771
کمک میکنم دانش و تجربهتان را به کتابی تبدیل کنید که برایتان اعتبار و فرصت درآمد بسازد. ✔️ تلفن تماس جهت مشاوره 0922 711 0189 ↙️نویسنده چهار جلد کتاب ارتباط : @ensane20 🌍 وب سایت : www.ensan20.ir ادرس گروه: @donyaye_nevisandegi_group
گاهی مشکل ما کمبود زمان نیست.
چیزی در ذهنمان مانع شروع کردن است.
این روزها که بیشتر درباره رفتارها و الگوهای ذهنی میخوانم و مینویسم، به نکتهای فکر میکنم که بارها در زندگی خودم و گفتوگو با دانشپذیران دیدهام.
چرا بعضی کارها را شروع نمیکنیم؟
چرا گاهی کاری را شروع میکنیم، اما در میانه راه رهایش میکنیم؟
چرا با وجود کارهای انجامنشده، باز هم کار تازهای به فهرستمان اضافه میکنیم؟
🤔گاهی ریشه این رفتارها را باید در الگوهای فکری قدیمی جستوجو کرد؛ باورهایی که سالها با خودمان حمل کردهایم و شاید حتی متوجه حضورشان نیستیم.
برای مثال، کمالگرایی ناسالم ممکن است باعث شود آنقدر منتظر شرایط مناسب بمانیم که هیچوقت شروع نکنیم.
یا بخواهیم همه کارها را خودمان انجام دهیم که حتی وقتی به کمک نیاز داریم، درخواست کمک را عقب بیندازیم.
مدتها خودم هم درگیر چنین الگویی بودم. تا جایی که فهمیدم نمیتوانم همه کارها را بهتنهایی انجام دهم و قرار نیست برای انجام هر کاری، خودم همه مسئولیتها را به دوش بکشم.
کمکم پذیرفتم که کمک گرفتن نشانه ناتوانی نیست و گاهی بهترین تصمیم این است که کاری را به فردی بسپاریم که در انجام آن توانمندتر است.
🤔چند لحظه به این چند سوال فکر کنید:
چه کاری دارید که مدتهاست انجامش را عقب انداختهاید؟
آیا گاهی آنقدر برای انتخاب بهترین راه مردد می شوید، کار را اصلا شروع نمی کنید؟
آیا وقتی به کمک نیاز دارید، باز هم ترجیح میدهید همه چیز را خودتان انجام دهید؟
بهتر است بهجای سرزنش کردن خودمان، کمی دقیقتر ببینیم چه چیزی مانع حرکت مان شده است.
✍تمرین امروز:
درباره یکی از کارهایی بنویسید که مدام به تعویق میاندازید. این بار بهجای اینکه بنویسید "وقت ندارم"، از خودتان بپرسید: واقعاً چه چیزی مانع انجام آن شده است؟
#نوشتنهای_صبحگاهی
#کمالگرایی
فاطمه داداشی
@donyaye_nevisandegi
جهان واژه ها
کتابی که به تازه گی خواندن آن را شروع کرده ام "فرهنگ اندوههای های ناشناخته" است. نوشته جان کونیگ. نویسنده در این کتاب برای احساسهایی که تجربهشان میکنیم، اما واژه دقیقی برای بیانشان نداریم، کلمههای تازهای ساخته است.
واژه ای به نام Sonder.
تصور کنید در خیابان راه میروید و آدمهایی را میبینید که از کنارتان عبور میکنند. ناگهان به این فکر میکنید که هرکدام از آنها دنیایی از خاطره، نگرانی، آرزو و اتفاقهای ناگفته دارند؛ درست مثل خود شما.
برای من جذابیت این کتاب در همین نکته است که گاهی یک احساس را مدتها با خودمان حمل می کنیم، اما نمیتوانیم آن را درست بیان کنیم. انگار کلمهای برایش پیدا نمی کنیم.
این جاست که خلاقیت در پیدا کردن واژه ها خودش را نشان می دهد.
شاید این واژه ها را در هیچ فرهنگ لغتی پیدا نکنیم اما میتواند احساس ما را به تصویر بکشد.
من فکر میکنم یکی از لذتهای نویسندگی همین است؛ پیدا کردن کلمههایی برای چیزهایی که هنوز نتوانستهایم به زبان بیاوریم.
تمرین واژه نویسی خلاقیت در نوشتن را شکوفا می کند.
فاطمه داداشی
@donyaye_nevisandegi
ترس و تردید از بزرگترین موانع در مسیر انتخاب انسان است. به قول "مت هیگ" ترس و تردید می توانند به طوق بندگی انسان تبدیل شوند و بر گردن ما بیفتند.
این طوقی است که اجازه نمی دهد آن طور که می خواهیم زندگی کنیم و برای رسیدن به آرزوهایمان قدم برداریم.
این روزها که در سفر هستم بیشتر به این موضوع فکر می کنم.
به نظرم سفر فرصتی است برای فاصله گرفتن از،روزمرگی ها و نزدیک تر شدن به خودمان.
در سفر گویی بخشی از نگرانی ها و دغدغه هایمان را در خانه جا می گذاریم. با شوق زیاد وسایل سفر را آماده می کنیم و برای تجربه های تازه آماده می شویم.
