Sokak Şiirleri

08 November 2026 19:35

Kaldığımız yerden başlarız yine,
Bir mısra düşer kalemin ucuna.
Yollar uzar, biter gecenin rengi,
Yeni bir umut ekleriz yarına.
Yarım kalan bir şarkının sesiyiz,
Rüzgarla yarışan umutlar gibi.
Bazen bir dağ başında sessiziz,
Bazen coşkun akan ırmaklar gibi.
Yaz, ey kalem, dökülsün kelimeler,
Yorulmasın bu uzun yolda adımlar.
Kapanmasın asla o güzel kapılar,
Yeniden başlasın tüm heyecanlar.

#Şahap_Korkmaz

از همان‌جا که ماندیم دوباره آغاز می‌کنیم،
بیت شعری بر سر قلم می‌نشیند.
راه‌ها دراز می‌شوند، رنگ شب به پایان می‌رسد،
امیدی تازه به فردا می‌افزاییم.
ما صدای ترانه‌ای نیمه‌کاره‌ایم،
همچون امیدهایی که با باد مسابقه می‌دهند.
گاهی در بالای کوهی خاموشیم،
گاهی همچون رودهای خروشان جاری هستیم.
بنویس ای قلم، تا واژه‌ها جاری شوند،
گام‌ها در این راه طولانی خسته نشوند.
هرگز آن درهای زیبا بسته نمانند،
و همه‌ی شور و اشتیاق‌ها از نو آغاز شوند.

Sokak Şiirleri

07 November 2026 04:20

به شوخی بهش گفتم ناخدا چی شد که ماهیگری رو کنار گذاشتی و مروارید صید میکنی ؟
یه پوزخندی زد و بهم گفت این دریا رو میبینی ؟
بیست سال پیش یه مروارید ازم گرفت،
تا تمام مرواریداشو ازش نگیرم بیخیال نمیشم

مروارید اسم زنش بود ❤️‍🩹

Sokak Şiirleri

05 November 2026 13:50

ikimiz başbaşa mantar toplarken o an elim eline değdiği zaman sanki o an durdu. Yavaşça başımı kaldırıp gözlerinin içine baktım; ağaçların yaprakları arasından süzülen yumuşak güneş ışığı yüzünü aydınlatıyordu. Elini hızla çekmek yerine, parmakların parmaklarıma hafifçe kenetlendi.
Ormandaki rüzgarın uğultusu bile yerini derin bir sessizliğe bıraktı. Yüzünde beliren o tatlı ve utangaç tebessümle birlikte fısıldadın:
— "Sanırım bugün aradığımız en değerli şeyi, bu sepetin çok ötesinde bulduk."
O an etrafımızdaki dünyayı, topladığımız mantarları ve zamanın akışını tamamen unuttuk; ormanın kalbinde, sadece ikimizin var olduğu o sessiz ve sıcacık anın içinde öylece kaldık.

#Şahap_Korkmaz

وقتی در خلوت، تنها با هم مشغول چیدن قارچ بودیم، در آن لحظه‌ای که دستم به دستت خورد، گویی زمان ایستاد. آرام سرم را بالا آوردم و به چشمانت خیره شدم؛ نور ملایم خورشید که از میان برگ‌های درختان به پایین می‌تابید، صورتت را روشن کرده بود. تو هم به جای اینکه دستت را سریع عقب بکشی، انگشتانت را آرام در میان انگشتان من گره زدی.
حتی صدای وزش باد در جنگل هم جای خود را به سکوتی عمیق داد. با آن لبخند شیرین و خجالتی که بر لبان تو نقش بسته بود، زیر لب زمزمه کردی:
— «فکر می‌کنم امروز ارزشمندترین چیزی را که دنبالش بودیم، جایی فراتر از این سبدها پیدا کردیم.»
در آن لحظه، تمام دنیای اطرافمان، قارچ‌هایی که جمع کرده بودیم و حتی گذر زمان را کاملاً فراموش کردیم؛ در قلب جنگل، در آن لحظه‌ی آرام و گرم، ما فقط با هم بودیم.

Sokak Şiirleri

04 November 2026 08:06

جمال ثریا چقدر زیبا گفته است:

کسی که سکوت صدایت را نفهمد چگونه از طوفان قلبت خبردار بشود.

