14740
نوشدارویی برای شناخت بهتر کلاهبرداریهای اینترنتی، ارتقای امنیت دیجیتال و حفظ حریم خصوصی شما. وب‌سایت: nooshdaroo.ir اینستاگرام: instagram.com/NooshDaroo_web ایکس: x.com/nooshdaroo_web
💡 راهنمای کاربردی انتقال ارز دیجیتال با حداقل دسترسی به اینترنت
نزدیک به دو ماه است که دسترسی به اینترنت مسدود شده و میلیون‌ها کاربر ارز دیجیتال از دسترسی به کیف پول شخصی، صرافی‌های بین‌المللی، انتقال دارایی و حتی چک کردن موجودی محروم‌اند.
مسئله‌ای که بسیاری نمی‌دانند، این است که ماهیت غیرمتمرکز بلاکچین طوری طراحی شده که حتی با حداقل دسترسی به اینترنت و از طریق یک واسطه هم می‌شود رمزارزها را جابه‌جا کرد. در این راهنما به شما نشان می‌دهیم چطور تراکنش‌های ارز دیجیتال را با امنیت کامل و به صورت نیمه آفلاین پیش ببرید.
⛓ مشاهده ادامه مطلب در نوشدارو
✍️ یونس مرادی
#ارزهای_دیجیتال
نوشدارو را در تلگرام دنبال کنید:
💡 @NooshDaroo_web
💡 یک داستان ترسناک و واقعی راجع به برنامه‌نویسی نرم‌افزار با هوش مصنوعی!
تا به حال پیش آمده بخواهید برای کسب‌وکار خود یک سایت یا اپلیکیشن ساده بسازید، اما برنامه‌نویسی بلد نباشید؟ این روزها هوش مصنوعی قول می‌دهد که با چند خط دستور ساده، همه‌چیز را برایتان طراحی می‌کند. اما آیا همه‌چیز همانقدر که به نظر می‌رسد رویایی است؟
سپردن صفر تا صد برنامه‌نویسی به هوش مصنوعی بدون داشتن دانش فنی، که به آن «وایب کدینگ» (Vibe Coding) می‌گویند، در حال خلق یک فاجعه‌ی امنیتی خاموش است. در این روش، افراد غیرمتخصص ممکن است سیستم‌هایی بسازند که به دلیل ضعف در مدیریت دسترسی‌ها، تنظیمات ناقص دیتابیس و معماری امنیتی بیش از حد ساده، اطلاعات حساس کاربران را در معرض دسترسی غیرمجاز قرار دهند.
▪️ بررسی یک داستان واقعی؛ سیستم مدیریت بیماران
در این ماجرا، یک نفر بعد از دیدن ویدیوهایی راجع به سادگی ساخت نرم‌افزار با هوش مصنوعی، تصمیم گرفت به‌جای استفاده از راهکارهای استاندارد و تثبیت‌شده، برای محل کار خود یک «سیستم مدیریت بیمار» بسازد.
او با کمک یک عامل کدنویسی هوش مصنوعی، برنامه‌اش را ساخت، اطلاعات بیماران را به آن منتقل کرد و حتی قابلیتی افزود که گفت‌وگوهای جلسات را ضبط می‌کرد و برای خلاصه‌سازی خودکار به چند سرویس هوش مصنوعی دیگر می‌فرستاد.
از بیرون همه‌چیز سریع، مدرن و کارآمد به نظر می‌رسید؛ اما در واقع، سیستمی ساخته شده بود که از اساس امن نبود.
▪️ پایگاه‌های داده‌ای که بی‌دفاع می‌مانند
وقتی یک پژوهشگر مستقل این برنامه را بررسی کرد، مشخص شد مشکل فقط یک یا دو باگ ساده نیست. راوی این ماجرا می‌گوید ظرف حدود ۳۰ دقیقه توانست دسترسی کامل به داده‌های بیماران پیدا کند.
فاجعه‌ی اصلی، ساختار کدها بود. در این نمونه، کل برنامه عملاً یک فایل سادهی HTML بود و منطق «کنترل سطح دسترسی» درون جاوا اسکریپت و در سمت رایانه‌ی کاربر (Client-side) پیاده شده بود. این یعنی هرکسی با یک فرمان ساده می‌تواند به اطلاعات محرمانه‌ی بیماران دسترسی پیدا کند.
از آن طرف، پایگاه داده هم تقریباً بدون کنترل دسترسی مؤثر و بدون لایه‌های امنیتی پایه رها شده بود.
▪️ چرا این اتفاق خطرناک‌تر از چیزی است که به نظر می‌رسد؟
وقتی افراد غیرمتخصص با کمک هوش مصنوعی نرم‌افزار می‌سازند، معمولاً ظاهر برنامه آن‌قدر قابل قبول هست که حس امنیت کاذب بدهد. فرم‌ها کار می‌کنند، اطلاعات ذخیره می‌شوند، دکمه‌ها پاسخ می‌دهند و شاید حتی چند قابلیت جذاب هم به برنامه اضافه شده باشد؛ اما پشت این ظاهر مرتب، ممکن است هیچ معماری امنیتی قابل اتکایی وجود نداشته باشد.
خطر نرم‌افزارهای ساخته‌شده با هوش مصنوعی فقط دزدی هکرها نیست. گاهی سازنده‌ی برنامه اصلاً روحش هم خبر ندارد که سیستم دست‌ساز خودش، در حال نقض حریم خصوصی کاربران است!
▪️ در آخر: وقتی هوش مصنوعی هم درد است و هم درمان!
دردناک‌ترین قسمت ماجرا اینجاست که وقتی این رخنه‌های امنیتی به سازنده‌ی برنامه گزارش می‌شود، او برای رفع مشکل دوباره دست‌به‌دامن همان هوش مصنوعی می‌شود!
این راه‌حل دقیقاً مانند یک مسکن موقت است که مشکلات پایه‌ای را درمان نمی‌کند. تا زمانی که ساختار برنامه از ریشه اصلاح نشود، سیستم از اساس آسیب‌پذیر می‌ماند و سازنده صرفاً در توهم برقراری امنیت به سر می‌برد.
آینده‌ی دنیای نرم‌افزار بدون‌شک با هوش مصنوعی گره خورده است؛ اما استفاده‌ی چشم‌بسته از این ابزارها بدون درک الفبای امنیت، ما را به سمت یک کابوس سایبری می‌کشاند.
هوش مصنوعی می‌تواند یک دستیار عالی برای توسعه نرم‌افزار باشد، اما وقتی کسی کد را نمی‌فهمد، معماری را نمی‌شناسد و محصول نهایی را بدون بررسی تخصصی منتشر می‌کند، همین میانبر ظاهراً هوشمند می‌تواند به یک فاجعه واقعی تبدیل شود.
✍️ دانیال طبایی
#مبانی_امنیت
نوشدارو را در تلگرام دنبال کنید:
💡 @NooshDaroo_web
💡 پایان عصر اپلیکیشن‌ها: آیا عمر برنامه‌های موبایلی به پایان رسیده؟
برای تنظیم یک قرار کاری ساده، معمولاً چند بار بین برنامه‌های مختلف جابه‌جا می‌شوید؟ اول تقویم گوشی را برای یافتن وقت خالی چک می‌کنید، سپس برنامه مسیریاب را برای سنجش ترافیک باز کرده و در نهایت با یک پیام‌رسان هماهنگی نهایی را انجام می‌دهید. حالا تصور کنید گوشی شما بدون اینکه اصلاً برنامه‌ای را باز کنید، خودش تمام این کارها را در پس‌زمینه انجام دهد!
آقای کارل پی، مدیرعامل شرکت ناتینگ (Nothing)، پیش‌بینی می‌کند که به‌زودی اپلیکیشنهای موبایل کاملاً منسوخ می‌شوند. او معتقد است که ایجینت‌های هوش مصنوعی (AI Agents) جای این برنامه‌های مجزا را خواهند گرفت. در این دنیای جدید، گوشی هوشمند شما دیگر پر از آیکون‌های رنگارنگ نیست؛ بلکه یک سیستم یکپارچه است که ذهن و نیت شما را می‌خواند و کارها را به‌صورت خودکار پیش می‌برد؛ اما این راحتی جذاب و این پرش بزرگ تکنولوژی، می‌تواند به یک کابوس امنیتی تبدیل شود.
هوش مصنوعی برای اینکه شما را اینقدر خوب بشناسد، باید همه‌چیز را بداند؛ این یعنی نیازمند دسترسی بی‌وقفه و کنترل کامل بر داده‌های حساس، پیام‌ها و تمام رفتارهای دیجیتال شماست.
⛓ مشاهده ادامه مطلب در نوشدارو
✍️ دانیال طبایی
#حریم_خصوصی
نوشدارو را در تلگرام دنبال کنید:
💡 @NooshDaroo_web
💡 هشدار ترسناک پاول دورف: هکرها جایشان را به آدم‌ربایان خشن داده‌اند!
فقط در ۳.۵ ماه اول امسال در فرانسه، ۴۱ نفر به خاطر رمزارزهایشان ربوده و شکنجه شده‌اند (یعنی هر ۲.۵ روز یک نفر!).
اما این سارقان آدرس مالکان کریپتو را از کجا می‌آورند؟ 👇
پای نشت اطلاعات و فساد در میان است!
به گفته مدیرعامل تلگرام، مجرمان دیگر تلاشی برای هک کیف پول شما نمی‌کنند؛ بلکه آدرس خانه و میزان دارایی‌تان را مستقیماً از کارمندان فاسد (مثل ماموران مالیاتی) می‌خرند یا از دیتابیس‌های هک‌شده‌ی دولتی پیدا می‌کنند.
این نوع سرقت که به «حمله آچار» (Wrench Attack 🔧) معروف است، در سال ۲۰۲۶ تاکنون باعث سرقت ۱۰۶ میلیون دلار شده است. حتی مدیرعامل بایننس در فرانسه هم از این حملات در امان نبوده!
اما چطور جان و سرمایه‌مان را حفظ کنیم؟ 👇
سه قانون طلایی برای زنده ماندن در بازار کریپتو:
۱. چراغ‌خاموش باشید: پز دادن با موجودی و سودها در شبکه‌های اجتماعی ممنوع!
۲. ردپای دیجیتال را پاک کنید: آدرس و شماره تلفن را از پلتفرم‌های عمومی حذف کنید.
۳. «کیف پول طعمه» بسازید: یک ولت با موجودی ناچیز داشته باشید تا اگر گیر افتادید، فقط همان قدر پرداخت کنید.
#ارزهای_دیجیتال
نوشدارو را در تلگرام دنبال کنید:
💡 @NooshDaroo_web
💡 توهم فوریت: چرا فکر می‌کنیم هر صدای «دینگ»، موضوع مرگ و زندگی است؟
صدای یک نوتیفیکیشن، همان «دینگ» ساده‌ای که شاید به‌ظاهر بی‌اهمیت باشد، برای خیلی از ما مثل یک زنگ خطر است! انگار با هر صدا قرار است اتفاق سرنوشت‌سازی بیفتد؛ خبری مهم یا پیامی فوری که اگر همین حالا نبینیم دنیا به آخر می‌رسد…
اما بیشتر این اعلان‌ها نه فوری‌اند، نه مهم، نه حتی ارزش‌اش را دارند که همان لحظه سراغ‌شان برویم. پس چرا یک صدای ساده می‌تواند اینقدر سریع از جا بلندمان کند و به سمت گوشی بکشاند؟
▪️ واکنش مغز به نوتیفیکیشن
وقتی صدای نوتیفیکیشن را می‌شنوید، مغز آن را به عنوان یک «سیگنال مهم» تفسیر می‌کند. این واکنش به بخشی از مغز مربوط می‌شود که برای تشخیص خطر و بقا طراحی شده است. سپس هورمونی به نام کورتیزول (هورمون استرس) ترشح می‌شود و بدن را وارد حالت آماده‌باش می‌کند. در نتیجه شاهد بروز چنین علائمی هستیم:
• ضربان قلب کمی بالا می‌رود.
• عضلات بدن سفت‌تر می‌شوند.
• سطح اضطراب افزایش پیدا می‌کند.
برای مغز این احساس شبیه زمانی است که با یک خطر واقعی روبه‌رو شده‌اید، در حالی که فقط یک پیام ساده دریافت کرده‌اید!
▪️ پدیدهای به نام «هزینه‌ی جابه‌جایی بین کارها»
هر بار که نوتیفیکیشن حواس‌تان را پرت می‌کند، مغز باید از کار قبلی جدا شود و سپس دوباره به آن برگردد. به بهایی که بابت این اتفاق می‌پردازیم، «هزینه جابه‌جایی» (Switch Cost) گفته می‌شود.
حتی اگر اعلان را چک نکنیم، فقط شنیدن صدای «دینگ» آن هم می‌تواند رشته‌ی افکارمان را پاره کند. در عمل، این اتفاق بهره‌وری را به طور محسوسی کاهش می‌دهد؛ مخصوصاً زمانی که روی یک کار مهم تمرکز کرده‌ایم.
▪️ چرا هر نوتیفیکیشن اینقدر «فوری» به نظر می‌رسد؟
۳ دلیل اصلی وجود دارد که چرا با شنیدن صدای «دینگ» دچار توهم فوریت می‌شویم. در ادامه آنها را با یکدیگر بررسی می‌کنیم.
۱. ترس از جا ماندن
یکی از مهم‌ترین دلایل، «ترس از دست دادن» (FOMO) است که پیش‌تر در نوشدارو راجع به آن صحبت کرده‌ایم. نگران می‌شویم که شاید با بی‌توجهی به نوتیفیکیشن، یک پیام مهم، یک فرصت کاری یا یک خبر بسیاری فوری را از دست بدهیم. همین نگرانی باعث می‌شود تک‌تک اعلان‌ها را جدی بگیریم.
۲. مبهم بودنِ اعلان‌ها
نوتیفیکیشن‌ها ماهیت مبهمی دارند. تا زمانی که گوشی را چک نکنید، نمی‌دانید چه کسی پیام داده یا موضوع چیست. همین «ندانستن» یکی از قوی‌ترین محرک‌های اضطراب در مغز است.
۳. شرطی شدن ذهن
مغز ما یاد گرفته که صدای نوتیفیکیشن یعنی «یک چیز جدید در راه است». گاهی این «چیز جدید» یک پیام خوشحال‌کننده یا خبر جالبی است که از خواندنش لذت می‌بریم. همین تجارب کوچک باعث ترشح دوپامین می‌شوند و مغز را شرطی می‌کنند که دوباره به سمت گوشی برود.
به زبان ساده، ما فقط نوتیفیکیشن را چک نمی‌کنیم؛ داریم دنبال «پاداش» می‌گردیم.
▪️ چند راهکار کاربردی برای کنترل این وضعیت
برای از بین بردن اضطراب ناشی از شنیدن صدای نوتیفیکیشن، در ادامه ۴ تمرین ساده معرفی کرده‌ایم که آگاهی شما را نسبت به رفتارهایتان افزایش می‌دهد.
