150
کانال انتشار تولیدات مخاطبان رسانه «ریحانه»؛ بخش زن و خانواده KHAMENEI.IR ارسال تولیدات🔻 @reyhaneh_Contact_ir رسانه «ریحانه» را از اینجا دنبال کنید🔻 @reyhaneh_khamenei_ir
🖥 #قهرمان_بانو | روایت کتابی که خوابش را دیدم
👈 روایت کتاب «همسفر آتش و برف» از نگاه مخاطبین ریحانه
📝 همان روزی که تمامش کردم، فکرم تمام روز درگیرش بود. شبش هم خوابش را دیدم. کم پیش می‌آید خواب کتاب‌ها را ببینم. معمولا فیلم و سریال‌ها زورشان بیشتر به ضمیر ناخودآگاهم یا هرچیزی که خواب به آن مربوط است می‌رسد. قصه این کتاب و فرحناز متفاوت بود.
فرحناز زنی است که اوائل انقلاب با شهید #سعید_قهاری ازدواج میکند. کمی بعد، سعید روانه جنگ می‌شود. دفاع مقدس هشت سال بعدش تمام می‌شود؛ ولی مبارزه و مسئولیت مرد ادامه دارد تا سال هشتادوپنج که شهید می‌شود و بالاخره فرصت استراحت پیدا میکند. در تمام این مدت، فرحناز زندگی‌شان را با چنگ‌ودندان نگه داشته و شهر به شهر همسرش را همراهی میکند.
راوی داستانی که زن باشد، اشاره به افکار و عواطف در روایت ماجرا مهم‌تر می‌شود. نویسنده با وجود مرد بودن، از پس به تصویر کشیدن احساسات زنانه به‌خوبی برآمده. اشاره به گلایه‌ها، تردیدها و دل‌تنگی‌های فرحناز، شخصیت و ماجرا را واقعی‌تر و باورپذیرتر میکند.
بهترین ویژگی «همسفر آتش و برف»، نثر روانش است. نویسنده از اتفاقات سریع عبور نکرده و با حوصله به جزئیات پرداخته است. البته اول هر فصل قسمتی دارد که با زاویه‌دید دوم‌شخص نوشته شده است و یکدستی کتاب را برهم زده؛ اما روانی نثر در مجموع بالاتر از متوسط است.
انتشارات روایت فتح سلیقه جذاب و دقیقی در انتخاب طرح جلد، کاغذ سبک کتاب و اندازه فونتش داشته است. «همسفر آتش و برف» قطعا ارزش خواندن دارد. هم برای شنیدن قصه فرحناز، هم نثر روانش.
📝 فاطمه آل مبارک
🗓 شماره ٩
👈 تقریظ رهبر انقلاب بر «همسفر آتش و برف» را از اینجا بخوانید
🖥 ایتا | بله | روبیکا | سروش پلاس | تلگرام | اینستاگرام
رسانه «ریحانه» را دنبال کنیدЧитать полностью…
🖥 @reyhaneh_khamenei_ir
🖥 #قهرمان_بانو | بار جنگ روی شانه‌های یک زن
👈 روایت کتاب «خانوم‌ماه» از نگاه مخاطبین ریحانه
📝 کتاب «خانوم‌ماه» به نویسندگی ساجده تقی‌زاده، زندگی خانمناز علینژاد، خواهر شهید و جانباز و همسر شهید شیرعلی سلطانی است که در سه فصل جداگانه به روایت زندگی خانمناز میپردازد.
خانمناز، تازه از دوختن لباس عروس فارغ شده بود که دخترهایش برگشتند خانه. ازشان پرسید: «فخرالدین و رضیه کجان؟» بچه‌ها نبودند. آب شده و رفته بودند زیر زمین. از خانه‌ی خودشان گشتن را شروع کردند تا خانه دوست و آشنا و خیابان. نفس خانمناز توی سینه گیر کرده بود. بچه‌های امانتی همسر شهیدش نبودند. ناگهان انگار چیزی یادش آمد. رفت سر مزار همسرش. از دور گمشده‌ها را دید. رضیه پایین مزار پدر و فخرالدین بالای سر پدر خوابش برده بود! آنها باز هم گم شدند و هر بار سر مزار پدر پیدا شدند. بچه‌ها شنیده بودند که شهدا زنده‌اند. فکر میکردند اگر آنجا بنشینند و صبر کنند؛ بالأخره پدر را می‌بینند.
مرد خانه با مبارزات پیش از انقلاب و پس از آن با جنگیدن در جبهه‌های دفاع مقدس سهم جهاد خود را به جا آورده و شهید شده بود. حالا خانمناز مانده بود با بچه قد و نیم‌قد و وصیت همسرش. اکثر قصه‌های زندگی شهدا همین‌جا تمام می‌شود. قصه تا وقتی گفته می‌شود که مرد خانه روی دست مردم شهرش تشییع شده. سکانس پایانی زنی ایستاده و محکم را نشان می‌دهد که دست فرزندانش را گرفته و با همسرش عهد می‌بندد که آنها را هم‌مسیر با آرمان‌های انقلاب بزرگ کند.
«خانوم ماه» اما اینجا تمام نمیشود. بنا دارد از روزهای دور از همسر بگوید. روزهایی که بار تربیت بچه‌ها، مسئولیت خانه و درآمد روی شانه‌های مادر مانده. آمده تا نشان بدهد چقدر از بار جنگ روی شانه نحیف زنان ایرانی بوده. زنانی که با صبر و ایمانشان قوت دادند به مردان یک سرزمین. زنانی که بعد از شهادت همسر هم، جهاد را ادامه دادند.
خانم ناز این سرزمین زیاد پیش آمده که عزیزانش را با پرچم سه رنگ ایران تشییع کند. برای یک عزیز خبر شهادت را همان اول بشنود، برای دیگری خبر را آهسته آهسته بفهمد و برای دیگری چند سالی انتظار و امید را به جان بخرد...
کتاب «خانوم ماه» خاطرات زندگی شهید شیرعلی سلطانی ملقب به شهید بی‌سر است که با روایت همسرش بانو خانمناز علینژاد منتشر شده است.
ساجده تقی‌زاده این کتاب را به نگارش درآورده و انتشارات به‌نشر آن را به چاپ رسانده است.
«خانوم ماه» پس از انتشار مفتخر به دریافت تقریظ از رهبر معظم انقلاب شد. در بخشی از متن تقریظ «خانوم ماه» آمده است: «نگارنده تا توانسته با ادبیات شیوا و سلیقه‌ی رنگین خود، از این عشق و ایمان پرده‌برداری کرده است.
ولی هرچه گویم عشق را شرح و بیان
چون به عشق آیم خجل باشم از آن.
آنچه باید با چشم دل ببینیم بیش از آن است که با چشم صورت خوانده‌ایم. لایه‌های پنهان را جور دیگر باید دید و فهمید. شاید صدای آسمانی حاج شیرعلی در هنگام خواندن دعای کمیل کمکی در این‌باره بکند یا اشکهای همسر شهید بر روی سنگ مزارش. غصه‌های این بانو مرا غصه‌دار کرد...»
📝 رقیه پورحنیفه
🗓 شماره ٧
👈تقریظ رهبر انقلاب بر «خانوم‌ماه» را از اینجا بخوانید
🖥 ایتا | بله | روبیکا | سروش پلاس | تلگرام | اینستاگرام
رسانه «ریحانه» را دنبال کنیدЧитать полностью…
🖥 @reyhaneh_khamenei_ir
🖥 #قهرمان_بانو | این روایت واقعی است!
👈 روایت کتاب «همسفر آتش و برف» از نگاه مخاطبین ریحانه
📝 اگر نظر من را بخواهید «همسفر آتش و برف» برعکس خیل عظیمی از خاطره‌نویسی‌هایی که از دوران نوجوانی تاکنون درباره‌ی شهدا و خانواده‌هایشان خوانده‌ام، مستندی پرکشش و کاملا رئال است. روایت زندگی دختری که مثل همه‌ی ما دخترها با هزار امید و آرزو قدم به خانه‌ی بخت می‌گذارد و به همسرش دل می‌بندد.
رمان از زبان اول شخص است و بدون سانسورهای رایج، تمام تلاش خود را میکند تا فانتزی‌های زندگی شهدا را در نگاه مخاطبان بشکند. مخاطبانی که معاصر راوی هستند و بعضاً همدیگر را در کوچه و خیابان می‌بینند اما به علت تصورات غلط، هرگز به عمق روح هم قدم نگذاشته‌اند. «فرحناز» همسر «شهید سعید قهاری سعید» مثل همه‌ی ما زن‌ها گاهی از خانه به دوشی‌های مکرر خسته و کلافه می‌شود و اقرار میکند دلتنگی برای همسری که همواره در مأموریت است و دوری از خانواده و شهر آباء و اجدادی، گاهی او را تبدیل به مادری عصبانی کرده است؛ بله خب او هم آدم است دیگر...
امثال این کتاب با روایتهای مستندشان باعث می‌شوند این تصور را دور بریزیم که احتمالاً قلب خانواده‌‌ی شهدا از سنگ است و آنها افرادی هستند سوای اجتماع که در کوران مصیبت‌ها و کمبودها، صبر را مثل شکلاتی شیک از لای زرورق‌‌های رنگی بیرون می‌کشند و روزی سه نوبت با چای میل می‌کنند!
من که می‌گویم روایت زندگی امثال این زنان، یکی از اساسی‌ترین نیازهای جامعه‌ی امروز است که قهرمان‌های فیک آن، خود را به در و دیوار می‌کوبند تا سبک پوشالی خویش را به عنوان زن برتر و با هشتگ زن، زندگی، آزادی به خورد اجتماع بدهند. زنانی که با کوچک‌ترین مشکلی نسخه‌ی زندگی مشترک را می‌پیچند و گذشت و صبر در قاموس‌شان جایی ندارد.
راستی چرا فرحنازِ همسفر روزهای آتش و برف فرمانده قهاری الگوی من و شما نباشد در روزگاری که تنش‌ها و چالش‌های زندگی کاسه‌ی صبرمان را لبریز می‌کنند؟
📝 مریم حاجی‌علی
🗓 شماره ۵
🖥 ایتا | بله | روبیکا | سروش پلاس | تلگرام | اینستاگرام
رسانه «ریحانه» را دنبال کنیدЧитать полностью…
🖥 @reyhaneh_khamenei_ir
🖥 #قهرمان_بانو | قصه مادری که هیچوقت تسلیم نشد!
👈 روایت کتاب «تب ناتمام» از نگاه مخاطبین ریحانه
📝 «تب ناتمام» قصه زنی است از نسلی که دخترها هنوز بچگی را تمام نکرده، چادر سفید را سر میکردند و می‌رفتند خانه بخت. قصه خانه‌های پنج‌دری، حیاط‌های پر درخت و آشپزخانه‌های مشترک.
قلم نویسنده روان است و ما را آرام و بی‌شتاب می‌برد درون خانه؛ انگار کنار سماور ذغالی مادربزرگ نشسته‌ایم، استکان کمرباریک پیش رویمان است و آن‌قدر غرق شنیدن می‌شویم که چای سرد می‌شود.
وقتی شهلاخانم قد می‌کشد و بچه‌ها بزرگ می‌شوند، تاریخ هم با آنها قد می‌کشد. روزی می‌رسد که پای حسین به زندان و بعد به جریان انقلاب باز می‌شود، و از همان‌جاست که قصه رنگ و بوی دیگری می‌گیرد.
حسین برگه را گذاشت مقابلم
_«مامان، امضاش می‌کنی؟»
برگه اعزام به جبهه بود، با امضای جعل شده حاجی. خنده‌ام گرفت. قصه شاید شبیه روایت بسیاری از پسرهایی باشد که در جنگ «زود مرد» شدند، امّا حسین بعد از جانبازی، ۱۷ سال دیگر قد می‌کشد؛ آن هم روی تخت.
شاهد صبریم اگر مادر بود یا اگر روی تخت نمی‌توانست جم بخورد. مادر از سر عشق، پا‌به‌پای او ماند، پرستاری کرد، روزی هزار بار شاهد شهید شدنش بود. دختری در به در دنبال عشقی گمشده می‌گردد. فرشته‌ها همدیگر را پیدا می کنند.
«تب ناتمام» روایت جنگ نیست؛ روایت تب عشقی است که هیچ‌گاه پایین نمی‌آمد. روایت ایستادن و صبوری کردن. روایت مادرهایی که بی‌ادعا تاریخ ساختند و حالا آن را روی شانه‌های ما گذاشته‌اند. بخوانیم تا فراموش نکنیم.
📝 مهدیه یونسی
🗓 شماره ٣
🖥 ایتا | بله | روبیکا | سروش پلاس | تلگرام | اینستاگرام
رسانه «ریحانه» را دنبال کنیدЧитать полностью…
🖥 @reyhaneh_khamenei_ir
🖥 #قهرمان_بانو | ١۵٢ هزار ساعت صبر و عشق
👈 روایت کتاب «تب ناتمام» از نگاه مخاطبین ریحانه
📝اگر برای یک بار دیگر به ما فرصت زندگی با شرایط خاصی داده شود، چه کار میکنیم؟
کتاب «تب ناتمام» روایتی است از زندگی شهلا منزوی، مادر شهید جانباز قطع نخاع، حسین دخانچی. قصه‌ی یکی از هزاران جانبازی است که با آنها زندگی کرده‌ایم ولی سختی‌های زندگی آنها را نچشیده‌ایم. کتاب از زاویه‌ی دید مادری است که هفده سال از فرزند روی تخت‌خوابیده‌ی خود مراقبت میکند.
همراه راوی می‌شویم تا از خاطرات و دشواری‌های زندگی شهلا برسیم به پایان ١۵٢ هزار ساعت درد و رنجی که نه پسر را تسلیم کرد و نه مادر را.
مخاطبِ تب ناتمام ماجرای همدلی و همراهی خانواده‌ای را می‌بیند که ایثار و استقامت مادر، گره می‌خورد به نقطه‌ی عطف کتاب. آنجا که تصویر غیر قابل حرکت یک جانباز قطع نخاع از گردن، تغییر میکند و شهید در مدارس به روشنگری از جبهه، آرمان‌ها و شهدا در میان دانش آموزان میپردازد.