Sokak Şiirleri

03 November 2026 16:07

سه دام وجود دارد که آرامش و شادی را از انسان می‌دزدند:
حسرتِ گذشته،
اضطرابِ آینده،
و قدر ندانستنِ لحظه‌ای که اکنون در آن زندگی می‌کنیم.
#اوشو

«İnsanın huzurunu ve mutluluğunu çalan üç tuzak vardır:
Geçmişin pişmanlığı,
Geleceğin kaygısı,
Ve içinde yaşadığımız anın kıymetini bilmemektir.»

Osho

Sokak Şiirleri

02 November 2026 08:24

سطح زبان شما کدام بود ؟

Sokak Şiirleri

31 October 2026 16:09

Ufkun Vedası

Günün batışı, bir veda busesi gibi,
Ufukta eriyor güneşin altın rengi.
Gökyüzü boyanmış bir ressamın fırçasıyla,
Mor ve kızılın en derin, en mahzun dengesi.
Bulutlar pamuktan gemiler gibi süzülür,
Işık çekilirken şehir sessizce büzülür.
Kuşlar yuvasına, umutlar hayale döner,
Günün yorgunluğu, karanlığın bağrına gömülür.
Bir sızı kalır geriye, biten her şey gibi,
Yıldızlar uyanır, gecenin gizli sahibi.
Güneş gitse de, aslında bir söz verir bize:
"Her batış, yeni bir doğuşun habercisidir, bil ki."

#Şahap_Korkmaz

وداعِ افق

غروب روز، همچون بوسه‌ای برای وداع است،
و رنگ طلایی خورشید در افق ذوب می‌شود.
آسمان با قلم‌موی یک نقاش رنگ‌آمیزی شده،
با عمیق‌ترین و غمگین‌ترین توازنِ ارغوانی و سرخ.
ابرها همچون کشتی‌هایی از پنبه می‌لغزند،
و با عقب‌نشینی نور، شهر در سکوتی کوچک فرو می‌رود.
پرندگان به لانه بازمی‌گردند و امیدها به رویا بدل می‌شوند،
و خستگیِ روز، در آغوش تاریکی مدفون می‌گردد.
همچون هر آنچه تمام می‌شود، دردی به جا می‌ماند،
و ستارگان بیدار می‌شوند؛ صاحبانِ پنهانِ شب.
خورشید اگرچه می‌رود، اما با ما عهدی می‌بندد:
«بدان که هر غروبی، نویدبخشِ یک طلوعِ تازه است.»

Sokak Şiirleri

31 October 2026 10:53

Şiir gibi kadınlar vardı,
doğru yere düşseler
hayatı cennet eyleyecek.
زنانی بودند مانند شعر
که اگر در جای درست قرار می‌گرفتند
زندگی را به بهشت ​​تبدیل می‌کردند

Ve şair adamlar vardı,
doğru kadına denk gelseler
onları mücevher gibi işleyecek...
و مردان شاعری وجود داشتند
که اگر با زن درست روبرو می‌شدند
او را مانند گوهری گرانبها می‌ساختند...

Şiir gibi kadınlar
şuursuz adamlara yar olup
Çürüdü gitti...
زنانی مانند شعر
نصیب مردان بی‌فکر گشتند
و پژمرده شدند...

Şair adamlar
şiirsiz kadınların elinde
mum gibi eriyip bitti...
مردان شاعر
در دستان زنانی بی‌شعر
مانند شمع ذوب شده و تمام گشتند ...

#Anonim #ناشناس

Sokak Şiirleri

29 October 2026 19:45

کبریتی که از درخت ساخته می‌شود، درخت را خاکستر می‌سازد

از آنچه انسان در حق انسان می‌کند تعجب نکنید

Sokak Şiirleri

28 October 2026 03:59

آدمی بیش از هر چیز،
دلتنگ روزهایی می‌شود
که می‌داند دیگر بازنخواهند گشت
کودکیش، عزیزانش و آن حس و حال‌ گذشته‌اش…💔

Sokak Şiirleri

24 October 2026 17:59

yağmur yağıyor sonbahar mevsiminin yağmurunda yürümeyi özledim
Islak kaldırımlarda ağır ağır yürümeyi, serin havayı içime çekmeyi özledim. Düşen yaprakların yağmurla karışan kokusunu, saçlarıma değen damlaları ve hiçbir yere yetişme telaşı olmadan sokaklarda kaybolmayı…
Sonbahar yağmuru sanki insana hem geçmişi hatırlatıyor hem de içindeki özlemleri usulca susturuyor.

