2845
آسمانه: در تاریخ و تئوری معماری و هنر ــــــــــــــــــــــ با این نشانی با ما تماس بگیرید: asmanehchannel@gmail.com ــــــــــــــــــــــ نقل مطالب آسمانه در صورت ذکر نام این کانال و درج پیوند (لینک) آن مجاز است.
📢برگزاری جلسه‌ی دفاع از رساله‌ی دکتری معماری دانشگاه شهید بهشتی:
شناسایی و تبیین گفتمان‌های هویت ایرانی در معماری دههی ۱۳۳۰ و ۱۳۴۰
🔹پژوهشگر: میترا هاشمی
🔹استاد راهنما: دکتر زهرا اهری
🔹استاد مشاور: دکتر آرش حیدری
🔹داوران: دکتر نادیه ایمانی، دکتر بابک افشار، دکتر زهره تفضلی، دکتر حمیدرضا جیحانی
در معماری امروز ایران، داشتن «هویت ایرانی» جایگاهی مهم در سیاست‌گذاری، تولید دانش، و فعالیت حرفه‌ای دارد و مناقشات اغلب به تعیین معیارها و چندوچون تحقق آن محدود بوده است. با این حال، این میل نه بدیهی است و نه یک‌باره پدید آمده است. فهم چگونگی مسئله‌شدن «هویت ایرانی» مستلزم نظر کردن به شرایط تاریخی‌ای است که این مطالبه در آن شکل گرفت و برکشیده شد. این پژوهش برهه‌ی میان کودتای ۱۳۳۲ تا پایان دههی ۱۳۴۰ را بررسی می‌کند تا نشان دهد «هویت ایرانی» چگونه در معماری ما مسئله شد، چگونه دگرگون شد، و این دگرگونی چه نسبتی با منازعات قدرت داشت. راهبرد این پژوهش تحلیل گفتمان است تا افزون بر مضمون گفته‌ها، جایگاه و مناسبات گویندگان و امکان‌های مداخله به نام «هویت ایرانی» را در نظر گیرد. این تحلیل بر طیفی متنوع از متون تاریخی، از قوانین و اسناد رسمی تا اظهارات معماران و سیاست‌مداران و منتقدان حکومت، استوار است. با اتکا به این آرشیو مغفول، پژوهش نشان می‌دهد که از میانه‌ی دههی ۱۳۳۰، معماری جدید به نشانه‌ی بحران بدل شد و مطالبه‌ی احیای «هویت ایرانی» معماری را به عرصه‌ای برای نقد وضع موجود بدل کرد؛ مطالبه‌ای که از آغاز دلالتی یگانه نداشت. معماران مدرن این گفتار را بازتعریف و به امکانی برای تثبیت مرجعیت حرفه‌ای خود بدل کردند. با گسترش پروژه‌ی نوسازی دولت، «هویت ایرانی» میدان منازعه‌ای میان نیروهای سیاسی، دستگاه اجرایی، و معماران شد و کوشش ناکام برای الزام قانونی آن نیز ابهامش را آشکار کرد، بی‌آنکه معیاری مشترک تثبیت شود. در دههی ۱۳۴۰، حکومت این گفتار را در خدمت نوسازی و مشروعیت‌بخشی به خود به کار گرفت. تشکیل نهادها به مسئله مرجعیت رسمی بخشید، اما اختلاف‌ها بر سر آن را پایان نداد. بسط خواسته‌ی «هویت ایرانی» به بازار ساختمان و بازنمایی‌های عمومی بر نفوذ آن افزود و هم‌زمان مقاومت در برابر صورت‌های تجاری و تحمیلی آن را برانگیخت. بدین‌ترتیب، معنا و کارکرد «هویت ایرانی» در معماری نه ثابت ماند و نه فقط از یک موضع قدرت صادر شد. این مفهوم در منازعاتْ پیوسته تغییر یافت و امکانی برای مداخله، کسب مرجعیت، مشروعیت‌بخشی، و مقاومت شد. هژمونی آن نیز نه بر اجماع در تعریف، بلکه بر نهادینه‌شدن مسئله همراه با تداوم اختلاف استوار بود. بنابراین، برخلاف روایت‌هایی که پیدایش این مسئله را به ورود اندیشه‌های غربی، ابتکار برخی معماران، یا سیاست‌های حکومت نسبت می‌دهند، این پژوهش از دگرگونی آن در مناسبات متغیر قدرت حکایت می‌کند تا امکان به پرسش کشیدن بداهت «هویت ایرانی» در معماری امروز را نیز فراهم سازد.
🔸زمان: سه‌شنبه، ۱۲ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۴
🔸مکان: دانشکده‌ی معماری و شهرسازی دانشگاه شهید بهشتی، سالن دفاع گروه دکتری
#خبر #میترا_هاشمی
@asmaaneh
📢حلقه‌ی نوروزگان
در ایران‌شناسی، تاریخ هنر و معماری
▪️یادآوری برگزاری مجلس دوم
«سنبوسه، سلطان محمود و کمپانی هند شرقی»
بابک ونداد و امیرحسین مقتدایی
🔸زمان: جمعه ۸ آبان‌ماه ۱۴۰۵، ساعت ۹:۴۵ تا ۱۳
🔸مکان: کتاب‌فروشی حلزون در یوسف‌آباد
با همکاری کتاب‌فروشی حلزون
حلقه‌ی نوروزگان برگزار کننده‌ی رویدادهایی است که در هر یک پژوهشی تازه در قالب روایتی نو پیش روی مخاطبان قرار می‌گیرد. تلاش بر این است که حاضران قدم‌به‌قدم با پرسش‌ها و سرنخ‌ها و مسیر کشف و فرایند پژوهش همراه شوند. امیدواریم این مجالس میزبان حلقه‌ای گسترده از علاقمندان و پژوهشگران ایران‌شناسی، تاریخ هنر و معماری باشد.
مجالس بعدی در ادامه‌ی فصل نخست:
🔹مجلس سوم: «لاله‌زار: روایت یک لباس جدید»
زهرا مصدق
جمعه ۶ آذرماه
#حلقه‌ی_نوروزگان #خبر
@Asmaaneh
📢مرکز مستندنگاری و مطالعات معماری و مرمتِ دانشکده‌ی معماری و شهرسازی دانشگاه شهید بهشتی برگزار می‌کند:
معماری ایران در روزگار سلجوقیان
🔹از مجموعه‌نشست‌های درس
پژوهش در تاریخ معماری ایران ۳ (دوره‌ی اسلامی)
🔸سخنران:
کامبیز حاجی قاسمی
🔸زمان: یکشنبه ۱۰ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۹ تا ۱۲:۳۰
🔸مکان: دانشگاه شهید بهشتی، دانشکده‌ی معماری و شهرسازی، تالار شهید دلبری
#خبر
@asmaaneh
📢چهارمین نشست از مجموعه نشست‌های پژوهشی سیزدهمین دوسالانه ملی هنر سرامیک ایران:
فرم و رسانه در زیبایی‌شناسی معاصر
🔹سخنران: امیر مازیار
🔹زمان و مکان برگزاری: امروز، ۴ آبان، ساعت ۱۶، موزه‌ی هنرهای معاصر تهران
#خبر
@asmaaneh
📘معرفی کتاب: «از تاریخ شاهان تا حکایت مردمان: نقاشی‌های ایرانی در مرقعات دیتس»
برنارد اکین، چارلز ملویل، دیوید جی. راکسبرو، کارن روردانتس
ترجمه‌ی آزاده لطیف‌کار
نشر نی، مجموعه‌ی «در اقلیم هنر»، ۱۴۰۴
مرقعات دیتس (Diez A fol.70-74) که از ارزشمند‌ترین منابع در تاریخ‌نگاری هنر ایران به شمار می‌روند دربرگیرنده‌ی مجموعه‌ای غنی از آثار نقاشی، خوشنویسی، تذهیب و طراحی از ایران دوران ایلخانی و تیموری‌‌اند که در سفری غریب و طولانی از کتابخانه‌های دربار ایران به کتابخانه‌ی دولتی برلین راه یافته‌اند. کتاب حاضر مجموعه‌ای از چهار مقاله به قلم چهار پژوهشگر برجسته‌ی هنر ایران در باب این مرقعات و نقاشی‌های ایرانی آنها است.