در هر فصل از کتاب یکی از مراحل مهم زندگی مادر شهید در کنار خانواده‌اش آمده است. از اسفند سال ۶٣ سال‌های پرالتهاب و پرماجرا در داستان رقم می‌خورد؛ از روزهای آسایشگاه، خستگی راه و مراقبت‌ها از کسی که تب‌و لرزهای ادامه‌دار تمام نشدنی‌اش، همدلی و عشق را زیر سایه‌ی تربیت چنین مادری پررنگ‌تر کرد. نویسنده در میانه‌ی تصاویری که از امید و عشق می‌دهد، نگاه اجتماعی و تاریخی در ماجرای جنگ و تأثیرات آن را بر خانواده‌ها با لحنی صمیمی بیان میکند. قلم روان نویسنده مخاطب را با خود همراه میکند تا جنگ را علاوه بر جانفشانی‌هایِ میدان نبرد در زخم‌های روحی و روانی مادرانی نشان دهد که با سکوت از صفحات تاریخ جا مانده‌اند.
در بخشی از کتاب می‌خوانیم:
صدای علی را از پشت سر شنیدم. «مامان بچه‌ی خودت را نشناختی؟» برگشتم. صورت رنگ پریده‌ی علی را که دیدم، هُری دلم ریخت. انگشت اشاره‌اش سمت راست راهرو را نشان میداد. مردٌد، علی و بعد حاجی را نگاه کردم و راه افتادم. قلبم داشت از جا کنده میشد. صدای قدم‌هایم توی سرم می‌پیچید. من که آن اتاق را دیدم، من که شش مجروحش را خوب نگاه کردم. حسین مگر چه وضعی داشته که منِ مادر نشناختمش؟!
کتاب «تب ناتمام» روایت زندگی مادری شجاع، همراه و صبور است که توسط رهبر معظم انقلاب اسلامی مورد تحسین قرار گرفته است. همچنین کتاب به زبان ترکی آذربایجانی و روسی نیز برگردانده شده است. این کتاب به علاقمندان ادبیات روایی، زنان و آنانی که در کش و قوس حوادث نفس‌گیر به دنبال معنی عشق و فداکاری هستند، توصیه می‌شود.
📝 خدیجه بهرامی‌نیا
🗓 شماره ١
🖥 ایتا | بله | روبیکا | سروش پلاس | تلگرام | اینستاگرام
رسانه «ریحانه» را دنبال کنیدЧитать полностью…
🖥 @reyhaneh_khamenei_ir
🖥#از_قلب_ایران | تولد تولد تولدت مبارک
📝تک‌نگاری‌هایی به قلم زنان ایرانی از روزهای دفاع مقدس ملت ایران در برابر رژیم صهیونی در خرداد و تیر ۱۴۰۴ که به پویش "از قلب ایران" رسانه «ریحانه» ارسال شده است.
📝فاطمه زمانی نژاد
صداها بیشتر از روزهای قبل شده است و قلبم را می‌لرزاند به خودم نهیبی میزنم و سجاده را باز میکنم و تمام ترس و دلشوره ها را به تربت می سپارم.
مرد خانه بیشتر از روزهای قبل از جنگ درگیر کار است و دلم قنج میرود و خوشحالم از اینکه در این زمان موثر است .
راهی خانه پدری می شوم ،بساط منچ و مار پله را مهیا میکنیم تا حواس برادر کوچک خانواده از صدای پدافند ها پرت شود.
کیک تولد پدر را سریع درست میکنم و بلند تر از همیشه شروع به دست زدن و شادی کردن میکنم ،حالا تمام اعضای خانواده همراهی می‌کنند و دیگر صدایی جز صدای گرمی و محبت خانواده دل را نمیلرزاند.
تولد می‌شود ترفند زنانه ای که برای دقایقی حواس خانواده و بلکه همسایه از صدای منحوس جنگ پرت شود
🗓شماره ۴۹۶
📩روایتهای خود را برای انتشار در رسانه ریحانه به حساب‌های زیر ارسال کنید.
🖥 ایتا | بله | روبیکا | سروش پلاس | تلگرام
رسانه «ریحانه» را دنبال کنیدЧитать полностью…
🖥 @reyhaneh_khamenei_ir
🖥#از_قلب_ایران | ترشی آلبالو
📝تک‌نگاری‌هایی به قلم زنان ایرانی از روزهای دفاع مقدس ملت ایران در برابر رژیم صهیونی در خرداد و تیر ۱۴۰۴ که به پویش "از قلب ایران" رسانه «ریحانه» ارسال شده است.
📝ریحانه سادات فاطمی
مثل همیشه پنج نفری آمدیم خرید. با اینکه شب تا صبح بیدار بودم، نه اینکه بخواهم بیدار باشم... نه؛ از صدای انفجارهای مهیب و پدافندها خواب به چشمانم نمی‌آمد. از اول جنگ یادم نمی‌آید شبی خوابیده باشم.
با بچه‌ها آمدیم خرید تا کمی شهر را ببیند. تا دلشوره‌شان کمتر شود.
آلبالو خریدیم تا ترشی درست کنم. بچه‌ها ترشی آلبالو را خیلی دوست دارند. مقداری را هم برای خوردنهای عصرانه نگه‌داشتم.
برای آن وقتی که دورهم می‌نشینیم و بچه‌ها از بودن پدر در خانه خوشحال هستند و ما در درونمان پر است از استرس و با نگاه با همدیگر حرف میزنیم که فلانی هم... فلان جا هم...
همان وقتی که ترشی آلبالو به تلخی انفجار و شهادت خانواده‌ها می‌انجامد.
بچه‌ها متوجه حملات به ما نشده بودند. فکر میکردند این صداها بخاطر حمله‌ی ماست تا اینکه صداوسیما را زدند. آنتن زنده همه دیدند. التهاب درون همه اوج گرفت. با صحبتها و دیدن شجاعت مجریان، خودمان را پیروز و قوی نشان می‌دهیم تا نکند لرزهای کوچک بر دلهایشان بیاید.
مقداری از آلبالوها را جوشاندم و آلوچه درست کردم. روزها با بچه‌ها هر بازی که دوست دارند انجام می‌دهیم. تصاویر کودکان شهید را نشان می‌دهد. شبکه را روی پویا می‌گذاریم تا نبینند، تا دلشان شور نزند، تا شبها آرام بخوابند...
چقدر خوب است ما تلویزیون داریم و بچه‌ها آواره نیستند...
امان از غزه و آوارگی بچه‌ها...
کاش بچه‌های غزه هم شبکه پویا داشتند...
🗓شماره ۴٩۴
📩روایتهای خود را برای انتشار در رسانه ریحانه به حساب‌های زیر ارسال کنید.
🖥 ایتا | بله | روبیکا | سروش پلاس | تلگرام
رسانه «ریحانه» را دنبال کنیدЧитать полностью…
🖥 @reyhaneh_khamenei_ir
🖥#از_قلب_ایران | من بعد از جنگ
📝تک‌نگاری‌هایی به قلم زنان ایرانی از روزهای دفاع مقدس ملت ایران در برابر رژیم صهیونی در خرداد و تیر ۱۴۰۴ که به پویش "از قلب ایران" رسانه «ریحانه» ارسال شده است.
📝فاطمه.ف:
پدر گفت: فاطمه بابا خوبی؟ سرم را به دو طرف تکان دادم. اشکم دیگر پنهان نماند. سرازیر شد. اشکی که از ساعتی پیش در تکاپوی جاری شدن بود و به سختی کنترلش کرده بودم مبادا دخترکم نگران شود. سر سفره نشسته بودم. صدای انفجار را شنیدیم و دیگر لقمه‌ای از گلویم پایین نرفت. استرس داشتم. ناراحت بودم. نگران از دیدن تصاویر شهدا و اسباب‌بازی‌های پیداشده از کودکان شهید دلم به درد می‌آمد. گاهی اشکم سرازیر میشد. پدر گفت: بابا تو باید قوی باشی زینب دخترت به تو نگاه میکند و از تو الگو می‌گیرد. امیدمان به خداست. دیدم راست می‌گوید. من مادرم.من اگر قوی باشم قهرمان می‌سازم. من اگر قوی باشم یار برای مولایم تربیت میکنم. باید به خدا توکل کرد. من باید به حضرت زینب سلام‌الله‌علیها اقتدا کنم. از آن روز من قوی‌تر شدم، خیلی قوی‌تر. شاید به اندازه ده سال قوی‌تر شدم. آماده شدم. دیگر با صدای انفجار بغض نمی‌کردم. دشمن با جنگش ناخواسته من و خیلی‌های دیگر را قهرمان ساز کرد. انگار مکتبی در عرض دوازده روز از من یک زن قوی‌تر ساخت. مکتبی که حاج قاسم‌ها تربیت میکند. حاجی‌زاده‌ها و سلامی‌ها ان‌شاءالله.
🗓شماره ۴٩٢
📩روایتهای خود را برای انتشار در رسانه ریحانه به حساب‌های زیر ارسال کنید.
🖥 ایتا | بله | روبیکا | سروش پلاس | تلگرام
رسانه «ریحانه» را دنبال کنیدЧитать полностью…
🖥 @reyhaneh_khamenei_ir
تک‌تیر‌اندازها روی پشت‌بام حرم مستقرند. ماشین ون با آرم EOD به آهستگی از جمعیت توی خیابان عبور میکند و جلوی کتابفروشی مقابل سبزقبا می‌ایستد. بعد از آمدن ون هرچند دقیقه یکی از مقامات لشکری و کشوری با هیئت همراهش از مقابلمان می‌گذرد و وارد حرم می‌شود. سردار باقری، آقای لاریجانی، آقای مخبر، آیت‌الله‌قاضی، آیت‌الله بهرام‌پور و نماینده دزفول افرادی هستند که من می‌شناسم و خیلی‌هایی که نمی‌شناسم. کمی که می‌گذرد جمعیت از سمت چپ ما یعنی سمت چهارراه شریعتی موج برمی‌دارد. جمعیت فشرده‌تر از قبل می‌شود. ماشین حمل پیکر شهید رشید و پسرشان امین‌عباس از دور پیدا می‌دهد. مردم به جوش و خروش می‌افتند. همه یک صدا مرگ بر اسرائیل و مرگ بر آمریکا سر می‌دهند. ماشین حمل شهدا را با شاخه‌های نخل و تاج‌گل آذین بسته‌اند.
سربازان با احترام خاص پیکرها را از ماشین بیرون می‌آوردند و به سمت حرم می‌برند. آیت‌الله بهرام‌پور از مردم تشکر می‌کنند. تقاضا دارند که به دلیل ازدحام و مسائل امنیتی مکان را ترک کنیم. از دور سلام می‌دهم.فاتحه هم. من و ندا از همان جا برمی‌گردیم. توی مسیر برگشت تمام تصاویر امروز صبح برایم مرور می‌شود. تصاویری که هر کدامشان یک رنگ می‌گیرد. آهسته و گاه با ضربه می‌خورد روی بوم ذهنم. بومی که ضربه‌های شکسته و سرخ پایینش، نم‌نمک قد می‌کشند بالا می‌آیند. شاخ و برگ می‌گیرند. سرو می‌شوند و خوش قد و قامت. اما نه تک و تنها. شانه به شانه کنار هم سبز می‌شوند. سفید، کرم و زرد از میانه‌ی بوم موج برمی‌دارد. نور می‌شود و می‌پاشد روی قامت سروها. سروها به رقص آمده‌اند و هزاران ضربه‌ی کوچک و بزرگِ، سیاه و سفید، دست‌به‌دست هم، دور سروها می‌چرخند.
🗓شماره ۴٩٠
📩روایتهای خود را برای انتشار در رسانه ریحانه به حساب‌های زیر ارسال کنید.
🖥 ایتا | بله | روبیکا | سروش پلاس | تلگرام
رسانه «ریحانه» را دنبال کنیدЧитать полностью…
🖥 @reyhaneh_khamenei_ir
🖥#از_قلب_ایران | امپرسیونیسم مقاومت
📝تک‌نگاری‌هایی به قلم زنان ایرانی از روزهای دفاع مقدس ملت ایران در برابر رژیم صهیونی در خرداد و تیر ۱۴۰۴ که به پویش "از قلب ایران" رسانه «ریحانه» ارسال شده است.
📝زهرا همدانی‌طحان:
_توی ماشین منتظرتم. لفتش ندی.
صدای تلق بسته‌شدن در می‌پیچد توی نشیمن. با دینگ گوشی می‌دوم سمت مبل. صدای اعلان پیامک است. برش می‌دارم. انگشت اشاره را می‌چسبانم روی پنجره‌ی نارنجی. ندا پیام داده «من آماده‌ام.» از شب قبل ساعت هشت‌ونیم را باهم بسته‌ایم. دکمه‌های مانتو را می‌بندم. رو به آینه می‌ایستم. کجی مقنعه‌ی مشکی‌ام را می‌گیرم. چادر می‌پوشم. پا تند میکنم سمت در. پله‌ها را یکی‌دوتا می‌دوم. آقای شوهر ده دقیقه‌ای است که توی گرمای ۴۸ درجه منتظر است. چهار انگشتم را می‌برم زیر دستگیره در ماشین. می‌کشم سمت خودم. زود می‌پرم تو. دریچه‌ی کولر را روی صورتم ثابت میکنم.
_ووی چقد هوا گرمه. بیچاره ماشین.
گوشه‌ی لب آقای شوهر کج می‌پرد بالا. ابروهایش اما گره برمی‌دارد. لب‌هایم را جمع میکنم تا خنده نپرد روی صورتم. کولر هور می‌کشد. سردی مطبوعش را می‌پاشد توی صورتم. گوشی توی کیفم وول می‌خورد.جیغ می‌زند. زیپ را می‌کشم و می‌آورمش بیرون. انگشتم را سر می‌دهم روی گردی سبز رنگ.
_ آجی کی میای؟
_حرکت کردیم. رسیدیم زنگ میزنم بیا دم در.
خداحافظی میکنم. آقای شوهر یک دست به فرمان دارد. دست دیگر را به ریش جو گندمی‌اش می‌کشد
_دیر آماده شدید. الان همه راه‌ها بستن.
_ما که روبه رو سبزقبا منتظر می‌مونیم. تا هر جا تونستی ببرمون.