#Şahap_Korkmaz

باران می‌بارد؛ دلم برای قدم زدن زیر بارانِ پاییزی تنگ شده است.
دلم برای قدم زدن آرام روی پیاده‌روهای خیس، نفس کشیدن در هوای خنک، عطر برگ‌های افتاده که با باران درآمیخته، و قطره‌هایی که به موهایم می‌نشینند، تنگ شده است. دلم می‌خواهد بی‌آنکه عجله‌ای برای رسیدن به جایی داشته باشم، در خیابان‌ها گم شوم… باران پاییزی انگار هم خاطرات گذشته را زنده می‌کند و هم دلتنگی‌های درون آدم را آرام‌آرام تسکین می‌دهد.

Sokak Şiirleri

23 October 2026 18:13

مولانا:
پس آدم دلش را به کی بسپارد؟
شمس:
به کسی که سکوتت را هم بفهمد؛ نه فقط حرف هایت را.

Mevlana:
"O zaman insan kalbini kime emanet etmeli?"
Şems:
"Sadece sözlerini değil, sessizliğini de anlayan birine."

Sokak Şiirleri

23 October 2026 10:15

‍ Hep böyle çocuksu mu bakar senin gözlerin?
Hep böyle içinde uzak bir ışık mı yanar?
Bakışlarında beni dinlendiren bir şey var;
Kıyısındaymış gibi en sakin denizlerin...
آیا چشمانت همیشه چنین نگاه کودکانه دارند؟
آیا همیشه نوری دوردست در ژرفای آن‌ها می‌درخشد؟
در نگاهت چیزی هست که به من آرامش می‌بخشد
گویی بر کرانه‌ی آرام‌ترین دریاها ایستاده‌ام...

Bir yelkenliyim şimdi ben senin limanında
Fırtınalardan geldim sende dinleniyorumт.
Bu huzur, bu sessizlik hiç bitmesin diyorum;
En eşsiz dakikalar sürsün senin yanında...
اکنون همچون قایقی بادبانی‌ام که در لنگرگاه تو پهلو گرفته؛
پس از پشت سر گذاشتن طوفان‌ها، در تو آرام می‌گیرم.
دعا می‌کنم که این صلح، این سکون، هرگز به پایان نرسد؛
باشد که این لحظات بی‌همتا در کنار تو، همچنان باقی بمانند...

Hiç yumma gözlerini, ışığın eksilmesin,
Gündüzüm aydınlığım, ipek böceğim benim!
Güz bahçemde açılmış o son çiçeğim benim!
هرگز چشمانت را نبند، مگذار نورت رو به خاموشی گذارد،
ای روشنای روزِ من، ای پرتوِ درخشانِ من، ای نوگلِ ابریشمینِ من!
ای آخرین شکوفه‌ای که در باغِ پاییزیِ من می‌شکفد!

Yorgun kalbim seninle elem nedir bilmesin;
Ayırma gözlerimden çocuksu gözlerini,
O sakin o yalansız, o kuytu gözlerini.
باشد که قلبِ خسته‌ی من، در کنارِ تو، اندوهی نشناسد؛
آن چشمانِ کودکانه‌ات را از چشمانِ من برنگردان
همان چشمانِ آرام، بی‌ریا و پناهگاهِ تو.

Sokak Şiirleri

21 October 2026 10:45

‍ "Seni gördüğümde çocukluğumda
dinlediğim bir masalı hatırladım.
«وقتی تو را دیدم یاد قصه‌ای افتادم که در کودکی شنیده بودم.

Bir Iran masalında, sevdiği kadını
yüzyıllarca aynı ruhla başka bedenlerde arayan bir adam anlatılır.
در داستانی ایرانی، مردی در جست‌وجوی معشوق خودش که قرن‌هاست با یک روح در کالبدهای متفاوت زندگی می‌کند، می‌گردد

Adam sonunda yüzyıllardır aradığı kadını uzak ülkelerin birinde bulur.
سرانجام در سرزمینی دوردست آن زن را که قرن‌ها دنبالش بوده، پیدا می‌کند

Ona, güneşli bir gökyüzü altında birlikte toprak işlemek istediğini anlatır.
به او می‌گوید که بیایند و با هم زیر آسمانی غرق در نور خورشید، بر روی زمین کار بکنند.