• قانون ۱۰ ثانیه: هر بار که نوتیفیکیشن آمد، دست‌کم ۱۰ ثانیه صبر کنید. با همین کار ساده، بین «تحریک» و «واکنش» فاصله می‌اندازید و آگاهانه‌تر تصمیم می‌گیرید.
• دسته‌بندی نوتیفیکیشن‌ها: همه اعلان‌ها به یک اندازه مهم نیستند. فقط تماس‌ها یا پیام‌های واقعا ضروری را فعال نگه دارید و بقیه را خاموش کنید. این کار به‌شدت از بار ذهنی شما می‌کاهد.
• زمان‌های بدون گوشی: برای خودتان بازه‌هایی تعریف کنید که گوشی را کنار بگذارید و ذهن‌تان را از حالت آماده‌باش خارج کنید، مثلاً:
◦ یک ساعت قبل از خواب
◦ زمان انجام کارهای مهم
◦ هنگام صرف غذا
• دور کردن گوشی از خود: فقط سایلنت کردن کافی نیست. تحقیقات نشان می‌دهند بودن گوشی روی میز هم می‌تواند تمرکز را کم کند. هنگام کار یا مطالعه، گوشی را در کیف، کشو یا اتاق دیگر بگذارید.
▪️ کلام آخر: هر «دینگ» فقط یک صداست!
مشکل اصلی گوشی یا لپ‌تاپ نیست، بلکه واکنشی است که به آن نشان می‌دهیم. اگر یاد بگیریم بین پیام‌های «مهم» و «فوری» تفاوت قائل شویم، کنترل بیشتری روی آرامش روان خود خواهیم داشت. هر «دینگ» فقط یک صداست؛ این ما هستیم که به آن معنا می‌دهیم.
آیا شما هم این حس فوریت ناخوشایند را تجربه می‌کنید؟ چه راهکارهای دیگری برای مدیریت آن به ذهن‌تان می‌رسد؟
✍️ آزاده رمضانی
#سواد_دیجیتال
نوشدارو را در تلگرام دنبال کنید:
💡 @NooshDaroo_web
💡 دولت بریتانیا: ۱۰۰ کشور جهان به جاسوس‌افزار هک موبایل دسترسی دارند!
به گفته نهادهای امنیتی بریتانیا، بیش از نیمی از دولت‌های جهان حالا به جاسوس‌افزارهای تجاری دسترسی دارند؛ ابزارهایی که می‌توانند برای نفوذ به گوشی‌ها و رایانه‌ها و سرقت مخفیانه اطلاعات حساس به کار گرفته شوند.
گزارش‌ها نشان می‌دهد «مرکز ملی امنیت سایبری بریتانیا» قصد دارد به‌زودی جزئیات تازه‌ای از این روند نگران‌کننده را منتشر کند؛ روندی که از کاهش موانع دسترسی به فناوری‌های نظارتی حکایت دارد و می‌تواند هدف قرار دادن شهروندان، شرکت‌ها و حتی زیرساخت‌های حیاتی را برای دولت‌های خارجی و مهاجمان سایبری آسان‌تر کند. برآوردهای جدید نشان می‌دهد شمار کشورهایی که به این نوع ابزارها دسترسی دارند، اکنون به حدود ۱۰۰ کشور رسیده است؛ رقمی که نسبت به برآورد ۸۰ کشوری بریتانیا در سال ۲۰۲۳، افزایش قابل‌توجهی را نشان می‌دهد.
مشهورترین نمونه‌‌های این ابزارها، «پگاسوس» از شرکت NSO Group و «گرافیت» از Paragon هستند که از طریق حفره‌های امنیتی در سیستم‌عامل به دستگاه‌ها نفوذ می‌کنند.
▪️ چه کسانی هدف قرار می‌گیرند؟
اگرچه دولت‌ها مدعی هستند که این ابزارها فقط علیه مجرمان خطرناک استفاده می‌شوند، اما گزارش‌های اخیر نشان می‌دهد دامنه‌ی قربانیان گسترده‌تر شده و حالا به بانکداران و افراد ثروتمند حوزه کسب‌وکار هم رسیده است. همین تغییر، این نگرانی را جدی‌تر می‌کند که جاسوس‌افزارها فقط ابزار نظارتی سیاسی نیستند و می‌توانند در پرونده‌های اقتصادی و تجاری هم به کار گرفته شوند. دلایل اصلی این تغییر عبارت‌اند از:
• سرقت اطلاعات محرمانه تجاری، توکن‌ها و داده‌های مالی
• جاسوسی صنعتی برای پیشی گرفتن در بازارهای رقابتی
• دسترسی به شبکه‌های زیرساختی حیاتی شرکت‌ها از طریق سیستم‌های مدیریتی
▪️ خطر نشت سلاح‌های سایبری به اینترنت
بزرگ‌ترین کابوس برای حریم خصوصی زمانی رقم می‌خورد که این ابزارهای پیچیده از کنترل خارج شده و به دست هکرهای معمولی و باندهای باج‌افزاری می‌رسند. نمونه بارز این اتفاق، نشت بسته هک خطرناکی به نام «دارک‌سورد» (DarkSword) در ماه‌های اخیر است. این ابزار به هر هکری اجازه می‌دهد که با راه‌اندازی یک وب‌سایت مخرب ساده، آیفون‌ها و آی‌پدهای آپدیت نشده را هک کند.
نکته: نشت ابزار دارک‌سورد به این معنا نیست که همه‌ی آیفون‌ها یک‌شبه بی‌دفاع شده‌اند. خطر اصلی متوجه دستگاه‌های به‌روزرسانی‌نشده است؛ همان جایی که ابزارهای پیشرفته، از یک آسیب‌پذیری وصله‌نشده برای نفوذ استفاده می‌کنند.
▪️ برای حفظ امنیت چه باید کرد؟
تجاری‌سازی جاسوس‌افزارها و نشت ابزارهای هک در سطح دولتی به این معناست که امنیت گوشی‌های هوشمند دیگر با استانداردهای قدیمی قابل‌تأمین نیست. وقتی سلاح‌های سایبری پیشرفته به‌سادگی در اختیار هکرهای معمولی قرار می‌گیرد و اهداف حملات از سیاست‌مداران به مدیران تجاری و کاربران عادی تغییر می‌کنند، تنها خط دفاعی شما ارتقای سواد دیجیتال، پرهیز از کلیک روی لینک‌های ناشناس و به‌روزرسانی مداوم سیستم‌عامل دستگاه‌ها برای مسدود کردن حفره‌های امنیتی است. البته دنبال‌کردن «نوشدارو» هم فراموش نشود 🙂
✍️ یونس مرادی
#خبر_و_تحلیل
نوشدارو را در تلگرام دنبال کنید:
💡 @NooshDaroo_web
💡 دردسرهای ریست فکتوری یا راه‌اندازی گوشی جدید در سایه قطعی اینترنت
قطعی طولانی مدت اینترنت در ایران، چالش‌هایی عمیق ایجاد کرده که یکی پس از دیگری آشکار می‌شوند. یکی از پیامدهای کمتر دیده‌شده، مشکلات گوناگون در فرایند راه‌اندازی اولیه بسیاری از گوشی‌های هوشمند است.
این مشکل در همه‌ی دستگاه‌ها یکسان بروز نمی‌کند، اما در هر دو اکوسیستم اصلی موبایل، یعنی اندروید و iOS، وابستگی به سرورهای بیرونی می‌تواند راه‌اندازی اولیه را مختل کند. افرادی که اخیراً گوشی جدید خریده‌اند یا موبایل‌شان را به تنظیمات کارخانه بازگردانده‌اند می‌گویند در بهترین حالت موبایل‌شان نصفه‌ونیمه راه می‌افتد و در بدترین حالت، تبدیل به پاره‌آجر می‌شود!
▪️ اندروید بدون اینترنت
در بسیاری از گوشی‌های اندرویدی، بخشی از فرایند راه‌اندازی اولیه و بازیابی اطلاعات به اینترنت و سرویس‌های گوگل وابسته است، اما ورود به حساب گوگل اجباری نیست. به شرط فعال نبودن قفل امنیتی (که جلوتر در موردش توضیح می دهیم)، می‌توان با انتخاب گزینه آفلاین یا رد کردن مرحله اتصال به شبکه، وارد صفحه اصلی موبایل شد.
البته بدون ورود به حساب گوگل، بسیاری از قابلیت‌های مهم مانند بازیابی بک‌آپ‌ها، همگام‌سازی اطلاعات و نصب برنامه از پلی‌استور از کار می‌افتند، اما همچنان امکان برقراری تماس، ارسال پیامک و نصب آفلاین برنامه‌ها وجود دارد.
▪️ قفل FRP؛ مشکل اصلی گوشی‌های ریست‌شده
اگر گوشی دست‌دوم باشد یا بدون خارج شدن از حساب گوگل (یا حساب‌های اختصاصی سازنده مثل اکانت سامسونگ و شیائومی) ریست شود، در نبود اینترنت، مکانیسم امنیتی FRP (قفل محافظت در برابر ریست) دردسرساز خواهد شد.
در این شرایط دستگاه برای احراز هویت مالک اصلی حتماً باید به اینترنت متصل شود و بدون عبور از این مرحله، گوشی روی صفحه تأیید حساب گیر می‌کند و بلااستفاده می‌ماند.
▪️ دیوار بلند فعال‌سازی در محصولات اپل
کاربران آیفون و آیپد نیز با محدودیت‌های مشابهی روبه‌رو هستند. محصولات اپل هنگام راه‌اندازی اولیه باید اصالت خود را از طریق ارتباط با سرورهای اپل تأیید کنند. این فرایند بدون دسترسی به اینترنتی که بتواند به سرورهای اپل برسد، انجام نمی‌شود.
دقت کنید که این موضوع حتی ارتباطی به روشن یا خاموش بودن قفل فعال‌سازی (Activation Lock) هم ندارد؛ در شرایط قطعی اینترنت، آیفونِ ریست‌شده مطلقاً فعال نمی‌شود و کاربر حتی نمی‌تواند از قابلیت‌های ساده و آفلاین دستگاه برای تماس گرفتن استفاده کند.
▪️ چه باید کرد؟
توصیه می‌شود که فعلا تا حد ممکن، از ریست کردن دستگاه یا خرید گوشی‌های دست‌دومی که اخیراً ریست شده‌اند، خودداری کنید. اگر ناچار به ریست یک گوشی اندرویدی هستید، پیش از آن حتماً حساب گوگل را (که خروج از آن نیازی به اینترنت ندارد) از تنظیمات گوشی پاک کنید و رمز صفحه را بردارید.
اما مراقب باشید: اگر روی گوشی شما، حساب سامسونگ یا شیائومی فعال است که هنگام خروج، خطای عدم اتصال به شبکه می‌دهد، تحت هیچ شرایطی گوشی را ریست نکنید.
کاربران آیفون و آیپد نیز نباید دستگاه خود را ریست‌فکتوری کنند، زیرا در نبود اینترنت، هیچ‌چیزی مانع قفل شدن کامل دستگاه در مرحله راه‌اندازیِ مجدد نخواهد شد.
✍️ یونس مرادی
#بحران_و_شرایط_اضطراری
نوشدارو را در تلگرام دنبال کنید:
💡 @NooshDaroo_web
💡 بدل هوش مصنوعی زاکربرگ: نوآوری جذاب یا زنگ خطری برای امنیت سایبری؟
فرض کنید در یک گروه کاری تلگرامی، پیامی صوتی از مدیرتان می‌شنوید که دستور مهمی می‌دهد و شما هم بدون معطلی انجامش می‌دهید؛ اما اگر آن صدا اصلاً متعلق به مدیر شما نباشد چه؟
شرکت متا (Meta) به‌تازگی اعلام کرده که در حال ساخت یک «بدل هوش مصنوعی» از مارک زاکربرگ است تا به جای او با کارمندان صحبت کند، بازخورد بدهد و خلاصه زاکربرگ اصلی را از کارهای روزمره این چنینی بی‌نیاز کند!
اگرچه این ایده در نگاه اول شبیه فیلم‌های علمی‌تخیلی و بسیار جذاب به نظر می‌رسد، اما در واقع زنگ خطری جدی برای حریم خصوصی و امنیت اطلاعات است. وقتی تمام رفتارها، لحن صدا و حتی طرز فکر شخص به یک الگوریتم سپرده می‌شود، درهای جدیدی به روی سرقت هویت و کلاهبرداریهای بزرگ باز خواهد شد.
▪️ معماری بدل دیجیتال؛ فراتر از یک چت‌بات ساده
بدل هوش مصنوعی متا، فقط یک ربات متن‌خوان ساده نیست. این سیستم با بررسی دقیق حالات چهره، لحن صدا و حتی روش تصمیم‌گیری زاکربرگ آموزش دیده است و تصویر فوتورئالیستیک او را شبیه‌سازی می‌کند. هدف این است که کارمندان هنگام استفاده از این سیستم، احساس کنند واقعاً در حال گفت‌وگو با شخصِ مدیرعامل هستند.
برای اینکه هوش مصنوعی بتواند تا این حد طبیعی رفتار کند، به حجم عظیمی از اطلاعات شخصی نیاز دارد. حالا تصور کنید هکرها بتوانند به این پایگاه داده نفوذ کنند؛ آنها عملاً کلید ساخت یک مدیرعامل تقلبی با تمام دسترسی‌های مهم را به دست آورده‌اند!
▪️ خطرات امنیتی؛ کابوس کلاهبرداری با صورتک‌های دیجیتال
متا قصد دارد در آینده امکان ساخت این بدل‌های هوشمند را برای تولیدکنندگان محتوا و کاربران عادی در شبکه‌هایی مثل اینستاگرام نیز فراهم کند. دقیقاً در همین نقطه است که بحران آغاز می‌شود. اگر این فناوری به دست افراد سودجو بیفتد، باید منتظر فجایع سایبری متعدد باشیم:
• فریب دادن افراد: هکرها می‌توانند با استفاده از بدل دیجیتالی همکار یا مدیر شما، با شما درددل یا درخواست پول و اطلاعات کنند و داده‌های محرمانه و رمزهای عبور را به دست بیاورند (تکنیکی که به آن مهندسی اجتماعی می‌گویند).
• دور زدن سیستم‌های امنیتی: وقتی هوش مصنوعی بتواند دقیقاً مثل شما حرف بزند و چهره‌تان را تقلید کند، آن دسته از قفل‌های امنیتی که با تشخیص صدا یا چهره کار می‌کنند، به راحتی باز می‌شوند. برای مثال ممکن است قفل موبایل شما به سادگی فریب بخورد.
