Telegram-канал abbasnaeemi - جامعه شناسی صلح: Unsorted

جامعه شناسی صلح

05 June 2026 01:58

➖مکاشفات شبانه

سمت ظهر است
ناگهان دلم برای مامان منیژه جانم تنگ می شود
برنامه ی عصر را عوض می کنم
می روم سمت لشت نشای عزیز

سر سفره نهار نشسته اند که می رسم.
حضرت مادر برایم برنج می کشد.

بابا حجت جانم می پرسد:
آقا حنیف چه خبر داری؟

لبخند می زنم می گویم:
قلبی!
خبر که زیاده
اما فکر کنم منظورت توافق و جنگه

می گوید:
آره. چی میشه؟

می گویم:
خبری ندارم. پیگیر نیستم.

با پرسش می گوید:
پس اینکه گفتی خبر زیاده؟!

حضرت مادر تأکید می کند:
خیره ایشاا...
چی شده؟

می گویم:
خیر که؟
آره
آره

با چشم ها و اشتیاق منتظرند
حرف بزنم.

نور از شیشه بند بلند هال
افتاده روی سفره
روی برنج ها
روی پارچ آب
انعکاس نور به زیبایی از شیشه پهن شده روی سفره

آهسته پاسخ می دهم:
اللّهُ نُورُ السَّمٰواتِ وَ الأَرْضِ
[خداوند نور آسمان ها و زمین است]

خیره نگاهم می کنند.

عصر است.
روزی دیگر است.
م. با قلب خوبش زنگ می زند.

با ذوق می گوید:
چه خبر آقای دکتر؟

با لبخند می گویم:
خبر مهم می خواین یا معمولی؟

با شوق می گوید:
اوه!
خبر مهم؟
وای چی شده؟

می گویم:
الله نور السموات و الارض!

ساکت است‌.
آن سوی خط ساکت است.
خفیف می گوید:
وای!

می گویم:
خبر از این مهمتر داریم؟
م. جان اصلا خبر اصلی همینه.
نیست؟
بقیه خبرها اصلا جعل هستند.
سایه هستند.
حقیقت خبرها در همین خبر است
چرا که داره از عشق خبر میده.
از عشق
عشق که نورش رو روی همه چی تابونده.
بر آسمان ها و بر زمین.
نمی بینیم.
کاش ببینیم.

بیدار می شوم.
چشم باز می کنم.
آفتاب صبح تیز است.
چشمم می افتد به فرش
به نور شرقی و سایه هایی از پرده
که افتاده روی گل های فرش.
انگار گل ها زیر نور رشد می کنند
گل ها زیر نور می رقصند.

باریکه های نور دوان و سیال بر فضا با من حرف می زنند.
شور دارند و با من نجوا می کنند:
همه ی معشوق ها رو رها کن.
در عشق غوطه ور شو!
رها کن
آدم ها رو، حرف ها رو، جدل ها رو، ناراستی ها رو رها کن.
رها
آغشته به عشق.
من در آغوش خودم نگهت می دارم.

نجوا می کنم درونم؛
نور کافی است مرا.

شب است.
خوابم نمی برد.
اصلا چرا باید خوابید
وقتی شب
اندک امکانی است برای خلوت
دور از همه
دور از همه در منشی ناب.
شب که برایم چنان آرام-گاه است.

عقربه های ساعت به سمت ۳ گام می گیرند.
سکوت نابی بر فضا حکمفرماست.
گاهی از خیابان اصلی خودرویی عبور می کند.
خانه شاید «تاریک» باشد اما «خاموش» نه!

بر تن خانه دست می کشم.
بر پوست و موهای زیبای خانه دست می کشم.
نوازشش می کنم.
می گویم:
می دانم
تو خاموش نیستی.
نور جاری است اینجا
بر من
در من
قبل و بعد و فوق من.
می دانم
او نور آسمان ها و زمین است.

دیر است.
در پاسخ به دکتر پ. می نویسم:
متوجهم
که شاید تکراری به نظر برسه
اما روح کلامم تکراری نیست؛
[نور السموات و الارض]

به سماع فکر می کنم.
ظاهراً هر دور، همان دور قبلی است.
اما به تعبیر فلسفیِ صدق؛
نه!
هر چرخ با چرخ قبلی متفاوت
اگرچه به ظاهر یک بروز و ظهور دارد.
هر دور در سماع
خبری نو دارد.
هر گردش یک گام بدیع است به سوی امر والا
به ژرفای درون
به اوج آگاهی.

و عاشق اینگونه است.

دکتر آ. می گوید:
آقای دکتر مطلب اخیرتون رو خوندم. خیلی خوب بود. اما باید دوباره بخونم. سنگین بود. یه جاهاییشو خوب متوجه نشدم. ترکیب فلسفه و جامعه‌شناسی بود گمونم.
کجاها سیر می کنید؟

می گویم:
فدای محبت شما
دوست عزیز من هستید.
این روزها که کمتر کسی دقیق می خونه، ارزشمنده که دقیق می خونید کلام و مقصودم رو.
مرسی.
زیاد مرسی.

می گوید:
چه خبر؟

مکث می کنم.
باز مکث.

می گویم:
خبر هست.
اما خارج از قلمرو مطالب علمیه.

چشم هایش گشاد می شود.
دست هایش را اشاره می کند:
مشتاقم بشنوم.
بفرمایید بشینید‌ لطفاً.

می گویم:
حافظ بیت عجیبی داره؛

دِل اَندر زُلفِ لیلیٖ بَند و کٰارِ عشقِ مَجنون کُن
که عٰاشِق را زیٖان دٰارد مقٰالاتِ خِردمَندی!

➖عباس نعیمی جورشری/ حنیف
| جمعه ۱۵ خرداد ۰۵ _ ۳ بامداد گیلان

@abbasnaeemi