به قانون ننوشته‌ی این دوازده روز می‌روم سروقت کانال‌های خبری. تعدد اخبار مثل کشیده شدن ناخن روی تخته سیاه، خط می‌اندازد روی مغزم. انگشت می‌کشم روی صفحه و کانال‌های خبری را هل می‌دهم بالا. کانال نگارخانه را باز میکنم. پیام‌هایش از نیمه اردیبهشت دست نخورده مانده. زندگینامه‌ی صفیه‌لطیف و سی‌و‌چهار اثر از او به اشتراک گذاشته. نقاش است و مسلمان. اهل کالیفرنیا. سبک تابلوها امپرسیونیسم است.برای منی که عاشق نقاشی‌ام و شیفته‌ی امپرسیونیسم، دیدن هر تابلو حسی است از خلسه. کندن و رهاشدن از زمین. بریدن از زمان. غرق‌شدن توی دنیای رنگ‌ها. حتی برای لحظه‌ای.
_رسیدیم. نمی‌خوای زنگ بزنی؟
شماره‌ی ندا را می‌گیریم. قطع نکرده در خانه باز می‌شود و در ماشین بسته.
آقای‌شوهر فرمان را می‌پیچاند. پا می‌گذارد روی پدال گاز و اولین دیالوگ بعد از سلام و احوال‌پرسی را می‌گوید:
_حالا از کدوم خیابون بریم که هم خدا خوشش بیاد هم بسته نباشه؟
خیره می‌شود به خیابان پیش رو. ابروها را جمع میکند و چشم‌هایش را ریز. مثل وقتی که زل میزنیم به برگه‌ی امتحانِ‌ریاضی. کلنجار می‌رویم تا مسئله انتگرال و مثلثات را پاسخ بدهیم. توی یک لحظه گویا مسئله حل می‌شود. دوباره چشم می‌دوزم به صفحه گوشی. محو تابلوهای صفیه‌لطیف. توی ذهنم لخته‌های خالص رنگ را با ضربه‌های پشت‌سرهم و بریده‌ی قلم‌مو میزنم روی بوم. می‌گذارم رسالت امپرسیونیسم راه باز کند توی نقاشی‌ام و ضربه‌ها ارتعاشات نور را بپاشد به بوم. آقای‌شوهر یکی‌دوتا خیابانها را می‌راند به سمت سبزقبا. چهارم محرم است. سیاهه و بیرق عزای امام‌حسین توی کوچه، خیابان و سردرخانه‌ها نصب است. هر چه به سبزقبا نزدیک‌تر می‌شویم ترافیک سنگین‌تر می‌شود. می‌رسیم به محله‌ی قاپی آقاحسینی. تانکی یک مثل بابالنگدراز وسط محله ایستاده. بابا‌لنگ‌درازی که چند دهه از عمرش می‌گذرد. زنگ سر و رویش را خورده. اما هنوز سرپاست. رویش با خطی زیبا که تا حدودی محو شده، چیزی نوشته. دقیق میشوم. نوشته «هان مبادا پرچم عشق خم شود.» به سواره‌ها و پیاده‌ها نگاه میکنم که همه هم‌مسیر هستند. دوباره به بابالنگدراز نگاه میکنم. زیر لب می‌گویم: «نشده و نمیشود.» به نزدیکی محله حیدرخانه می‌رسیم. ماشین‌ها مثل دانه بلال به هم چسبیده‌اند. سپر به سپر. ادامه مسیر با ماشین زمان‌بر و بی‌فایده است. در را باز میکنم به قصد پیاده شدن. هنوز هور‌هور کولر توی گوشم است، اما سرمایش مثل بخار از تنم تبخیر می‌شود. من و ندا پیاده می‌شویم و از آقای‌شوهر خداحافظی میکنیم. بوی آسفالت داغ می‌پیچد توی بینی‌ام. بوی قیر. دستم را می‌گیرم به عبای مشکی ندا. مثل بچه‌ای که از ترس گم شدن توی خیابانی شلوغ، چادر مادرش را می‌چسبد.
_ندا من این خیابونا رو بلد نیستم. می‌دونی از کجا باید بریم؟
_آره بابا. تو میتونی راه بیای؟
_اگه زیاد نباشه آره.
📩روایتهای خود را برای انتشار در رسانه ریحانه به حساب‌های زیر ارسال کنید.
🖥 ایتا | بله | روبیکا | سروش پلاس | تلگرام
رسانه «ریحانه» را دنبال کنیدЧитать полностью…
🖥 @reyhaneh_khamenei_ir
🖥#از_قلب_ایران | ما را از چه می‌ترسانید
📝تک‌نگاری‌هایی به قلم زنان ایرانی از روزهای دفاع مقدس ملت ایران در برابر رژیم صهیونی در خرداد و تیر ۱۴۰۴ که به پویش "از قلب ایران" رسانه «ریحانه» ارسال شده است.
📝ملیحه بلندیان:
یک مادردهه شصتی بودم. همان دوران جنگ دوران موشکباران و وضعیت قرمز بارها و بارها برای فرزندانم از آن.روزها گفته بودم، اما حالا آنها خیلی سریع و ناگهانی افتاده بودند درون آن و داشتند تجربه‌اش میکردند. خیلی‌ها از تهران رفته بودند ولی ما همان موقع همان سال‌ها هم نرفته بودیم، چه رسد به حالا. صبح دوتا از بچه‌ها با صلوات وآیه الکرسی فرستادم محل کارشان، اما دل توی دلم نبود حدود ظهر بودکه پسر بزرگم زنگ زد. بی‌مقدمه گفت: «ما خوبیم.» تعجب کردم ولی گفتم حتما برای حس مادریم گفته چند دقیقه بعد در اخبار خواندم که نزدیک محل کارشان را زده بودند. آن‌قدر نزدیک که شیشه‌ها همه لرزیده بود.
دلشوره امانم را بریده بود. زنگ زدم و بااضطراب گفتم: « پسرم سریع بیاید خانه.» دست و پایم را گم کرده بودم. یاد اردوی کرمان سالگرد سردار که پسر بزرگم با دانشگاه رفته بود افتادم. همان که بمب‌گذاری شد. من که تجربه آن را داشتم دوباره همان دلشوره سراغم آمد. آن روز خیلی عجیب بود. از تلوزیون زنده انفجار را دیدم تماس گرفت گفت: «خوبم.» اما قطع شد و انفجار دوم. بین دو انفجار دیگر خبری از او نشد تا زنگ بزند. مُردم و زنده شدم. به قول پدرش که طنز قضیه را همیشه بیشتر میکند: «توفیق مادر و پدر شهیدشدن را نداشتیم.» اما حالا چه؟ یک لحظه برخودم نهیب زدم: «آرام باش. تمام این‌ها را ما گذراندیم دورانی که تمام دنیا با ما می‌جنگید. دورانی که موشک‌های زیبای شهید طهرانی‌مقدم هم آسمان جهان را فتح نکرده بود؛ اما حالا چرا ترسیدی؟» خودم را جمع‌وجور کردم و با خنده سراغ آشپزخانه رفتم و نهار را روبه‌راه کردم. زندگی ادامه دارد. ما مقاوم‌تر از همیشه‌ایم زیر لب شعر جدیدم را زمزمه کردم. مارا از چه می‌ترسانید ما تشنه‌ی شهادتیم.
🗓شماره ۴٨٨
📩روایتهای خود را برای انتشار در رسانه ریحانه به حساب‌های زیر ارسال کنید.
🖥 ایتا | بله | روبیکا | سروش پلاس | تلگرام
رسانه «ریحانه» را دنبال کنیدЧитать полностью…
🖥 @reyhaneh_khamenei_ir
🖥#از_قلب_ایران | خبرنگار جنگ
📝تک‌نگاری‌هایی به قلم زنان ایرانی از روزهای دفاع مقدس ملت ایران در برابر رژیم صهیونی در خرداد و تیر ۱۴۰۴ که به پویش "از قلب ایران" رسانه «ریحانه» ارسال شده است.
📝م. حبیبی:
روز دوم یا سوم جنگ بود، دقیق نمی‌دانم، که من را عضو یک گروه کردند به نام خبرنگار بحران! شکل اخبار این‌جوری بود که:
«محرمانه،
غیرقابل انتشار،
فقط برای اطلاع خودتون؛
پدافند الان فعال است!»
همین! دقیقا همین! چیزی که نیاز به گفتن هم نبود، همه شهر صدای پدافند را داشتند می‌شنیدند؛ چه برسد به اینکه چند بار قید محرمانه برایش بیاورند. تمام اخبار در همین سطح بود تا اینکه جدی جدی حمله شد، صنایع را که زدند تازه فهمیدیم جنگ واقعی است. صدرا بودم و پشت میزکارم با روزنامه‌ها سرگرم که آقای ع آشفته وارد شد و خبر را داد. گروه اما ساکت بود و نصیحت میکردند که فعلا اصل سرعت را در خبر کنار بگذارید و فقط دقت را دریابید. صنایع اولین تجربه ما بود و چشم‌گویان منتظر نشستیم.
اخبار ضدونقیض می‌رسید، همه دود را دیده بودند، صدا را شنیده بودند، پرواز پایین جنگنده خودی را دیده بودند، اما باز گروه ساکت بود، تا اینکه ساعت ۱ بامداد نوشتند به زودی خبر تجاوز امروز و تعداد شهدا در گروه قرار می‌گیرد. یک دفعه برق از سرم پرید. تازه انگار فهمیدم چه شده. از بعدازظهر منتظر رسیدن خبر شهادت بودیم و حالا داشت اعلام میشد. من چشم باز کرده بودم و خودم را وسط معرکه اطلاع رسانی جنگ تحمیلی می‌دیدم. بی‌آنکه بفهمم یک سحرگاه خبرنگار جنگ شده بودم! باید خبر حمله به پادگان امام جواد و شهادت جوانان کشورم را مخابره می‌کردم! به خودم اشاره کردم، من؟! زمان گذشته بود و در امتداد شهید آوینی، شهید رهبر و ده‌ها شهید رسانه، ما آمده بودیم و الان باید جنگ را گزارش میکردیم. پلک زدم، خبر از برابر چشمم ناپدید شد، دوباره چشم باز کردم. به خبر نگاه کردم. دو شهید در حمله رژیم صهیونسیتی به پادگان امام جواد (ع). آمادگی‌اش را نداشتم، فاصله فقط زمان نبود، فاصله تعالی روح بود؛ من هنوز آن‌قدر رشد نکرده بودم که بار سنگین ده‌ها شهید رسانه را به دوش بکشم. اصلا من کجا و این عنوان کجا! چیزی ننوشتم. کشیدم کنار و گذاشتم طبق روال همیشگی سردبیر خبر از پیش تنظیم شده را بردارد و منتشر کند. ولی خودم می دانستم این مسیر بالاخره روزی به من منتهی خواهد شد. چه بخواهم چه نخواهم حالا نوبت ما رسیده است.
🗓شماره ۴٨۶
📩روایتهای خود را برای انتشار در رسانه ریحانه به حساب‌های زیر ارسال کنید.
🖥 ایتا | بله | روبیکا | سروش پلاس | تلگرام
رسانه «ریحانه» را دنبال کنیدЧитать полностью…
🖥 @reyhaneh_khamenei_ir
🖥#از_قلب_ایران | برای دخترکم
📝تک‌نگاری‌هایی به قلم زنان ایرانی از روزهای دفاع مقدس ملت ایران در برابر رژیم صهیونی در خرداد و تیر ۱۴۰۴ که به پویش "از قلب ایران" رسانه «ریحانه» ارسال شده است.
📝فاطمه سعیدی:
زینبم، جانِ مادر، نورِ دیده‌ام؛ امروز ۱۴۰۴/۰۳/۲۷، در روزهای طلایی تاریخِ عالم هستیم، و من خواستم آن‌چنان که در توانم هست این روزها را برایت روایت کنم. پنج روز است که از آغاز جنگ می‌گذرد، آره عزیزکم جنگ!
واژه‌ای که وقتی داری این روایت‌ها را می‌خوانی برایت غریب و نا آشناست و هرآنچه می‌دانی در کتب تاریخ خواهی خواند، جمعه بیست‌وسوم خردادماه هم‌زمان با شب عید غدیر، نزدیک اذان صبح بود که خبرها پیچید، تهران مورد حملهٔ رژیم صهیونیستی قرار گرفت، همان رژیمی که حتی نامش هم در تاریخ نمانده و به نفرت از آن یاد می‌شود. دخترکم شوک آن لحظه‌ها هنوز هم برایم قابل درک نیست، شروع جنگ برای هیچ‌کس لبخند به ارمغان نمی‌آورد، خبرها یکی یکی دلمان را خالی می‌کرد؛ سردار سلامی و چند دانشمند هسته‌ای، سردار باقری، سردار رشید و سردارِ محبوب‌مان، حاجی‌زاده. خبر دلهره‌آور بود، فرماندهان بزرگی به شهادت رسیده بودند آن هم به دست شقی‌ترین موجودات عالم!
مردم بی‌گناه، زن و کودک و خانواده، برای آن رذلِ خبیث فرقی میان نظامی و غیرنظامی وجود نداشت! آره جانِ شیرینم درست می‌شنوی فرقی نداشت، کودک دوماهه، مادر باردار، پدر و فرزند و خیلی‌هایی که داغ بر دل ملت نهادند. اما در این میان مردی وجود داشت که نفس بر حقش وجود همگان را آرام می‌کرد، با صلابت و آرامش آمد، علی‌وار رجز خواند و دشمن را به بیچارگی وعده داد، و شد آنچه گفت. از آن پس با توفیق الهی و نیروی ایمان جبههٔ حق روز به روز پیشی می‌گرفت‌و بیچارگیِ دشمن عیان‌تر میشد. آره تصدق چشم‌هایت شوم، این‌ها قصه نیست، در پس این معرکه فقط یک‌چیز بود که دل مادرت را ناآرام می‌کرد. دوری از بابا از همان لحظه که گفت می‌خواهد برگردد دلم آرام و قرار نداشت، بغضی سخت گلویم را می‌فشرد و بهانه می‌خواست تا ببارد. قرار بود با پدر راهی حریم نورانی امیرالمومنین و پسران عزیزش بشویم، اما این واقعه نای رفتن‌مان را گرفت، ما برویم و وطن زیر آتش خشم باشد؟ از بغض گفتم، اولین بار بود این‌چنین نگرانش می‌شدم، صادقانه بگویم مادر، خیلی می‌ترسیدم، می‌ترسیدم آخرین بار باشد که نگاهش را حس میکنم، آخرین بار باشد که دستانش را می‌گیرم، آخرین بار باشد که در کنارش می‌نشینم‌و قدم میزنیم.