در نخستین مقاله که در حکم مدخلی به مرقعات دیتس است، دیوید راکسبرو به منشأ و جزئیات نسخه‌شناختی این مرقعات و ماجرای دگردیسی آنها طی قرون پرداخته است. در سه مقاله‌ی دیگر چارلز ملویل، برنارد اُکین و کارین روردانتس بر رابطه‌ی تصاویر و متون مربوط به آنها متمرکز شده‌اند، و با بررسی نقاشی‌هایی که زمانی زینت‌بخش دستنویس‌هایی با موضوعات مختلف تاریخی، حماسی و ادبیات عامیانه بوده‌اند، چشم‌انداز گسترده‌ای به محتوای متنوع و کمتر کاویده‌شده‌ی نقاشی ایرانی در قرن هشتم هجری پیش چشم علاقه‌مندان به هنر ایرانی گشوده‌اند. از مزایای مقالات گردآمده در این مجلد می‌توان به این نکته اشاره کرد که در آنها هم تلاش شده متونی که این نقاشی‌ها ابتدائاً در دلشان جا داشته‌اند به مدد بررسی نسخه‌شناختی و تاریخی مشخص شوند و هم تلاش شده غنای درونی این آثار و نسبتشان با یکدیگر و با دیگر آثار سنت نقاشی ایرانی روشن گردد. مطالعه‌ی این مقالات برای پژوهندگان رشته‌های تاریخ هنر، فلسفه‌ی هنر، پژوهش هنر، زیبایی‌شناسی و محققان ادبیات، تاریخ، سیاست و جامعه‌شناسی تاریخی مفید خواهد بود.
برای مشاهده‌ی اطلاعات بیشتر دربارهی کتاب به [این پیوند] مراجعه کنید.
#معرفی_کتاب #برنارد_اکین #چارلز_ملویل #دیوید_جی_راکسبرو #کارن_روردانتس
@asmaaneh
✏️ در خانه و آواره
دربارهی نمایش «پر از رنج و شگفتی» [ص۲ از ۲]
🔺- از نام شخصیت‌ها پیداست که این داستان در ایران می‌گذرد. منتها جز این شاهد و چند نشانه‌ی دیگر ایرانی بودن این خانواده قوت نمی‌گیرد، چنانکه با عوض کردن اسم‌ها و تغییر چندی از جزئیات می‌تواند داستان خانواده‌ای در هر جای دنیا باشد. از این جهت ایرانی بودن این خانواده در حد اشاره باقی می‌ماند و ساخته نمی‌شود (با این حال نباید بی‌انصافی کرد و عواقب صراحت و مسائل مربوط به سانسور را در این امر نادیده گرفت).
- البته به نظر این اثر می‌کوشد با اینجا و اکنون ایران ارتباط برقرار کند، و شرایط زندگی در ایران را در سطح فردی و جمعی بازنمایی کند: مردمانی که برای بقا نفس‌نفس می‌زنند، کودکانی ابدی که اگر والدین و پول والدین نباشد از نظر اقتصادی تاب نمی‌آورند و آنچه خود اندوخته‌اند در حد «شیرینی/رشوه» هم کارگر نمی‌افتد، روابط فردی‌ای که چالش‌ها و بحران‌هایش و حتی در سطحی پیوند‌هایش! بیش از همه بر اقتصاد و ناتوانی افراد در استقلال اقتصادی استوار است، شرایطی چنان دشوار که مادر و پدر حتی نمی‌توانند به تمامی بکَنند و کامل بمیرند. هر بازنمایی گونه‌ای خلق دگرباره‌ی موقعیت و مسئله است. بازنمایی شرایط در این نمایش بر انسداد موجود تأکید می‌کند و به روایتی رهایی‌بخش از مسئله نمی‌رسد.
#یادداشت #سینا_ایمان‌پور
@asmaaneh
✏️ در خانه و آواره
دربارهی نمایش «پر از رنج و شگفتی»
سینا ایمان‌پور
#یادداشت #سینا‌‌ـ‌ایمان‌پور
@asmaaneh
📘کتاب تازه: «گچ‌بری در معماری ایران و سرزمین‌های همسایه: پژوهش‌های نو، افق‌های تازه»
Srucco in the Architecture of Iran and Neighboring lands: New researches, New Horizons
از مجموعه‌ی هنر و باستان‌شناسی جهان اسلامی (Arts and Archeologyof the Islamic world)
🔸ویراستاران علمی: لورنتس کرن
آنا ماریا گربانوویچ
ایمان آقاجانی
مسلم میش‌مست‌نهی
انتشارات بریل، ۲۰۲۶
این کتاب به بررسی گچ‌بری به‌مثابه‌ی یکی از محمل‌های بنیادین آرایه‌های معماری در ایران دوران اسلامی و سرزمین‌های هم‌جوار می‌پردازد. مقالات این مجموعه طیفی از محوطه‌ها، مواد و مصالح، و دلالت‌های معنایی را از دوران باستان پسین تا اعصار اسلامی کاوش می‌کنند. کتاب با بهره‌گیری از رشته‌هایی چون تاریخ هنر، باستان‌شناسی، علوم حفاظت و زیبایی‌شناسی، پژوهش‌هایی نویافته و رویکردهایی میان‌رشته‌ای پیش می‌نهد که مرزهای دانش کنونی را گسترش می‌دهند. این نوشتارها دامنه‌ای از موردپژوهی‌های متمرکز تا تأملات روش‌شناختیِ فراگیرتر را در بر می‌گیرند. این کتاب که برآمده از همایش سال ۲۰۲۲ در دانشگاه بامبرگ است، پژوهشگرانی از ایران، اروپا و آمریکای شمالی را در کاوشی چندجانبه گرد هم آورده است.
📎برای مشاهده‌ی متن کتاب به [این پیوند] مراجعه کنید.
#کتاب_تازه
@asmaaneh
مجلس دوم حلقه‌ی نوروزگان در تاریخ ۱ آبان‌ماه ۱۴۰۵ به علت بیماری یکی از سخنرانان لغو و به جمعه ۸ آبان‌ماه موکول شد.
