485
یک پست در 4 الی 7 روز دارای مشکل اینترنت من باستان شناس هستم نویسنده هستم ارتباط با ادمین @Ben_Nihon تاریخ تاسیس کانال:11 دسامبر 2015
تاریخ شمشیر
قدیمی ترین نوع شمشیر چُکوتُ یا مسقیم است که می توانست تک تیغه یا دو تیغه باشد اما دو تیغه بیشتر تسوروگی یا کِن نام دارد البته شمشیر بینابین نیز به وجود آمد که فروش نرفت. مشهورترین کوساناگی ن تسوروگی است شمشیر سلطنتی یاماتو. این شمشیرها به شکل یک تکه از دسته تا تیغه درست می شدند. سپس قرن چهارم وارابیتِتُ آمد که یک تکه بودند و کوچک که ساخت امیشی بود نه یاماتو و بعدا دسته ها را توخالی می ساختند. این شمشیر به گونه خمیده مبدل شد تا آنکه تاچی یا شمشیر بزرگ در قرن دهم تولید گشت. تاچی حدود 75 سانتی متر طول دارد که تیغه را رو به بالا می بستند (بر عکس کاتانا). بخاطر درگیری ها خیابانی و جنگلی کُتاچی یا تاچی کوچک ساخته شد. در قرن دوازدهم اوچیگاتانا یا تیغه ضربه زننده به وجود آمد که 65سانت طول داشته، ارزان تر بود، خمیده تر بود و می شد تیغه رو به پایین بست که بخاطر شکلش اجازه اجرای ضربه در حین کشیدن را می داد. در عصر هی آن تنوع شمشیرها بسیار زیاد شد. در آن روزگار به هر شمشیری کاتانا گفته می شد اما امروز به شمشیری که دو-سه شاکو (60 الی 90 سانتی متر) طول داشته باشد می گویند که خمیدگیش نیز به مرور کاهش یافت. اُداچی یا نُداچی به معنای شمشیر بزرگ عظیم که باید بالای 90 سانت طول می داشت که حدود 1300 محبوب شد، آنقدر بزرگ بود که نمی شد به پهلو بست پس پشت خود قرارش می دادند درست مانند بعضی کاراکترهای خیالی چون کلود در فاینال فانتزی. چون زیادی بزرگ بود افراد شروع به کشیدن پارچه به دور پایین تیغه کردند تا راحت تر حملش کنند به همین دلیل ناگاماکی یا پیچیدن طولانی به وجود امد زیرا نیمی از طول شمشیر بیش از 90 سانتی فقط دسته بود پس پارچه باید زیاد به دورش کشیده می شد. نکته اینجاست که چون دسته جداگانه درست می شد، این امکان وجود داشت که تیغه یک کاتانا را به دسته بلند وصل کرد تا ناگاماکی ساخت یا به یک چوب بلند نیزه متصل نمود تا ناگیناتا ایجاد شود. واکیزاشی یا بسته شده به کنار بین 30 تا 60 سانتی متر بود در اینجا بود که پوشیدن دو شمشیر باهم معمول شد. واکیزاشی در عصر ادو چون مختص سامورای نبود بسیار محبوب شد و از این رو آثار هنری بسیاری از این طریق به وجود امد. همین روند ادامه پیدا کرد تا اینکه تانتو به وجود امد یعنی شمشیر کوچک که امروز خنجر است، همین سلاح است که معمولا در سپوکه/هاراکیری استفاده می شود.