• صدور دستورات مخرب: اگر بدل دیجیتال یک مدیر رده‌بالا هک شود، مجرمان می‌توانند دستورات خطرناکی صادر کنند. کارمندان نیز به گمان اینکه دستور از طرف مدیرشان است، آن را بدون شک اجرا می‌کنند.
▪️ حریم خصوصی؛ فروش شخصیت انسان‌ها در فضای تاریک اینترنت
یکی دیگر از خطرات پنهان این فناوری، جمع‌آوری اطلاعات رفتاری انسان‌ها است. برای اینکه یک بدل دیجیتال زنده و طبیعی به نظر برسد، سیستم باید مدام در حال بررسی الگوهای کلامی و روان‌شناختی ما باشد.
ذخیره کردن چنین پرونده‌ی کاملی از شخصیت یک انسان در سرورهای اینترنتی، تهدیدی بسیار جدی برای حریم خصوصی است. اگر این اطلاعات لو برود (Data Breach)، دیگر فقط رمز عبور شما فاش نشده است؛ بلکه این بار «شخصیت و طرز فکر» شما است که در بازارهای سیاه اینترنتی به فروش می‌رسد!
▪️ سخن پایانی
پروژه‌ی بدل هوش مصنوعی زاکربرگ، شروع دورانی ترسناک است که در آن «هویت انسانی» به کدهای کامپیوتری تبدیل می‌شود و هکرها می‌توانند آن را بدزدند. در این دوران، بزرگ‌ترین مشکل امنیتی دیگر فقط دزدیدن رمز عبور نخواهد بود؛ مشکل اصلی این است که دیگر نمی‌توانیم بفهمیم فردی که با ما صحبت می‌کند یک انسان واقعی است یا یک نرم‌افزار!
تا زمانی که سیستم‌های امنیتی نتوانند تفاوت‌ها را به درستی تشخیص دهند (مثلاً به کمک فناوری‌های ضدجعل یا Anti-Spoofing)، این نوآوری جذاب می‌تواند به خطرناک‌ترین ابزار کلاهبرداری در تاریخ تبدیل شود.
✍️ دانیال طبایی
#حریم_خصوصی
نوشدارو را در تلگرام دنبال کنید:
💡 @NooshDaroo_web
گزارش «شاخص هوش مصنوعی ایران ۱۴۰۴»: از رقبای منطقه‌ای فرسنگ‌ها جا مانده‌ایم
گزارش «شاخص هوش مصنوعی ایران ۱۴۰۴» که به تازگی منتشر شده، روایتی داده‌محور از جایگاه لغزان ایران در رقابت نفس‌گیر هوش مصنوعی با کشورهای پیشرو و رقبای منطقه‌ای از جمله عربستان، امارات و ترکیه ارائه می‌کند.
این گزارش که در «مرکز استراتژی و تحول هوش مصنوعی دانشگاه شریف» تدوین شده، نشان می‌دهد ایران با وجود برخورداری از ۱۴ هزار استعداد برجسته، در تله‌ی کمبود شدید زیرساخت و شیب تند خروج نخبگان گرفتار شده است.
در ادامه نگاهی به داده‌های کلیدی این سند راهبری انداخته‌ایم که هشدار می‌دهد بدون تسریع در سرمایه‌گذاری و توسعه زیرساخت، فاصله با رقبای منطقه بیشتر و بیشتر خواهد شد.
⛓ مشاهده ادامه مطلب در نوشدارو
✍️ یونس مرادی
#خبر_و_تحلیل
نوشدارو را در تلگرام دنبال کنید:
💡 @NooshDaroo_web
💡 نوشدارو یک‌ساله شد!
یک سال از آغاز به کار «نوشدارو» گذشت و رسالت ما همچنان یک چیز است: آگاهی برای همه.
نوشدارو با دغدغه‌ی «ارتقای سواد دیجیتال، امنیت و مقابله با کلاهبرداری‌ها» شکل گرفت، و در یک سالِ پرفراز و نشیب، به ابعاد دیگری هم پرداخت و اکنون نوشدارویی است برای محافظت از جان، روان و جهان آنلاین شما...♥️
نظر شما در مورد نخستین سال فعالیت نوشدارو چیست؟
نوشدارو را در تلگرام دنبال کنید:
💡 @NooshDaroo_web
💡 فریب در تنگه هرمز: سودجویی کلاهبرداران رمزارز در میانه تنش‌های دریایی!
درحالی که این روزها صدها کشتی در نزدیکی تنگه هرمز گرفتار شده‌اند و قادر به عبور نیستند، به نظر می‌رسد کلاهبرداران روش جدیدی برای سرقت ارز دیجیتال پیدا کرده‌اند. به گفته شرکت یونایی MARISKS که ریسک‌های دریایی را ارزیابی می‌کند، افراد ناشناس (احتمالا از کشور هند) با جا زدن خود به جای مقامات ایرانی، از شرکت‌های کشتیرانی می‌خواهند که برای عبور از این مسیر مسدود شده، مبالغ گوناگونی را به صورت ارز دیجیتال بپردازند!
این شرکت هشدار داده «پیام‌هایی که در آنها درخواست پرداخت با بیت‌کوین یا تتر می‌شود، به‌هیچ‌وجه از سوی مقامات ایرانی ارسال نشده‌اند. این پیام‌ها چیزی جز کلاهبرداری نیستند».
رویترز گزارش داده که در پیام‌های دروغین ارسالی برای شرکت‌ها، از آنها خواسته شده که اسناد ناوگان را برای بررسی توسط سرویس‌های امنیتیِ ایران ارسال کنند تا پس از آن، «هزینه‌ی عبور» مشخص شود. در بخشی از این پیام جعلی آمده که: «تنها در این صورت است که کشتی شما می‌تواند بدون هیچ مانعی از تنگه عبور کند».
در نهایت گفته می‌شود که دست‌کم یکی از کشتی‌هایی که هدف کلاهبرداری قرار گرفته، احتمالاً فریب دستورالعمل‌های جعلی مهاجمان را خورده باشد. در روز ۲۹ فروردین و زمانی که تنگه به‌طور موقت باز شد، حداقل دو کشتی (از جمله یک نفت‌کش) با هشدار و شلیک قایق‌های ایرانی روبه‌رو و مجبور به بازگشت شدند. به گفته‌ی MARISKS، به نظر می‌رسد یکی از این کشتی‌ها طعمه همین کلاهبرداران بوده و پیامی دروغین راجع به این دریافت کرده که می‌تواند در ایمنی کامل از تنگه عبور کند!
تصورش را بکنید که ناخدای کشتی فریب‌خورده چگونه باید وضعیت را برای رئیس شرکت کشتیرانی توضیح بدهد: «قربان! ما دو بیت‌کوین برای فلان کیف پول واریز کردیم، اما در عوض گلوله‌ی اخطار دریافت کردیم…»
✍️ شایان ضیایی
#خبر_و_تحلیل
نوشدارو را در تلگرام دنبال کنید:
💡 @NooshDaroo_web
💡 چگونه با یک آگهیِ دروغینِ وام، برده‌ی مالیِ کلاهبرداران می‌شویم؟
جست‌وجو برای یافتن میان‌بُرهای مالی، گاهی ما را به تاریک‌ترین کوچه‌های فضای مجازی می‌کشاند. با اینکه در حال حاضر انتشار آگهی‌های مرتبط به خرید و فروش «وام» در پلتفرم‌های ثبت آگهی ممنوع شده، اما کلاهبرداران همیشه مشغول کارند و صرفاً ادبیات خود را تغییر داده‌اند!
این روزها کلاهبرداران با کلیدواژه‌های جدیدی مثل «مشارکت در امتیاز» و «تامین سرمایه»، در کمین افرادی نشسته‌اند که به دلیل فشار اقتصادی و معیشتی، گارد امنیتی خود را پایین آورده‌اند و به دنبال فرصتی برای دریافت وام می‌گردند. این ترفندها از همان خانواده‌ی نیرنگ‌های وام فوری و کم‌بهره هستند؛ وعده‌هایی که ظاهرشان کمک مالی است، ولی در عمل می‌توانند به سرقت اطلاعات و دارایی ختم شوند.
اما پشت انبوهی از عبارات و قول‌های جذاب، یک سناریوی بی‌نقص برای سرقت هویت مالی و حقوقی شما طراحی شده که در سیلابی از بدهی رهایتان می‌کند. این سناریو معمولاً با اتکا بر مهندسی اجتماعی پیش می‌رود: جلب اعتماد، ساختن یک داستان قانع‌کننده و در نهایت وادار کردن قربانی به همکاری با دست خودش.
▪️ گام اول: صیدِ اعتماد با وعده‌های رویایی
پس از یافتن آگهی دروغین و تماس با آگهی‌دهنده، پیشنهاد وسوسه‌کننده‌ای مطرح می‌شود:
«ما از اعتبار حساب شما استفاده می‌کنیم، اما با امتیاز و نفوذ خودمان وامِ قابل توجهی (مثلاً ۳۰۰ میلیون تومان) می‌گیریم. نیمی از آن برای شما و نیمی برای ما. حتی تعهد محضری می‌دهیم که اقساط را خودمان پرداخت کنیم!»
این دقیقاً همان قلابی است که شخص را برای ورود به مراحل خطرناک بعدی متقاعد می‌کند.
▪️ گام دوم: تسخیر هویت دیجیتال
در این مرحله، مجرمان از شما کارت ملی، رمز کارت بانکی و مهم‌تر از همه، «یک سیم‌کارت جدید به نام خودتان» طلب می‌کنند. چرا سیم‌کارت؟ در بانکداری نوین، سیم‌کارتی که به نام شماست اما در اختیار شما نیست، عملاً می‌تواند به ابزاری برای دردسرهای حقوقی و مالی جدی تبدیل شود؛ چون این خط، در بسیاری از فرایندها حکم امضای دیجیتال و اثر انگشت شما را دارد.
با در اختیار داشتن سیم‌کارت و مدارک، کلاهبردار به راحتی اینترنت‌بانکِ شما را راه می‌اندازد، تمام پیامک‌های ورود و تاییدیه‌های بانکی را دریافت می‌کند و عملاً کنترل کامل حساب‌های شما را در فضای آنلاین به دست می‌گیرد؛ بدون اینکه حتی یک پیامک به گوشی شما ارسال شود.
▪️ گام سوم: خلع سلاح حقوقی در دفترخانه
کلاهبردار برای اینکه با موانع قانونی روبه‌رو نشود، شخص را به دفترخانه اسناد رسمی می‌برد و از او «وکالت کاری بلاعزل» می‌گیرد.
قربانی به تصور اینکه این وکالت صرفاً برای پیگیری کارهای اداری یک وامِ مشخص است، امضا می‌کند؛ غافل از اینکه با این سند، حق هرگونه دخل و تصرف، افتتاح حساب، دریافت تسهیلات و صدور ضمانت‌نامه را به شکل قانونی به کلاهبردار واگذار کرده است.
▪️ ضربه نهایی: سونامی بدهی
حالا شبکه کلاهبرداری به جای آن وام ۳۰۰ میلیونی که قولش را داده بود، با استفاده از وکالت‌نامه و کنترل اینترنت‌بانک، از چندین بانک مختلف و به نام قربانی، وام (گاهی تا چندین میلیارد تومان) دریافت می‌کند. حتی با استفاده از همان سیم‌کارت، اقدام به صدور «سفته‌های الکترونیکی» چند صد میلیونی به نام قربانی و در وجه خودشان هم می‌کنند!
در نهایت به جای مبلغ توافق‌شده، درصد بسیار ناچیزی (مثلاً ۳۰ میلیون تومان) به حساب قربانی واریز می‌کنند و با اهرمِ فشارِ سفته‌هایی که در دست دارند، از او می‌خواهند برای دریافت مابقی پول، ضامنِ بانکیِ ده‌ها قربانیِ مشابه دیگر شود.
▪️ در آخر: اعتبار شما، داراییِ غیرقابل انتقال شماست
کلاهبرداریهای «اجاره اعتبار»، از یک ناآگاهیِ خطرناک تغذیه می‌کنند: این تصور که می‌توان عواقب حقوقیِ فرایندهای بانکی را به شخص دیگری سپرد. واگذاری سیم‌کارت شخصی، رمزهای بانکی و امضای چشم‌بسته‌ی وکالت‌نامه‌های جامع، دقیقاً معادلِ تحویل دادن سند مالکیتِ آینده‌ی مالی شما به یک غریبه است. هیچگونه تعهدِ کاغذی و وعده‌ی شفاهی نمی‌تواند شما را از زیر بار مسئولیتِ تسهیلاتی که به نام و با مدارک شما دریافت شده‌اند، برهاند.
در دنیای بی‌رحمِ کلاهبرداریهای مالی، هر پیشنهادی که بیش از حد خوب به نظر می‌رسد، نه یک فرصتِ طلایی، بلکه معمولاً یک تله‌ی مالی ویرانگر است.
✍️ شایان ضیایی
#انواع_کلاهبرداری
نوشدارو را در تلگرام دنبال کنید:
💡 @NooshDaroo_web
💡 نسخه کامل گزارش ششم کیفیت اینترنت در ایران
نوشدارو را در تلگرام دنبال کنید:
💡 @NooshDaroo_web
💡 گزارش انجمن تجارت الکترونیک از وضعیت اینترنت: قطعی، اختلال، سرعت پایین و بازار داغ وی‌پی‌ان
جدیدترین گزارش «انجمن تجارت الکترونیک» از کیفیت اینترنت ایران، تصویری نگران‌کننده از پیامدهای مخرب قطعی و فیلترینگ بر پیکره اقتصاد و زیرساخت ارتباطی کشور ترسیم می‌کند. بر اساس این گزارش، سیاست‌های محدودکننده به شکل‌گیری بازار فروش VPN با گردش مالی سرسام‌آور «۳۰ هزار میلیارد تومانی» دامن زده‌اند. همچنین دسترسی به جریان آزاد اطلاعات و پلتفرم‌های کاربردی، از «حق بدیهی» به «چالشی روزمره» تبدیل کرده که دود آن به چشم مردم، اقتصاد و کسب‌وکارهای خرد می‌رود.
▪️ نگاهی سریع به داده‌های اصلی گزارش
• ایران از لحاظ سرعت اینترنت در بین ۱۰۰ کشور بررسی شده، در رتبه ۹۲ قرار دارد (البته به شرطی که اصلا وصل باشد).
• رتبه ایران در آزادی اینترنت از بین ۱۰۰ کشور بررسی‌شده، ۹۸ است و فقط چین و میانمار رتبه بدتری دارند.
• بر اساس برآوردهای پلتفرم «پادرو»، اینستاگرام میزبان ۷۰۰ هزار فروشگاه فعال ایرانی است.
• گردش مالی کسب‌وکارها در اینستاگرام رقمی بین ۷۰ تا ۸۰ هزار میلیارد تومان است.