Читать полностью…
✏️از خانقاه تا کافه؛
دربارهی سرگذشت یک بنا (خانقاه نعمت‌اللهی بابل)
امیر مازیار
در کودکی، شاید تا حدود ده سالگی، در دههی شصت چندبار همراه پدرم به خانقاه نعمت‌اللهی بابل رفته بودم. خانقاه حیاطی وسیع و باصفا داشت با درختانی کهنسال و گیاهانی انبوه. در میان این حیاط بزرگ ساختمان اصلی خانقاه قرار داشت. این ساختمان بنای معمارانه‌ی شاخصی نبود اما ویژگی‌هایی داشت که در خانقاه‌های نعمت‌اللهی شهرهای دیگر مانند مشهد، ساری، لنگرود و رودسر هم مشاهده کرده‌ام. گمان می‌کنم احتمالاً در دههی چهل و پنجاه که تشکیلات خانقاه نعمت‌اللهی در ایران گسترش می‌یافت اولیای خانقاه طرح بناهایی نسبتاً متحدالشکل را در زمین‌های نسبتاً وسیع ریختند و عموماً در کنار بنای اصلی حیاط‌هایی دل‌‌گشا با گل‌آرایی و باِغ‌آرایی خاص خودش ساخته می‌شد. شاید جا داشته باشد که کسی دربارهی ایده‌ی ساخت این بناها، افراد موثر در آنها، فرمشان و نسبتشان با اندیشه‌ها و سیاست‌های حاکم بر زمانه پژوهشی بسامان انجام دهد ( تعدادی از این بناها با همان کارکرد خانقاهی اکنون دایر و موجودند) . عموماً این خانقاه‌ها را وقف می‌کردند، از جمله برای اینکه از تعرضهای بعدی در امان بمانند که البته این ایده برای خانقاه بابل موثر نیفتاد.
امام جمعه‌ی آن زمان بابل به‌جد با عرفان و تصوف مخالف بود. به‌تدریج مجال بر خانقاه و خانقاهیان تنگ شد و در نهایت مسئولان شهر به پشتوانه‌ی نظر امام جمعه خانقاه وقفی را تصرف کردند . نمونه‌ای نوعی از نزاع‌های عقیدتی و فرقه‌‌ای که در تاریخ ایران کم نبوده است خصوصاً در بین فقیهان و صوفیان. متولیان جدید خانقاه رنگ و رد صوفی‌گری را تا آنجا که می‌توانستند از بنا پاک کردند؛ دیوارها را رنگ کردند، روی آنها شعار نوشتند، در سردر تغییراتی دادند (و فکر کنم کتیبه‌‌‌ی ورودی را پوشاندند) و دردناک‌تر از همه درختان کهنسال خانقاه را قطع کردند و احتمالاً در حیاط و باغچه‌ها و خود بنا هم تغییراتی دادند. می‌گویم احتمالاً چون پس از این واقعه بنا در اختیار بنیاد شهید قرار گرفت و امکان رفت و آمد به آن وجود نداشت و دیگر نتوانستم داخل بنا را ببینم.
در طول دهه‌های بعد این بنا کاربری‌های گوناگونی پیدا کرد و ظاهراً مدتی سالن جلسات بنیاد شهید و زمانی هم مدرسه‌ای دخترانه بود.
اما این بار که به بابل رفتم و از جلوی خانقاه سابق گذشتم با کمال حیرت دیدم که دیوارهای بیرونی را خراب کرده‌اند و نرده‌هایی آهنی گذاشته‌اند که حیاط بنا را به دید ناظر بیرونی می‌آورد و خود مکان هم که احتمالاً واگذار شده اکنون به کافه تبدیل شده است. حالا می‌شد دوباره در این مکان خاطره‌های کودکی قدم گذاشت و در ساختمان چرخید. در بازدید احساس کردم به رغم تغییرات بسیار بخش مهمی از ویژگی‌های اولیه حفظ شده است . حیاط هم با وجود تغییرات کلی بخشی از صفای خود را به لطف رسیدگی و باغچه‌کاری جدید بازیافته بود. بر میزی نشستم و متوجه میزبانان و مهمانان تازه بنا شدم.
تبدیل بنا از خانقاه به کافه تداعی‌هایی عجیب در ذهنم داشت؛ از نسبت سیاست با تغییرات بنا تا نسبت کلی این تغییرات با تحولات زمانه: خانقاه زمانی پناه‌گاه روشنفکران و متفکران دههی چهل و پنجاه و حتی دههی شصت بود. از نصر و شایگان و پورجوادی تا مهرجویی مقتول و بیژن الهی و دیگران. اما به نظر می‌رسد در سال‌های اخیر خانقاه جای خود را به چیزهایی دیگر از جمله به کافه داده است و ارزش‌هایی متفاوت بر جای ارزش‌های خانقاهی نشسته‌اند. طنز روزگار را که این بنا هم، گرچه نه به خواست خود یا متولیانش، همین سرنوشت را طی کرده‌است! خانقاهی که کافه شده‌‌است سخنهای بسیار برای اهل تاریخ و اندیشه دارد!
صوفی صومعه عالم قدسم لیکن
حالیا دیر مغان است حوالت‌گاهم
🔹بازنشر از:
/channel/amirmaziar1/661
#امیر_مازیار #یادداشت
@asmaaneh
🔷پروژههای نوروزگان | ۶
🔹 چهارراه
گذری برای اندیشه‌ها
✏️خواندن و ساختن ۸: ساختن با عشق
نقش همدلی و شور تنانه در ساخت خانه در داستان مارپیچ [ص۲ از ۳]
🔺«می‌توانستم با نهایت دقت دربارهی او فکر کنم، نه به این که چطور ساخته شده، که طرز مبتذل و پیش‌پا افتاده‌ی فکر کردن به او بود، بلکه به این که چطور از بی‌شکلی فعلیش تبدیل به یکی از بی‌نهایت شکل ممکن می‌شد و باز خودش باقی می‌ماند. فکر شکل‌هایی را که ممکن بود به خودش بگیرد نمی‌کردم، فکر کیفیت خاصی را می‌کردم که با گرفتن آن شکل‌ها به آنها می‌داد».
اما کمی نمی‌گذرد که نگران می‌شود نکند کسی قاپ معشوقش را بدزدد یا پیام‌ها و ارتباط‌های موجود ناخوانده‌ای این وسط بیاید و باعث شود ارتعاش‌های او را با دیگری اشتباه بگیرد و پیامش را درست متوجه نشود. پس این‌بار اضطراب و نگرانی او را مجبور می‌کند تا هرچه بیشتر و متمایز‌تر تولید کند و ارتعاش‌ها و موادی مختص خود و گفت‌وگویشان بیافریند.
«آن وقت بود که شروع به ترشح ماده‌ی آهکی کردم. می‌خواستم چیزی بسازم که حضور مرا به صورتی اشتباه‌نشدنی نشان بدهد، چیزی که سپر حضور فردی من در مقابل بی‌ثباتی دیمی دیگران باشد. حالا نمی‌خواهم روده‌درازی کنم و از اصالت این هدفم تعریف کنم. همان کلمه‌ی اولی که گفتم کافی است: ساخت».
او با اشتیاق و زحمت بسیار برای پیام‌رسانی بهتر و البته اضطراب و ترس از دست دادن، ماده‌ای آهکی تولید می‌کند. ماده‌ای که باعث پدید آمدن پوسته‌ای صدف مانند دور او می‌شود. به این ترتیب او هم‌زمان که با آن غریبه‌ی ناشناخته ارتباط برقرار می‌کند، بدنش هم تکامل پیدا می‌کند و خانهای می‌سازد، یا بهتر است بگوییم بدون این که خودش بخواهد خانه‌اش هم در این فرآیند دوستی و پیام‌رسانی ساخته می‌شود و از مواد شیمیایی دریافتی و پاسخ‌ها، می‌فهمد که آن دیگری هم در حال تقلید از او و ساخت خانهای برای خودش است.