Kadın sadece gülümser ve uzak ülkesinde yaşamaya devam eder.
اما زن تنها لبخندی می‌زند و به زندگی‌اش
در همان سرزمین دوردست ادامه می‌دهد.

Seni ilk gördüğümde sıcak bir ülkede benimle birlikte toprak işlemeyeceğini, kendi dünyanı bana taşımayacağını biliyordum.
همان لحظه‌ای که برای نخستین بار تو را دیدم، دانستم که تو قرار نیست در سرزمینی گرم و دوردست، دوشادوش من بر روی زمین کار کنی و نه قرار است دنیای خودت را به دنیای من بیاوری.

Yine bana gülümsediğinde biliyordum ki ben yüzyıllardır yeryüzünde seni aramışım..."
با این حال، آنگاه که بار دیگر به من لبخند زدی، دریافتم که قرن‌هاست در پهنه‌ی این زمین، در جست‌وجوی تو بوده‌ام...»

Sokak Şiirleri

20 October 2026 08:15

ناراحت نباش
کسی که از پای افتاده بلند خواهد شد
و کسی که او را بر زمین انداخته خودش از پای خواهد افتاد

خدای متعال آن کس را که بر زمین افتاده به انصاف کسی که بلند شده، خواهد سپرد

برای اینکه خداوند بی خیال حق هیچ کسی نمی‌شود

Sokak Şiirleri

08 November 2026 18:06

Aşk, sevdiği kadını sahiplenen,
merak eden, kıskanan,
özleyen, benimseyen,
gözyaşına kıyamayan adamların işidir...
Gerisi hevestir.


عشق، کار مردانی است که وقتی زنی را دوست دارند، از آنِ خود می‌دانند،
مردانی که به او اهمیت می‌دهند، نسبت به او غیرت به خرج می‌دهند، دلتنگ او می‌شوند، او را چون تکه‌ای از وجودِ خود می‌دانند،
و تابِ دیدنِ حتی یک قطره اشک بر چشمانِ او را ندارند...
هر چیزِ دیگری جز این، هوسی بیش نیست.

Sokak Şiirleri

06 November 2026 06:04

Bize başka bir hayat lazım,
Başka bir dünya, başka bir umut...
Ama en çok şimdiki "sen" lazım.
Zira seni bu hayatta çok geç buldum;
Hiç yaşamadan, kavuşamadan...
Kıyıda köşede; sessiz ve çaresizce sevdim.
Bir an olsun vazgeçmeyi düşünmeden,
Payıma düşen hasretinle yetindim.

Dilsiz şair

ما به زندگی‌ دیگری نیاز داریم،
به دنیایی دیگر، به امیدی دیگر...
اما بیش از هر چیز، من به «تو»ی همین لحظه نیاز دارم.

چرا که تو را بسیار دیر در این زندگی یافتم
بی‌آنکه هرگز واقعاً زیسته باشیم، بی‌آنکه به هم رسیده باشیم...


در گوشه‌ای دنج و خلوت، دوستت داشتم بی‌صدا و درمانده.
بی‌آنکه حتی یک‌بار به تسلیم شدن فکر کنم،
با حسرتی که سهمِ من شده بود، ساختم.

شاعر بی‌صدا

Sokak Şiirleri

05 November 2026 10:34

Bazı kadınlar saatlerce makyaj yapar, bazıları ise sadece gülümser...

برخی زن‌ها ساعت‌ها آرایش می‌کنند
اما برخی فقط لبخند می‌زنند

Sokak Şiirleri

03 November 2026 19:37

تمام شعرهای ناظم حکمت

Nazım Hikmet 'in tüm şiirleri


@tomertuurk

Sokak Şiirleri

02 November 2026 16:40

"Bazı insanlar geçer hayatından;

Ne bir iz bırakırlar, ne bir ses.

Sanki hiç gelmemişler gibi sessiz,

Hiç gitmemişler gibi derin bir boşlukla…"

#Şahap_Korkmaz

«برخی از آدم‌ها از زندگی‌ات می‌گذرند؛

نه ردپایی از خود می‌گذارند و نه صدایی.