همه‌چیز برایم طعم آخرین داشت و دلم بی‌قرار بود، آن‌قدر که نمی‌توانستم با پدرت حرف بزنم، کلمه‌هایم اشک‌و سپس سرازیر می‌شدند، من هم می‌ترسیدم که مبادا اشک‌ها و بی‌قراری هایم پای رفتن پدر را سست کند!
خودم را سروسامان دادم، موقع خدافظی حرز گردنش انداختم، در آغوشش گرفتم و تصور کردم آخرین آغوش است، جانم در دستانش گذاشتم و راهی‌اش کردم. دل‌باخته‌اش بودم و هستم مثل الان، خودِ تو شاهدی و نالان و می‌بینی که چقدر از تمام دنیا بیشتر دوستش دارم. آن روزهارا با نگرانی می‌گذارندم‌و به خدا امانتش دادم، به خدا گفتم که در پناهش باشد و مراقب دل‌هامان باشد.
۰۳/۲۷
پناهِ مادر، یک‌هفته از آن‌روز دردناک می‌گذرد، تصاویر دخترکان زیر آوار هنوز جلوی چشمانم است، اما به قول قدیمی‌ها آهِ مظلوم ظالم را چنان در هم کوبیده که از این حجم از قدرت لشکر الهی در بُهت و حیرت فرورفته است.
یک‌هفته است که سردارانِ عزیز و مهمی را به شهادت رسانده اما به برکت خونِ سردارانِ شهید و تلاش مجاهدانهٔ جانشینانِ این عزیزان صدای حقانیت ایران از تمام دنیا شنیده می‌شود. شیرینیِ وجودم، دلم بیشتر از همیشه بی‌تاب و دلتنگِ بابا شده، بیشتر از هر زمانِ دیگری دوست دارم کنارش باشم و آرامش لحظه‌هایش را فراهم کنم، دعا کن سنگِ‌صبورم.
۰۳/۳۱
عزیز مادر، این روزها خیلی کلافه و سردرگم‌م، نه میل دارم در خانه بمانم و نه می‌خواهم بیرون از خانه باشم، از بیهودگی و بطالت وقتم ناراحتم اما انگار این اتفاقات، خبرها و دوریِ پدر دست و پایم را سست کرده، گویا هیچ توانی برایم نمانده که بایستم و کاری کنم. با بابا که حرف می‌زدم صدایش سراسر امید بود و توکل، کمی از هم کلامی با او نیرو گرفتم و قول داده‌ام که به خود بیایم و سر و سامانی به اوضاعِ زندگی بدهم.
دعا کن عمرِ مادر، بسیار دعا کن.
🗓شماره ۴٨۴
📩روایتهای خود را برای انتشار در رسانه ریحانه به حساب‌های زیر ارسال کنید.
🖥 ایتا | بله | روبیکا | سروش پلاس | تلگرام
رسانه «ریحانه» را دنبال کنیدЧитать полностью…
🖥 @reyhaneh_khamenei_ir
🖥#از_قلب_ایران | پدافندهای بی‌نام و نشان
📝تک‌نگاری‌هایی به قلم زنان ایرانی از روزهای دفاع مقدس ملت ایران در برابر رژیم صهیونی در خرداد و تیر ۱۴۰۴ که به پویش "از قلب ایران" رسانه «ریحانه» ارسال شده است.
📝مریم نجفی:
یازدهمین روز جنگ صبح از خواب بلند شدم و به خاطر حرف رهبری که گفتن مردم شجاعانه زندگی عادی را بکنید، تصمیم قطعی گرفتم که علی‌رغم احتمال خطر به قولی که به خانواده موکل معاضدتی دادم عمل کنم. دادخواست‌شان را ثبت کنم چون اینترنت ضعیف بود.
خودم نمی‌تونستم در خانه دادخواست را ثبت کنم. حتی امکان نوبت‌گیری در سایت دفتر خدمات قضایی هم نبود. سریع حاضر شدم و ماشین اینترنتی گرفتم. به همراه برادرم به سمت نزدیک‌ترین دفتر الکترونیک راه افتادم. خیابون پیروزی خلوت بود خیلی زود رسیدیم. ولی در دفتر خدمات بسته بود. زنگ در را جواب نمی‌داد. افراد دیگه هم می‌آمدند و در می‌زدند. تصمیم گرفتم به دفتر دیگری سر بزنم خواستم با مترو به مرکز شهر برم ولی ناگهان یاد دفتر دیگه‌ای افتادم که سمت بلوار ابوذر بود با مترو به آن سمت رفتیم. داخل ساختمان شدیم. علی‌رغم تردیدی که داشتم از آسانسور استفاده کردیم با گفتن بسم‌الله وارد شدیم. همه جا ساکت و خاموش بود. به طبقه 4 رسیدیم. من جلوتر پیاده شدم. در کمال تعجب ظاهرا دفتر از آنجا نقل مکان کرده بود. کمتر از دو ثانیه که داشتم فکر می‌کردم چرا! شاید طبقه را اشتباه آمدم، به دلم افتاد که نکنه ایغنجا را بزنند که ناگهان صدای بلندی آمد و ساختمان لرزید. روبه‌روی در ورودی ساختمان پاگرد و پله اضطراری بود که پنجره هم نداشت و باز بود. چشمم به دودی در آسمان افتاد کمتر از ثانیه صدای بلند تکرار شد. دوباره تکرار شد.
همچنان ساختمان می‌لرزید و من هم که ترسیده بودم دنبال فرار یا پناهی بودم. همینطور فکر می‌کردم اگر الان مثل روزهای قبل بمب بی‌هدف بزنند و به ساختمان بخورد چه باید بکنیم کسی از خانواده نمی‌دانست که ما تصمیم گرفتیم به سمت دیگه شهر برای انجام کار موکل برویم. مغزم خالی شده بود. از فکر اینکه نکنه برای برادرم اتفاقی بیفته مغزم می‌سوخت و در عین اینکه گریه‌ام گرفته بود. کیف مدارکم را در آغوشم محکم چنگ زدم که نکنه مدارک موکل گم بشه. چون دو ماهی طول کشیده بود تا مدارک لازم را جمع کرده بودند. بعد از اینکه سکوت شد و انگار حمله تمام شده بود با سرعت از پله‌ها به سمت پایین دویدم. صدای بلند ممتد دیگه‌ای شنیدم فکر کردم پهباد هست برای رسیدن به طبقه بعدی سرعت گرفتم که برادرم گفت صدای موتور است و حمله دیگه تموم شده. با احتیاط برو که دست و پات نشکنه.
همین حرفش آرومم کرد. با آرامش ظاهری ادامه دادم. قصد داشتیم به سمت نزدیک‌ترین مترو برویم. داخل خیابون همشهری‌هامو می‌دیدم به چهره‌هاشون نگاه می‌کردم. از کنارم یک خانواده با دختر و پسر کوچکی رد شدند. بچه‌ها رنگ پریده و ساکت بودند. پدرشون دستشون را گرفته بود. با خودم گفتم اگر من این‌قدر ترسیدم این‌ها چه حالی شدند؟! جلوتر کادر درمان یک آزمایشگاه تو خیابون ایستاده بودند. تلفنی صحبت میکردند. حتما داشتن به خانوادشون اطلاع می‌دادند که خوبن و دوباره باید به کارشون برگردن. آدم‌هایی هم در حال عکاسی از دودهای در آسمان بودند. باخودم گفتم چندبار باید بگن که نباید عکس بگیرن شاید این‌ها جاسوس هستن و الا آدم عادی جامعه برای امنیت خودش و پدافند که دنبال عکس گرفتن نیست. بالاخره به مترو رسیدیم و از آنجا دور شدیم. در هم همه افکار مختلف که به ذهنم هجوم می‌آورد یاد مردم غزه افتادم که چندین ماهه درگیر جنگ وترس و شهادت هستند، بدون آب و غذا و برق و درمان و بهداشت و عدالت و حمایت بین‌المللی دارند کشته می‌شوند.
تا کی این وضع ادامه داره چرا کسی کاری نمی‌کنه واقعا دلم براشون سوخت. همینطور یاد شهدای غیرنظامی کشور خودم افتادم و دلم سوخت، در آن شب اول حمله که بدون کوچک‌ترین فکر که ممکنه همه چی از بین بره، داشتن زندگی میکردند. به یاد فرمانده‌هان و دانشمندان افتادم که چه مظلومانه شهید شدند. من لحظه‌ای از جنگ یا سایه کم‌رنگ از جنگ را تجربه کردم ولی نیروهای پدافندمون شبها و روزها در این یازده روز با خونشون و جانشون از کشور دفاع کردن بدون ذره‌ای ترس و تردید یا حب دنیا. همین باعث شد به آنها و به ایرانی بودنم افتخار کنم. در قطار نسبتا خلوت گوشه‌ای نشستم هوای خنک به تمام وجودم رخنه کرد. به برادرم نگاه کردم. خدا را برای اینکه اتفاق بدی برامون نیافتاد شکر کردم. روز دوازدهم جنگ آتش‌بس اعلام شد. اولین روز بعد از آتش‌بس سرانجام موفق به ثبت دادخواست موکل معاضدتی شدم و خیالم راحت شد.
🗓شماره ۴٨٢
📩روایتهای خود را برای انتشار در رسانه ریحانه به حساب‌های زیر ارسال کنید.
🖥 ایتا | بله | روبیکا | سروش پلاس | تلگرام
رسانه «ریحانه» را دنبال کنیدЧитать полностью…
🖥 @reyhaneh_khamenei_ir
🖥#از_قلب_ایران | حیات عندالرب
📝تک‌نگاری‌هایی به قلم زنان ایرانی از روزهای دفاع مقدس ملت ایران در برابر رژیم صهیونی در خرداد و تیر ۱۴۰۴ که به پویش "از قلب ایران" رسانه «ریحانه» ارسال شده است.
📝فاطمه.م:
صبح روز حادثه تلخ ترور سرداران
دانشمندان عزیز،با صدای تلوزیون که نوای خیبر خیبر یا صهیون را سر میداد بیدار شدم. تا چشمانم را باز کردم و در جایم نشستم مادرم را دیدم که با حالت محزونی می‌گوید: «یگانه شاید برای عید غدیر موکب برپا نکنیم.»
من هم فورا گفتم: «چی شده مامان؟اتفاقی افتاده؟»
مادرم فقط یک لبخند ملیح زد. از پدر پرسیدم. انگار پدر هم قصد گفتن ماجرا نداشت. از نگرانی نمی دانستم چه‌کار کنم ناگهان چشمانم به صفحه‌ی تلویزیون افتاد.
هنوز صدایش در گوشم است: سردار سلامی، سردار باقری... توسط رژیم سفاک صهیونیستی به فیض شهادت نائل آمدند.
باورش برایم سخت بود. هیچ جوره برایم قابل تحمل نبود. اشک امانم نمی داد. گویی اختیار چشمانم در دست خودم نبود، مانند باران بر روی گونه‌هایم می‌بارید.
بعد از مدتی قلبم آرام گرفت خود را به سمت گوشی سوق دادم و یکی یکی کانال‌های ایتا را بررسی کردم. ظاهرا همه حال و هوایشان مثل من بود:
پر درد، شکسته اما صبور و در عین حال خوشحال برای حیات عندالرب عزیزان از دست رفته. شهدا سنگ نشانند که راه گم نکنیم.
🗓شماره ۴٨٠
📩روایتهای خود را برای انتشار در رسانه ریحانه به حساب‌های زیر ارسال کنید.
🖥 ایتا | بله | روبیکا | سروش پلاس | تلگرام
رسانه «ریحانه» را دنبال کنیدЧитать полностью…
🖥 @reyhaneh_khamenei_ir
🖥 #قهرمان_بانو | رنجی مقدس و عشقی نجیب
👈 روایت کتاب «تب ناتمام» از نگاه مخاطبین ریحانه
📝 «تب ناتمام» روایت عشقی مادرانه است. مادری که هفده سال از پسرش پرستاری کرد و پسری که جوانی‌اش را در جنگ جا گذاشت و با بدنی که دیگر توان ایستادن نداشت، به خانه برگشت.
شهلا منزوی، مادری است که یک‌باره با مسئولیتی روبه‌رو می‌شود که هیچ مادری برایش آماده نیست. پرستاری از فرزندی که تا دیروز مردانه و استوار قدم برمی‌داشت و حالا برای کوچک‌ترین حرکت باید به دست‌های مادر تکیه کند. کتاب، قصه‌ی رنجی مقدس است که با عشقی نجیب گره خورده و با صبری که آدم را از درون می‌سازد.
نویسنده، صدای مادر را با ظرافتی روایت میکند. انگار خواننده خودش کنار آن تخت نشسته و روزهای بلند پرستاری را یکی‌یکی ورق می‌زند. در خلال روایت، تصویر تازه‌ای از جنگ نمایان می‌شود. تصویری که در قاب‌های رسمی دیده نمیشود. جنگی که سال‌ها بعد از پایانش، هنوز در اتاق یک جانباز قطع‌نخاعی جریان دارد. در مراقبت‌هایی که پایانی ندارد، در اضطرارها، در مقاومتی که نه در میدان جنگ، که در خانه‌ی یک مادر اتفاق می‌افتد.
«تب ناتمام» از زندگی شهید حسین دخانچی فقط زخم‌ها را نشان نمی‌دهد. عظمت روح او و مادرش را کنار هم می‌گذارد. تا جایی که عشق مادرانه از مرزهای معمولی عبور میکند.
وقتی کتاب را می‌بندم، حس میکنم این درد و این صبر، فقط مال یک خانواده نیست. بخشی از تاریخ ماست. تاریخی که از صبر مادرانی نوشته شده که سال‌ها، بی‌وقفه، پای فرزندانشان ایستادند. شاید برای همین، این تب هنوز ناتمام است. چون روایت عشق مادرانه هیچوقت پایان ندارد.