«این پوسته چیزی به غیر از من بود و با این حال همچنین اصیل‌ترین قسمت من؛ شرح هویت من، ترجمه‌ی تصویر من به نظام موزونی از حجم‌ها و خط‌ها و رنگ‌ها و ماده‌ی سخت. تصویر او هم بود، چون در همان حال او هم داشت برای خودش پوسته‌ای شبیه مال من می‌ساخت و من بدون این که بدانم داشتم از او تقلید می‌کردم و او بدون این که بداند داشت از من تقلید می‌کرد.»🔻
#یادداشت #علی_طباطبایی
@asmaaneh
📢حلقه‌ی نوروزگان
در ایران‌شناسی، تاریخ هنر و معماری
▪️اعلان مجلس دوم
«سنبوسه، سلطان محمود و کمپانی هند شرقی»
بابک ونداد و امیرحسین مقتدایی
🔸زمان: جمعه ۱ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۹:۴۵ تا ۱۳
🔸مکان: تهران، کتاب‌فروشی حلزون در یوسف‌آباد
🔸ثبت‌نام از ۲۳ تا ۲۹ مهرماه ۱۴۰۵
ظرفیت ۱۳ نفر
🔹ثبت نام از اینجا
از پاییز سال ۴۲۲ق که مسعود غزنوی در دشت شابهار در اطراف غزنین اتراق کرده بود و ندیمان را بخواند و شراب و مطربان خواست و دستور داد طبق‌های نواله و سنبوسه برای اعیان و اشراف بیاورند تا ۵۰۰ سال پس از آن در سطرهای آغازین قدیمی‌ترین کتاب آشپزی فارسی در قلب هند، آنگاه که نویسنده پاتیلِ نقره و زر راست کرد تا سنبوسه‌ها پر کند، غذایی دست به دست شده است تا به امروز برسد. در این مسیر، علاقه به این غذا باعث شد جایی در میان ذائقه‌های گوناگون پیدا کند و به یکی از خوراک‌های فراگیر تبدیل شود. این غذای ساده که امروز خیابان‌های شهرهای جهان را فتح کرده است، زمان‌ها و مکان‌های دور و درازی را طی کرده تا به ما برسد. مسیری که دنبال کردن آن تاریخ و ذائقه را در هم می‌آمیزد.
با همکاری کتاب‌فروشی حلزون
#حلقه‌ی_نوروزگان #خبر
@asmaaneh
📢 سازمان اسناد و کتابخانه‌ی ملی ایران برگزار می‌کند:
گفتگو دربارهی کتاب «ایران به روایت کرزن»
🔸سخنرانان:
منصوره اتحاديه
شهلا طهماسبی
هوشنگ امیراحمدی
علیرضا ملائی توانی
دبير نشست: محمدعلی نیازی
🔸زمان: ۲۵ مهر ۱۴۰۵، ساعت ۱۵ تا ۱۷
🔸مکان: کتابخانه‌ی ملی ایران، اندیشگاه فرهنگی
#خبر
@asmaaneh
📢درس‌گفتار «قرائت و فهم آثار تاریخ معماری، ۱۳۹۱»
🔸فهرست جلسات و پیوند آنها به یوتیوب
۱. بناها، از دیروز تا امروز
۲. اثر و انسان
۳. پرداختن به «خود معماری» یعنی چه؟
۴. زمان‌پریشی و فهم معماری (۱)
۵. زمان‌پریشی و فهم معماری (۲)
۶. دیدگاه، پارادایم، رویکرد، روش
۷. ارسن شیخ عبدالصّمد اصفهانی، نطنز (حمیدرضا پیشوائی)
۸. انواع رویکردها به اعتبار اثر معماری
۹. فرمالیسم (۱): مقدمه
۱۰. فرمالیسم (۲): بررسی مقاله‌ی «از مسجد امام اصفهان بیاموزیم»
۱۱. فرمالیسم (۳): بررسی مقاله‌ی «جایگاه آثار تاریخ معماری در آموزش طراحی معماری»
۱۲. فرمالیسم (۴): بررسی مقاله‌ی «نقد اثر معماری با صورت اثر»
۱۳. فرمالیسم (۵): نیروهای ادراک بصری در معماری (۱)
۱۴. فرمالیسم (۶): نیروهای ادراک بصری در معماری (۲)
۱۵. فرمالیسم (۷): مسجد کبود تبریز (مهدی سلطانی)
۱۶. فرمالیسم (۸): نیروهای ادراک بصری در معماری (۳) (حمیدرضا پیشوائی)
۱۷. فرمالیسم (۹): نیروهای ادراک بصری در معماری (۴) (حمیدرضا پیشوائی)
۱۸. فرمالیسم (۱۰): نیروهای ادراک بصری در معماری (۵) (حمیدرضا پیشوائی)
۱۹. فرمالیسم (۱۱): مروری بر اصول فرمالیسم در فهم اثر هنری (حمیدرضا پیشوائی)
۲۰. فرمالیسم (۱۲): کاستی‌های فرمالیسم در فهم مسجد کبود تبریز (سینا سلطانی)
۲۱. ارسن مزار شیخ احمد جام (۱) (جواد خسروی)
۲۲. ارسن مزار شیخ احمد جام (۲) (جواد خسروی)
۲۳. ارسن مزار شیخ احمد جام (۳): بحث در خدمات و صدمات فرمالیسم
۲۴. قرائت، فهم، معنا (۱) (محمد فلاح)
۲۵. قرائت، فهم، معنا (۲) (محمد فلاح)
۲۶. معبد آناهیتا، بیشاپور (حمیدرضا پیشوائی)
۲۷. فرمالیسم روسی (۱) (حمیدرضا پیشوائی)
۲۸. فرمالیسم روسی (۲) (حمیدرضا پیشوائی)
۲۹. ساختارگرایی (۱) (زهرا اهری)
۳۰. ساختارگرایی (۲) (زهرا اهری)
۳۱. ساختارگرایی (۳) (زهرا اهری)
۳۲. ساختارگرایی (۴) (زهرا اهری)
۳۳. پساساختارگرایی (حمیدرضا پیشوائی)
۳۴. ساخت‌شکنی (حمیدرضا پیشوائی)
۳۵. مفهوم سیاق (کانتکست) (۱) (محمد فلاح)
۳۶. مفهوم سیاق (کانتکست) (۲) (محمد فلاح)
۳۷. تاریخیگری و معرفت تاریخی (محمد فلاح)
۳۸. داستان مادی فدن در اصفهان صفوی (۱) (صفا محمودیان)
۳۹. داستان مادی فدن در اصفهان صفوی (۲) (صفا محمودیان)
#درس_گفتار #مهرداد_قیومی
@asmaaneh
📢برگزاری جلسه‌ی دفاع از رساله‌ی دکتری معماری دانشگاه شهید بهشتی:
شناسایی و تبیین گفتمان‌های هویت ایرانی در معماری دههی ۱۳۳۰ و ۱۳۴۰
🔹پژوهشگر: میترا هاشمی
🔹استاد راهنما: دکتر زهرا اهری
🔹استاد مشاور: دکتر آرش حیدری
🔹داوران: دکتر نادیه ایمانی، دکتر بابک افشار، دکتر زهره تفضلی، دکتر حمیدرضا جیحانی
🔸زمان: سه‌شنبه، ۱۲ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۴
🔸مکان: دانشکده‌ی معماری و شهرسازی دانشگاه شهید بهشتی، سالن دفاع گروه دکتری
#خبر #میترا_هاشمی
@asmaaneh
📢 مدرسه‌ی نوروزگان برگزار می‌کند:
درس‌گفتار «چگونه به موسیقی ایرانی گوش کنیم؟»
🔹احمد صدری
🔸زمان: روزهای چهارشنبه از ۲۰ آبان ۱۴۰۵ ـ از ساعت ۱۷ تا ۱۹
🔸مکان: مجموعه‌ی فرهنگی تفریحی عباس‌آباد، خانه‌ی موسیقی تهران
🔸این درس‌گفتار‌ها طی سه جلسه و به‌صورت حضوری برگزار می‌شود. برای ثبت‌نام در این دوره به پیوند زیر مراجعه کنید:
https://nowruzgan.com/school/
#درس_گفتار #احمد‌ـ‌صدری
@asmaaneh
📢گروه مطالعات تاریخ هنر اسلامی غبار برگزار می‌کند:
🔹سفرهای فرنگ و جهان معماری ناصرالدین شاه
🔹هجدهمین نشست از سلسله نشست‌های «گفتارهایی در تاریخ هنر اسلامی»
🔸سخنران: حمیدرضا پیشوایی
🔸زمان: پنجشنبه ۷ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۸، به‌صورت مجازی در صفحه‌ی گروه مطالعات هنر اسلامی غبار
📎برای اطلاعات بیشتر و دریافت لینک حضور در جلسه به [کانال تلگرام غبار] مراجعه کنید.