گویی هرگز نیامده‌اند، چنان بی‌صدا؛

و گویی هرگز نرفته‌اند، چنان با خلائی عمیق…»

#شهاب_کورکماز

Sokak Şiirleri

01 November 2026 15:35

«Karanlıkta seni çok beklettiğim beni affet.
Yalnızlığın soğuk duvarları arasında, adımlarını duyabilmek umuduyla ne kadar uzun saatler geçirdim, bilemezsin.
Zaman, sen yoksan sanki duruyor; her saniye sırtıma ağır bir yük gibi biniyor. Ama ne kadar geç kalırsan kal, bilsen ki kapım da, kalbim de sana hep açık kaldı. Çünkü biliyorum ki, karanlığın en koyu anında bile seninle gelecek olan o ışık, her şeye değer.»

#Şahap_Korkmaz

«مرا ببخش که تو را در تاریکی بسیار به انتظار نشاندم.
نمی‌دانی در میان دیوارهای سرد تنهایی، به امید شنیدن گام‌هایت چه ساعت‌های درازی را سپری کردم.
زمان، در غیاب تو انگار متوقف می‌شود؛ هر ثانیه چون باری سنگین بر شانه‌هایم سنگینی می‌کند. اما هرچقدر هم که دیر کنی، بدان که در و قلبم همواره به روی تو گشوده مانده است. زیرا می‌دانم که در تاریک‌ترین لحظات نیز، آن نوری که با تو خواهد آمد، ارزش هر رنجی را دارد.»

Sokak Şiirleri

31 October 2026 14:29

@yilmazbey1988

Sokak Şiirleri

30 October 2026 18:23

«sabahleyin yağmurlu havada hep seni düşündüm .Camdaki damlalar ağır akarken, sanki her biri içimdeki adını fısıldıyordu. Toprağın o derin kokusu bile seni getirdi aklıma; ıslak kaldırımlar, bomboş sokaklar ve sensizliğin o en kalabalık sessizliği...»

#Şahap_Korkmaz

«صبح توی هوای بارانی مدام به تو فکر می‌کردم. قطره‌های باران روی شیشه سنگین می‌چکیدند، گویی هر کدام اسم تو را در دلم زمزمه می‌کردند. حتی بوی عمیق خاک هم تو را به یاد من آورد؛ پیاده‌روهای خیس، خیابان‌های سوت‌وکور و شلوغ‌ترین سکوت دلتنگی...»

Sokak Şiirleri

28 October 2026 12:49

insan bazen yeniden başlamak için geldiği yeri hatırlamalı;
çünkü köklerini unutan bir ağaç, ilk sert rüzgârda savrulur.
Yeniden başlamak, her şeyi silip atmak değil; geçmişin yükünü bir kenara bırakıp hikâyenin noksan kalan yerini daha sağlam bir bilgelikle yazmaktır. İnsan yorulur, yollar uzar, adımlar ağırlaşır; fakat içindeki o ilk hevesin kıvılcımı sönmediyse, her durak aslında yeni bir başlangıcın eşiğidir. Geldiğin yer; ne kadar yürüdüğünü, hangi dağları aştığını ve hangi fırtınalara göğüs gerdiğini fısıldar kulağına. Oradan aldığın güçle, en baştan ama bu kez daha emin adımlarla yürürsün.

#Şahap_Korkmaz

«انسان گاه برای از نو آغاز کردن باید به یاد آورد که از کجا آمده است؛ زیرا درختی که ریشه‌های خود را از یاد ببرد، با نخستین باد سهمگین سرنگون می‌شود.
از نو آغاز کردن، به معنای خط زدن همه چیز نیست؛ بلکه به معنای کنار گذاشتن بار گذشته و نوشتن بخشِ ناتمامِ داستان با خردی استوارتر است. انسان خسته می‌شود، راه طولانی می‌شود، گام‌ها سنگین می‌شوند؛ اما تا زمانی که جرقه آن اشتیاق نخستین در درونش خاموش نشده باشد، هر توقف در واقع آستانه آغازسی نو است. جایی که از آن آمده‌ای، در گوشت زمزمه می‌کند که چقدر راه پیموده‌ای، از چه کوه‌هایی گذشته‌ای و در برابر چه طوفان‌هایی ایستادگی کرده‌ای. با نیرویی که از آنجا می‌گیری، از نو، اما این بار با گام‌هایی استوارتر گام برمی‌داری.»