📝 فاطمه اکرارمضانی
🗓 شماره ٨
👈تقریظ رهبر انقلاب بر «تب ناتمام» را از اینجا بخوانید
🖥 ایتا | بله | روبیکا | سروش پلاس | تلگرام | اینستاگرام
رسانه «ریحانه» را دنبال کنیدЧитать полностью…
🖥 @reyhaneh_khamenei_ir
🖥 #قهرمان_بانو | گمشده این روزهای ما
👈 روایت کتاب «تب ناتمام» از نگاه مخاطبین ریحانه
📝 من حتم دارم آن روز که سید شهیدان اهل قلم نوشت: «شهادت، هنر مردان خداست» هنوز پای درد دل هیچ مادر شهیدی ننشسته بود. نمی‌دانست دل کندن از جگرگوشه و امضای رضایت‌نامه‌ی جبهه‌اش چه تکه‌ی بزرگی از قلب آدم می‌کَنَد!
حالا تصور کن یک روز جگرگوشه‌ات را درحالی می‌آورند که حتی نمی‌تواند دستت را بگیرد، بالا بیاورد و ببوسد. می‌گویند قطع نخاع شده، آن هم از ناحیه گردن!
من فکر میکنم آن روزها آسید مرتضای آوینی هنوز نمی‌دانست که دیدن ذره ذره آب شدن فرزند روی تخت، روزی چند بار یک زن را شهید میکند. بعد او دوباره می‌ایستد، سپر ترکش زخم زبان‌ها می‌شود و عظمت قدرت واقعی یک زن را به اوج قله‌ی رفیعش می‌رساند!
"تب ناتمام" روایت همین زن است. قصه‌ی شهلا منزوی مادر جانباز شهید، حسین دخانچی. کتابی که تقریظ رهبری مرا پای آن نشاند.
داستان شهلا خانم برای من داستان قهرمانی افسانه‌ای نبود که نشود باورش کرد. یکی بود مثل همه‌ی زن‌ها. اما محکم، صبور و با اراده پای عقیده‌ای ایستاد که از او یک قهرمان واقعی ساخت. حالا حتی رهبرمان هم پای کلمه به کلمه‌ی درد دلش می‌نشیند، می‌شنود و برایش می‌نویسد...
شاید گمشده‌ی این روزهای ما زن‌ها، خواندن همین روایت‌ها باشد تا خود واقعی‌مان را از میان هجمه‌‌ی بی‌رحمانه‌ی دنیای مدرن، پیدا کنیم و بیرون بکشیم...
📝 زهرا شمسیان
🗓 شماره ۶
👈 تقریظ رهبر انقلاب بر «تب ناتمام» را از اینجا بخوانید
🖥 ایتا | بله | روبیکا | سروش پلاس | تلگرام | اینستاگرام
رسانه «ریحانه» را دنبال کنیدЧитать полностью…
🖥 @reyhaneh_khamenei_ir
🖥 #قهرمان_بانو | روایت یک شهید زنده از میان زنان این سرزمین
👈 روایت کتاب «خانوم‌ْماه» از نگاه مخاطبین ریحانه
📝 کتاب «خانوم ماه»، اثر ساجده تقی‌زاده، روایت‌گر یک زن است؛ زنی که در دل تاریخ گم نشده، بلکه در آن درخشیده. این کتاب دعوتی است برای شناختن زنان پنهان تاریخ که در سکوت خود، سرنوشت‌ها را رقم زده‌اند. زنانی که در تاریکی‌ها و روشنایی‌های تاریخ، همیشه مانند ستاره‌ای در دل شبها تابیده‌اند. نویسنده در سه فصل، زندگی خانوم‌ناز علینژاد، خواهر شهید، جانباز و همسر شهید شیرعلی سلطانی را در دورانی پر از آشوب‌های سیاسی و اجتماعی به تصویر کشیده است.
خانوم ماه بیش از آنکه به‌دنبال بازگویی یک داستان روایی باشد، هشداری است به شنیدن سکوت‌ها و نگریستن به جزئیات ساده‌ای که در دل زندگی آدم‌ها نهفته. نویسنده با زبان ادبی به زیبایی این لایه‌ها را به تحریر درآورده و خواننده را در هر فصل، به درون دنیای خانوم‌ناز علینژاد می‌برد؛ دنیایی که در آن، انتخاب‌ها نه با شور بلکه در سکوت و صبر، شکل می‌گیرند.
«خانم ماه» شرح مسیری است که در آن، زن بودن و شهید بودن را در هم آمیخته و هر دو به‌گونه‌ای معنا می‌یابند که گویی از ریشه‌های یک درخت واحد برخاسته‌اند. کتاب با تصویری از یک زندگی ناتمام اما معنادار به پایان می‌رسد؛ زندگی‌ای که شاید پایان آن در هیچ‌کجا نیست، بلکه در ادامۀ راه کسانی است که در دل تاریخ، همچنان به یاد می‌آیند. در بخشی از کتاب می‌خوانیم: «هنوز پایم را از اتوبوس پایین نگذاشته بودم که از پشت شیشه عمار را دیدم. بی‌محابا من را در آغوش کشید و بوسید. بعد جلوی من ایستاد. نفس عمیقی کشید و به چشم‌هایم خیره شد. بعد آرام لب‌هایش باز کرد و گفت: مامان! تو یه شهید زنده‌ای مامان. نمی‌دونم جایگاه و مقامت بالاتر از پدر هست یا نه اما مطمئنم پایین‌تر هم نیست. خیلی نامردن اونایی که تو رو از یه سردار کمتر بدونن. خیلی بی‌معرفتی اونایی که به خاک پای تو نیفتن. تو یه شهیدی مامان. یه شهید گمنام. اگه یک روز از این دنیا بری هم حاجت می‌دی، تو هم شفاعت می‌کنی. چادر من را روی صورتش گرفت. زانو زد و چادرم را بوسید و گفت: این چادر فاطمۀ زهراست روی سر تو مامان. شک ندارم.»
📝 فاطمه حسن‌زاده
🗓 شماره ۴
🖥 ایتا | بله | روبیکا | سروش پلاس | تلگرام | اینستاگرام
رسانه «ریحانه» را دنبال کنیدЧитать полностью…
🖥 @reyhaneh_khamenei_ir
🖥 #قهرمان_بانو | زندگی از نگاه مادری صبور
👈 روایت کتاب «تب ناتمام» از نگاه مخاطبین ریحانه
📝 جانباز‌هایی که از نزدیک می‌شناختم، یکی عموکیامرث است که دست راستش با پیچ و مهره به‌هم چفت شده و یکی همسر لیلا، دخترخوانده خاله‌ام، بابای آرش که جانباز اعصاب و روان است و اسیر هم بوده و در زندان بعث، آشپز، من از بابای آرش تنها می‌دانستم بعضی وقت‌ها می‌زند به سرش و همه را می‌گیرد به باد کتک و یا وقت‌هایی که عموکیامرث دستش از کار می‌افتد و خانه‌نشین می‌شود، اما وقتی در تلویزیون جانبازان همیشه روی تخت را می‌دیدم، می‌خواستم بدانم روزگار آنها چگونه می‌گذرد، روزگار خانواده‌هایشان چطور؟ اینکه به جای مهمانی‌رفتن و نشستن و سفر و حتی کار آسانی چون راه‌رفتن، چطور تحمل می‌کنند روی تختی دراز به دراز باشند و چشم‌هایشان زیاد نچرخد! از زندگی این جانبازها بگذریم، خانواده‌هایشان چگونه با آنها برخورد داشته‌اند! منی که در رفتن‌هایم به آسایشگاه‌های اعصاب و روان تهران، دیده‌ام جانبازانی که حتی در دهه دوم زندگی‌شان هستند، به دلیل همین اختلالات عصبی مدتها از خانه و والدین‌شان دور مانده‌اند.
دوست داشتم بدانم و این کنجکاوی همیشه در پسِ ذهنم چرخ می‌خورد اما در دنیای واقعیت چیزی نیافته بودم تا اینکه کتاب «تبِ ناتمام» به دستم رسید...!
یک کتاب گویا از زندگی جانباز قطع نخاع از گردن به روایت مادرش! من با این کتاب و در لابه‌لای صحبت‌های مادر حسین دخانچی، بارها خود را در حیاط خانه‌شان دیدم، در کنار شهلا مادر حسین، قلبم با زخم بسترهایش ریش‌ریش شد، با بهبود یافتنش در بوخوم آلمان، کمی مرحم بر قلب شکسته‌ام نشست، با اشک او به هنگام عقد حسین، آرزویم برای او به حقیقت تبدیل شد و با آن تب‌های ناتمام و دردهای عمیق‌ش، های‌های گریستم و خودم را در حیاط بیمارستان کنار اعظم خانم دیدم که نتوانست در لحظه آخر او را بغل کند.
کتاب «تب ناتمام» روایت زندگی حسین دخانچی از زبان مادرش خانم شهلا منزوی است، جوانی قمی که با دستکاری شناسنامه و جعل امضای پدر راهی جبهه شده و در یکی از عملیات‌ها جانباز قطع نخاع می‌شود. کتاب شاید در ابتدا مانند بسیاری دیگر از زندگی‌نامه‌‌ها، از ازدواج مادر و تولد فرزندان و چگونگی اتصال خانواده به جریان انقلاب آغاز شود، اما اصل ماجرای کتاب که خواننده را میخکوب میکند، از آغاز جانبازی حسین است، از اتفاقی که بسیاری حتی تحمل لحظه‌ای از آن را ندارند، مانند آنچه در کتاب آمده: «جانبازانی در آسایشگاه بودند که یا خانواده‌شان دور بودند یا همسرانشان طلاق گرفته و رفته بودند»
البته که جانبازان قطع نخاع براساس درصد آسیب، دسته‌بندی می‌شوند اما حسین دخانچی از آنهاست که حتی نمی‌تواند سرش را تکان دهد. او اما بعد از اتمام جنگ و خو گرفتن تدریجی با این آسیب، پای در یاری رهبر و انقلابش می‌گذارد و حتی با انگشتی که به سختی باز و بسته می‌شده، رشته کامپیوتر خوانده است، کسی که نمازش را با چشمان بسته و باز می‌خوانده، اما از راه و هدفش دست نکشیده است.
کتاب «تب ناتمام» روان است و خوشخوان، یک کلام خوانده می‌شود و در لابه‌لای صفحات کتاب، با اینکه زندگی شهید حسین دخانچی روایت می‌شود اما قهرمان مادر او؛ شهلاست، کسی که حسین را راهی میکند و در همه‌ی سال‌های بعد و در همه‌ی لحظه‌ها هم‌پا و همراهش است؛ کتاب خواندنی است و تمام‌نشدنی، چون زندگی هزاران شهلا و حسین سرزمین‌مان..
📝 طاهره راهی
🗓 شماره ٢
🖥 ایتا | بله | روبیکا | سروش پلاس | تلگرام | اینستاگرام
رسانه «ریحانه» را دنبال کنیدЧитать полностью…
🖥 @reyhaneh_khamenei_ir
🖥#از_قلب_ایران | لباس خادمی
📝تک‌نگاری‌هایی به قلم زنان ایرانی از روزهای دفاع مقدس ملت ایران در برابر رژیم صهیونی در خرداد و تیر ۱۴۰۴ که به پویش "از قلب ایران" رسانه «ریحانه» ارسال شده است.
📝همسر سردار شهید مسعود شانه‌ئی
دو سه روز قبل از رفتنت، از من خواستی تا پیراهن سفیدت را برایت اتو کنم
همان پیراهن سفید و شلوار سورمه ای خادمی ات را.
پنج شنبه صبح همانهارا پوشیدی
کت یقه دیپلماتش را به خاطر گرما با خود نبردی و همانطور به چوب لباسی آویزان کردی
چند روز بعد از شهادتت
وقتی لباس هایت را آوردند...
کوهی از وسایل و لباس های خاکی...
اول گمان کردم آن پیراهن سفید را به تن داشته ای و اینطور سوخته و پاره شده 😭
از عمق جانم سوختم😭😭😭
لباس های خاک آلودت را به صورت چسباندم و گریه کردم...
بعد از ساعتی که از خونین نبودن لباس ها تعجب کردم فهمیدم لباس خادمی سفیدت فقط آویزان بوده و ترکش ها اینطور سوزانده بودنش...
اما وقتی
از لباس تنت پرسیدم
گفتند که نمی آورند ...
قابل آوردن نیست...
راستش خوشحال شدم
طاقت دیدن لباس خونین و ترکش خورده اش را نداشتم😭
اما
بمیرم برای دل آن بانویی که بعد از کربلا یکسال و نیم با پیراهن خونین برادر خون گریه کرده .....😭
🗓 شماره ۴۹۷
📩روایتهای خود را برای انتشار در رسانه ریحانه به حساب‌های زیر ارسال کنید.
🖥 ایتا | بله | روبیکا | سروش پلاس | تلگرام
رسانه «ریحانه» را دنبال کنیدЧитать полностью…
🖥 @reyhaneh_khamenei_ir
🖥#از_قلب_ایران | «موشک خودت رو بزن»
📝تک‌نگاری‌هایی به قلم زنان ایرانی از روزهای دفاع مقدس ملت ایران در برابر رژیم صهیونی در خرداد و تیر ۱۴۰۴ که به پویش "از قلب ایران" رسانه «ریحانه» ارسال شده است.
📝آزاده جعفرزاده
از روز اول جنگ تلویزیون ما دیگه روی شبکه ورزش نبود، بلکه روی شبکه خبر بود و حتی لحظه ی تجاوز جنایتکارانه رژیم صهیونی رو به ساختمان شیشه ای صدا و سیما دیدیم!
نه از نگرانی! نه! بلکه با هیجان و بهجت و دعا و توسل شجاعانه اخبار جنگ رو دنبال میکردیم و خدا شاهده که هرگز حتی ذره ای و لحظه ای هیچ کداممان نترسیدیم.
هر شبی که صدای پدافند بلند تر میشد از بچه ها اصرار که «بریم و توی خیابان پدافند رو ببینیم» و از من انکار که «نباید رفت، باید خیابانها و شهر خلوت باشند تا نیروهای نظامی نگران زن و بچه مردم نباشند و کارشون رو با خیال راحت انجام بدن!»
تا اینکه یک شب...
پسر ۱۱ ساله ی من خیلی جدی گفت: «اگر جنگ زمینی بشه می‌خوام برم!» گفتم: «حالا که نشده! درضمن بابا می‌ره ولی تو نه! باید بمونی و مواظب من و آبجی و خونه باشی! مرد کوچولوی خونه میشی»😄
سریع گفت: «نه! منم با بابا میرم! اگر بابا نتونه هم خودم میرم! شناسنامه ام رو بزرگتر می کنم!»