• داده‌های «مرکز افکارسنجی دانشجویان ایران» نشان می‌دهد که ۵۶ درصد از جمعیت بالای ۱۸ سال از اینستاگرام استفاده می‌کنند (که البته به نظر می‌رسد این آمار متعلق به قبل از قطعی فعلی است).
• نرخ نفوذ فیلترشکن بین کاربران ایرانی ۸۲.۴ درصد و بین کاربران زیر ۳۰ سال حدود ۹۴ درصد است.
▪️ جایگاه ناامیدکننده در سرعت اینترنت
بررسی شاخص‌های جهانی و تطبیق آن با تجربه کاربری داخلی نشان می‌دهد که وضعیت سرعت اینترنت در ایران فاصله‌ای معنادار با استانداردهای حداقلی دارد. جایگاه نازل ۹۲ از ۱۰۰ در رده‌بندی‌های کیفی، بازتاب‌دهنده زیرساختی است که زیر بار محدودیت‌های مصنوعی و فیلترینگ چندلایه، توان پاسخگویی به نیازهای اولیه کاربران را از دست داده است.
نکته مهم اینجاست که گزارش فقط از «کُندی سرعت» حرف نمی‌زند، بلکه از یک تجربه کاربری مسئله‌دار سخن می‌گوید که در آن، اینترنت همزمان محدود و با اختلال‌های مکرر همراه است. همین مشکلات دوگانه، پایه اصلی تحلیل‌های بعدی گزارش را می‌سازد: اینترنت در ایران نه صرفاً کُند، بلکه ناپایدار، پرهزینه و غیرقابل اتکا توصیف می‌شود.
▪️ ایران بین کشورهایی با اینترنت بی‌کیفیت و بیشترین قطعی
یکی از معیارهای سنجش سلامت و کیفیت شبکه، شاخص RTT یا «زمان رفت‌وبرگشت پیام» در شبکه است. گزارش تأکید می‌کند که متوسط شاخص RTT در ایران نامطلوب و حدود ۲۷۲ میلی‌ثانیه است.
این تأخیر بالا در کنار قطعی‌های مکرر و نوسانات شدید، ایران را در جمع ۱۰ کشور انتهای جدول جهانی از منظر «کیفیت» و «پایداری» اینترنت قرار داده است. چنین تأخیری عملاً اجرای نرم‌افزارهای بلادرنگ، بازی آنلاین و تماس تصویری باکیفیت را غیرممکن می‌سازد.
مهم‌تر از مقایسه با دیگر کشورها، توزیع کیفیت RTT در وب‌سایت‌های محبوب ایران است: تنها ۳ درصد از وب‌سایت‌ها در وضعیت مطلوب قرار داشته‌اند، ۷۰ درصد در وضعیت متوسط قرار می‌گیرند و ۲۶ درصد وضعیت بسیار بد دارند. این اعداد نشان می‌دهند که اختلال در اینترنت نه یک مشکل پراکنده، بلکه پدیدهای فراگیر است.
▪️ رتبه ۹۸ از ۱۰۰ در آزادی اینترنت
یافته‌های گزارش نشان می‌دهد ایران از نظر تعداد دامنه‌های فیلترشده و سانسور محتوا بین ۱۰۰ کشور بررسی شده در رتبه ۹۸ قرار دارد. در این بررسی، حدود ۳۹ درصد از دامنه‌های مورد مطالعه در ایران سانسور شده‌اند و از این نظر تنها چین و میانمار از ایران وضعیت بدتری دارند. بر اساس داده‌های OONI وضعیت وب‌سایت‌های محدودشده در ایران در مقایسه با شش ماه قبل، حدود ۳ درصد بدتر شده است.
▪️ اقتصاد اینترنت و هزینه‌های تحمیلی
اختلال اینترنت فقط وقت را هدر نمی‌دهد، بلکه هزینه اضافی هم بر کسب‌وکارها و افراد تحمیل می‌کند. کسب‌وکارها ناچارند برای ادامه فعالیت، زیر بار هزینه‌های دور زدن محدودیت، تأخیر در ارتباط با مشتری، افت کیفیت خدمات و عدم قطعیت دائمی بروند. در چنین شرایطی اینترنت از یک زیرساخت عمومی به هزینه‌ای دائمی برای کار و زندگی تبدیل می‌شود.
گزارش تأکید می‌کند که فیلترینگ نه‌تنها به حذف اثر اقتصادی پلتفرم‌ها منجر نشده، بلکه آنها را به فضای پرهزینه‌تری برای استفاده تبدیل کرده است. نتیجه‌ی این وضعیت، افزایش هزینه‌های پنهان و آشکار برای کاربران، فروشندگان، تولیدکنندگان محتوا و کسب‌وکارها است.
۱/۲
▪️ گروگان‌گیری دیجیتال با هوش مصنوعی
شرکت‌های توسعه‌دهنده با شعار جذاب «مهاجرت به هوش مصنوعی»، به نوعی در حال «گروگان‌گیری دیجیتال» هستند. آنها شما را از سیستم‌های آزمون‌پس‌داده و رایگان بیرون می‌کشند و به کدهای پیچیده و نامفهوم ماشینی وابسته می‌کنند.
کاربر در یک ساختار پیچیده و اختصاصی گیر می‌افتد که فقط همان شرکت سازنده می‌داند چگونه امنیتش را حفظ کند؛ زیرا مجموعه‌ای از دستورات به‌خصوص در فرایند طراحی سایت دنبال شده که فقط خود سازنده از آنها مطلع است (پدیدهای که به «انحصار فناوری» یا Vendor Lock-in معروف شده).
خطرات پنهان این معماری‌های مستقل عبارت‌اند از:
• عدم امکان کمک گرفتن از متخصصان امنیت سایبریِ مستقل برای تست نفوذ (Pen-Test).
• خطر قطع دسترسی همیشگی در صورت تعطیلی یا ورشکستگیِ شرکت ارائه‌دهنده‌ی سرویس هوش مصنوعی.
• نیاز به پرداخت هزینه‌های گزاف برای ترمیم و اصلاح کدهایی که ساختار استانداردی ندارند.
▪️ در آخر: معماری ترکیبی، راهکار مطمئن‌تر
از نظر امنیت اطلاعات، حداقل فعلا راهکار هوشمندانه این نیست که سیستم‌های مدیریت محتوای سنتی را به سطل زباله بیندازیم؛ بلکه باید آنها را ایمن کنیم و به شکل برنامه‌ریزی‌شده‌ای با هوش مصنوعی پیوند بدهیم. سیستم‌هایی مثل وردپرس در طول چند دهه اثبات کرده‌اند که ابزارهای قدرتمندی برای «مدیریت سطح دسترسی کاربران» (ACL) دارند.
از طرف دیگر نیازی هم نیست که کاملاً روی سیستم‌های متکی بر AI خط بکشیم. رویکرد هوشمندانه، استفاده از رابط‌های برنامه‌نویسی (API) و ترکیب کردن آنها با هوش مصنوعی‌هایی است که قدرت و سرعت را به امور روزمره می‌آورند؛ در عین حال، دیوارهای دفاعی و ساختار امنیتی مطمئن سایت هم حفظ می‌شود.
در حال حاضر که این مقاله را می‌خوانید، رویای «حذف کامل سیستم‌های مدیریت محتوا به کمک هوش مصنوعی»، بیشتر شبیه به یک فریب تبلیغاتی برای فروش سرویس‌های گران‌قیمت و پایدار به نظر می‌رسد. مهاجرت چشم‌بسته از پلتفرم‌های امن به سمت کدنویسی ماشینی، سایت را به صورت بالقوه در گردابی از خطرات نرم‌افزاری غرق می‌کند و هنوز باید در تعامل با هوش مصنوعی دقت بیشتری به خرج داد.
نظر شما در این مورد چیست؟
✍️ شایان ضیایی
#فروش_آنلاین
۲/۲
نوشدارو را در تلگرام دنبال کنید:
💡 @NooshDaroo_web
💡 پشتیبانی از واتس‌اپ بزودی روی برخی از موبایل‌های قدیمی اندروید متوقف می‌شود
شرکت متا به طور رسمی اعلام کرده که از تاریخ ۱۷ شهریور ۱۴۰۵ (۸ سپتامبر ۲۰۲۶)، پشتیبانی پیام‌رسان واتس‌اپ از برخی نسخه‌های قدیمی سیستم‌عامل اندروید برای همیشه متوقف خواهد شد.
دلیل اصلی این تصمیم، وابستگی قابلیت‌های جدید واتس‌اپ به پردازشگرهای قوی‌تر و لایه‌های امنیتی مدرن‌تری است که سخت‌افزارهای قدیمی قادر به تأمین آنها نیستند.
▪️ کدام دستگاه‌ها از رده خارج می‌شوند؟
بر اساس اطلاعیه جدید، حداقل سیستم‌عامل مورد نیاز برای اجرای واتس‌اپ به اندروید ۶.۰ ارتقا خواهد یافت. به این ترتیب دسترسی تمام کاربرانی که از اندروید ۵.۰ و ۵.۱ استفاده می‌کنند قطع خواهد شد.
این محدودیت شامل دستگاه‌های پرکاربرد و قدیمی متعددی می‌شود؛ از جمله سری گلکسی S6، نوت ۴ و نوت ۵ سامسونگ، اکسپریا Z3 و Z4 سونی و همچنین مدل‌های نوستالژیک شیائومی (مثل ردمی ۲ و ۳) و سری قدیمی آنر.
▪️ برای از دست ندادن پیام‌ها چه کنیم؟
اگر موبایل شما در لیست دستگاه‌های منسوخ‌شده است، باید قبل از تاریخ تعیین‌شده از پیام‌ها و فایل‌های خود نسخه پشتیبان یا بکاپ تهیه کنید تا با مشکل از دست رفتن داده‌ها مواجه نشوید.
شما می‌توانید از طریق تنظیمات اپلیکیشن، اطلاعات خود را به صورت ابری روی فضای «گوگل درایو» ذخیره کنید، البته اگر دسترسی به اینترنت دارید! برای کاربرانی که با محدودیت حجم اینترنت یا فضای ابری روبرو هستند، امکان ذخیره فایل پشتیبان روی حافظه داخلی گوشی و انتقال دستی آن به یک دستگاه جدید نیز فراهم است.
اگر امکان ارتقای سیستم‌عامل به اندروید ۶ یا نسخه‌های جدیدتر را دارید، انجامش دهید. در غیر این صورت برای ادامه استفاده از واتس‌اپ علاوه بر هزینه‌ی بسیار بالای اینترنت، باید به فکر خرید گوشی جدیدتر هم باشید!
▪️ کاربران آیفون نگران نباشند
این تغییر در حال حاضر محدود به سیستم‌عامل اندروید است. کاربران آیفون و آیپد که دستگاه آنها حداقل به iOS 15.1 و iPadOS 15.1 یا نسخه‌های جدیدتر مجهز است، اختلالی تجربه نخواهند کرد و نیازی به ارتقای دستگاه خود ندارند.
✍️ یونس مرادی
#خبر_و_تحلیل
نوشدارو را در تلگرام دنبال کنید:
💡 @NooshDaroo_web
💡 گروگان‌گیری یوتیوب برای جمع‌آوری داده‌های کاربران (و راهکار مقابله با آن)
یوتیوب اخیراً در اقدامی بحث‌برانگیز، نمایش ویدیوهای پیشنهادی را برای کاربرانی که «تاریخچه تماشا» (Watch History) خود را متوقف کرده‌اند، کاملاً مسدود کرده. این تغییر به ظاهر ساده، در واقع یک ترفند تهاجمی برای جمع‌آوری اجباری داده‌های کاربران، ردیابی رفتار دیجیتال و هدف‌گیری دقیق‌تر تبلیغات به نظر می‌رسد.
اگر شما هم برای حفظ حریم خصوصی خود این ویژگی را غیرفعال کرده بودید، حالا ممکن است با یک صفحه خالی روبرو می‌شوید که شما را مجبور به روشن کردن ردیاب‌های گوگل می‌کند، البته به شرطی که اصلا به یوتیوب دسترسی داشته باشید!
▪️ پایان دوران فرار از الگوریتم یوتیوب؟
سال‌ها بود که کاربران برای فرار از سیستم‌های ردیاب و حفظ امنیت داده‌های خود، «تاریخچه یوتیوب» خود را روی حالت «توقف» (Pause) قرار می‌دادند. در این حالت امن‌تر، پیشنهادها صرفاً بر اساس لایک‌ها و کانال‌های سابسکرایب‌شده نمایش داده می‌شد و الگوریتم توانایی پروفایل‌سازی براساس تمام کلیک‌های کاربر را از دست می‌داد.
اما حالا قوانین بازی تغییر کرده است. یوتیوب با حذف کامل پیشنهادهای صفحه اصلی، کاربر را در بن‌بست قرار می‌دهد. البته این مشکل هنوز دامن همه کاربران را نگرفته و بیشتر برای افرادی دردسرساز شده که Watch History را برای چندین سال خاموش نگه داشته‌اند.
▪️ چرا گوگل تشنه اطلاعات شماست؟
گوگل ادعا می‌کند که برای ارائه پیشنهادهای بهتر در صفحه اصلی، مستقیماً به تاریخچه تماشای شما نیاز دارد. این ادعا در حالی مطرح می‌شود که پیش از این، سیستم بدون نیاز به داده‌های کاربران نیز به خوبی کار می‌کرد. پس دلیل واقعی چیست؟
دلایل پشت پرده این جمع‌آوری اجباری داده‌ها عبارتند از:
• تبلیغات هدفمند و سودآور: هسته اصلی درآمدزایی موتورهای جستجو و پلتفرم‌های ویدیو، فروش تبلیغاتی است که دقیقاً با ریزترین سلایق شما همخوانی دارند.
• خوراک‌دهی به هوش مصنوعی: رفتار و انتخاب‌های دیجیتال شما، ارزشمندترین منبع یادگیری برای آموزش و ارتقای مدل‌های عظیم هوش مصنوعی هستند.
• تهیه نمایه‌های رفتاری دقیق: جمع‌آوری مستمر کلیک‌ها باعث می‌شود شرکت‌های فناوری بتوانند پروفایلی جامع از وضعیت روان‌شناختی و تمایلات شما بسازند.
▪️ در آخر: یک ترفند برای دور زدن این محدودیت یوتیوب
خوشبختانه برای هر محدودیتی در دنیای فناوری، راهی برای دور زدن وجود دارد و کاربران فعلاً یک ترفند جالب برای کنار زدن این مشکل یافته‌اند. کافی است سیستم پردازش یوتیوب را برای لحظاتی فریب دهید تا دوباره هسته پیشنهادگر خود را برای اکانت شما فعال کند. برای این کار مراحل زیر را طی کنید:
• به تنظیمات حساب گوگل (بخش Data & Privacy) بروید و Watch History را «روشن» کنید.
• به یوتیوب برگردید و صفحه اصلی را یک‌بار رفرش (Refresh) کنید تا کش (Cache) جدید ساخته شود و ویدیوها ظاهر شوند.