#خبر #حمیدرضا_پیشوایی
@asmaaneh
🔷پروژههای نوروزگان | ۱
🔹عاملان معماری در اسناد قاجاری
نگاهی به چند نمونه از اسناد
📘معرفی کتاب: «از تاریخ شاهان تا حکایت مردمان: نقاشی‌های ایرانی در مرقعات دیتس»
برنارد اکین، چارلز ملویل، دیوید جی. راکسبرو، کارن روردانتس
ترجمه‌ی ازاده لطیف‌کار
نشر نی، مجموعه‌ی «در اقلیم هنر»، ۱۴۰۴
🔸فهرست کتاب:
مقدمه
فصل اول: هاینریش فن دیتس و مرقعات همنام او
مرقع شماره‌ی ۷۰ دیتس
مرقع شماره‌ی ۷۱ دیتس
مرقع شماره‌ی ۷۲ دیتس
مرقع شماره‌ی ۷۳ دیتس
مرقع شماره‌ی ۷۴ دیتس
فصل دوم: تصویر دوران ترکی-مغولی در مرقعات دیتس
مقدمه
جهان بیرون و زندگی نظامی
جهان درباری و تشریفاتی
نتیجه‌گیری
قدردانی
فصل سوم: شاهنامه‌ی بزرگ جلایری
نقاشی در ابتدای دوره‌ی جلایری
نقاشی‌های اصلی شاهنامه‌ی بزرگ جلایری
دیگر تصاویر شاهنامه‌ی بزرگ جلایری
نقاشی‌های جلایری در مرقعات دیتس
نتیجه‌گیری
فصل چهارم: از مغول تا تیموری: کمال و نقصان در نقاشی ایرانی
🔹برای مطالعه‌ی بخشی از مقدمه‌ی کتاب به [این پیوند] مراجعه کنید.
#معرفی_کتاب #برنارد_اکین #چارلز_ملویل #دیوید_جی_راکسبرو #کارن_روردانتس
@asmaaneh
✏️ در خانه و آواره
دربارهی نمایش «پر از رنج و شگفتی» [ص۱ از ۲]
سینا ایمان‌پور
نمایش را مادر و پدر یک خانواده می‌آغازند، والدینی که یکی پس از دیگری مرده‌اند، و اکنون هر دو بر فراز آسمان تاب می‌خورند، منتها هنوز به بندی بدین دنیا آویخته شده‌اند، و آن بند فرزندانشان است یا آنچنان که در خودِ نمایش بدان تأکید می‌شود «خانواده»! در همان ابتدا والدین، در عالم مردگان، با سخنی پیشگویانه عاقبت کش‌مکش‌های بعدی را افشا می‌کنند: دیری نمی‌گذرد که اعضای خانواده باری دیگر به یکدیگر می‌پیوندند. کمی بعد چهار فرزند خانواده وارد صحنه می‌شوند.
- زمینی که بچه‌ها روی آن زندگی می‌کنند، درواقع یک سقف شیب‌دار است. بازیگران روی آن چنان رفتار می‌کنند که انگار درون فضایی داخلی و «زیر» سقف خانه هستند، ولی آنچه بیننده می‌بیند این است که گویی بازیگران، مانند سیل‌زدگان، «روی» بام خانه و زیر سقف آسمان زندگی می‌کنند، و عوامل ساخت‌وساز شهرداری، که با چند جرثقیل و کامیون اسباب‌بازی زیر این بام نشان داده شده‌اند، مانند سیل در پی آن‌اند که پی‌های این خانه را ویران کنند، امری که کمی بعد معلوم می‌شود مسئله‌ی کنونی این خانواده است، البته نه مسئله‌ی اصلی، بلکه عاملی که قرار است طی داستان بحران اصلی را آشکار کند.
- معماریِ صحنه هوشمندانه است: زمین شیب‌دار از همان ابتدا «خانه» را تداعی می‌کند، ولی همان‌طور که بازیگران نمی‌توانند به‌راحتی روی شیب‌ها بایستند، در این خانه هم نمی‌توان قرار گرفت. شخصیت‌ها مدام هنگام بالا و پایین رفتن از شیب‌ها در تنش‌اند (چنانکه حتی گاه بیننده را هم کلافه می‌کند!) و این تنش در خدمت تنش موجود در داستان قرار می‌گیرد و به داستان و بازی‌ها فایده می‌رساند. ترکیب این شیروانی با چراغ سقف، که مانند خورشید و ماه است، و همچنین ابرهایی که والدین از آنها آویزانند، بر بی‌پناهی و آوارگی این خانواده تأکید می‌کند، و گویی خودِ خانه با سُراندن شخصیت‌ها به بیرون از خود ایشان را از خود می‌راند. چنین است که از همان ابتدا خانه خود تبدیل به یک کاراکتر در داستان می‌شود، کاراکتری که در پیشبرد داستان عاملیتی عینی دارد.
- پیداست تلخی آنچه تصویر شد، ولی به نظرْ زبان روایت، که حالتی فکاهی و موزیکال دارد، می‌کوشد بر تلخی ماجرا ندمد و از این داستان یک نکبت حال‌خراب‌کن نسازد، و حتی گاه بینندگان را به خنده بیندازد. اما تلخی زندگی شخصیت‌ها خود چند سطح دارد: در سطح «سیاسی‌ـ‌حقوقی» شهرداری تنها برای ارضای شهوتِ «درآمدی بیشتر» زمین خانواده‌ای را در طرح عمرانی می‌اندازد و در پی آن مشتی اصطلاح حقوقی، از «اسقاط» گرفته تا «خیارات»، قطار می‌شود تا اهل خانه حتی نفهمند برای کشیده خوردن صورتشان را کدام‌وری کنند! تدبیر ساده‌دلانه‌ی «شیرینی دادن» هم تنها به شیرین‌کامی عوامل شهرداری می‌انجامد و راه به جایی نمی‌برد.