گفتم: «مگه الکیه! جنگ شوخیه؟» گفت: «نه! منم تقریبا اندازه محمدحسین فهمیده ام.
می‌خوام برم! تیر اندازی بلدم!»
گفتم: «چهار جلسه کلاس تیراندازی رفتی، فکر می‌کنی تفنگ بهت میدن!»😄
گفت: «هرکار و کمکی بخوان انجام میدم!
نهایتش کمکشون میکنم برای غذا پختن! مثل موکب که کمک می‌کردم.»
خواهرش شهربانو که تا حالا ساکت بود، شروع کرد به سربه سر گذاشتن با برادر کوچکتر: «آره خیلی کارها میتونی انجام بدی! تو شاید نهایتش بتونی نارنجک ببندی به خودت و نابودشون کنی وگرنه بعیده بتونی کمک کنی!» و زیرکانه خندید 😂
محمدحسین ادامه داد:
«اصلا هر طوریه میرم! مثل اربعین و توی موکب ها که کمک می‌کردم! تازه چند روز دیگه محرم ه، براشون نوحه میخونم تا سینه بزنند!
گفته باشم من باید برم! نارنجک هم می‌بندم مثل محمدحسین فهمیده» و در لحظه شروع میکند به مداحی، شور میخواند و محکم سینه می‌زند!
دلم برایش غنچ میرود و خوشحال میشوم. خم میشوم و میبوسمش! زیر گوشش می گویم: «هنوز نرفته شیرم حلالت گل پسر! امام حسین نگهدارت!»
هنوز داشتیم صحبت میکردیم که دخترم هم شروع کرد: «منم بگم اگر بگن پشت جبهه نیرو بخواهیم منم میرم!»
می خندم و میگم: «تو فقط ۱۴ سالته، دست و پاگیری!»😅
دخترم ادامه میده و میگه: «اونجا توی بیمارستان، درمانگاه و یا کارهای آشپزخانه پشت جبهه کار برای من پیدا میشه!»
جالبه خودم هم میبینم اگر لازم باشه همراه بچه ها و پدرشون عزم رفتن دارم. اصلا این منم که آنها رو راهی میکنم!
بهشون میگم: «فعلا به فرموده رهبر زندگی جریان داره! موشک خودت رو بزن! فعلا رشد کنید! مطالعه کنید و مهارت های مختلف یاد بگیرید! الان هم جنگ ه! جنگ رسانه! جنگ جمعیت! جنگ علم!»
🗓شماره ۴٩۵
📩روایتهای خود را برای انتشار در رسانه ریحانه به حساب‌های زیر ارسال کنید.
🖥 ایتا | بله | روبیکا | سروش پلاس | تلگرام
رسانه «ریحانه» را دنبال کنیدЧитать полностью…
🖥 @reyhaneh_khamenei_ir
🖥#از_قلب_ایران | امن‌ترین پناهگاه
📝تک‌نگاری‌هایی به قلم زنان ایرانی از روزهای دفاع مقدس ملت ایران در برابر رژیم صهیونی در خرداد و تیر ۱۴۰۴ که به پویش "از قلب ایران" رسانه «ریحانه» ارسال شده است.
📝فاطمه آهنی
یک هفته‌ای از شروع جنگ ایران و حرامیان صهیونیست می‌گذشت؛ همان‌ها که از نسل لشگر اشقیای دشت نینوایند... در خانه مانده بودیم و زندگی عادی را با چنگ و دندان حفظ کرده بودیم.
به سبب انفجار در نزدیکی منزلمان، جریان آب سه‌چهار روزی قطع شده بود اما آن را بهانه ترک خانه نکردیم. حالا دیگر قدر خیلی چیزها را می‌دانستیم؛ درست در زمانی که از نعمت داشتنشان بی‌بهره بودیم. دشمن خیلی‌ها را خانه‌خراب کرده بود. بمب‌هایش زن و فرزند از مردان با غیرتمان گرفته بود. چند مرد میدانمان را از ما مردم دریغ کرده بود. خواب را از چشم زنان و کودکانمان ربوده بود. با این همه فقدان، زندگی هنوز جریان داشت. سنگر خانه، مهمترین سنگری بود که دشمن مثل همیشه قصد نفوذ در آن را داشت. در آن شرایط و موقعیت موهوم، احتمال هر خطری و بیم هر تخریبی در چشم به هم زدنی می‌رفت. همان‌گونه که بر هم‌میهنانم رفته بود و همه چیزشان از خانه و کاشانه و زن و فرزند و همسر و پدر و مادر از کفشان رفته بود. حالا دیگر سایه مرگ را درست بالای سرم حس می‌کردم. گاهی کنار درب اتاقم می‌دیدمش که در انتظارم ایستاده است. گاه کنار پنجره برایم دست تکان میداد و با لرزش شیشه‌ها و صداهای دور و نزدیک حضورش را به من یادآوری می‌کرد.
دعا دعا می‌کردم اگر قرار است یکی از آن بمب‌ها بر سرم فرود بیاید، این همیشه حاضر منتظر بر من محتضر سخت نگیرد و در دم کار را یکسره کند. بنده‌ی کم طاقتی چون من، تحمل جراحت‌های عمیق را ندارد، یا زبانم لال دیدن فقدان عزیزان و زندگی بدون آنان را...
اما در بحبوحه‌ی جنگ، این من نبودم که تصمیم می‌گرفتم. این تقدیر خداوند بود که مثل همیشه با قلمش برایم سرنوشت را رقم می‌زد.
تصمیم گرفتم حداقل خودم را تا حد امکان آماده کنم. زمان را غنیمت دانستم و این ارزشمندترین سرمایه‌ام را... فرصت حیات...
دیگر در آغوش گرفتن فرزند و بوسیدنش برایم طعم دیگری داشت و بدرقه‌های هرروز همسر با حرز و قرآن، رنگ دیگری... در سه ساک مجزا ضروری‌ترین وسایل خانواده، لباس‌ها، داروها، و چند کتاب برای خودم و دخترک را به تفکیک قرار دادم. اول به یاد آوردم تابستان شروع شده و بهتر است دو سه روسری نخی رنگ روشن بردارم. مانند انتخاب از بین کتاب‌ها برای قرار دادن در ساک ضروریات، برایم سخت بود که به جز آن دو سه روسری، از بقیه روسری‌هایم دل بکنم و کاملاً فراموششان کنم، انگار که هرگز مال من نبودند... روسری‌ها در دستم بود، هنوز کشو را تا انتها نبسته بودم که نیرویی مرا متوقف کرد. مجدداً کشو را باز کردم و روسری‌های روشن نخی را سر جایشان گذاشتم. به کنج کشو چشم دوختم؛ همان جا که روسری‌های مشکی‌ام را می‌گذارم. چیزی در دلم فرو ریخت. یادم آمد چند روزی به محرم باقی نمانده. با خودم فکر کردم اگر قرار بر آوارگی باشد، چه بهتر که مشکی‌پوش حسین و آواره‌ی او باشم... حالا که اهل حرم پس از امام آواره بیابان‌ها شده‌اند، من نیز با لباس عزا همراهشان شوم. عبای مشکی‌ام را کنار روسری‌های مشکی جای دادم. اصلاً این لباس مشکی، زره من است و این روسری سیاه، کلاه خود من.
به خودم نهیب زدم: تا در خیمه‌ی حسین هستی، آوارگی معنایی ندارد.
دست بر زانو گذاشتم و بلند شدم و با خودم این‌گونه زمزمه کردم: شکر خدا را که در پناه حسینم، عالَم از این خوبتر پناه ندارد...
🗓شماره ۴٩۳
📩روایتهای خود را برای انتشار در رسانه ریحانه به حساب‌های زیر ارسال کنید.
🖥 ایتا | بله | روبیکا | سروش پلاس | تلگرام
رسانه «ریحانه» را دنبال کنیدЧитать полностью…
🖥 @reyhaneh_khamenei_ir
🖥#از_قلب_ایران | لحظه‌ای نرم
📝تک‌نگاری‌هایی به قلم زنان ایرانی از روزهای دفاع مقدس ملت ایران در برابر رژیم صهیونی در خرداد و تیر ۱۴۰۴ که به پویش "از قلب ایران" رسانه «ریحانه» ارسال شده است.
📝مهدیه مهران‌زاده:
ماشین را زیر سایه‌ی بریده بریده درختی نگه می‌دارم. کولر روشن است. از دور می‌بینمش. می‌دود سمت ماشین. سوار می‌شود. چشمانش برق افتاده. سلام می‌دهد و دفترش را از کوله‌اش بیرون می‌کشد.
می‌گوید: «مامان، خانمم گفته کلی وسیله باید بخرم برای کلاس شمع سازی.» حانیه چند سال است مدام کلاس‌های هنری میرود. با اندک سن‌و‌سالش از هر انگشتش هزار هنر می‌بارد. از همین حالا خودم را برای جلسه خواستگاری‌اش آماده کرده‌ام، تا این دیالوگ سنتی را تحویل مادرشوهرش بدهم. لیست بالابلندی را نشانم می‌دهد و می‌گوید: «اینا رو برا جلسه بعد باید آماده کنم.» پارافین معمولی، پارافین کریستال، ژله‌ای، اسید استارین، رنگ مات، رنگ قرصی، نخ فتیله، ترنسفر و کلی وسیله با اسامی عجق‌وجق. از خرید طفره می‌روم. با خودم می‌گویم ای بابا وسط جنگ این همه وسیله غیرضروری بگیریم!؟ حانیه اصرار دارد که وسایل را تهیه کند و زورم بر اصرارش نمی‌رسد.
حرکت میکنیم به سمت سرای قلم تا خرید را انجام دهیم. نشخوار ذهنی امانم نمی‌دهد. کلمه و جمله ردیف میکند تا از خرید پشیمانم کند. زشت نیست، وسط جنگ می‌رویم وسیله شمع سازی بگیریم؟! اصرارهای حانیه به کلمات و جملات صف کشیده‌ی توی ذهنم پیروز می‌شود.
می‌رسیم سرای قلم. به طبقه سوم می‌رویم. نسیم خنکی می‌خورد به صورت عرق کرده‌ام. بین رنگ‌ها و وسایل هنری غرق می‌شویم. ذوق می‌دود توی صورت حانیه. مشغول انتخاب وسایل شمع‌سازی می‌شود و از دنیا و جنگ فارغ. پای صندوق صف طولانی بسته شده. این پا و آن پا میکنیم، بلکه برای رفع خستگی افاقه شود. غروری زیر پوستم دویده و رفته تا در قلبم را کوبیده. نیشم تا بنا گوش باز است. از این انتظار و توی صف ماندن خوشحالم. چون بوی زندگی می‌آید. دیگر خجالت زده نیستم که وسط صدای پدافند آمده‌ام پارافین بگیرم.
وسایل را بغل میزنیم و سوار ماشین می‌شویم.
عصرها خانه‌ی پدری جمع می‌شویم. ما هم به مقصد آنجا می‌رانیم. هرکس تحلیل خودش را دارد. خوشبختانه یا متاسفانه هیچ کداممان جهت سیاسی مشترکی نداریم؛ اما در این شرایط، صحبت‌های یکدیگر را گوش می‌دهیم و همه در یک شعار متحدیم: «بنیامین غلط کرد پاشو گذاشت توی وطنم.» حانیه به پیشنهاد مادرم، بساط کلاس کیک‌پزی‌اش را با خودش آورده آنجا. وسط بچه‌ها، خاله‌هایش و خاله‌زاده‌هایش. درس اول کیک‌پزی را مرور میکند. دفتر و قلم‌اش را روی سنگ سبزلجنی کابینت می‌گذارد. مواد کیک را آماده میکند. کیک ماستی. مادرم با واکر کنارش می‌ایستد. من دورم و پای گوشی‌ام نشسته‌ام. دخالت نمی‌کنم. اجازه می‌دهم مادربزرگ و نوه لذت کنار هم بودن را بچشند. نهایت این است که کیک خشک شود یا بسوزد. چه اهمیت دارد!؟قاب دو نفره‌یشان روی سنگ براق کابینت می‌افتد. ذوق میکنم برایشان. پسرها گعده گرفته‌‌اند. یکیشان یک‌مرتبه بلند گفت: «بنیامین غلط کرد پاشو گذاشت توی وطنم.»
🗓شماره ۴٩١
📩روایتهای خود را برای انتشار در رسانه ریحانه به حساب‌های زیر ارسال کنید.
🖥 ایتا | بله | روبیکا | سروش پلاس | تلگرام
رسانه «ریحانه» را دنبال کنیدЧитать полностью…
🖥 @reyhaneh_khamenei_ir
کوچه‌پس‌کوچه‌های قدیمی را باهم گز میکنیم. چشممان دنبال سایه است. سایه‌ی دیواری که توی مسیر رسیدن تا خیابان امام بهش پناه ببریم. اما مگر پیدا می‌شود؟ از ریگ خیابان جمعیت می‌جوشد. ازدحام بالاست. پیر، جوان، کودک همه به یک مسیر می‌روند. مثل یک ماراتن همگانی. به خیابان امام که می‌رسیم حس کوهنوردی را دارم که هیمالیا را فتح کرده و شوق دارد پرچمش را نوک قله بکوبد. توی فکر پرچم و قله‌ام که دستی سینی شربت را جلوی رویمان می‌گیرد. بفرما می‌زند. خانمی است با مانتو و مقنعه مشکی. ندا یک لیوان برمی‌دارد. اما من نه. عجله دارم زودتر برسیم به سبزقبا. فکر میکنم با این جمعیت، محال است داخل حرم جا پیدا کنیم. اما اصرار دارم به تندرفتن و رسیدن و امید را توی دلم نکشتن. خیابان امام را راست می‌بریم تا در حرم. روبه‌روی بقعه مثل برنج شفته وا می‌رویم. درهای ورودی را بسته‌اند. دیشب پیش خودمان کلی حساب و کتاب کردیم. جمعیت که ۸/۵ فلکه حاج‌مرادی نماز را بخوانند، تا بنای حرکت کنند ساعت۹ می‌شود. وقتی می‌رسند که ما بهترین جا کنار مزار شهید ایستاده‌ایم. زیارتنامه و دعا می‌خوانیم. حالا خورده‌ایم به در بسته. تا رسیدن جمعیت تشیع کننده باید توی گرمای ۴۸ درجه استخوان بسوزانیم. شیشه‌ی عینکم از دَم جمعیت بخار گرفته. مانتویم خیس عرق شده و به تنم چسبیده. نفسم بالا نمی‌آید. دهانم خشک است. مثل کسی که گذرش به اتاق CPR بیفتد، احیا لازمم. پسرکی از سمت دیگر خیابان آب خنک را دوسه باری اسپره میکند سمتمان. احیا میشوم. تمام مغازه‌های خیابان امام تعطیل‌اند. مردم پناه برده‌اند به سایه‌ی طاق‌های آجری دو طرف خیابان و ما هم. در و دیوارهای روبه‌رو با بنرهای شهدای جنگ ۱۲ روزه پوشیده شده. روبه‌رویم بنری است سبزرنگ. عکس سرداررشید را مرکز بنر زده. سردار نصیرباغبان، امین‌عباس رشید، سرهنگ‌حیدری، خزاعی، روشندل، حسینوند، سوباط و صفدری دور شهید رشید حلقه زده‌اند. گوینده‌ی رادیو، پخش مستقیم خبری دارد. با لحن و متنی حماسی مراسم را پوشش می‌دهد. کنار در ورودی حرم عکسی پدروپسری از سرداررشید و امین‌عباس نصب است. بغض مثل نارنجکی جنگی می‌نشیند توی گلویم. بلندگوها نوای ایران‌ایران را پخش میکند. ضامن نارنجک می‌پرد. قطره‌های داغ سُر می‌خورند روی گونه‌هایم.