• سپس بلافاصله دوباره به بخش تنظیمات گوگل برگشته و تاریخچه را «متوقف» (Pause) کنید.
اقدام اخیر یوتیوب برای گروگان گرفتن صفحه اصلی در ازای دریافت داده‌های کاربران، نشان‌دهنده ارزش بالای تاریخچه فعالیت‌های دیجیتال ما برای غول‌های فناوری است. در دنیایی که حریم خصوصی هر روز بیشتر مورد هجوم قرار می‌گیرد، آگاهی از نحوه عملکرد الگوریتم‌های ردیاب و استفاده از ترفندهای بازدارنده، تنها راه محافظت از هویت دیجیتال ماست.
✍️ شایان ضیایی
#خبر_و_تحلیل
نوشدارو را در تلگرام دنبال کنید:
💡 @NooshDaroo_web
💡 موتور ضد ردیابی مرورگر Brave به فایرفاکس اضافه شد
در دنیای پرمخاطره‌ی وب، حفظ حریم خصوصی به یک چالش اساسی تبدیل شده؛ به همین دلیل، موزیلا در یک اقدام بی‌سروصدا اما مهم، موتور قدرتمند و ضد ردیابی مرورگر بریو (Brave) به اسم adblock-rust را به قلب فایرفاکس اضافه کرده است تا امنیت کاربران در برابر اسکریپت‌های مخرب و جاسوسی سایبری ارتقا یابد.
▪️ فایرفاکس حالا کمی از بریو را در خود دارد
شرکت موزیلا همیشه به حریم خصوصی اهمیت داده، اما حالا برای ارتقای امنیت مرورگر خود از کدهای رقیبش استفاده کرده است. «موتور مسدودسازی محتوا» بریو که با زبان برنامه‌نویسی امن Rust نوشته شده، اکنون در هسته فایرفاکس گنجانده شده؛ تغییری ساختاری که نشان‌دهنده رویکرد جدیدی برای مقابله یکپارچه با ردیاب‌های اینترنتی است.
البته این ویژگی در حال حاضر فاقد رابط کاربری است و به صورت پیش‌فرض غیرفعال نگه داشته شده.
▪️ موتور adblock-rust چه قابلیت‌هایی ارائه می‌کند؟
موتور adblock-rust با زبان برنامه‌نویسی Rust نوشته شده و تحت مجوز متن‌باز MPL-2.0 منتشر شده است. کار این موتور فقط حذف تبلیغات از صفحه نیست، بلکه چند نوع فیلترینگ مختلف اعمال می‌کند:
• مسدودسازی درخواست‌های شبکه
• حذف یا پنهان‌سازی عناصر تبلیغاتی صفحه
• پشتیبانی از فهرست‌های فیلتر رایج
• سازگاری با سینتکس فیلترهای uBlock Origin
• امکان استفاده از فهرست‌هایی مثل EasyList و EasyPrivacy
خوب است بدانید زبان Rust به امنیت حافظه (Memory Safety) معروف است؛ استفاده از آن در مرورگرها جلوی بسیاری از آسیب‌پذیری‌های خطرناک و نشت داده را می‌گیرد و سرعت پردازش را به شدت بالا می‌برد.
▪️ چگونه این سپر امنیتی را آزمایش کنیم؟
اگر کاربر حرفه‌ای هستید و فقط برای تست می‌خواهید این قابلیت را بررسی کنید، بهتر است آن را روی یک نسخه‌ی نصبی جداگانه یا پروفایل آزمایشی فایرفاکس انجام دهید.
۱. ابتدا وارد سایتی شوید که می‌خواهید تست را روی آن انجام دهید؛
۲. روی آیکون سپر، کنار نوار آدرس کلیک کنید؛
۳. قابلیت Enhanced Tracking Protection را برای همان سایت خاموش کنید؛
۴. در یک تب جدید، این متن را وارد کنید:
about:config
۵. هشدار فایرفاکس را بپذیرید؛
۶. عبارت زیر را جست‌وجو کنید:
privacy.trackingprotection.content.protection.enabled
۷. مقدار آن را روی true بگذارید؛
۸. سپس عبارت زیر را جست‌وجو کنید:
privacy.trackingprotection.content.protection.test_list_urls
۹. روی گزینه ویرایش کلیک کنید و این مقدار را وارد کنید:
https://easylist.to/easylist/easylist.txt|https://easylist.to/easylist/easyprivacy.txt
۱۰. تغییرات را ذخیره کنید؛
۱۱. حالا هر سایتی که تبلیغات دارد را باز کنید و نتیجه را به چشم ببینید.
در تست‌های اولیه، ممکن است جایگاه تبلیغ در صفحه باقی بماند، اما خود محتوای تبلیغاتی بارگذاری نشود. یعنی مثلاً کادر تبلیغ دیده شود، اما تصویر یا محتوای تبلیغ حذف شده باشد.
▪️ در آخر: این یعنی پایانِ کارِ افزونه‌های ادبلاکر؟
نه. فعلاً adblock-rust در فایرفاکس جایگزین uBlock Origin یا افزونه‌های مشابه نیست. این قابلیت هنوز آزمایشی است و تجربه‌ای آماده و قابل تنظیم به کاربران عادی ارائه نمی‌دهد. در حال حاضر، کاربران معمولی بهتر است همچنان از ابزارهای شناخته‌شده و قابل اعتماد استفاده کنند؛ اما از نقطه‌نظر آینده‌نگرانه، اضافه شدن این موتور به فایرفاکس نشان می‌دهد که سازندگان مرورگرها می‌خواهند نقش فعال‌تری در محافظت از کاربر داشته باشند.
این تغییر یک پیام روشن دارد: مبارزه با ردیاب‌ها و تبلیغات مزاحم دیگر فقط وظیفه‌ی افزونه‌های جانبی نیست؛ خود مرورگرها هم در حال تبدیل شدن به لایه دفاعی اصلی کاربران هستند.
✍️ دانیال طبایی
#خبر_و_تحلیل
نوشدارو را در تلگرام دنبال کنید:
💡 @NooshDaroo_web
💡 دستاورد جدید کامپیوترهای بیولوژیکی: وقتی سلول‌های مغز انسان ویدیوگیم بازی می‌کنند
این یک داستان علمی‌تخیلی یا سناریوی یک فیلم نیست! محققان در دنیای واقعی به ظرفی حاوی ۲۰۰ هزار سلول زنده‌ی مغز انسان آموزش داده‌اند که بازی ویدیویی محبوب دهه ۹۰ میلادی، یعنی DOOM، را بازی کنند!
پژوهشگران شرکت استرالیایی «کورتیکال لبز» در حال توسعه «اولین کامپیوتر بیولوژیکی جهان با قابلیت اجرای کد» هستند؛ کامپیوتری که با سلول‌های عصبی یا نورون‌هایِ پرورش‌یافته رویِ یک تراشه‌ی سیلیکونی کار می‌کند. این تیم اخیراً اعلام کرده که توده‌ی سلولی آنها توانسته این بازی کلاسیک را پیش ببرد، ولی هنوز خیلی در تجربه‌اش ماهر نیست!
▪️ سلول‌های گیمر
چند سال پیش همین شرکت اعلام کرده بود که به حدود ۸۰۰ هزار سلولِ کشت‌شده روی یک تراشه کامپیوتری آموزش داده بازی «Pong» (شبیه‌ساز بسیار ساده پینگ‌پونگ که در دهه ۱۹۷۰ میلادی عرضه شد و بعضی به آن «اولین بازی جهان» می‌گویند) را بازی کنند. حالا خبر DOOM بازی کردن این سلول‌ها نشان می‌دهد که محققان موفق به ساخت کامپیوتری بسیار بهینه‌تر شده‌اند!
نکته جالب‌تر اینکه نورون‌های استفاده‌شده در این پروژه، عمدتاً متعلق به مدیرعامل همین شرکت هستند، البته نه از خودِ مغز او! او پیش‌تر مقداری از خون خود را به پروژه پروژه اهدا کرد و محققان گلبول‌های سفید را از نمونه‌ی خون او استخراج و دوباره «برنامه‌ریزی» کردند تا تبدیل به سلول بنیادی شوند؛ سلول‌هایی که می‌توانند به تکثیر ادامه دهند و به شکل سایر سلول‌ها در بیایند.
مدیر عامل کورتیکال لبز می‌گوید:
«در واقع ما ساعت بیولوژیکی را به حالت جنینی برمی‌گردانیم، سلول‌ها را وادار می‌کنیم به نورون تبدیل شوند و سپس آنها را روی تراشه‌ای شیشه‌ای که تقریباً هم‌اندازه‌ی یک سکه است، قرار می‌دهیم. از آنجا که این سلول‌ها روی تراشه قرار می‌گیرند (و الکتریسیته زبان مشترک نورون‌ها و سیستم‌های کامپیوتری است) می‌توانیم با این سلول‌ها ارتباط برقرار کنیم و وادارشان کنیم DOOM بازی کنند!»
اگرچه این نورون‌ها بازی را بهتر از یک بازیکن کاملاً تازه‌کار تجربه می‌کنند، اما هنوز آنقدرها ماهر نیستند. مدیر ارشد علمی کورتیکال لبز در این مورد می‌گوید:
«در حال حاضر این سلول‌ها شبیه یک بازیکن مبتدی عمل می‌کنند که هرگز کامپیوتر ندیده است، و اگر منصف باشیم، واقعاً هم کامپیوتر ندیده‌اند! اما این سلول‌ها می‌توانند دنبال دشمنان بگردند، شلیک کنند و در محیط پرسه بزنند. با اینکه زیاد کشته می‌شوند، اما در حال یادگیری هستند.»
▪️ در آخر: هنوز نمی‌دانیم که سلول‌های عصبی چطور کار می‌کنند!
نکته‌ای که این پژوهش را عجیب‌تر می‌کند این است که دانشمندان هنوز به طور کامل درک نکرده‌اند این نورون‌ها دقیقاً چگونه بازی می‌کنند. مثلاً محققان هنوز نمی‌دانند سلول‌ها چگونه متوجه می‌شوند که چه انتظاری از آنها می‌رود و یا چه تصویری روی صفحه نمایش دیده می‌شود.
به عبارت دیگر با سلول‌های زنده‌ای روبه‌رو هستیم که تنها درک‌شان از واقعیت، «محیط بازی DOOM» و تنها تجربه‌شان از زندگی، «قدم برداشتن» و «تیراندازی» در همین بازیست! و بدون اینکه پاداش یا انگیزه‌ای داشته باشند، به بازی کردن و بهتر شدن ادامه می‌دهند!
اما از ابعاد عجیب ماجرا که بگذریم، کامپیوترهای بیولوژیکی اهدافی بسیار فراتر از برنده شدن در بازی‌های ویدیویی دارند. هدف واقعی این تکنولوژی، پیاده‌سازی در علم پزشکی است.
پشت این شگفتی، تصویری از آینده‌ای قرار دارد که در آن مرز میان بدن انسان، هوش مصنوعی و حریم‌خصوصی روزبه‌روز کمرنگ‌تر می‌شود.
✍️ شایان ضیایی
#خبر_و_تحلیل
نوشدارو را در تلگرام دنبال کنید:
💡 @NooshDaroo_web
💡 نظارت تمام‌عیار در متا: هر حرکت کارمندان زیر ذره‌بین هوش مصنوعی!
تا به حال حس کرده‌اید کسی از پشت سر به مانیتور شما خیره شده است؟ حالا تصور کنید این نگاه خیره، متعلق به کارفرمای شما و یک هوش مصنوعی باشد که تک‌تک کلیک‌ها و ضربات کیبوردتان را ثبت می‌کند!
شرکت متا (Meta) به‌تازگی تصمیم جنجالی و عجیبی گرفته است. آنها روی رایانه‌های کاری برخی کارکنان مستقر در آمریکا نرم‌افزاری نصب می‌کنند که در برخی از اپ‌ها و وب‌سایت‌های کاری، داده‌هایی مثل حرکت موس، کلیک، ضربه‌های کلید و بعضی اسکرین‌شات‌ها را برای آموزش مدل‌های هوش مصنوعی جمع‌آوری می‌کند. این اتفاق مرز میان توسعه‌ی ابزارهای هوش مصنوعی و نظارت گسترده بر رفتار کارکنان را مبهم‌تر کرده است.
▪️ مرز باریک میان جاسوسی سایبری و توسعه فناوری
متا طبق اسناد داخلی منتشرشده، در حال پیاده‌سازی این نرم‌افزار روی رایانه‌های کاری کارکنان مستقر در آمریکاست. این ابزار از نظر دامنه‌ی پایش رفتاری، شباهت‌هایی به نرم‌افزارهای جاسوسی دارد؛ یعنی در مجموعه‌ای از ابزارها و وب‌سایت‌های کاری، جزئیاتی مثل حرکت موس، کلیک، تایپ و بعضی اسکرین‌شات‌ها را ثبت می‌کند.
نگرانی‌ها فقط به حجم داده‌های جمع‌آوری‌شده محدود نیست. طبق گزارش‌ها، یکی از پرتکرارترین اعتراض‌های داخلی این بوده که کارکنان روی لپ‌تاپ‌های کاری خود عملاً امکان انصراف از این طرح را ندارند. همین موضوع باعث شده بحث فقط بر سر آموزش هوش مصنوعی نباشد، بلکه پای رضایت آگاهانه و حق انتخاب کارمندان هم به میان بیاید.
بنا بر اسناد داخلی این شرکت، هدف ظاهری این پروژه بهبود درک هوش مصنوعی از رابط‌های کاربری است. آنها می‌خواهند ماشین‌ها یاد بگیرند که ما انسان‌ها چطور از منوهای کشویی و کلیدهای میانبر استفاده می‌کنیم؛ اما از نگاه کارشناسان امنیت سایبری، وقتی تمام جزئیات حرکتی دست شما ثبت می‌شود، دیگر با یک ارزیابی ساده روبه‌رو نیستیم.
▪️ چالش بزرگ پاکسازی و ناشناس‌سازی اطلاعات شخصی
شرکت متا ادعا می‌کند که از این داده‌ها فقط برای آموزش مدل‌های هوش مصنوعی استفاده کرده است. آنها می‌گویند سیستم‌های محافظتی قدرتمندی برای جلوگیری از ثبت اطلاعات حساس کارمندان دارند؛ اما کارشناسان امنیت شبکه به‌خوبی می‌دانند که وعده‌ی «پاکسازی داده‌ها» به این راحتی‌ها عملی نمی‌شود.