@IranNHK
تاریخ دستشویی
با شکل گیری نخستین جوامع غیر یکجانشین (نه کوچ نشین با هم فرق دارند) مردم شروع به بیرون ریختن نا خواسته های خود به جایی مشخص کردند چون ساحل نشین بودند به مرور تپه های صدف ایجاد شدند و همینجا دستشویی مردم شد و چون در کنار صدف بود کلسیم آن باعث ماندگاری برای باستان شناسان پیش از تاریخ شد. 1971 باستان شناسان در ماکیموکو متعلق به 200 میلادی حفاری کردند و خندق های بزرگی یافتند که امروز می دانیم قدیمی ترین دستشویی عمومی آسیا بود. به این شیوه کار می کرد که مسیر کوچکی را از رودخانه جدا می کردند تا به گودال مورد نظر برسد و بسته می شد، به موقعش درها باز شده و اب به رودخانه بازگردانده می شد به نوعی یک سیفون باستانی بود. در فوجیوارا کیُ گودال هایی که بر رویشان تخته قرار می گرفت یافت شدند مشابه آنچه در جنگ جهانی اول در جبهه شاهدیم. در این گودال ها تکه های چوب کوچک به نام چوگی که نقش کاغذ امروزی را داشتند نیز یافت شدند این شیوه دستشویی کاربرد کشاورزی داشت. فوجیوارا کیو تنها 17 سال پایتخت بود دلیلش آن بود که رودخانه از جنوب به شمال می رفت و فاضلاب به رودخانه ریخته می شد، مردم عادی در جنوب زندگی می کردند و نجبا به همراه امپراتور در شمال پس حوالی کاخ همیشه بوی سرگین می داد، البته خود دست شویی ها به شکل اتاق خصوصی بودند که نمونه های عمومی با دیواری سنگی از خیابان جدا می شدند. در عصر هی آن نجبا از جعبه های شنی مثل دستشویی گربه استفاده می کردند ولی به مرور نمونه های گودالی مناسب کشاورزی برای همگان معمول شدند. در عصر اِدو به دلیل قیمت بالای سرگین دستشویی های منقول و بین راهی ساخته شدند. مردم کوهستان نشین از خانه های رودخانه استفاده می کردند در کنار صخره ها. در معابد از جمله تُفوکوجی چیزی جز گودال نبودند درحالی که در کوه کویا سیستم آب رسانی و تقسیم آب کامل برای مصارف مختلف به کار گرفته شد. در عصر تایشو دستشویی های چوبی معمول شدند ولی با اشغال نیهون توسط امریکا دستشویی سرامیکی جایگزین شد ولی به سکب نیهونی که برای هر جنس جدا بود. در 1964 یک شرکت امریکایی به نام بیدت دستشویی اب پاش را ساخت که امریکایی ها خوششان نیامد اما شرکتی نیهونی به نام ایناکس خریدش. 1969 شرکت توتو که دستشویی برای بیمارستان ها می ساخت دمای آب را کنترل کرد که در 1980 به ساخت دستشویی هوشمند اولیه منتهی شد که فروش نرفت تا آنکه در یک تبلیغ از توکاوا جون خواننده پاپ استفاده کردند. امروز نیهونیان به طور متوسط 20 درصد وقت خود را در دستشویی سپری می کنند.
@IranNHK
معرفی بزرگان
می یازاکی هیده تاکا
شغل: ریاست استودیو فرام سافتویر
شهرت: خلق دارک سولز، بلادبورن، سکیرو، الدنرینگ
تولد: 19 سپتامبر 1974
محل تولد: شیزواُکا
معرفی: پیش از هرچیز باید گفت زندگی این شخص آنچنان در خفا است که تا پیش از پست بانوی هنرمند ناکامورا ایکومی برای جشن تولد می یازاکی کسی از سال تولد او نیز خبر نداشت یا آنکه گاهی اشاره کرده یک پسر و یک دختر دارد، البته حفظ فضای خصوصی تا حد امکان بین نیهونیان معمول است. وی در دانشگاه کِیُ علوم اجتماعی خواند و استخدام مدیر اکانت شرکت اُراکل آمریکایی شد تا آنکه سال 2001 ایکُ را بازی کرد و تصمیم گرفت طراح بازی شود. چون تجربه و علم کافی این کار را نداشت هیچ شرکت قابل توجهی چون سگا یا نینتندو او را استخدام نکردند بنابراین 2004 وارد فرام سافتویر شد تا برنامه ریز آرمورد کور لست ریون شود که بخاطر مدیریت خوبش کارگردان پروژه بعدی، آرمورد کور چهار را برعهده گرفت. این زمانی است که بازی های مک یا رباتی بازار را تصرف کرده بودند بنابراین می یازاکی تصمیم گرفت اثر متفاوتی ارائه دهد که دیمن سولز نام داشت. جدای از مهارت و پشت کار خودش، دلیل اینکه توانست ایده خود را مطرح کند و سریع پیشرفت