- سطح دوم سطح «وجودی» است. چنان که گذشت، خود خانه با راندن اهالیْ «خانه»ای برای ساکنانش نمی‌سازد و جایی برای قرار نمی‌شود، و گویی از پیش تصمیمش را برای آوارگی ایشان گرفته است. همه می‌کوشند به نحوی درد را علاجی کنند: یکی با استبداد، دیگری با دستکاری روانی، فردی با نوستالژی، کسی با آنارشی. چه حاصل، که هر تلاشی فقط بیش از پیش بی‌پناهی ایشان را به صورتشان می‌کوبد.
- آخرین سطح «تقدیر» است. آن سخن پیشگویانه‌ی ابتدای داستان، خبر از فرجام ماجرا می‌دهد. شخصیت‌ها، متوهم از عاملیت خود، هرکدام دست‌وپایی می‌زنند، بی‌خبر از اینکه خود عاملانِ سرنوشتند، و بدین صورت در نهایت تراژدی‌ای خلق می‌شود. لابد اعضای خانواده باری دیگر در عالم مردگان به هم می‌پیوندند، اما با تضادهایی که در عالم زندگان رفع نشد به نظر نمی‌آید که حتی مرگ ایشان را رستگار کرده باشد.🔻
#یادداشت #سینا_ایمان‌پور
@asmaaneh
📢موزه‌ی ملی ایران با همکاری پژوهشگاه میراث فرهنگی و گردشگری برگزار می‌کند:
آیین یادبود زنده‌یاد دکتر یوسف مجیدزاده
🔸زمان: یکشنبه ۳ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۴ تا ۱۶
🔸مکان: سالن همایش موزه‌ی ملی ایران
#خبر
@asmaaneh
🔷پروژههای نوروزگان | ۷
🔹دانشنامه‌ی فرهنگ آشپزی ایرانی
🔸مدیر پروژه: بابک ونداد
🔹بخش اول: معرفی
امروزه وقتی می‌خواهیم از دوستی پذیرایی کنیم، میوه، شیرینی و خوردنی‌های مختلف روی میز می‌چینیم. اما شاه‌عباس چگونه از مهمانانش پذیرایی می‌کرد؟ چه خوراکی‌هایی پیش روی آنها می‌گذاشت و اگر قرار بود میوه‌ای برایشان بیاورند، آن میوه چه بود؟
سیب‌زمینی، گوجه‌فرنگی و دیگر مواد غذایی جدید چه زمانی و چگونه به سفره‌ی ایرانی راه یافتند؟ چرا در ایران به اسپاگتی «ماکارونی» می‌گوییم؟ غذاهای فرنگی چگونه و با چه دستورهایی به جامعه‌ی ایرانی معرفی شدند؟
دانشنامه‌ی فرهنگ آشپزی ایرانی می‌کوشد به این پرسش‌ها و پرسش‌های مشابه، از سه مسیر پاسخ دهد. تاکنون ده آشپزی‌نامه‌ی تاریخی در این پروژه بررسی شده و اطلاعات مربوط به دستورهای پخت و مواد غذایی آنها استخراج و به بانک اطلاعاتی دانشنامه افزوده شده است. این اطلاعات به‌زودی در دسترس عموم قرار خواهد گرفت.
🔹برای مطالعه‌ی نسخه‌ی کامل این یادداشت به پیوند زیر مراجعه کنید:
پیوند
#نوروزگان #پروژههای_نوروزگان #دانشنامه‌ی_فرهنگ_آشپزی_ایرانی
@Asmaaneh
◾️یوسف مجیدزاده، باستان‌شناس نامدار، دوشنبه ۲۷ مهر ۱۴۰۵ درگذشت.
یوسف مجیدزاده سال‌ها استادیار گروه باستان‌شناسی و تاریخ هنر دانشگاه تهران بود و پس از بازنشستگی به پاریس رفت. او در دههی هشتاد پس از حفاری‌ها و قاچاق گسترده‌ی تمدن جیرفت به دعوت مسئولان میراث فرهنگی به ایران بازگشت و کاوش در این منطقه را به دست گرفت.
مجیدزاده همچنین تپه ازبکی در استان البرز، کنار صندل در کرمان، و تپه قبرستان در دشت قزوین را کاوش باستان‌شناسی کرده است.
🔹اطلاعات بیشتر دربارهی ایشان را در اینجا بخوانید.
@asmaaneh
📢آسمانه با همکاری مدرسه‌ی نوروزگان برگزار می‌کند: گفتوگو دربارهی کتاب
🔹موسیو گدار و هنر ایرانی
نوشته‌ی سینا زارعی
🔸با حضور:
زهرا اهری
سینا زارعی
علی طباطبایی
🔹دبیر نشست: منیژه قاضیا
🔹زمان: پنجشنبه، ۳۰ مهر ۱۴۰۵، ساعت ۳۰: ۱۸، برگزاری مجازی در پایگاه مدرسه‌ی نوروزگان
🔹نشانی درگاه ورود به جلسه:
https://gap.nowruzgan.com/rooms/ejp-l2w-4mt-fg4/join
#خبر #سینا_زارعی
@asmaaneh
✏️خواندن و ساختن ۸: ساختن با عشق
نقش همدلی و شور تنانه در ساخت خانه در داستان مارپیچ [ص۳ از ۳]
🔺و به این ترتیب QFWFQ پوسته‌ای رنگارنگ و مارپیچ، خانهای حلزونی، پیچیده و هزار رنگ می‌سازد که چون زرهی تنش را هم از آسیب‌های محیط محافظت می‌کند. خانهای که نیروی سازنده‌‌اش را نه از قصدی شخصی یا ضرورتی زیستی، که از میل به گفتگو با دیگری و امید به فهمیدن و فهمیده شدن گرفته است. اثر معماری‌ای که زیبایی‌‌اش حاصل شور تنانه و عشق او به آن دیگری غریب و ناشناخته است. بسیاری متفکران و اندیشمندان چه درون رشته‌ی معماری و چه در بحث‌های کلی‌تر فلسفی دربارهی خلق‌کردن و ساختن، از اهمیت همدلی و دوست داشتن و تأثیر تلاش به فهم دیگری در این فعالیت گفته‌اند. از نمونه‌های آن آلبرتو پرز گومز متفکر هرمنوتیک و پدیدارشناسی معماری است که در کتاب بناشده با عشق: اشتیاق معماری به اخلاق و زیبایی [۱] به سیر تاریخی این ایده در اندیشه‌ی معماری پرداخته و آن را شرح داده است. اما کالوینو در این داستان کار دیگری می‌کند و این موضوع را به نحوی متفاوت بیان می‌کند. او ما را با QFWFQ همراه می‌کند تا از از زاویه‌ی دید او این موجود چسبیده به صخره‌ای مرجانی و بازسازی تجربه‌اش در تخیل خود، با او غذا بخوریم؛ بازی کنیم؛ عاشق شویم و ما هم در ساخت این صدف رنگارنگ فعالانه مشارکت کنیم. کالوینو با این کار هم در فهم نقش زنده و سازنده‌ی همدلی و عشق، عواطف ما را به میدان می‌آورد و در بیانی صریح و روشن، نسبتی میان بدن، شور تنانه، عشق، تکامل زیستی، زندگی و ساختن را توصیف و تبیین می‌کند. نسبتی که شخضاً نمی‌توانم نمونه‌ای مشابه‌اش در نظریه‌ی معماری به یاد بیاورم که تبیینی چنین منسجم و موجز از این مفاهیم پایه‌ای و تأثیرگذار در فرآیند طراحی و ساخت ارائه کرده باشد. او در این داستان با ارائه‌ی روایتی یک‌پارچه و همساز و به میانجی‌گری بدن، میان دو شیوه‌‌ی متفاوت و در بسیاری اوقات متقابل در نظر به هدف و غایت معماری و هنر، وحدتی پدید می‌آورد. جریانی که هدف این کار را انتقال پیامی به دیگری می‌داند و رویکرد دیگری که معنا و غایت ساختن را در ارتقای کیفیت تجربه‌ی زندگی جست‌وجو می‌کند. QFWFQ معمار و سازنده‌ای است که در تنها بنای ساخته شده‌اش، در آن مارپیچ آهکی رنگارنگ در سرزمین ادبیات، هم این را دارد و هم آن را.