فیلتر کردن و ناشناس‌سازی (Anonymization) اطلاعات در مقیاس‌های بزرگ، همیشه با خطای سیستم همراه است. در واقع، ماشین‌ها هنوز نمی‌توانند به‌صورت صددرصدی محتوای محرمانه را از دل اسکرین‌شات‌ها تشخیص دهند و آنها را حذف کنند. حتی یک خطای کوچک در سامانه‌های فیلتر می‌تواند باعث ثبت ناخواسته‌ی اطلاعات محرمانه شود؛ داده‌هایی که بعداً حذف کامل اثرشان از فرایندهای آموزشی همیشه ساده و قابل راستی‌آزمایی نیست.
این اطلاعات ممکن است در صورت ضعف در حفاظت، به هدفی ارزشمند برای سوءاستفاده یا نشت اطلاعات تبدیل شود.
▪️ چشم‌انداز آینده
میل سیری‌ناپذیر غول‌های فناوری برای پیشرفت در حوزه‌ی هوش مصنوعی باعث شده تا آنها کامپیوترهای کارمندانشان را به دستگاه‌هایی مکنده برای جمع‌آوری داده تبدیل کنند! این واقعیت تلخ به ما یادآوری می‌کند که اگر شفافیت، رمزنگاری پیشرفته و امنیت شبکه‌ی قطعی در کار نباشد، همین ابزارهای جمع‌آوری داده به‌زودی به بزرگ‌ترین نقطه‌ضعف‌های امنیتی و ابزار دست هکرها تبدیل خواهند شد.
✍️ دانیال طبایی
#خبر_و_تحلیل
نوشدارو را در تلگرام دنبال کنید:
💡 @NooshDaroo_web
💡 نفوذ به زنجیره تولید بیت‌واردن؛ وقتی ابزار توسعه آلوده می‌شود!
اخیراً هکرها در یک حمله‌ی سایبری پیچیده به ابزارهای تولید نرم‌افزار، توانستند یک بدافزار خطرناک را درون نسخه‌ی رسمی یک نرم‌افزار مدیریت رمز عبور بسیار محبوب به نام بیت‌واردن (Bitwarden) تزریق کنند.
این نفوذ که از طریق ابزار گیت‌هاب اکشنز (GitHub Actions) انجام شد، نشان می‌دهد که چگونه یک کد مخرب و به‌ظاهر کوچک می‌تواند محیط اجرای برنامه‌ها را کاملاً شخم بزند و رمزهای عبور کاربران را به سرقت ببرد.
⛓ مشاهده ادامه مطلب در نوشدارو
✍️ دانیال طبایی
#خبر_و_تحلیل
نوشدارو را در تلگرام دنبال کنید:
💡 @NooshDaroo_web
💡 پاشنه آشیل قراردادهای هوشمند: چگونه یک «سشوار» بازار پیش‌بینی را تغییر داد!
تصور کنید با یک سشوار ساده بتوانید یک سیستم مالی مبتنی بر بلاکچین را هک کرده و هزاران دلار به جیب بزنید! این یک فیلم علمی‌تخیلی نیست، بلکه دقیقاً همان اتفاقی است که با دستکاری فیزیکی سنسورهای آب‌وهوای فرودگاهی در پاریس رخ داد تا داده‌های ورودی به بازارهای پیش‌بینی دیجیتال جعل شوند.
این رویداد عجیب، یک نقطه ضعف خطرناک در دنیای فناوری را به رخ می‌کشد: ارتباط شکننده بین دستگاه‌های فیزیکی اینترنت اشیاء (IoT) و پلتفرم‌های دیجیتال. این پرونده نشان می‌دهد گاهی تهدید اصلی نه از بدافزارها، بلکه از دستکاری سادهی یک منبع داده‌ی فیزیکی می‌آید.
▪️ هک سیستم‌های اطلاعاتی با یک سشوار!
در ماه آوریل، تحلیل‌گران متوجه اتفاقی غیرعادی در ایستگاه هواشناسی فرودگاه شارل دوگل شدند. در روزهای ۶ و ۱۵ آوریل، در حالی که دمای هوا در تمام طول روز حدود ۱۸ درجه سانتی‌گراد بود، ناگهان در ساعات پایانی شب، سنسورها دمای ۲۱ و ۲۲ درجه را ثبت کردند. این جهش ناگهانی با هیچ مدل هواشناسی همخوانی نداشت، اما برای کاربرانی که در پلتفرم پلی مارکت (Polymarket) روی «دمای غیرممکن» شرط‌بندی کرده بودند، یک برد بزرگ محسوب می‌شد!
بررسی‌ها نشان داد که سنسورهای این ایستگاه در یک فضای عمومی و با دسترسی آسان نصب شده‌اند. فرضیه اصلی پلیس فرانسه و کارشناسان این است که کلاهبرداران با نزدیک کردن یک سشوار شارژی به سنسور، دمای محیطی آن را به صورت مصنوعی بالا برده‌اند. این اقدام باعث شد تا داده‌های غلط وارد سیستم‌های پردازش خودکار شده و به عنوان حقیقت در شبکه‌های مالی ثبت شود.
نکته قابل‌توجه: در گزارش‌ها آمده است که Polymarket بعد از بالا گرفتن جنجال، منبع داده را از شارل دوگل به فرودگاه لو بورژه تغییر داد، اما قراردادهای قبلی را باطل نکرد و پولی هم برنگرداند!
▪️ مشکل اوراکل: پاشنه آشیل پلتفرم‌های هوشمند
این حادثه دقیقاً به قلب یکی از بزرگ‌ترین چالش‌های دنیای مدرن یعنی مشکل اوراکل (Oracle Problem) اشاره دارد. قراردادهای هوشمند و پلتفرم‌های پیش‌بینی، به خودی خود درون شبکه بلاکچین بسیار امن هستند، اما آنها به داده‌های دنیای واقعی (مثل نتیجه انتخابات یا دمای هوا) دسترسی مستقیم ندارند. برای دریافت این اطلاعات، آنها به منابعی به نام «اوراکل» اعتماد می‌کنند.
مشکل اوراکل زمانی رخ می‌دهد که کل امنیت یک سیستم دیجیتال چند میلیون دلاری، به درستیِ عملکرد یک قطعه سخت‌افزاری در دنیای فیزیکی گره می‌خورد. اگر آن منبع فیزیکی (دماسنج فرودگاه) دستکاری شود، بلاکچین هیچ راهی برای فهمیدن دروغ بودن آن ندارد. در واقع، مهاجمان به جای شکستن رمزنگاری‌های پیچیده، سنسور فیزیکی را فریب دادند تا سیستم دیجیتال با اطمینان کامل، یک داده جعلی را پردازش کند.
▪️ چرا اینترنت اشیاء (IoT) به راحتی فریب می‌خورد؟
سنسورهای هوشمند در همه جا حضور دارند، از فرودگاه‌ها گرفته تا خانه‌های ما. با این حال، امنیت فیزیکی آنها در معماری شبکه‌های دیجیتال اغلب نادیده گرفته می‌شود. دلایل اصلی این آسیب‌پذیری عبارتند از:
• دسترسی فیزیکی آسان: بسیاری از دستگاه‌های اینترنت اشیاء در محیط‌های عمومی، جاده‌ها یا فضاهای باز بدون هیچگونه محافظت فیزیکی نصب می‌شوند.
• اعتماد کورکورانه سیستم‌ها: پلتفرم‌های دیجیتال فرض می‌کنند که داده‌های دریافتی از سنسورهای رسمی همیشه دقیق، سالم و دست‌نخورده هستند.
• فقدان تأیید چندگانه: اتکا به تنها یک سنسور یا یک نقطه ورودی داده برای تصمیم‌گیری‌های کلان، ریسک تقلب را به شدت افزایش می‌دهد.
▪️ درس امنیتی ماجرای پاریس
ماجرای هک با سشوار در پاریس یک زنگ خطر جدی برای صنایع امنیت سایبری و اینترنت اشیاء (IoT) است. این اتفاق ثابت می‌کند که ایمن‌سازی زیرساخت‌های دیجیتال، زمانی که سنسورهای فیزیکی جمع‌آوری‌کننده داده‌ها در برابر دستکاری بی‌دفاع هستند، کاملاً بی‌فایده است. با گره خوردن روزافزون دنیای فیزیکی و دیجیتال ما، تضمین امنیت فیزیکی دستگاه‌های تولید داده به اندازه نوشتن کدهای غیرقابل‌نفوذ حیاتی است؛ زیرا امنیت واقعی باید از هسته مرکزی شبکه‌های دیجیتال تا یک دماسنج ساده در خیابان را به طور کامل پوشش دهد.
✍️ دانیال طبایی
#حفاظت_فیزیکی
نوشدارو را در تلگرام دنبال کنید:
💡 @NooshDaroo_web
💡 اپلیکیشن Claude Desktop زیر ذره‌بین؛ افزایش سطح حمله در سکوت!
محققان امنیتی اخیراً متوجه شده‌اند که نسخه دسکتاپ هوش مصنوعی کلود (Claude) در مک، بدون اطلاع کاربر، فایل‌های ارتباطی پنهانی را در مرورگرهای مبتنی بر کروم نصب می‌کند. اگرچه نمی‌توان این اقدام را نصب مستقیم «جاسوس‌افزار» نامید، اما این رفتار با ایجاد یک درپشتی (Backdoor) و گسترش بی‌صدای سطح حمله، زنگ خطر جدی را برای امنیت سایبری و حریم خصوصی کاربران به صدا درآورده است.
▪️ سازوکار پنهان کلود دسکتاپ چگونه است؟
برنامه Claude Desktop با کپی کردن یک «فایل مانیفست»، یک پل ارتباطی بومی (Native Messaging) را حتی در مرورگرهای نصب‌نشده ایجاد می‌کند. این فایل خارج از محیط امن مرورگر (Sandbox) و با سطح دسترسی خود کاربر اجرا می‌شود. در نتیجه، این مسیر به برنامه‌ها اجازه می‌دهد تا به عنوان کاربر عمل کرده و به اطلاعات مهمی مثل نشست‌های فعال یا کدهای صفحات وب دسترسی پیدا کنند.
نکته قابل‌توجه این است که فایل مانیفست فقط برای یک مرورگر خاص نیست؛ گزارش‌ها می‌گویند در مسیر چند مرورگر مبتنی بر Chromium مثل Chrome، Edge، Brave، Arc، Vivaldi، Opera و Chromium ثبت می‌شود، حتی برای بعضی مرورگرهایی که هنوز روی سیستم نصب نشده‌اند.
نوشدارو+: این فایل مانیفست، سه شناسه (ID) از افزونه‌های کروم را از پیش مجاز می‌کند. در نتیجه، این افزونه‌ها می‌توانند با دستور connectNative دستیار کلود را فراخوانی کرده و کنترل قابلیت‌های خودکارسازی (Automation) مرورگر را به دست بگیرند.
▪️ گسترش سطح حمله، نه یک جاسوس‌افزار قطعی
منصفانه نیست که بگوییم Claude Desktop مستقیماً یک جاسوس‌افزار نصب می‌کند. با این حال، تغییر پنهانی تنظیمات مرورگر و باز گذاشتن یک مسیر ارتباطی، سیستم را در معرض خطرات امنیتی قرار می‌دهد. هر درگاهی که بدون اطلاع کاربر در سیستم باز بماند، می‌تواند به عنوان یک راه نفوذ آماده برای مهاجمان سایبری عمل کند.
نوشدارو+: تیم شبیه‌سازی حملات آنتروپیک، پیش‌تر در گزارش رسمی Claude for Chrome، تزریق پرامپت (Prompt Injection) را یکی از ریسک‌های کلیدی عامل‌های مرورگرمحور دانسته بود؛ هشداری که نشان می‌دهد باز گذاشتن چنین پل ارتباطی‌ای، یک خطر حاشیه‌ای و کم‌اهمیت نیست. آنتروپیک حتی به کاربران توصیه کرده بود از این نوع ابزارها روی وب‌سایت‌های حساس، از جمله خدمات مالی، حقوقی و پزشکی، استفاده نکنند.
▪️ در نهایت
تلاش شرکت سازنده برای ادغام هوش مصنوعی با مرورگرها قابل درک است، اما دور زدن رضایت کاربر و تغییر بی‌صدای تنظیمات امنیتی یک اشتباه است. کاربران حق دارند از تغییراتی که سطح حمله سیستمشان را گسترش می‌دهد آگاه باشند تا بتوانند آگاهانه بین راحتی استفاده از ابزارهای جدید و حفظ حریم خصوصی خود تصمیم‌گیری کنند.
✍️ دانیال طبایی
#خبر_و_تحلیل
نوشدارو را در تلگرام دنبال کنید:
💡 @NooshDaroo_web
💡 حفره امنیتی نوتیفیکیشن‌ها در آیفون بسته شد؛ جزئیات به‌روزرسانی جدید iOS
اپل (Apple) با انتشار یک به‌روزرسانی امنیتی اضطراری، آسیب‌پذیری پنهان اما خطرناکی را در آیفون و آیپد برطرف کرده است. این نقص فنی باعث می‌شد تا ردپای پیام‌های حذف‌شده، حتی پس از پاک کردن کامل اپلیکیشن در حافظه دستگاه باقی بماند.
▪️ اف‌بی‌آی و پیام‌هایی که هرگز پاک نشدند!
این ماجرا زمانی بیشتر مورد توجه قرار گرفت که در یک پرونده‌ی کیفری در آمریکا، پلیس فدرال آمریکا (FBI) توانست از این مسیر به نسخه‌هایی از پیام‌های دریافتی اپلیکیشن سیگنال (Signal) دسترسی پیدا کند و ما هم در نوشدارو به آن پرداختیم. بررسی‌ها نشان داد که این اطلاعات نه از پایگاه داده رمزنگاری‌شده خود سیگنال، بلکه از طریق حافظه اعلان‌های آیفون استخراج شده‌اند.
در این پرونده حتی پس از حذف کامل پیام‌ها و پاک کردن اپلیکیشن سیگنال از روی گوشی، همچنان نسخه‌هایی از محتوای بعضی پیام‌های دریافتی، به‌صورت اعلان در پایگاه داده نوتیفیکیشن‌های iOS باقی مانده بود.
▪️ جزئیات به‌روزرسانی جدید اپل
این آسیب‌پذیری که با شناسه امنیتی CVE-2026-28950 شناخته می‌شود، باعث می‌شد اعلان‌هایی که باید حذف می‌شدند، گاهی روی دستگاه باقی بمانند. در حالت استاندارد زمانی که شما پیامی را در یک اپلیکیشن امن پاک می‌کنید، انتظار دارید تمام ردپای آن از بین برود؛ اما این باگ مانع از پاکسازی صحیح داده‌ها در بخش نوتیفیکیشن‌ها می‌شد.
اپل در ۲ اردیبهشت ۱۴۰۵ (۲۲ آوریل ۲۰۲۶) با انتشار یک پچ امنیتی، این مشکل را برطرف کرد. این نقص در نسخه‌های زیر برطرف شده است:
• iOS 26.4.2 و iPadOS 26.4.2
• iOS 18.7.8 و iPadOS 18.7.8
کاربرانی که از نسخه‌های قدیمی‌تر استفاده می کنند، همچنان در معرض باقی ماندن داده‌های اعلان‌ها هستند.
