Telegram-канал diyarebarzok - برزک (نگین سبز کوهستان): Unsorted

برزک (نگین سبز کوهستان)

10 June 2026 07:16

قالی عشق؛ روایتی از دستان خسته و قلب‌های روشن

🗓 ۲۰ خرداد؛ روز ملی فرش و روز صنایع دستی گرامی‌باد.

صنایع دستی، نبض تپنده‌ی فرهنگ و هویت ماست و در میان تمام هنرهای دستی، فرش، قله‌ای است که بر شانه‌های صبر و عشق بنا شده. امروز که روز ملی فرش و روز صنایع دستی است، بیش از آنکه به «هنر» بیندیشم، به «هنرمند» می‌اندیشم؛ به دستانی که با تار و پود، تاریخ می‌بافند.

برای من، این روزها تنها یک مناسبت در تقویم نیست؛ یادآور بخشی از وجود من است. من در خانه‌ای بزرگ شدم که بوی نخ (چله)، رنگ و دار قالی، همیشه در فضا جاری بود. نوایِ دل‌نشینِ شانه کوبیدن بر تار و پود، و صدایِ موزونِ قیچی که با ظرافت، پرزهایِ اضافه‌ی فرش را می‌چید و نقش‌ونگار را به کمال و یک‌دستی می‌رساند، آشناترین نغمه‌های دوران کودکی‌ام بودند. در آن فضای صمیمی، مادران و پدرانِ ما نه تنها با دست، که با جان می‌بافتند؛ هنگام گره‌زدن، زیر لب شعر می‌خواندند و آواز سر می‌دادند؛ گویی صدایِ زندگی و ترانه‌های محلی، با تار و پود فرش گره می‌خورد. خانه‌ای که در آن، دستانِ مهربانِ پدر و مادرم، سالیان سال با عشق و صبوری گره بر گره زدند و از رنجِ دست‌ها، زیبایی آفریدند.

پای دار قالی، زمان جور دیگری می‌گذرد. هر گره، روایتی از زندگی است. قالیبافی فقط گره زدن نیست؛ جمع کردن تکه‌های پراکنده‌ی دل است. امروز، روزِ ستایش همه‌ی کسانی است که هنر را به زندگی سنجاق کرده‌اند. من با تمام احترام، این روزها را به پدر و مادر عزیزم تقدیم می‌کنم؛ به آنان که با دستان خسته اما دل‌های روشن، نه‌فقط فرش، که «اصالت» و «شرافت» را بافتند.

در این روزِ عزیز، یاد می‌کنم از پیشگامان هنر و صنعت فرش در «بَرزُک کاشان». درود می‌فرستیم بر روح بلند مرحومه بانو سیده جونی (همسر مرحوم عباس زارعی [آرانی] و مادر آقای مرحوم حسین زارعی)؛ بانوی پیشگامی که نخستین بار هنر قالی‌بافی را به دیار برزک آورد و بذر این هنر ارزشمند را در این خاک کاشت. همچنین یاد می‌کنیم از مرحومه بتول عسگری برزکی همسر مرحوم حسین علی پور برزکی، اوستا حاجیه خانم شهربانو آخوندی برزکی همسر مرحوم علی لحمی برزکی و مرحوم حاجیه خانم طلعت تمدنی همسر مرحوم حاج محمد عسگری که پس از ایشان، با دلسوزیِ تمام، چراغ آموزش قالی‌بافی را در برزک روشن نگاه داشتند.

همچنین باید یادی کرد از مردانی که در سال‌های رونق این صنعت، با همت و سرمایه خود، چرخ قالی‌بافی را در برزک به حرکت درآوردند؛ بزرگانی چون: برادران اصفهانیان، حاج سودائی، حاج عطابخشی، حاج کاظمینی، حاج صباحی، حاج میرزا اسماعیل جوادزاده برزکی، نادعلی زیدآبادی برزکی، حسن عشقی برزکی، جعفر آقاجانی برزکی و...

اگر همت آن نسل نبود، امروز هنرِ دستِ مردم برزک، چنین سرافراز در یادها نمی‌ماند. برزک کاشان برای من تنها یک جغرافیا نیست؛ سرزمینِ نقش‌های ماندگار و دست‌های بی‌ادعایی است که زیبایی را به جهان هدیه داده‌اند.

اما افسوس که امروز این صنعتِ اصیل، روز به روز در حال کمرنگ شدن و فراموشی است و کارگاه‌های فرش ماشینی جایگزین هنر دستان هنرمندان شد. این درد مشترک همه‌ی ماست که امیدواریم با همت دوباره و نگاهی نو، به احیای این میراثِ گران‌بها بیاندیشیم.

امروز سر تعظیم فرود می‌آوریم در برابر همه‌ی هنرمندان صنایع دستی و بافندگان فرش دست‌بافت؛ به‌ویژه پدر و مادر عزیزم که به من آموختند زیبایی، از دلِ رنج و عشق زاده می‌شود.

این روز بر همه‌ی هنرمندان و مردم شریف و هنردوستِ «بَرزُک» خجسته و مبارک باد.

✍️ علیرضا نسائی
شنبه / ۲۰ خرداد ماه ۱۴۰۵

┄┄┅┅┅❅❁❅┅┅┅┄┄
🏷 #رسانه_خبری_شهر_برزک
🅱 @diyarebarzok