Sokak Şiirleri

27 October 2026 11:32

İnsan bazen gülmeyi unutuyor;
bir yorgunluğun gölgesinde, hayatın kesintisiz koşturmacasında, yarının kaygıları arasında, içindeki o neşeli çocuğun sesini zamanla kısıyor.
Oysa gülümsemek, ruhun en saf sığınağıdır. Unutulan bir tebessüm, bazen en karanlık odaya sızan ilk güneş ışığı gibidir. Küçük bir an, eski bir hatıra ya da beklenmedik sıcak bir bakış, o unutuşu onarmaya yeter.
Yeter ki insan, durup kendine bir çay ısmarlasın ve kalbine yeniden gülmeyi hatırlatsın.

#Şahap_Korkmaz

انسان گاهی خندیدن را از یاد می‌برد؛
در سایه‌سار خستگی‌ها، در میان دویدن‌های بی‌وقفه زندگی، در پسِ دغدغه‌های فردا، صدای آن کودک شادمان درونش را به مرور زمان خاموش می‌کند.
در حالی که لبخند، ناب‌ترین پناهگاه روح است. یک تبسم فراموش‌شده، گاه همچون نخستین پرتو خورشید است که به تاریک‌ترین اتاق می‌تابد. لحظه‌ای کوچک، خاطره‌ای قدیمی یا نگاهی گرم و غیرمنتظره، برای التیام آن فراموشی کافی‌ست.
به شرط آنکه آدم درنگی کند، برای خود چایی بریزد و دوباره خندیدن را به دلش یادآوری نماید.

Sokak Şiirleri

24 October 2026 06:48

این زمان نبود که مرا تغییر داد... بلکه آدم‌هایی بودند که به آن‌ها اعتماد داشتم و چهرهٔ واقعی‌شان را نشانم دادند.
از آن روز به بعد، نه مثل گذشته از ته دل خندیدم، و نه دیگر مثل سابق به کسی اعتماد کردم... 💔

Sokak Şiirleri

23 October 2026 14:22

Sonbaharın gelişi senin özlemin,
Rüzgarla savrulur içimdeki hüzün.
Her sararan yaprakta seni ararım,
Bir türlü silinmez kalbimden yüzün.
Yağmurlar düşerken sessiz sokaklara,
Hasretin sığmaz olur dağlara, taşlara.
Dön gel, bu hüzünlü akşam bitsin artık,
Bahar gelsin yeniden solan bağlara.
Gözlerim yoldadır, beklerim seni,
Unutma sakın o güzel günleri.
Bir gün bu hicran biter, kavuşuruz,
Gül açtırır bağında sevda gülleri.

#Şahap_Korkmaz

آمدن پاییز، دلتنگی توست،
غم درون من با باد به هر سو می‌رود.
در هر برگ زرد، به دنبال تو می‌گردم،
چهره‌ات هرگز از دلم پاک نمی‌شود.
باران‌ها که بر کوچه‌های خاموش می‌بارند،
حسرت تو در کوه‌ها و سنگ‌ها نمی‌گنجد.
بازگرد، بگذار این شامگاه غمزده به پایان رسد،
تا دوباره به باغ‌های پژمرده، بهار بازگردد.
چشمانم به راه است، به انتظار توام،
هرگز آن روزهای زیبا را فراموش نکن.
روزی این فراق به پایان می‌رسد و به هم می‌رسیم،
و گل‌های عشق در باغت شکوفا می‌شوند.

Sokak Şiirleri

21 October 2026 19:01

Gönül yarası…
Dışarıdan görünmez,
ama insanın içinde
her sessizlikte yeniden kanar.
Zaman geçer, yüzler değişir,
hatıralar uzaklaşır sanırsın;
oysa bir şarkı, bir sokak,
bir de yarım kalmış cümle
seni yine aynı yere götürür.
En çok da unutmaya çalışırken
hatırlarsın sevdiğini…
Çünkü bazı yaralar kapanmaz;
insan yalnızca onlarla yaşamayı öğrenir.