کند کوچک بودن فرام سافتویر بود وگرنه در شرکت های بزرگ غیر ممکن بود. در دیمن سولز عناصری از کار او ظاهر می شود که پس از آن بارها تکرار می شوند، هنر گوتیک، فرهنگ شوالیه گری و حماسی غربی، نویسندگی محو، جهان سیاه مملو از نا امیدی، دیالوگ های رمز آلود و البته گیم پلی بسیار دشوار. دیمن سولز هم بیشتر در بازار نیهون بیشتر ظاهر شد ولی از هر بازی دیگر استودوی موفق تر بود پس تهیه کنندگی اثر بعدی، دارک سولز را پذیرفت. از این مقطع بود که استودیو و شخص وی شهرت جهانی پیدا کردند که در نتیجه ریاست کل استودیو را کسب کرد. به گفته خودش خارج از کار نیز بی کار نیست و دائما درحال تماشای فیلم، بازی کامپیوتری یا صفحه ای کردن و کتاب خواندن است از این رو دائما ایده می گیرد و تنها کاری که مرتبط با شغلش نباشد آشپزی است که البته همان هم بعضا در آثارش بازتاب داشته است. علاقه بسیاری به نقشه کشیدن دارد، اهمیتی ندارد نقشه ساختمانی باشد یا یک کشور، این مسئله به هبترین شکل خود در الدنریگ بازتاب داشت. نمونه این بازتاب جهان برزرک و دراگون کوئست بر کارهای اوست. نقشه های متصل به یکدیگر در هزار تو که گیج کننده هم نیستند. او باور ندارد دست انسان ها باید گرفته شود بلکه صرف راهنمایی اولیه و کلی کفایت می کند بنباراین هیچوقت داستانی را سر راست تعریف نمی کند، هرگز اهدافی که مشخص کرده از الف به د نیست بلکه مانند یک محقق اجتماعی (باستان شناس، تاریخ شناس یا علوم اجتماعی که رشته خودش است) فقط سرنخ ارائه می دهد تا بیننده یا خواننده آنان را جمع آوری کند. نمونه این مسئله در دارک سولز سه صحنه های نبرد در باتلاق است که هیچ توضیحی ندارد ولی بازیکن متوجه می شود چه کسی در علیه چه کسی برای چه در کجا مبارزه کرده است. در الندنرینگ که جهان شناسی آن با کمک جی آر آر مارتین انجام شده شهری در زیر زمین وجود دارد، فرای شهر و در غارها یا حتی بعضا در سطح زمین افرادی با پوشش اهالی شهر دیده می شوند که دائما درحال کندن زمین با دست هستند و دست ها خونین است سریعا فردی که نگاه کند متوجه می شود این ها تبعیدیان هستند که نفرین شده اند تا ابد به دنبال شهر بگردند. به طور کلی موفقیت او به دلیل دانش عمومی و علم آکادمیک قوی ای است که از بچگی والدینش به او آموختند. والدینش بازی ویدئویی را ممنوع کرده بودند ولی دائما کتاب های حماسی و فانتزی یا تاریخی برایش تهیه می کردند بنابراین ذهینت نیرومندی برایش ساختند. به طور خلاصه: ریشه عمیقی کار او دارد.
@IranNHK
فیلم کاموی طلایی
معنی: روح والای طلایی
کارگردان: کوبُ شیگئاکی
نویسنده: (اثر اصلی نُدا ساتُرو) کورُیوا تسوتُمُ
سینماتوگراف: سوما دایسوکه
موزیک: یامادا یوتاکا
تاریخ انتشار: 2024
ناشر: در نیهون تُهُ، در غرب: نتفلیکس و کرانچی رول
داستان: سوگیموتوی فناناپذیر سربازیست که از جنگ ژاپن-روسیه جان سالم بدر برده و بنابر قولی که به دوستش داده برای یافتن طلا به هوکّایدو یا اِزو آمده تا هزینه درمان همسر دوستش را فراهم کند که پیرمردی را می بیند که در عالم مستی داستان عجیبی را تعریف می کند. گویا دسته ای از آینوها که مخالف ورود نیهونیان به هوکایدو بودند برای شورش طلاهای خود را از غار بیرون آوردند اما یکی از ایشان خیانت کرده و همگی را کشت به این دلیل به بدترین زندان نیهون در شمال هوکایدو منتقل شد، در آنجا بر پوست اعدامیان نقشه گنج را خالکوبی کرد نقشه ای نمادین که فقط بودن در کنار هم معنی می داد، چند سرباز طماع آنان را بیرون بردند تا پوستشان را بکنند ولی یکی از آنان که هیجیکاتا، آخرین رهبر شینسنگومی بود همه سربازان را کشته و حالا هر کدام از جنایتکاران به دنبال دیگری هستند. سروان تسورومی از لشکر هفتم که از قبایل مختلف نیهون تشکیل شده طلا را برای راه اندازی جنگ دیگری با روسیه طلب می کند.