تیم توسعه‌دهنده سیگنال نیز با انتشار بیانیه‌ای، از واکنش سریع اپل برای مسدود کردن این حفره امنیتی و دفاع از حریم خصوصی کاربران قدردانی کرده است.
▪️ برای امنیت اطلاعات چه باید کرد؟
اگر از پیام‌رسان‌های امن استفاده می‌کنید و حفظ حریم خصوصی دغدغه شماست، همین حالا دو اقدام پیشگیرانه زیر را انجام دهید:
۱. به‌روزرسانی فوری دستگاه: به به مسیر Settings > General > Software Update آیفون یا آیپد بروید و سیستم‌عامل را به نسخه‌های جدید iOS 26.4.2 یا iPadOS 26.4.2 ارتقا دهید. (برای دستگاه‌های قدیمی‌تر، آپدیت 18.7.8 منتشر شده است).
۲. تغییر تنظیمات در سیگنال: در تنظیمات اپلیکیشن سیگنال به اعلان‌ها (Notifications) و بخش محتوای اعلان (Notification content) بروید. سپس گزینه نمایش را روی فقط نام (Name Only) یا بدون نام و محتوا (No Name or Content) تنظیم کنید.
با این ترفند ساده، حتی در صورت بروز باگ‌های مشابه در آینده، احتمال باقی‌ماندن محتوای حساس پیام‌ها در اعلان‌های سیستم‌عامل را به‌مراتب کمتر می‌کند.
▪️ در آخر
آسیب‌پذیری اخیر iOS ثابت کرد که داده‌های به‌ظاهر بی‌اهمیت مانند تاریخچه اعلان‌ها، می‌توانند به یک مسیر ناخواسته برای دور زدن حریم خصوصی تبدیل شوند. بنابراین به‌روزرسانی مداوم سیستم‌عامل و محدود کردن نمایش متن پیام‌ها در بخش اعلان‌ها، حیاتی‌ترین گام برای حفظ امنیت سایبری شماست.
✍️ یونس مرادی
#خبر_و_تحلیل
نوشدارو را در تلگرام دنبال کنید:
💡 @NooshDaroo_web
💡 چرا بیشتر رزومه‌ها قبل از دیده شدن رد می‌شوند؟
گاهی یک موقعیت شغلی ایده‌آل می‌یابید، رزومه‌ی خود را با دقت تنظیم و برای کارفرما ارسال می‌کنید، اما در نهایت هیچ پاسخی نمی‌گیرید. این سکوت همیشه به معنی رد شدن رزومه توسط کارفرما نیست. در بسیاری از موارد، رزومه‌ی شما اصلاً به دست او نمی‌رسد!
وقتی برای شرکت‌های بزرگ و بین‌المللی رزومه می‌فرستید و یا از پلتفرم‌های کاریابی کمک می‌گیرید، بخش زیادی از رزومه‌ها پیش از هرگونه بررسیِ انسانی، توسط سیستم‌های هوش مصنوعی فیلتر می‌شوند. این سیستم‌ها بیشتر از اینکه به تجربه و توانایی اهمیت بدهند، به دنبال «کلمات کلیدی به‌خصوص» می‌گردند. بنابراین تفاوت‌های کوچک در متن، سرنوشت نهایی رزومه را تغییر می‌دهد.
در واقع که رزومه‌ای که با وسواس فراوان نوشته‌اید، ممکن است فقط به خاطر یک عبارت ساده، حتی فرصت دیده شدن هم پیدا نکند.
▪️ سیستم هوش مصنوعی در استخدام چگونه کار می‌کنند؟
بسیاری از شرکت‌های امروزی از «سیستم غربالگری متقاضیان» (Applicant Tracking System) یا «ATS» استفاده می‌کنند تا رزومه‌ها را پیش از رسیدن به کارفرما بررسی کنند. این ابزارها به دنبال موارد مشخصی هستند، مانند:
• کلمات کلیدی مرتبط با شغل
• ساختار و قالب‌بندی استاندارد
• اصطلاحات رایج در هر موقعیت شغلی
اگر رزومه با این معیارها همخوانی نداشته باشد، به طور خودکار رد می‌شود. در واقع این سیستم‌ها مهارت، سابقه، خلاقیت و به طور کلی واجدِ شرایط بودنِ فرد برای موقعیت شغلی را بررسی نمی‌کنند؛ بلکه به دنبال مطابقت دادنِ رزومه با معیارهایی از پیش تعیین‌شده هستند.
▪️ چرا رزومه‌های خوب هم رد می‌شوند؟
رد شدن رزومه لزوماً به این معنا نیست که محتوای آن ضعیف بوده یا متقاضی شایستگی لازم را ندارد. گاهی مسئله‌ی اصلی کیفیت رزومه نیست، بلکه به جزئیات فنی و نحوه‌ی تنظیم آن مربوط می‌شود؛ جزئیاتی که ممکن است در نگاه اول کم‌اهمیت به نظر برسند، اما برای سیستم‌های غربالگری خودکار نقش تعیین‌کننده‌ای دارند. برای درک بهتر این موضوع، چند مثال ساده را بررسی می‌کنیم:
• ممکن است شما بنویسید «افزایش ۳۰ درصدی فروش»، اما سیستم به دنبال عبارت «رشد درآمد» باشد.
• استفاده از جدول، تصویر یا فونت‌های خاص باعث می‌شود سیستم نتواند متن را درست بخواند و پردازش کند.
• به کار بردن ساختارهای غیرمعمول در رزومه ممکن است باعث سردرگمی الگوریتم شود.
در نتیجه، برخی افرادِ توانمند و شایسته، نه به دلیل نداشتن مهارت، بلکه فقط به خاطر همین جزئیات فنی از فرآیند بررسی حذف می‌شوند.
▪️ هوش مصنوعی هم کمک می‌کند، هم مانع می‌شود!
مطالعات نشان داده که این روزها حدود ۶۸ درصد از افراد جویای کار برای نوشتن رزومه از هوش مصنوعی کمک می‌گیرند، اما نکته‌ی مهم این است که کارفرمایان نیز از هوش مصنوعی استفاده می‌کنند. بسیاری از شرکت‌ها بررسی اولیه‌ی رزومه‌ها را به ATS می‌سپارند. این سیستم‌ها رزومه‌ها را به طور خودکار اسکن می‌کنند و بر اساس کلمات کلیدی، مهارت‌ها و همخوانی با شرح موقعیت شغلی، تعیین می‌کنند کدام رزومه به مرحله‌ی بعدی برود.
به همین دلیل، اگر رزومه توسط هوش مصنوعی نوشته شده باشد و بیش از حد کلی، عمومی یا شبیه رزومه‌های دیگر باشد، ممکن است توسط همین سیستم‌ها رد شود. توصیه می‌شود رزومه‌ی نهایی را شخصی‌سازی کنید تا توسط سیستم‌های غربالگری و ناظر انسانی پذیرفته شود.
▪️ چطور شانس عبور از فیلتر اولیه را بیشتر کنیم؟
اگر بدانید این سیستم‌ها چگونه کار می‌کنند، می‌توانید شانس خود را افزایش دهید. راهکارهای زیر در این رابطه به شما کمک می‌کند:
• از عناوین استاندارد مثل «سوابق کاری» استفاده کنید.
• رزومه را در قالب ساده (برای مثال فایل Word یا پی‌دی‌اف) ارسال کنید.
• کلمات کلیدی آگهی شغلی را دقیقاً همان‌طور که هست در رزومه بیاورید.
• از به کار بردن قالب‌های پیچیده، جدول و طراحی‌های خاص پرهیز کنید.
▪️ در آخر: چرا این سیستم‌ها همیشه عادلانه نیستند؟
نرم‌افزارهای ATS بی‌رحم نیستند؛ فقط درک انسانی ندارند. این سیستم‌ها می‌توانند در مدتی کوتاه هزاران رزومه را بررسی کنند، اما نمی‌فهمند پشت یک قالب رزومه‌ی غیرمعمول، ممکن است فردی بسیار توانمند پنهان شده باشد.
تا زمانی که بسیاری از سازمان‌ها به استفاده‌ی گسترده از این سیستم‌ها ادامه می‌دهند و روش‌های ارزیابی انسانی را در کنار آنها به کار نمی‌گیرند، ممکن است تعداد زیادی از افراد توانمند، صرفاً به دلیل محدودیت‌های فنی این ابزارها فرصت دیده شدن را از دست بدهند.
✍️ آزاده رمضانی
#سواد_دیجیتال
نوشدارو را در تلگرام دنبال کنید:
💡 @NooshDaroo_web
💡 وضعیت هوش مصنوعی در سال ۲۰۲۶ با ۹ نمودار جذاب
دوران هیجان اولیه برای چت‌بات‌ها تمام شده و حالا در فاز «قدرت‌نماییِ بی‌رحمانه» هستیم. امروز هوش مصنوعی دیگر فقط یک دستیار برای نوشتن ایمیل نیست؛ بلکه یک میدان جنگ نیم‌تریلیون دلاری است که توسعه‌دهندگان را شیفته‌ی خود کرده، محیط زیست را به خطر انداخته و حتی بر علم پزشکی تاثیر می‌گذارد.
اگر می‌خواهید بدانید دقیقاً توان پردازشی در سراسر جهان چقدر است و چرا قدرتمندترین هوش‌های مصنوعی هنوز سوتی‌های کودکانه می‌دهند، این ۹ نمودار که توسط دانشگاه استنفورد گردآوری شده‌اند را ببینید.
⛓ مشاهده ادامه مطلب در نوشدارو
✍️ شایان ضیایی
#سواد_دیجیتال
نوشدارو را در تلگرام دنبال کنید:
💡 @NooshDaroo_web
💡 برنامه آنتروپیک برای احراز هویت اجباری؛ دسترسی ایرانی‌ها به Claude قطع می‌شود؟
شرکت «آنتروپیک»، سازنده هوش مصنوعی کلود (Claude)، اخیراً احراز هویت با مدارک دولتی و تصویر سلفی را برای دسترسی به برخی از قابلیت‌های این چت‌بات الزامی کرده است. این تصمیم علاوه بر ایجاد نگرانی عمومی در زمینه حریم خصوصی، می‌تواند تبعات گسترده و نگران‌کننده‌ای برای کاربران ایرانی به همراه داشته باشد.
▪️ فرآیند احراز هویت شامل چه‌کسانی می‌شود؟
طبق اعلام آنتروپیک، درخواست احراز هویت بخشی از بررسی‌های روتین امنیتی است و بیشتر شامل مواردی می‌شود که سیستم، رفتار مشکوک یا سوءاستفاده احتمالی را تشخیص می‌دهد. در چنین مواردی کاربر باید با یکی از موارد زیر در سایت احراز هویت کند:
• پاسپورت
• گواهینامه رانندگی
• کارت شناسایی ملی
آنتروپیک برای پیاده‌سازی این سیستم با شرکت «پرسونا» (Persona Identities) همکاری می‌کند که از تأمین‌کنندگان اصلی زیرساخت‌های احراز هویت در سرویس‌های مالی جهان است.
این تغییر رویه در حالی رخ می‌دهد که طی ماه‌های گذشته، موج بزرگی از کاربران به دلیل نگرانی از سیاست‌های حریم خصوصی چت جی‌پی‌تی، به Claude مهاجرت کرده بودند. اکنون همین پناهگاه امن نیز از کاربرانی که به دنبال حریم خصوصی بیشتر بودند، درخواست ارائه حساس‌ترین مدارک هویتی را می‌کند.
▪️ تکرار کابوس احراز هویت اجباری
گرچه این محدودیت‌ها در سطح جهانی اعمال می‌شود، اما تحریم‌های ایالات متحده و استفاده ناگزیر کاربران ایرانی از ابزارهای تغییر آی‌پی و وی‌پی‌ان، آنها را در خط مقدم آسیب‌پذیری قرار می‌دهد.
از آنجا که ترافیک خروجی این ابزارها معمولاً از سرورهایی اشتراکی با هزاران کاربر همزمان عبور می‌کند، الگوی رفتاریِ شبکه از دید سیستم‌های امنیتیِ Claude، شباهت بالایی به فعالیت بات‌ها یا شبکه‌های اسپم خواهد داشت. همین مسئله کافی است تا حساب کاربران ایرانی بسیار سریع‌تر از سایرین وارد لیست رفتارهای مشکوک شود و به فاز احراز هویت اجباری برسد.
از سوی دیگر آنتروپیک به صراحت در قوانین خود اعلام کرده که حساب کاربرانِ ساکن در «مناطق پشتیبانی‌نشده» مسدود خواهد شد. این سناریو یادآور روزهای تلخ مسدودسازی گسترده حساب ایرانیان در صرافی‌های بین‌المللی ارز دیجیتال است؛ روندی که در صورت اجرای سخت‌گیرانه توسط آنتروپیک، می‌تواند به قطع دسترسی کاربران ایرانی از این هوش مصنوعی قدرتمند منجر شود.
▪️ در آخر: دومینوی نقض حریم خصوصی کاربران
آنتروپیک تاکید کرده اطلاعات هویتی کاربران صرفاً در سرورهای Persona رمزنگاری شده و برای آموزش مدل‌های هوش مصنوعی استفاده نمی‌شوند، اما تاریخچه پلتفرم‌های دیجیتال پر از نقض چنین وعده‌هایی است.
علاوه بر این چنین اقدامی می‌تواند مسیر خطرناکی را برای کل صنعت فناوری باز کند. اگر آنتروپیک این رویه را با موفقیت تثبیت کند، دور از ذهن نیست که شرکت‌هایی نظیر OpenAI، گوگل و سایرین هم به بهانه ارتقای امنیت، مسیر مشابهی را در پیش بگیرند و عصر جدیدی از احراز هویت‌های اجباری را در دنیای دیجیتال رقم بزنند.
✍️ یونس مرادی
#خبر_و_تحلیل
نوشدارو را در تلگرام دنبال کنید:
💡 @NooshDaroo_web
▪️ گردش مالی ۳۰ هزار میلیارد تومانی در بازار VPN
گزارش «مرکز تجارت الکترونیک» گردش مالی بازار فیلترشکن را معادل رقم سرسام‌آور ۳۰ هزار میلیارد تومانی برآورد کرده که شامل درآمد مستقیم، منابع بین‌المللی و تبلیغات هم می‌شود.
برآوردهای انجمن تجارت الکترونیک و «مرکز افکارسنجی دانشجویان ایران» نشان می‌دهد ۸۲ درصد کاربران برای مقاصد خود در اینترنت به استفاده از ابزارهای تغییر آی‌پی نیاز دارند. نرخ نفوذ فیلترشکن بین کاربران زیر ۳۰ سال هم به ۹۴ درصد می‌رسد.