به خاطر شرایط جنگی فیلم‌برداری با هلی‌شات ممنوع است. تریلی شهرداری است یا صداوسیما نمی‌دانم. روبه‌رویم جا خوش کرده. فیلم‌بردار توی سبد بالابرش ایستاده و زیر ضل آفتاب جمعیت را پوشش می‌دهد. از نق و نوقم بابت گرمای هوا خجالت می‌کشم. مردی لاغراندام خودش را از بالابر می‌کشد بالا. یک جایی همان بالاها خودش را گیر می‌دهد و پرچم ایران را توی هوا می‌چرخاند. درد قدیمی ربع ساعتی‌ست راه باز کرده توی تنم. اما میان این‌همه دلدادگی، خجالت می‌کشم نم پس دهم. مردی از مقابلم رد می‌شود. چوقا و دبیت پوشیده. کلاه نمدیش را برمی‌دارد. دستی به موهایش می‌کشد. با یک تکه مقوا خودش را باد می‌زند. با حدود بیست نفری هم‌تیپ و همراه‌اش میرود سمت دیگر خیابان. زنی میان‌سال، تاب و توانش بریده. گوشه‌ای روی پیاده‌رو ولو می‌شود. برای بغل‌دستیش تعریف میکند که از شوشتر آمده و دِین شهیدرشید به گردن‌شان است و آمده وداع.
پرچم سرخ و سفید عشیره‌های عرب دزفول از دور به چشم می‌خورد. عشیره‌ی آل‌زبید و آل‌بوحمدان هستند. همه با لباس رسمی‌شان. زنی چادری چند قدمی‌ام می‌ایستد. روی چادرش لبه‌آفتابگیر پوشیده. پسرک حدوداً دو ساله‌اش را بغل دارد. زیر لب می‌گویم "آخه بچه توی این گرما." لباس پسرک آبیست. چفیه روی سرش بسته‌اند. با دیدنش ذهنم می‌دود دنبال تابلوی "Baby in the Basket" اثر صفیه‌لطیف. نوزادی توی سبدحصیری. پیچیده در چفیه توی سایه‌ی نخل‌ها. و ضربه‌های رنگ سفید و کرم و زرد که باهم بازتاب نور را می‌پاشند روی سبدحصیری و آبی آب. زن توی جمعیت محو می‌شود.
📩روایتهای خود را برای انتشار در رسانه ریحانه به حساب‌های زیر ارسال کنید.
🖥 ایتا | بله | روبیکا | سروش پلاس | تلگرام
رسانه «ریحانه» را دنبال کنیدЧитать полностью…
🖥 @reyhaneh_khamenei_ir
🖥#از_قلب_ایران | سپاه کودکانه
📝تک‌نگاری‌هایی به قلم زنان ایرانی از روزهای دفاع مقدس ملت ایران در برابر رژیم صهیونی در خرداد و تیر ۱۴۰۴ که به پویش "از قلب ایران" رسانه «ریحانه» ارسال شده است.
📝زهرا خوش‌چشم:
جمعه بعد از نماز صبح سراغ گوشی رفتم و خبر دار شدم، ما از تهران کمی دور تر هستیم. در شهرستان آران و بیدگل و برای همین سروصدایی نشنیدیم. همسرم آن روز در بیمارستان کشیک بود. سریع زنگ زدم و برای نماز بیدارش کردم. بعد گفتم اسرائیل ایران را زده، زود برو اورژانس ببین خبری هست؟ در دل سرشار از خشم و شور بودم. خبری از ترس، نه نبود! سریع رفتم و قرآن و مفاتیح و صحیفه سجادیه را برداشتم. شروع کردم به دعا خواندن، اما دعاخواندن تنها دلم را آرام نمی‌کرد. از طرفی فردا روز عید الله‌اکبر بود. روز عید غدیر بود. صبح شنبه تصمیم گرفتم به امام‌زاده شهر بروم و حداقل آنجا دعا بخوانم. سریع برای پسرم سیب‌زمینی پختم خواستم سوار کالسکه‌اش کنم که دیدم صدای حیدر حیدر از پشت خانه می‌آید. الحمدلله. شهر هم سکوت خود را شکست. با پسرم از خانه بیرون پریدیم، جمعی از بچه‌های شهر با مادرها اشعار حماسی می‌خواندند و حیدرحیدر سر می‌دادند. از آنجا تا امام‌زاده بزرگ شهر امام‌زاده محمدهلال‌ابن‌علی (ع) راهپیمایی کردیم و از عمق جان حیدر حیدر گفتیم. چقدر کیف داد به من و پسرم. البته یک نفر دیگر هم در جمع ما بود. فرزندی که قرار بود ۸ ماه بعد به جمع ما اضافه شود. فرزندی که قرار نبود فعلا کسی خبر از آن داشته باشد. چون علی‌رغم نهی شدید و مخالفت تمام اطرافیان از خدا خواسته بودیم. در دل بی‌نهایت از اینکه قرار بود باز هم مادر شوم خوشحال بودم. با خود می‌گفتم این سپاه کودکانه هرچه بزرگتر و شلوغ‌تر بهتر از خدا و امیرالمؤمنین با عشق فراوان تشکر کردم و نذر کردم اگر پسر باشد اسمش را حیدر بگذارم.
🗓شماره ۴٨٩
📩روایتهای خود را برای انتشار در رسانه ریحانه به حساب‌های زیر ارسال کنید.
🖥 ایتا | بله | روبیکا | سروش پلاس | تلگرام
رسانه «ریحانه» را دنبال کنیدЧитать полностью…
🖥 @reyhaneh_khamenei_ir
🖥#از_قلب_ایران | بروید باهم بسازید
📝تک‌نگاری‌هایی به قلم زنان ایرانی از روزهای دفاع مقدس ملت ایران در برابر رژیم صهیونی در خرداد و تیر ۱۴۰۴ که به پویش "از قلب ایران" رسانه «ریحانه» ارسال شده است.
📝نرگس ربانی:
ایرانِ امروز را بیش از همیشه دوست دارم. ایرانی که مستقیم به آمریکا و سرزمين‌های اشغالی حمله میکند، خواستنی و محترم است. در برابر ایرانِ امروز باید ایستاده کف زد. اما ماجرا با تشویقی خشک و خالی تمام نمیشود. ایران را در آینده باید همین مدلی نگه داشت. باید از بالا تافت بزنیم روی نقشه‌‌اش تا همه‌ی کوه‌ها و دریاها، جنگل‌ها و مرزها، همه‌ی شهرها و آدم‌هاش همینطور بمانند که حالا. شجاع، مقاوم، درّنده و توقف‌ناپذیر. ایران را تا همیشه این مدلی می‌خواهم و این خواستن بهای سنگینی دارد. کم‌ترینش جان خودم است، بیشترینش جانِ هم‌وطنان و عزیزانم. وسط بیشترین و کمترین هم چیزکی هست. من باید پُرذوق و دل‌شاد می‌رفتم برای خرید. باید وقتی انگشتر توی دست می‌کردم دلم برای نگین رویش قیلی‌ویلی می‌رفت. باید وقتی پارچه‌فروش قیچی را روی چادر سفید حرکت میداد لبخند پت و پهن می‌رفت روی لب‌هام. باید با داماد شهر را زیر و رو میکردیم و اگر وسیله‌ی دلخواهم پیدا نمی‌شد، فردا و پس‌فردا و پسِ پس‌فردا مرکزخریدها را زیر پا می‌گذاشتیم. باید خسته و لهیده روی زمین ولو می‌شديم، ساندویچ چرک گاز می‌زدیم و ز غوغای جهان فارغ، کف خیابان خنده ول می‌دادیم. ایران را عزیز و پُرقدرت می‌خواهم همچنانی که امروز هست، و اندک بهای این خواستن خط کشیدن روی همه‌ی این بایدهاست.
میشد دختری در قطر و ترکیه باشم یا امارات و بحرین و دبی. بی‌که سایه‌ی جنگ بالا سر متفاوت‌ترین لحظه‌های زندگی‌ام باشد، بی‌که وسط انتخاب انگشتر همه‌ی فکرم پیش تن‌های پودرشده‌ی هموطنانم باشد و فکر حمله به تاسیسات هسته‌ایِ سرزمینم مغزم را خُرد کند. بی‌‌اضطراب و دلهره از انفجار بغل گوشم در خیابانها بچرخم و عجله برای انتخاب نداشته باشم. بی‌وحشتِ اینکه هنوز بله نگفته، نکند داماد طوری‌ش بشود. بی‌فکر، بی‌خیال، بی‌دغدغه. به همه‌ی این‌ها فکر کردم. به اینکه چه میشد اگر دختری بودم در کشورهایی که تسلیم آمریکا شده‌اند و مملکت‌شان زیر پای نظامیان آمریکایی‌ست. خودم را گذاشتم جای دختر قطری،بحرینی، اماراتی. رفته‌ام برای خرید. همه چیز خوب پیش میرود. با خاطرِ جمع برمی‌گردم خانه و همه‌ی مغزم پر از احساسات خوب است. دلهره‌ای شیرین. پتو را روی سر می‌کشم و بی‌صدای بمب و موشک و پدافند، چشم می‌بندم.
من دختری در ایرانم و شبِ قبل از مراسم تا صبح صدای انفجار و لرزش خانه زیر گوشم بود. پتو را دورم پیچیده بودم و گریه می‌کردم. دختر قطری قبل از خواب دست می‌کشید رو پارچه‌ی لطیف لباس‌سفیدش و ته دلش قلقلک می‌خورد. من تاصبح به لباس سفیدِ آویزان از چوب‌لباسی نگاه کردم و به این فکر می‌کردم که فردا پودر می‌شود یا رخت سیاه؟ شرفِ من روی دیوار جلو چشمم بود. کنار عکس محمد ابراهیم همت، بالای قاب عباس دانشگر، دور تصویر قاسم سلیمانی. توی قفسه‌ای از کتابخانه که قرآن و نهج‌البلاغه و صحیفه‌ی سجادیه رویش بود. حتی وقتی چشم‌هام را می‌بستم باز جلو چشمم بود. انتخاب کردم وسط جنگ زندگیِ جدیدی شروع کنم. بقیه شاید بدشان نمی‌آمد صبر میکردیم ببینیم بعدا چطور می‌شود اوضاع. که حالا الان چه وقت این کارهاست؟ کی دل و دماغش را دارد؟ وسط این بلبشو بیفتیم توی خیابان که چه؟ برای من مهم بود همین حالا. درست زمانی که یک ملت ایستاده در برابر تجاوز و زورگویی و قلدری. درست زمانی که آواره‌های صهیون شب و روزشان در پناهگاه‌های زیرزمینی یکی شده.
ما انتخاب کردیم به قیمتِ آسیب دیدن قشنگ‌ترین لحظه‌های زندگی‌مان، به قیمت از دست دادن مهمترین آدم‌های اطراف‌مان، به قیمت زندگی با جای خالی عزیزان‌مان، جلوی حرف زور بایستیم. انتخاب کشورهای حاشیه خلیج فارس تسلیم شدن بود و خاطر‌آسودگی و چال کردنِ شرف.
ما هم از جنگ و صدای انفجار و مرگ می‌ترسیم، اما هرجا چشم می‌چرخانیم شرافت‌مان را ایستاده و حاضر می‌بینیم. زل زده توی تخم چشم‌هامان. جایی پیدا نمی‌کنیم که شرف را زیرش چال کنیم و قید مقاومت را بزنیم. جاش بغضِ از دست دادنِ هم‌وطنان‌مان را ته گلو دفن میکنیم. ماتم سرزمین زخم‌خورده را لای قلب‌های چاک چاک‌مان قلمه میزنیم. می‌ایستیم و مهمانی بله‌برون می‌گیریم. عکس یادگاری از مراسم‌مان ثبت میکنیم. سایه‌ی جنگ بالا سرمان است ولی دسته‌گل از دست داماد می‌گیریم و مُصرّیم سرسخت زندگی کنیم. هیچ متجاوزِ خارجی نمی‌تواند جلوی زندگی کردن ما را بگیرد؛ و این اصلی‌ترین تفاوت ماست با آدم‌هایی که به وطن‌مان تجاوز کرده‌اند.
🗓شماره ۴٨٧
📩روایتهای خود را برای انتشار در رسانه ریحانه به حساب‌های زیر ارسال کنید.
🖥 ایتا | بله | روبیکا | سروش پلاس | تلگرام
رسانه «ریحانه» را دنبال کنیدЧитать полностью…
🖥 @reyhaneh_khamenei_ir
🖥#از_قلب_ایران | تدبر
📝تک‌نگاری‌هایی به قلم زنان ایرانی از روزهای دفاع مقدس ملت ایران در برابر رژیم صهیونی در خرداد و تیر ۱۴۰۴ که به پویش "از قلب ایران" رسانه «ریحانه» ارسال شده است.