نقد کوتاه: داستان و شخصیت هایش بسیار جالب هستند ولی از آنجایی که متعلق به فیلم نیستند از این نظر امتیازی به فیلم تعلق نمی گیرد مهم آن است که چطور معرفی کرده اند. مسئله اصلی فیلم بودجه آن است که مشخصا کارگردان و هنرپیشه ها تلاش زیادی برای جبرانش کرده اند با این وجود سینماتوگرافی همچنان مشکل دارد. برای واقع گرایی فیلم لازم به بودجه نیست، لباس ها زیادی تمیز هستند به گونه ای که انگار از یک نشست کازپلی گرفته شده اند، برف در خیابان ها دیده می شوند ولی به شکل غیر طبیعی جمع شده اند. این از مشکلات عادی آثار نیهونی است. کارگردان یا حداقل مدیر اکشن آن خیلی خوب صحنه های مبارزه را که حقیقتا فیلم را پر کرده اند در آورده اند ولی گاهی کارگردان زیادی از کامپیوتر ضعیف بهره برده و صدمه زده است. به طول کلی یک مشکل اساسی اثر که تمام موارد فوق بر آن تاثیر گذاشته فضای فرح بخش اثر است که با کمدی آن قطعا همخوان است ولی کاموی طلایی به خشونت شدیدش نیز مشهور است که در فیلم هرچند ضعیف بازتاب داشته پس نا همخوان است. فیلم خیلی به اثر وفادار بوده که تصور می کنم مشکل اساسیش باشد، برای انیمه یا مانگا امکان پذیر است که هم فضای کمدی و هم فضای سیاه خشن فراهم کند، برای فیلم نیز شدنی است ولی مهارت و بودجه می طلبد که سازدنگان فیلم فاقد آن بودند درواقع حتی انیمه هم رنگ و رو رفته است ولی کارگردان متوجه نبوده است. بنابراین بهتر بود حداقل شخصیت کمدی فیلم را حذف کرده و خیلی تلاش نکند هیجیکاتا یا دیگر شخصیت هایی که به سختی دیالوگ دارند را اصطلاحا باحال جلوه دهد این شخصیت ها باید در فیلم های بعدی ظاهر بشوند تا فرصت ظهور داشته باشند پس نویسندگی از عدم تناسب رنج می برد. درواقع هنرپیشه های مشهور و نسبتا مشهوری آورده اند ولی لازم نبود. حداقل تسودا کنجیرو را به عنوان راوی آورده اند و از طبیعت زیبای هوکّایدو بهره حسابی برده اند.
خلاصه: اثر قابل قبولی است ولی ایکاش دست شرکت یا استودیویی مثل اچ بی اُ بود
نمره: اکشن 8، سینماتوگرافی: 7، موزیک: 7، نویسندگی: (فیلم نامه منظور است) 5، کارگردانی: 5 (با یک نمره ارفاق به دلیل کمبود بودجه)
نمره کل: 6.4
@IranNHK
دولت مِنگجیانگ/مِنگ-کوکواُ
در سال 1931 قوای نظامی نیهون در کره بدون اجازه دولت مرکزی و به بهانه دفاع از منافع اقتصادی کشور به منچوری که خود کشوری مستقل با جنگ سالاری از آن خود بود حمله کرد. حمله مورد نظر البته مشکل در روابط بین الملل ایجاد کرد و باعث شد اعضای دولت تمام تلاش خود را برای منضم نکردن منچوری بکنند که نتیجه آن به حکومت رساندن پویی آخرین امپراتور چینگ و تاسیس دولت سلطنتی مانشوکو بود. اما مخالفت و مبارزه نظامیان تمام نشده و 1933 مجموعه اقدامات مرکزی ولی نه چندان با قدرت را در مرز مغولستان انجام دادند که در نتیجه آن چاهار سقوط کرد. 12 می 1936 منطقه مورد نظر مستقل اعلام و نامش چاهار شد. فرمانروایی این کشور مغول به پرنس دِمچوگدُنگروب داده شد که از خون تموچین چنگیزخان بیرجینگ بود ولی دولت نظامی اعلام شد ولی بخش جدایی نیز به رهبری یُندُنوانگچوک خان مغول از ولایت اولانقاب، داده شد که البته هر دو قلمرو با یکدیگر متحد و دول متحده مغول نامیده شدند. در 1 سپتامبر 1939 دولت های چینی جنوب چاهار و شمال شانشی به دول متحده مغول پیوستند در نتیجه نام این کشور به منگجیانگ تغییر یافت و پایتخت آن به ژانگبِی/چانگپِی منتقل شد و خیلی زود سرزمین هوهوت نیز دریافت شد و تقریبا تمام مغولستان داخلی را شامل گشت. البته در 4 آگوست 1941 نام این کشور به فدراسیون مغول عوض شد. هرچند از 1940 تحت امر دولت نانجینگ به رهبری وانگ جینگ-وِی درآمد که رژیم ملی بازسازی شده چین را تحت حاکمیت نظامی نیهون رهبری می کرد. در 1945 قوای سرخ شوروی منگجیانگ را تصرف کرد و به دولت خلق چین داد تا جنگ داخلی را ادامه دهد.
@IranNHK
در جنگ جهانی دوم بجز آلمان و آمریکا، نیهون نیز به دنبال بمب اتم بود که ریاست آن با نیشینا یُشیُ فیزیکدان بود. نیهون البته کمبود اورانیوم نداشت ولی چون مقامات تصور می کردند آمریکا اراده تکمیل بمب تا بعد از جنگ را ندارد بودجه کافی در اختیار نیشینا قرار ندادند. او پس از جنگ به محقق کاملا غیر نظامی تبدیل شد و نهایتا 1951 بر اثر سرطان کبد فوت کرد.
@IranNHK
صحنه ترور آسانوما اینِجیرو در سخنرانی 1960
@IranNHK