#Şahap_Korkmaz

«زخم دل…»
از بیرون دیده نمی‌شود،
اما در درون آدم،
در هر سکوتی دوباره خون‌ریزی می‌کند.
زمان می‌گذرد، چهره‌ها عوض می‌شوند،
گمان می‌کنی خاطرات دورتر شده‌اند؛
در حالی که یک ترانه، یک خیابان،
و یک جمله‌ی نیمه‌تمام،
دوباره تو را به همان نقطه بازمی‌گرداند.
بیشتر از همه، هنگامی که تلاش می‌کنی فراموش کنی،
عزیزم (یا دلداده‌ات) را به خاطر می‌آوری…
چرا که برخی زخم‌ها التیام نمی‌یابند؛
انسان تنها یاد می‌گیرد که با آن‌ها زندگی کند.

Sokak Şiirleri

20 October 2026 20:22

Sensizlik odanın ortasında kimsesiz kalmış bir masa gibi,
Gidenlerin arkasından kapanmayan o eski kapı gibi…
Adının geçtiği her sokakta adımlarımın yavaşlaması,
Ve ne kadar uzağa gidersem gideyim, göğsümün ortasında taşıdığım en ağır sızı gibi.

Sensizlik;
Takvimsiz bir sabah, haritasız bir yolculuk,
Ve ne tarafa dönersem döneyim, hep sana çıkıp da sana varamayışım gibi…

#Şahap_Korkmaz

بی‌تو بودن، مثل میزی‌ست تنها و بی‌کس در میانهٔ اتاق؛
مثل آن درِ قدیمی که پس از رفتنِ عزیزان، دیگر بسته نمی‌شود…
مثل آهسته‌شدن گام‌هایم در هر خیابانی که نامت در آن برده می‌شود،
و مثل سنگین‌ترین دردی که درست میان سینه‌ام با خود حمل می‌کنم، هرقدر هم که دور شوم.

بی‌تو بودن؛
مثل صبحی بی‌تقویم، سفری بی‌نقشه،
و مثل این‌که هر سو رو کنم، راه به تو ختم شود، اما هرگز به تو نرسم…

Sokak Şiirleri

19 October 2026 19:10

Kaldığın yer sonbaharda bülbülün gülden ayrıldığını gören toprak kadar hüzünlü, kaldığın yer ruhumu cismimden alan melek gibi merhametsiz.
Adımlarımın yorgun, gecenin sessiz ve sokakların kimsesiz olduğu bir vaktin eşiğindeyim. Ne yana baksam hatıraların solgun gölgesi, neyi yoklasam ellerimde kalan derin bir sükût. Sen benden çok uzakta, adıma karışan rüzgârların bile uğramadığı o coğrafyada; ben ise burulmuş bir yürekle, vuslatsız günlerin orta yerinde yapayalnızım.
Ömrümün tavanına asılı durur şimdi yokluğun; ne silinir gider ne de bir an olsun hafifler ağırlığı. Hangi kapıyı çalsam hüznün o ağır perdesi açılır yüzüme, hangi yola çıksam ayak izlerim hep aynı ıssızlığa çıkar.

#Şahap_Korkmaz

جایی که تو در آن مانده‌ای، به‌اندازهٔ خاکی اندوهگین است که در پاییز، جدایی بلبل از گل را به چشم می‌بیند؛ و تو، همچون فرشته‌ای بی‌رحم که روحم را از تنم می‌گیرد، مهربانی را از من دریغ می‌کنی.
در آستانهٔ لحظه‌ای ایستاده‌ام که گام‌هایم خسته‌اند، شب خاموش است و کوچه‌ها بی‌پناه و بی‌کس. هر سو که می‌نگرم، سایهٔ رنگ‌پریدهٔ خاطراتت را می‌بینم و هرچه را لمس می‌کنم، جز سکوتی عمیق در دستانم نمی‌ماند. تو در آن سرزمین دوری، جایی که حتی بادهایی که نامم را با خود دارند گذرشان به آن نمی‌افتد؛ و من، با دلی شکسته، در میانهٔ روزهای بی‌وصال، تنها و بی‌کس مانده‌ام.
اکنون نبودنت از سقفِ عمرم آویخته است؛ نه محو می‌شود و نه لحظه‌ای از سنگینی‌اش کم می‌شود. به هر دری که می‌کوبم، پردهٔ سنگین اندوه به رویم گشوده می‌شود و به هر راهی که می‌افتم، ردّ گام‌هایم باز به همان تنهاییِ بی‌انتها می‌رسد.