حدود ۵۵ درصد کاربران از اپلیکیشنهای عمدتاً خارجی استفاده می‌کنند. در مقابل ۴۳ درصد از کاربران، فیلترشکن خود را از فروشندگان خرد یا عمده ایرانی و یا آشنایان تهیه می‌کنند.
کاربرانِ فیلترشکن‌های پولی، ماهانه به‌طور میانگین ۱۷۶ هزار تومان هزینه می‌کنند. این رقم با احتساب کاربران رایگان به میانگین ۲۶ هزار تومان به ازای هر کاربر می‌رسد.
نباید فراموش کرد که این ارقام مربوط به قبل از قطعی اخیر هستند. با توجه به افزایش چندبرابری قیمت VPN در هفته‌های اخیر، این ارقام نیز به مراتب بیشتر شده‌اند.
▪️ کسب‌وکارها، اینستاگرام و اقتصاد شبکه‌های اجتماعی
گزارش ششم کیفیت اینترنت تأکید می‌کند که «اینستاگرام»، دیگر صرفاً شبکه‌ای اجتماعی برای سرگرمی نیست و به «زیرساخت اصلی فروش خرد، اشتغال خانگی و درآمد روزمره» تبدیل شده است.
گزارش همچنین می‌گوید در ۶۰.۴ درصد موارد، هدف اتصال کاربران به اینترنت، ورود به شبکه‌های اجتماعی بوده است. این عدد نشان می‌دهد که شبکه‌های اجتماعی برای کاربران ایرانی، از اصلی‌ترین دروازه‌های ورود به اینترنت هستند و اینستاگرام علی‌رغم فیلترینگ، همچنان یکی از مهم‌ترین بسترهای اقتصادی و ارتباطی در ایران است.
▪️ سیاست لیست سفید؛ محدودیت از نوعی دیگر
یکی از سیاست‌هایی که گزارش به آن اشاره می‌کند، ایجاد لیست سفید از هزاران وب‌سایت است. این رویکرد به‌جای آن‌که فقط برخی سایت‌ها را ببندد، عملاً دسترسی را به مجموعه‌ای محدود از منابع مجاز تقلیل می‌دهد. به عبارت دیگر سیاست محدودسازی، صرفاً به انسداد کامل ختم نمی‌شود، بلکه گاه به معماری دسترسی از مسیر فهرست‌های مجاز هم می‌رسد.
این سیاست نه تنها شفافیت را از بین می‌برد، بلکه با ایجاد رانت در دسترسی به اینترنت باکیفیت، به شکاف طبقاتی دامن زده و بستر را برای کنترل مطلق دیجیتال فراهم می‌کند.
▪️ محدودیت‌های فنی و زیرساختی
علاوه بر مسدودسازی‌های نرم‌افزاری، محدودیت‌ها در لایه‌های عمیق زیرساختی نیز اعمال می‌شوند. اختلالات گسترده در پروتکل‌های پایه‌ای و مدرن نظیر HTTP/3 و قطع کامل دسترسی به ارائه‌دهندگان بزرگ خدمات ابری، پایداری کلی شبکه را قربانی کرده است.
دیگر هشدار فنی گزارش این است که RTT به‌تنهایی نمی‌تواند نماینده کامل اختلال در اینترنت باشد؛ چون فقط بخشی از تجربه شبکه را نشان می‌دهد و عواملی مانند پکت لاس، جیتر، اختلال در مسیریابی و مشکلات TCP را به‌طور کامل پوشش نمی‌دهد.
از این زاویه، مسئله‌ی اینترنت در ایران فقط «کُندی» نیست؛ بلکه مجموعه‌ای از اختلال‌های فنی، محدودیت دسترسی و ناپایداری مزمن است که تجربه دیجیتال کاربران را فرسوده می‌کند.
▪️ در آخر
نتیجه این رویکرد تنها پرتاب ایران به انتهای جدول جهانی کیفیت و سرعت شبکه، وارد آوردن ضربات مهلک بر پیکره کسب‌وکارهای خرد و تحمیل هزینه‌های سنگین بر سبد خانوار بوده است. اصرار بر تداوم این مسیر از طریق سیاست‌هایی چون وایت‌لیست، تنها به تعمیق مشکلات و تضعیف هرچه بیشتر اقتصاد دیجیتال کشور منجر خواهد شد و بسیار بعید است عایده‌ی دیگری به‌همراه داشته باشد!
نظر شما درباره این گزارش چیست؟ نکات مطرح‌شده در آن را چقدر منطبق با تجربه‌ی روزمره‌ی خود می‌دانید؟
✍️ یونس مرادی
#خبر_و_تحلیل
۲/۲
نوشدارو را در تلگرام دنبال کنید:
💡 @NooshDaroo_web
💡 چرا نباید کنار موبایل خود بخوابید؟ + ۴ راهکار برای ترک این عادت مضر
حتماً برای شما هم پیش آمده که وقتی می‌خواهید بخوابید یا چرت عصرانه بزنید، ناگهان تصمیم می‌گیرید فقط پنج دقیقه شبکه‌های اجتماعی را چک کنید و شاید چند ویدیوی جالب ببینید. اما وقتی به خودتان می‌آیید، دو ساعت گذشته و چشمان‌تان از خستگی قرمز شده‌اند! بردن موبایل به رختخواب، از آن عادت‌های رایجی است که لذت خواب انرژی‌بخش و عمیق را از ما دریغ می‌کند.
این کمبود خواب به مرور سلامت جسم و روان‌مان را به خطر می‌اندازد. ریسک بیشتر ابتلا به بیماری، ضعیف شدن حافظه، کاهش تمرکز و پایین آمدن قدرت تصمیم‌گیری فقط بخشی از نتایج این عادت مضر است. پس اگر دوست دارید صبح‌ها با انرژی‌تر از خواب بیدار شوید و یا چرت عصرانه موثرتری داشته باشید، وقت آن رسیده که با گوشی موبایل‌تان در محیط خواب خداحافظی کنید. در این مقاله بررسی می‌کنیم که چرا این عادت به شما آسیب می‌زند و چطور می‌توانید ذهنی آسوده‌تر داشته باشید.
▪️ به هم ریختن نظم خواب
گشت‌وگذار در فضای مجازی قبل از خواب، مغز شما را فریب می‌دهد! بدن ما یک ساعت بیولوژیک دارد که به آن «Circadian Rhythm» گفته می‌شود و زمان خواب و بیداری را تنظیم می‌کند. این ساعت با تاریک شدن هوا به مغز پیام می‌دهد که هورمون خواب یا همان «ملاتونین» را در بدن ترشح کند.
اما نور خیره‌کننده‌ی صفحه‌ی گوشی، دقیقاً مثل نور خورشید عمل می‌کند. مغز شما با دیدن این نور تصور می‌کند هنوز روز است و جلوی ترشح ملاتونین را می‌گیرد. در نتیجه ساعت‌ها در تخت غلت می‌زنید و خواب‌تان نمی‌برد.
پژوهش‌ها نشان داده‌اند که فقط ۳۰ دقیقه دوری از گوشی موبایل (و هر نمایشگر دیگری) قبل از خواب، سرعت به خواب رفتن و کیفیت خواب را به میزان قابل‌توجهی افزایش می‌دهد.
▪️ امنیت
برخی از ما عادت داریم شب‌ها گوشی را به شارژ بزنیم و دستگاه را زیر بالش یا لای پتو رها کنیم! این کار جلوی گردش هوای اطراف دستگاه را می‌گیرد.
باتری لیتیومی موبایل‌ها چه هنگام کار با دستگاه و چه هنگام شارژ، داغ می‌شوند. اگر گوشی را میان رختخواب رها کنید، احتمالی اندک اما جدی وجود که باتری بیش از اندازه داغ شود و آتش بگیرد.
▪️ پرتوها و امواج
شاید این افسانه را شنیده باشید که امواج موبایل «سرطان‌زا» هستند. پرتوهای قوی و خطرناک مانند اشعه‌ی ایکس می‌توانند روی سلول‌های بدن اثر منفی بگذارند، اما امواج گوشی‌های موبایل از نوع امواج رادیویی هستند و قدرت بسیار پایین‌تری دارند.
تا امروز هیچ مطالعه‌ی معتبری ثابت نکرده که امواج موبایل مستقیماً منجر به ابتلا به بیماری‌هایی مانند سرطان می‌شوند. اما پژوهش‌ها هنوز ادامه دارند و عاقلانه و منطقی است اگر محض احتیاط، موبایل را هنگام خواب از سر خود دور نگه داریم؛ به‌ویژه در مناطقی که آنتن‌دهی ضعیف است و گوشی برای پیدا کردن شبکه‌ی پایدار، فشار بیشتری تحمل می‌کند.
▪️ در آخر: چگونه عادتِ خوابیدن با موبایل را ترک کنیم؟
برای کنار گذاشتن این عادت، می‌توانید از راهکارهای ساده و کاربردی زیر استفاده کنید:
• گوشی خود را در اتاق دیگری به شارژ بزنید: دور نگه داشتن موبایل از اتاق‌خواب باعث می‌شود برای چک کردن پیام‌ها وسوسه نشوید و حواس‌پرتی کمتری داشته باشید. پیشنهاد می‌کنیم صبح‌ها برای بیدار شدن، به‌جای زنگ موبایل، یک ساعت زنگ‌دار رومیزیِ ساده بخرید.
• برنامه‌ی آرامشِ قبل از خواب داشته باشید: حداقل یک ساعت قبل از خواب را به کارهایی اختصاص دهید که نیازی به صفحه‌نمایش ندارند. دوش گرفتن، خواندن چند صفحه کتاب کاغذی یا گوش دادن به پادکست آرامش‌بخش، ذهن شما را برای یک خواب راحت آماده می‌کند.
• از فیلتر نور استفاده کنید: اگر مجبورید قبل از خواب از موبایل استفاده کنید، حتماً فیلتر نور آبی (Eye Comfort یا Night Mode) دستگاه را روشن کنید تا چشم‌هایتان کمتر آسیب ببیند و جلوی ترشح هورمون خواب گرفته نشود.
• نسبت به اطلاعات اپلیکیشنهای پایش خواب محتاط باشید: اگر از اپلیکیشنهای پایش خواب استفاده می‌کنید، در نظر داشته باشید که چنین اپلیکیشن‌هایی احتمال خطا دارند و می‌توانند به نگرانی و وسواس‌‌های فکری غیرضروری راجع به الگوهای خواب دامن بزنند. احتمال خطا به‌خصوص زمانی بیشتر است که اپلیکیشن به هیچ گجت دیگری با قابلیت پایش سلامتی (مثل انواع دستبندهای سلامتی) متصل نباشد. میزان دقت خود دستبند در پایش شاخص‌های سلامتی هم معیار دیگری است که باید مد نظر باشد.
#سواد_دیجیتال
✍️ آزاده رمضانی
نوشدارو را در تلگرام دنبال کنید:
💡 @NooshDaroo_web
💡 توسعه سایت با هوش مصنوعی: پایان عصر سیستم‌های مدیریت محتوا یا آغاز کابوس‌های سایبری؟
تا حالا به این فکر کرده‌اید که کاش می‌توانستید با ارائه چند خط دستور ساده به یک ربات هوشمند، کل سایت فروشگاهی یا شرکتی خودتان را از نو بسازید؟ این روزها زمزمه‌ای جذاب اما خطرناک در جامعه‌ی برنامه‌نویسان به گوش می‌رسد: اینکه «سیستم‌های مدیریت محتوا» (CMS) مانند وردپرس در شرف مرگ‌اند و «هوش مصنوعی» جایگزین آنها شده.
همین حالا ده‌ها شرکت طراحی سایت با وعده‌ی سرعت بالاتر از قبل، پشتیبانی از پلتفرم‌های آشنا و امن مثل وردپرس را رها کرده‌اند. آنها به جای استفاده از این ابزارها، به سراغ طراحی سایت با هوش مصنوعی و زبان‌های جاوا اسکریپت رفته‌اند. اما آیا همه‌چیز همان‌طور که پلتفرم‌های جدید می‌گویند رویایی است؟ یا نقاط پنهانی هم وجود دارد که باید بیشتر بررسی شوند؟ مخالفانِ سیستم‌های جدید و متکی بر هوش مصنوعی می‌گویند باید مراقب حداقل سه نقطه ضعف بزرگ بود و پشت ظاهر پیشرفته، یک کابوس سایبری ترسناک پنهان شده…
▪️ توهم کنترل؛ سپردن کلیدهای گاوصندوق به ربات‌ها
تصور کنید به جای دسترسی به یک پنل مدیریت محتوای امن که ساختارِ سنتی، نام کاربری و رمز عبور دارد، فقط از طریق یک صفحه چت سایت‌تان را مدیریت کنید. مثلاً به هوش مصنوعی کلود (Claude) یا چت‌جی‌پی‌تی (ChatGPT) دستور بدهید قیمت محصولات یا ظاهر سایت را تغییر دهد.
هیجان‌انگیز به نظر می‌رسد، اما مشکل اینجاست که مدل‌های زبانی بزرگ هنوز هم مستعد «توهم» (Hallucination) هستند و ممکن است ناخواسته کدهای مخرب تولید کنند. با این ساختار مدیریتی، عملاً تمام قفل‌های امنیتی سایت را باز کرده‌اید و کلید دسترسی به اطلاعات مشتریان را دست یک ربات داده‌اید!
▪️ باتلاق کدهای جاوا اسکریپت: سقوط در «جهنم وابستگی»
سایت‌های مدرنی که هوش مصنوعی با ابزارهای جاوا اسکریپت برای شما می‌سازد، وابستگی فراوان به صدها بسته‌ی نرم‌افزاری جانبی (NPM) دارند. این سبک طراحی خیلی زود شما را در یک چالش امنیتی بزرگ گرفتار می‌کند.
شاید بپرسید منظورمان از «جهنم وابستگی» (Dependency Hell) چیست؟ فرض کنید خودرویی دارید که قطعات آن از صدها کارخانه‌ی مختلف تامین می‌شود. اگر فقط یکی از این کارخانه‌ها قطعه‌ی معیوب بسازد یا از چرخه‌ی تولید خارج شود، کل خودرو از کار می‌افتد. در دنیای کدنویسی هم اگر یکی از این برنامه‌های جانبی آپدیت نشود یا با بقیه تداخل داشته باشد، پای آسیب‌پذیری‌های امنیتی به کل سیستم شما باز می‌شود.
حتی اگر هوش مصنوعی ابزارهایی برای به‌روزرسانی خودکار داشته باشد، تداخل این قطعه‌کُدها می‌تواند حفره‌های امنیتی غیرقابلِ برطرف‌سازی بسازد. پنهان کردن این مشکلات فنی پشت ظاهر زیبای چت‌بات‌ها، خطرِ هک شدنِ سرورِ سایت را کمتر نمی‌کند!
۱/۲