«موقعی که این پوسته به وجود آمد، یک اقامتگاه ضروری و ناگزیر هم شد؛ و سپری برای بقای من. با این که از ساختنش خوشحال بودم، وقت ساختنش هیچ فکر نکرده بودم آن را به این دلیل می‌سازم که به آن نیاز دارم. برعکس مثل اظهار تعجبی بود که می‌شود نکرد، ولی آدم می‌کند و می‌گوید «نه بابا!» یا «عجب!» پوسته را این‌طور ساختم؛ فقط برای بیان حالم؛ و در این حدیث نفس، همه‌ی فکرهایی را که دربارهی او می‌کردم گنجاندم. عصبانیتم از او را، احساس عاشقانه‌ام به او را، عزم بقایم به خاطر او را، تمایل به این که من خودم باشم و او خودش، عشق من به خودم را که در عشق من به او می‌گنجاندم، همه را رها کردم، همه‌ی چیزهایی را که فقط در آن پوسته‌ی مارپیچ، آن صدف حلزونی، می‌شد گفت».
[1] Pérez-Gómez, A., 2008. Built upon love: Architectural longing after ethics and aesthetics. MIT Press.
- کالوینو، ایتالو و دیگران. یک درخت، یک صخره، یک ابر: برجسته‌ترین داستان‌های کوتاه دو قرن اخیر. ترجمه‌ی حسن افشار. تهران: نشر مرکز، ۱۳۸۲.
- کالوینو، ایتالو. کمدی‌های کیهانی. ترجمه‌ی میلاد زکریا. تهران: نشر چشمه، ۱۳۹۷.
#یادداشت #علی‌ـ‌طباطبایی
@asmaaneh
✏️خواندن و ساختن ۸: ساختن با عشق
نقش همدلی و شور تنانه در داستان «مارپیچ» ایتالو کالوینو [ص۱ از ۳]
علی طباطبایی
پشت محیط نیمه‌مایع عنبیه‌ها، در تاریکی مردمک‌ها، تالار آینه شبکیه‌ها
باز می‌شود، رو به عنصر اصیل ما که بدون ساحل و بدون مرز گسترش می‌یابد.
(کالوینو، مارپیچ، ۱۹۶۵)
وقتی از ایتالو کالوینو، این قصه‌گو، روشنفکر و منتقد ایتالیایی زبان و ارتباط آثار او با معماری حرف‌می‌زنیم، احتمالاً پیش از همه شهرهای نامرئی‌‌اش به خاطرمان بیاید. کتابی که در آن لایه‌های مختلف و درهم‌تنیده‌ی تجربه‌ی فضا و شهر، موضوع اصلی است و گویا آشنایی کالوینو با هفت پیکر نظامی هم در پدیدآمدنش بی‌تأثیر نبوده است. اما کالوینو داستان کوتاهی هم در مجموعه‌ی کمدی‌های کیهانی دارد که از جنبه‌ای متفاوت به معماری مربوط است. داستانی شگفت‌انگیز و زیبا و البته بسیار مستعد نقد و تفسیر معمارانه، که این‌بار دربارهی چیزهایی مثل بدن، شور تنانه، میل به ارتباط، عشق و ساخت خانه است و مثل یک نظریه‌ی معماری نسبت میان این مفاهیم را در روایتی منسجم تبیین می‌کند.
داستان‌های کمدی‌های کیهانی که اولین بار در سال ۱۹۶۵م. منتشر شد را موجودی به نام QFWFQ نقل می‌کند. موجود عجیب و غریبی ازلی که ادعا می‌کند در زمان‌ها و مکان‌های مختلف حاضر بوده و پدیده‌های متنوعی از جهان هستی را به چشم خود دیده و گاهی با بیان علمی و گاهی روایتی شخصی برای ما تعریف‌شان می‌کند. مارپیچ آخرین داستان این مجموعه است. داستان کوتاهی که در مجموعه‌ی «یک درخت، یک صخره و یک ابر» به ترجمه‌ی حسن افشار هم منتشر شده و من در این نوشته از آن ترجمه استفاده کرده‌ام.
داستان با پاراگرافی علمی از شکل بدن نرم‌تنان و درک مبهم آنان از جهان دیگران شروع می‌شود و بعد QFWFQ ماجرایش را تعریف می‌کند: «منظورت منم؟ ـ QFWFQ پرسید ـ که به آن تخته سنگ چسبیده بودم؟ موقعی که موج‌ها بالا و پایین می‌رفت و من آنجا، آرام، ولو، هر مکیدنی بود می‌مکیدم و یکسر به آن فکر می‌کردم؟ اگر همین موقع است که می‌خواهی درباره‌اش بدانی، من چیز زیادی برای گفتن ندارم. شکل؟ من نداشتم؛ یعنی نمی‌دانستم دارم، یا بلکه نمی‌دانستم تو ممکن است داشته باشی.»
