیک به آخرین ظواهر برابری
● از زیر آوار سر بر میآوریم و میبینیم فاجعهای بهسان جنگ در جریان است، پدیدهای شوم و شرمآور به نام اینترنت طبقاتی.
● اگر چه پیش از این نیز افراد خودی و وابسته به قدرت اصطلاحا خط سفید داشتند و فیلترینگ برای عوام بود، اما امروز همین عوام را نیز طبقهبندی کردهاند و به هرکس اندازه طبقهاش اینترنت میرسد. هر چه طبقه بالاتر، دسترسی به اینترنت بیشتر. اگر هم کسی در این طبقهبندی شایسته اینترنت شناخته نشود، باید به قیمتی گزاف از بازار سیاه فروش کانفیگ، گریزراهی از فیلتر بیابد. در هر صورت مذکور، پیش نیاز اساسی پول است. در قعر این طبقات، فرودستان با این بدعت کثیف، به کل توان ارتباط جهانی را از دست میدهند و ناچارند به اینترنت ملی (دریغ از واژه ملی) خو کنند.
● باری، چنین طمع وقیحانهای در تاریخ سابقه نداشته است که حکومتی برای جیب مردمانی کیسه بدوزد که زیر آوار جنگ و شرایط اسفبار اقتصادی قامت خم کردهاند. سوء استفاده از نیاز مبرم افراد و مشاغل به اینترنت جهانی به نام امنیت ملی (و به کام زالوصفتان رانتی)، دستآویزی گشته برای چند ده برابر کردن قیمت اینترنتی که یک دهم همان کیفیت پایین پیشینش را هم ندارد. حال آنکه سوال اینجاست، اگر تهدیدی برای امنیت ملی وجود داشت، سرکیسه کردن مردم چه کمکی به رفع آن میکرد؟
● در نهایت، حاصل این تحقیر و تبعیض سیستماتیک چه خواهد بود؟ محرومیت طبقات پایینتر از آموزش و آگاهی و ارتباط، انحصار بیش از پیش رسانه و ذبح مفهوم گردش آزاد اطلاعات، رشد گروهی فاسد از طریق دلالی اینترنت، افزایش فشار اقتصادی و نابودی مشاغل، تعمیق شکاف و نارضایتی اجتماعی و نیز نقض آشکار نص صریح قانون اساسی که بر برابری مردم و رفع هرگونه تبعیض تاکید میکند.
● دسترسی به اینترنت آزاد حق تک تک مردم است. سالها به طرق گوناگون این حق تحدید شد و روزهایی به کلی سلب، تا مبادا امپراتوری دروغ رسوا شود و ملت دست از پا خطا کند. لیکن این دست بر گلوی ملت فشردن علاجی برای درد کشور نخواهد بود و ملک را چاره دیگری باید.
@anjomaneslami_org
📌 بیانیهٔ انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه تهران و علوم پزشکی تهران در محکومیت تجاوز ظالمانهٔ دوَل آمریکا و رژیم غاصب صهیونیستی به ایران
«بسمالله الرحمن الرحیم»
■ اکنون که در این روزهای دشوار و خاموشی دیجیتال توانستهایم قلم بهدست بگیریم و احوال این روزهایمان را شرح دهیم، مادرمان ایران با طاعونی بدخیم دست به گریبان است: جنگ؛ آن بلای خانمانسوزی که جز عقبماندگی و ویرانگی ثمرهای ندارد، آن بلای کودککش و مظلومکشی که بیمهابا بر سر ملتی آوار میگردد و میکشد و میکشد و سیراب نمیشود.
■ آنچه در این روزها بر سر ایران عزیز آمد، چیزی جز زنجیرهٔ جنایت نیست؛ جنایتی که نه میان نظامی و غیرنظامی تمایز قائل شد، نه حرمت دانشگاه و سلامت را پاس داشت و امروز نیز از جنایتی تحت عنوان برگرداندن ایران به «عصر حجر» صحبت میکند!
■ حمایت از جنگ یعنی حمایت از ویرانی ایران. حال که جنگ چهره واقعیاش را نمایانده، رویاها رنگ باخته و به خوبی میتوان گفت طالبان و ذوقزدگان تهاجم نظامی و یا دستکم حامیان ادامه جنگ، مدافعان ویرانی ایراناند.
■ کمتر از یکسال بعد از جنگ دوازده روزه، صبحگاه نهم اسفندماه، در میانهٔ مذاکرات دیپلماتیک، اینبار حملهٔ ظالمانه و هماهنگ دولت آمریکا و رژیم غاصب صهیونیستی به کشور ما انجام گرفت و بار دیگر تمامی عهود و قواعد بینالملل و اصول بشردوستانه را زیر پا گذاشت و نهادهای حاکم بر آن را در محکمهٔ تاریخ و وجدانهای بیدار محکوم کرد.
■ ما امروز داغدار هموطنانمان از جمله همدانشگاهیان خود در دانشگاه تهران، دانشآموزان مدرسهٔ میناب، شهدای سلامت، فرزندان نظامی این مملکت و خردسالان بیگناه و جوانان دلیر و مردان و زنان دلسوزی هستیم که جانهایشان ملعبهٔ بازیگردانان نامشروع و حیوانصفت جنگ شد. ما، همه و همه قربانی این بلای خانمانسوز هستیم.
■ انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه تهران و علوم پزشکی تهران ضمن محکومیت شدید اللحن حملهٔ ظالمانهٔ دولتهای آمریکا و اسرائیل، خواستار استیفا و استفاده بهموقع و عاقلانه از اهرمهای مذاکرات به جهت برقراری صلحی پایدار برای حفظ امنیت کشور و منطقه است. باید دانست که در ارزشهای ملی و دینی ما اساس بر صلح است و اگر دفاع مشروعی صورت میگیرد برای بازتعریف صلح است و نه جنگافروزی بیشتر.
■ تاریخ گواه میدهد این میهن به تنهایی استراتژیکی دچار است که در بزنگاههای مهم هربار در برابر ائتلافی از نیروهای مهاجم خارجی تنها مانده و حل این مسئله و عبور از چالشهای آن با ایجاد عمق استراتژیک برطرف میشود. به باور ما برای تحکیم عمق استراتژیک برای ایران عزیز جایی غیر از داخل مرزهای کشور را نباید جست. تکیه بر خواست و ارادهٔ مردم میتواند شرایطی را فراهم آورد که با رجوع به خواست اکثریت جامعه و دخیل کردن تمام گروههای فکری در اداره امور، هم کشوری آباد ساخت و هم از تهدیدات بزرگی که موجودیت مفهوم تمدنی به نام ایران را هدف گرفتهاند عبور کرد.
■ در نهایت اما برای تمامی محافظین دلسوز و جانبرکف میهنمان دعا میکنیم که در این ایام سخت بتوانند به وظیفه ملی و دینی خود عمل کرده و ایران عزیز را از بدخواهان آن در امان نگاه دارند.
دریغ است ایـران که ویـران شــود
کنام پلنگان و شیران شــود