📝 رمضانی:
دربه‌در دنبال مولودی‌خوان زن بودم واسه جشن غدیر امسال موسسه. بعدا فهمیدم که خیریتی بوده که جور نشد. ولی دلم نیومد حتی اگه شده در حد یه دورهمی کوچیک بگیرم واسه بچه‌ها. آخه بهشون قول هدیه و آش داده بودم. از وقتی خونه مادر شهید رو بهمون دادن و وقف‌کردن واسه کارای قرآنی و فرهنگی، رسم هرسالمون بود. درسته یه چشممون خون بود و یه چشممون اشک از غصه سرداران‌مون، گل‌های پرپر کشورمون ولی همش با خودم می‌گفتم آقامون علی علیه السلام که کمتر از این شهدا نیست. نباید مراسمش سرد بشه. دشمن همین رو می‌خواد، اصلا عمدا این روزا رو انتخاب کرد که فراموش کنیم چه روز مهمیه. آخه یهود کینه قدیمی داره با آقامون، کینه خیبری.
پس باید خاری بشیم تو چشمش. پیام دادم که جشن نداریم ولی بچه‌ها بیان هدیه و آش بگیرن و آهنگ و سرود وطنی و حماسی می‌ذاریم. تا بچه‌هایی هم که درکی از جنگ ندارند، هم غدیر رو بفهمن و هم تو جریان قرار بگیرن. تو همین اوضاع بود که یکی از مذهبی نماها پیام داد و دلم رو شکست. شروع کرد با لحن تند که چرا میخواین جشن بگیرین؟ چرا گفتین بچه‌ها نمیفهمن؟ خیلی هم خوب میفهمند. خیلی ناراحت شدم.
گفتم اول اینکه نهی ازمنکر رو با آرومی می‌گن نه با تندی
دوم اینکه ما که جشنی نداریم فقط در حد دورهمی و بزرگداشت غدیر سوم اینکه من نگفتم بچه‌ها نمیفهمن. گفتم بچه‌ها درکی از جریان جنگ ندارن بچه ٣-۴-۵-۶ ساله. چرا باید ترسوندشون و روحیه‌شون رو خراب کرد. راه بهتری هم هست برای آموزش. بعدم من خائن و منافق و خوشحال از این وضع نیستم مگر‌اینکه شما اینطور فکر کنی. در ضمن اجباری برای شرکت در مراسم نیست. شما دوس نداری نیا.
شما متوجه حرفم نشدی منم تلاشی نمی‌کنم که متوجه بشی وقتی نمی‌خوای. روز به‌خیر. ما که برنامه‌مون رو اجرا کردیم و بچه‌ها هم با شعار مرگ بر اسرائیل شرکت کردن و اون مراسم رو به بهترین شکل برگزار کردیم و تقدیم کردیم به شهدامون.
ولی لازم است انسان با فکر حرف بزنه و دل کسی رو نرنجونه. من مسئول بودم و باید این قضیه رو جمع می‌کردم. هرکسی مسئولیت خودش رو داره و تو این شرایط نباید صحنه رو ترک کنه و فرار کنه. خدا عاقبت همه‌مون رو خیر و ختم به شهادت کنه.
🗓شماره ۴٨۵
📩روایتهای خود را برای انتشار در رسانه ریحانه به حساب‌های زیر ارسال کنید.
🖥 ایتا | بله | روبیکا | سروش پلاس | تلگرام
رسانه «ریحانه» را دنبال کنیدЧитать полностью…
🖥 @reyhaneh_khamenei_ir
🖥#از_قلب_ایران | ما به هم نزدیک‌تر شدیم
📝تک‌نگاری‌هایی به قلم زنان ایرانی از روزهای دفاع مقدس ملت ایران در برابر رژیم صهیونی در خرداد و تیر ۱۴۰۴ که به پویش "از قلب ایران" رسانه «ریحانه» ارسال شده است.
📝فاطمه. ک:
هشت روز از جنگ می‌گذرد و امروز تولدم است. من هنوز به نفس کشیدن روزمره در مرزهای مرگ و زندگی، مقابله‌ی دائمی با ترس و توان زنده نگه‌داشتن امید و شوق به زندگی در شرایط جنگی عادت نکرده‌ام.
من هنوز باورم نمیشود. مثل هر روز خودم می‌پرسم، انسان جنگ‌زده چگونه انسانی‌ست؟ چگونه می‌‌ترسد؟چگونه زیست میکند؟ توی کوله اضطراری‌ش چه چیزهایی را انتخاب میکند؟ کدام کتاب را؟ اصلا مگر در کوله اضطراری جای کتاب است؟ مگر قرار نبود ادبیات نجات‌دهنده باشد؟ انسان جنگ‌زده مویش را می‌بافد؟ گیره سر پروانه‌ای را سمت راست یا چپ موهایش وصل میکند؟ توی همین فکرها هستم که صدای رعد و برق آمد. رعد و برق بعدی محکم‌تر بود و بعدش صدای بوم،بوم، بوم اول از توی قلب شروع شد و بعدش کل بدن را گرفت.
غریب‌ترین صدایی که تا آن‌وقت شنیده‌ام، صدایی که حالیم کرد که همه‌چیز ممکن است همین‌جا و در همین لحظه تمام شود. تمام نشد! پادگان نزدیک بیمارستان مورد هدف قرار گرفته است و چند لحظه بعد صدای کش‌دار و نازک گوینده‌ی مرکز تلفن بیمارستان به صدای پراسترس، ترسیده و بلند تبدیل شده است.
کلیه‌ی رزیدنت‌های جراحی و ارتوپدی!
کلیه‌ی رزیدنت‌های جراحی و ارتوپدی!
اورژانس! کلیه‌ی برانکاردها، کلیه‌های برانکاردها اورژانس!
مرگ خودش را تا چندقدمی‌م رسانده است،ولی هنوز زنده بودم این را نبض پیشانی‌م فهمیدم. خودم را به اورژانس می‌رسانم، همه‌چیز خونین بود. حتی قاشق غذای جامانده در دهان جوانِ وطن! بگو این تصاویر واقعی نیستند! بگو! راز خون آشکار شد، همه ایستاده‌اند محکم‌تر و دل‌خون‌تر از همیشه. زخمی‌ها به تربیت الویت سازماندهی می‌شوند، بدحال‌ها را به بخش جراحی و اتاق عمل. بقیه هم همان‌جا توی اورژانس و برانکاردهای که از سایر بخش‌ها آمده‌اند.
یکی جلوی خون‌ریزی را می‌گیرد، یکی با آنژیوکت سبز یک راه برای تزریق دارو فراهم میکند، یکی آنتی‌بیوک‌ها برا حل میکند، یکی نوار قلب می‌گیرد. یکی آتل می‌بندد.
یکی ولی وسایل احیاء را آماده میکند. یکی هم با اشک چشمش شهداء را بدرقه میکند. انگار تمام بیمارستان پزشک، پرستار، نیروهای خدماتی و تاسیسات از زمین می‌جوشند و ایستاده‌اند. هیچ نگرانی در چهره‌ها نیست. حمله اسرائیل به ایران مردم را به هم نزدیک‌تر کرده است. همه، بی‌هیچ آشنایی قبلی از جان مایه می‌گذارند و هیجان‌زده از جنگ حرف می‌زنند و از دفاع و کوبیدن دشمن. چقدر زیستن در میانهٔ جنگ و با چنین هموطن‌هایی اطمیان‌بخش و زیباست. چقدر چقدر.
🗓شماره ۴٨٣
📩روایتهای خود را برای انتشار در رسانه ریحانه به حساب‌های زیر ارسال کنید.
🖥 ایتا | بله | روبیکا | سروش پلاس | تلگرام
رسانه «ریحانه» را دنبال کنیدЧитать полностью…
🖥 @reyhaneh_khamenei_ir
🖥#از_قلب_ایران | از دلِ جنگ، تا شکوفه‌های مهربانی
📝تک‌نگاری‌هایی به قلم زنان ایرانی از روزهای دفاع مقدس ملت ایران در برابر رژیم صهیونی در خرداد و تیر ۱۴۰۴ که به پویش "از قلب ایران" رسانه «ریحانه» ارسال شده است.
📝سمیه اکبرزاده:
از همان روزی که جنگ تحمیلی دوازده روز تمام و آتش‌بس اعلام شد، در ذهنم جرقه‌ای روشن شد: «اگر شَرّی بیاید، بی‌شک خیری پشت آن پنهان شده.» درست است که در آن دوازده روز داغ‌های زیادی دیدیم. عزیزانی از میان ما رفتند، قلب‌ها شکست، خانه‌ها ویران شد، اما در دل آن ویرانی‌ها، چیزی جوانه زد که پیش از آن کمتر دیده بودیم: معنای واقعی امنیت، وطن‌دوستی، ایستادگی در سایه‌سار ولایت و مهربانی بی‌چشم‌داشت.
ما یاد گرفتیم چگونه به یکدیگر تکیه کنیم، چگونه بی‌هیچ چشم‌داشتی، دل و جان و آنچه داریم را پیشکش کنیم. سخت گذشت، اما روسفید شدیم. و رو سیاهی ماند برای آنانی که در روزهای تاریک، از پشت خنجر زدند، برای خائنان و وطن‌فروشان. امروز، دیگر فرق دوست و دشمن را بهتر می‌توان فهمید.
گاهی که به پایتخت می‌رفتیم و پایمان به شمال شهر می‌رسید، اغلب نگاه‌ها سنگین بود و پر از قضاوت. اگر سوالی می‌پرسیدیم، یا نادیده گرفته می‌شدیم یا با نیش‌خندی پاسخمان را می‌دادند: «دهاتی!"، "شهرستانی!» انگار که خودشان را از جنسی برتر می‌دانستند. اما جنگ که شد، همان‌هایی که روزی به ما از بالا نگاه میکردند، ناگهان همسایه دیواربه‌دیوارمان شدند. مجبور شدند بیایند به خانه‌های ساده ما، به شهرها و روستاهای بی‌آلایشمان. و ما تلافی نکردیم. ما دل داشتیم، نه کینه. دل‌هایی بزرگ، آغوش‌هایی باز، لبخندهایی که از دل می‌آمد. خانه‌هایمان را بی‌منت در اختیارشان گذاشتیم، با شربت خنک پذیرایشان شدیم، برایشان با عشق غذا پختیم، شبها دور هم نشستیم تا صدای خنده جای صدای انفجارهای مهیب را بگیرد و از ذهن‌شان دور کند. روزهای آخر، خیلی از آنها به زبان آوردند آنچه در دلشان بود: شرمندگی، تحسین، و اعتراف به مرام و معرفت ما.
و ما، یک خانواده بزرگ شده بودیم. با قلب‌هایی که حالا یک ضربان مشترک داشتند. آری این جنگ اگرچه با خودش خرابی آورد، اما آبادانی نیز در دل داشت. ویرانی داشت، اما در دلش بذرهایی از امید، گذشت، محبت و اتحاد کاشته شد. ما در این جنگ بیشتر درک کردیم تا بدون منت و کینه، در تاریک‌ترین شبها، چراغ خانه‌مان را برای هم روشن نگه داریم. دست‌دردست هم داده، و زندگی را از دل خاکستر، دوباره بنا کنیم. و حالا، هوشیارتر از همیشه، آماده‌ایم که ایران را با قلب‌هایمان آبادتر کرده و از وجب به وجب خاکش محافظت کنیم، با عشق، با ایمان، با هم.
🗓شماره ۴٨١
📩روایتهای خود را برای انتشار در رسانه ریحانه به حساب‌های زیر ارسال کنید.
🖥 ایتا | بله | روبیکا | سروش پلاس | تلگرام
رسانه «ریحانه» را دنبال کنیدЧитать полностью…
🖥 @reyhaneh_khamenei_ir
دوباره در ذهنم خاطرات دوران دفاع مقدس ۸ ساله خطور کرد. جهادرزمندگان در جبهه‌ها حملات موشکی رژیم بعث عراق در شهرها خیانت منافقین و ستون پنجم دشمن در محله‌ها خیابانها. سال ۱۳۶۰ سالی بسیار سخت و پرماجرا خیانت بنی‌صدر رئیس جمهور وقت یک مزدور غرب‌زده ترور نافرجام حضرت آیت‌الله امام خامنه‌ای، انفجار حزب جمهوری در ۷ تیر و ترور شهید دکتر بهشتی و ۷۲ تن از مسئولان ۸ شهریور همان سال ترور شهیدرجائی و شهید باهنر رئیس‌جمهور و نخست‌وزیر ترور و بمب‌گذاری در مناطق مختلف و شهادت مردم مظلوم همه این خیانت‌ها از طرف مزدوران و منافقین داخلی. مردم هم جبهه‌ها را محکم حفظ کرده بودند. هم در شهرها باعضویت در مراکز بسیج مساجد پشت جبهه‌ها را نگه می‌داشتند. این خاطرات لحظه‌ای در ذهنم خطور کرد. روز ۲۷ خرداد هم در محل ما مانند بقیه محلات مورد اصابت موشک. هرکس به هر طریق که می‌توانست خدمت‌رسانی می‌کرد. برای نجات پیکر شهدا از زیرآوار. همسرم آمد و گفت: امدادرسانان تشه‌اند. یخ‌ها را از فریزر درآورد. ظرف‌های آب و یخ را برد کوچه پخش کرد بین امدادگران تا شب تندتند آب‌یخ و شربت درست میکردیم برای نیروهای امداد رسان، و کمک مردم هرکدام به طریقی مشاهده میشد. در این روزهای دفاع مقدس ۱۲ روزه همان فداکاری‌های دفاع ۸ ساله همان صلابت، شجاعت و تدبیر حکیمانه امام خمینی در رهبری امام خامنه‌ای مشاهده شد. نقش دعا،دعای دسته جمعی در مساجد و حسینیه‌ها و مراکز مختلف بسیار موثر بود.
🗓شماره ۴٧٩
📩روایتهای خود را برای انتشار در رسانه ریحانه به حساب‌های زیر ارسال کنید.
🖥 ایتا | بله | روبیکا | سروش پلاس | تلگرام
رسانه «ریحانه» را دنبال کنیدЧитать полностью…
🖥 @reyhaneh_khamenei_ir