در ابتدا QFWFQ موجودی ساده و اولیه با تقارنی شعاعی نزدیک به پلانکتون‌ها و تک‌سلولی‌هاست. با سوراخی برای غذا و سوراخ دیگری برای دفع به عنوان مقعد که البته خودش تفاوت چندانی میانشان قائل نیست و هر زمان بخواهد از یکی غدا می‌خورد و از دیگری خارج می‌کند. چیزی مثل تریلوبیت‌ها و دیگر گونه‌های کوچک زیستی که به تخته سنگی کنار دریا چسبیده و با مواد غذایی که امواج به سویش می‌آورند روزگارش را سپری می‌کند. او تابش آفتاب و گرمای آب و تغییرات مختلف آن را با تن خود حس می‌کند و به مرور از تأثیر متفاوت مواد مختلف موجود در آب دریا و ارتعاش‌های دیگر، متوجه حضور دیگرانی در آن منطقه می‌شود. مدتی به همین منوال می‌گذرد. او غذا می‌خورد. دربارهی آنها حدس می‌زند و خیال‌پردازی می‌کند. آب دریا تخم‌هایی را می‌آورد و بارورشان می‌کند و در میان این جمع ناشناخته، روز را شب می‌کند و شب را روز. تا این که روزی میان این امواج شکلی از پیام یا گفت‌وگوی مستقیم با خودش را تشخیص می‌دهد. او ناگهان متوجه می‌شود انگار کسی که نمی‌داند کیست و چیست، به ترشح مواد و تغییرات فیزیکی و شیمیایی بدن او عکس‌العمل نشان می‌دهد و در تلاش برای برقراری ارتباط و گفتوگو با اوست. QFWFQ از همین گفتگوی اولیه و مبهم و کشف تازه‌ای به نام ارتباط، حیرت زده می‌شود و چیزی نمی‌گذرد که آن دیگری ناشناخته برایش مهم می‌شود؛ به او می‌اندیشد و آرام آرام دوستش می‌دارد.🔻
#یادداشت #علی_طباطبایی
@asmaaneh
📢آسمانه با همکاری مدرسه‌ی نوروزگان برگزار می‌کند: گفتوگو دربارهی کتاب
🔹موسیو گدار و هنر ایرانی
نوشته‌ی سینا زارعی
🔸با حضور:
زهرا اهری
سینا زارعی
علی طباطبایی
🔹دبیر نشست: منیژه قاضیا
🔹زمان: پنجشنبه، ۳۰ مهر ۱۴۰۵، ساعت ۳۰: ۱۸، برگزاری مجازی در پایگاه مدرسه‌ی نوروزگان
🔹نشانی درگاه ورود به جلسه:
https://gap.nowruzgan.com/rooms/ejp-l2w-4mt-fg4/join
#خبر #سینا_زارعی
@asmaaneh
📢درس‌گفتار «قرائت و فهم آثار تاریخ معماری، ۱۳۹۱»
🔸ادامه‌ی فهرست جلسات و پیوند آنها به یوتیوب
۴۰. رویکردهای اجتماعی (۱) (حمیدرضا پیشوائی)
۴۱. رویکردهای اجتماعی (۲) (حمیدرضا پیشوائی)
۴۲. رویکردهای اجتماعی (۳): رویکرد اجتماعی به تاریخ معماری (۱) (بابک افشار)
۴۳. رویکردهای اجتماعی (۴): رویکرد اجتماعی به تاریخ معماری (۲) (بابک افشار)
۴۴. رویکردهای اجتماعی (۵): مطالعه‌ی تطبیقی مسجد شاه تهران و مسجد میدان فلسطین (۱) (سارا کریمی)
۴۵. رویکردهای اجتماعی (۶): مطالعه‌ی تطبیقی مسجد شاه تهران و مسجد میدان فلسطین (۲) (سارا کریمی)
۴۶. رویکردهای فرهنگی (۱): میدان توپ‌خانه‌ی دارالخلافه‌ی ناصری (۱) (مهنام نجفی)
۴۷. رویکردهای فرهنگی (۲): میدان توپ‌خانه‌ی دارالخلافه‌ی ناصری (۲) (مهنام نجفی)
۴۸. رویکردهای فرهنگی (۳): درآمدی بر تاریخ فرهنگی معماری ایران (۱) (نازنین شهیدی)
۴۹. رویکردهای فرهنگی (۴): درآمدی بر تاریخ فرهنگی معماری ایران (۲) (نازنین شهیدی)
۵۰. رویکردهای فرهنگی (۵): انسان‌شناسی فرهنگی (۱)
۵۱. رویکردهای فرهنگی (۶): انسان‌شناسی فرهنگی (۲)
۵۲. رویکردهای فرهنگی (۷): انسان‌شناسی معماری (۱) (زهرا چیت‌سازیان)
۵۳. رویکردهای فرهنگی (۸): انسان‌شناسی معماری (۲) (زهرا چیت‌سازیان)
۵۴. رویکردهای فرهنگی (۹): بازخوانی شهر کاشان از منظر آیین زیارت (۱) (زهرا چیت‌سازیان)
۵۵. رویکردهای فرهنگی (۱۰): بازخوانی شهر کاشان از منظر آیین زیارت (۲) (زهرا چیت‌سازیان)
۵۶. پدیدارشناسی در معماری (۱): خیال و بوطیقای فضا (۱) (حمیدرضا پیشوائی)
۵۷. پدیدارشناسی در معماری (۲): خیال و بوطیقای فضا (۲) (حمیدرضا پیشوائی)
۵۸. معنا و مراتب آن در معماری (۱) (محمد فلاح)
۵۹. معنا و مراتب آن در معماری (۲) (محمد فلاح)
۶۰. رویکردهای فرهنگی (۱۱): ساباط و میدان در میبد (۱) (الناز نجفی)
۶۱. رویکردهای فرهنگی (۱۲): ساباط و میدان در میبد (۲) (الناز نجفی)
۶۲. رویکردهای فرهنگی (۱۳): منظر فرهنگی (۱) (فرزین فردانش)
۶۳. رویکردهای فرهنگی (۱۴): منظر فرهنگی (۲) (فرزین فردانش)
۶۴. هرمنوتیک در معماری (۱) (محمد فلاح)
۶۵. هرمنوتیک در معماری (۲) (محمد فلاح)
۶۶. پدیدارشناسی در معماری (۳) (حمیدرضا پیشوائی)
۶۷. پدیدارشناسی در معماری (۴) (حمیدرضا پیشوائی)
۶۸. رویکردهای فرهنگی (۱۵): مدرسه‌ی غیاثیه و خرگرد (۱) (مهدی گلچین عارفی)
۶۹. رویکردهای فرهنگی (۱۶): مدرسه‌ی غیاثیه و خرگرد (۲) (مهدی گلچین عارفی)
۷۰. رویکرد اسطوره‌شناختی (۱) (حمیدرضا پیشوائی)
۷۱. رویکرد اسطوره‌شناختی (۲) (حمیدرضا پیشوائی)
۷۲. رویکردهای فرهنگی (۱۷): روستای هورامان تخت (۱) (نسیم دریایی)
۷۳. رویکردهای فرهنگی (۱۸): روستای هورامان تخت (۲) (نسیم دریایی)
۷۴. رویکرد شمایل‌شناختی (حمیدرضا پیشوائی)
۷۵. سنت‌گرایی (۱): فاس، شهر اسلام (حمیدرضا پیشوائی)
۷۶. سنت‌گرایی (۲)
۷۷. سنت‌گرایی (۳)
۷۸. سنت‌گرایی (۴)
#درس_گفتار #مهرداد_قیومی
@asmaaneh
📢درس‌گفتار «قرائت و فهم آثار تاریخ معماری، ۱۳۹۱»
هدف از این درس، که در پاییز و زمستان سال ۱۳۹۱ در قالب درسی اختیاری با همین عنوان در دوره‌ی کارشناسی ارشد مطالعات معماری ایران عرضه شد، گستردن بینش دانشجویان به انواع دیدگاه‌ها و رویکردها به مطالعه و تفسیر آثار معماری و شکستن قالب‌های تنگ رایج در دانشکده‌های معماری و پرهیز دادن ایشان از نظریه‌هراسی از یک سو، و از درافتادن به ورطه‌ی لفاظی و سطحی‌نگری و آشفتگی نظری از سوی دیگر بود.
در اینجا کل این مجموعه در قالب ۷۸ جلسه، همراه با پیوند آنها به فهرست پخش یوتیوب و نیز پیوند یوتیوبی یکایک جلسات درس، عرضه می‌شود.
#درس_گفتار #مهرداد_قیومی
@asmaaneh