اما یک چیز همیشه همراه ماست. آن افکارمان است. رفیق همراهی که لحظه ای از ما جدا نمی شود. چون بلبلی هر لحظه ای چیزی را در ما نجوا می کند. حتی وقتی کیلومترها از مکان همیشگی مان دور هستیم. اگر همین افکار همراه با ترس و تردید باشد، هر کجا باشیم چیزی در درونمان تغییر نکرده است.
وقتی خودمان را بازیابی می کنیم این به معنای فرار کردن از افکار نیست بلکه توجه به آن است. توجه به این که اندرون منِ خسته دل ندانم کیست
که من خموشم و او در فغان و غوغا است. وقتی افکارمان را بشناسیم آنجاست که تصمیم می گیریم کدامشان را با خود همسفر کنیم.
شاید سفر واقعی انسان رفتن از مکانی به مکان دیگر نباشد، گاهی این سفر عبور از ترس ها و تردیدهایی است که قدرت انتخاب و تصمیم را از ما می گیرد.
فاطمه داداشی
@donyaye_nevisandegi
#نوشتن_های_صبحگاهی
چند روز پیش، در یک جمع دوستانه حضور داشتم، دو نفر درباره نوشتن صحبت میکردند.
یکی از آنها گفت:
«مدتهاست داستانم را مینویسم، اما احساس میکنم یک جای کار میلنگد. به فکرم رسیده نوشتهام را به یک ویراستار یا مربی نویسندگی نشان بدهم.»
دوستش با تعجب گفت:
«برای چی؟ مگر خودت نمیتوانی نوشتهات را بخوانی و اصلاح کنی؟ هیچکس بهتر از خودآدم نمی تواند این کار را انجام بدهد !»
نویسنده مکث کوتاهی کرد و گفت: وقتی چشمهایم ضعیف میشوند، برای معاینه به چشمپزشک مراجعه میکنم؟ تشخیص نمره عینک از دست من ساخته نیست.
دوستش سکوت کرد.
او ادامه داد:
«من برای نوشتهام، ساعتها وقت گذاشتهام اما شاید خواننده از آنچه من قصد داشتهام، متفاوت برداشت کند.
واقعیت این است که نویسنده گاهی نمیتواند نقاط قوت و ضعفهای نوشته اش را ببیند.
بازخورد گرفتن به معنای ناتوان بودن نیست. دریافت بازخورد یعنی به نوشتهمان فرصت بدهیم تا بهتر شود.
آخرین باری که نوشتهتان را به فرد دیگری
دادید تا بخواند و نظرش را بگوید، چه زمانی بود؟
🌱 دنیای نویسندگی؛ جایی برای نوشتن، آموختن و تمرین کردن.
فاطمه داداشی
@donyaye_nevisandegi
این پست را برای دوستی بفرستید که مینویسد و دوست دارد هر روز بهتر از دیروز بنویسد. ✍️
«دلم میخواد بنویسم، اما نمیدونم از کجا شروع کنم.»
این جمله رو بارها از دوستان مشتاق نوشتن شنیدم. شاید تو هم بارها با خودت تکرارش کرده باشی.
به همین دلیل بود که دوره ۲۱ روزه متولد شد.
چون باور دارم برای شروع نوشتن، لازم نیست نویسنده باشی؛ باید فرصت کنی خودت رو در نوشتن کشف کنی.
تصور کن فقط در ۲۱ روز:
🌱 ایدههایی که مدتها در ذهنت ماندهاند، به نوشته تبدیل شوند.
🌱 دیگر برای پیدا کردن اولین جمله ساعتها سردرگم نمانی.
🌱 بدون ترس از اشتباه و قضاوت بنویسی و از کمالگرایی فاصله بگیری.
🌱 نوشتههایت را بهموقع بازخورد بگیری و بهجای حدس زدن، بدانی چطور بهتر بنویسی.
🌱 لذت تمام کردن نوشتهای را تجربه کنی که روزی فکر میکردی از پسش برنمیآیی.
اینجا قرار نیست فقط درباره نوشتن یاد بگیری؛ قرار است بنویسی، نتیجه ببینی و به توانایی خودت اعتماد کنی.
من با این باور زندگی کردهام:
بعضی فرصتها در زندگی هستند که بعدها با یادآوریشان میگویی: چقدر خوب شد که از دستشان ندادم.
شاید این دوره همان فرصتی باشد که مدتها برای شروع نوشتن منتظرش بودی.
📩 برای دریافت اطلاعات و ثبتنام:
@ensane20
✍️🌱 ۲۱ روز برای نوشتن؛ نه فقط فکر کردن به نوشتن!
چند وقت است میخواهی بنویسی، اما هر بار شروع را به فردا موکول میکنی؟
ایده داری، اما نمیدانی چطور آنها را به یک نوشته خوب تبدیل کنی؟
مینویسی، اما دلت میخواهد کسی نوشتههایت را بخواند و به تو بگوید چطور بهترشان کنی؟
شاید چیزی که نیاز داری، انگیزه بیشتر نیست؛ یک مسیر روشن برای تمرین کردن است.
📚 در دوره ۲۱ روزه «دنیای نویسندگی» قرار است نوشتن را از حالت آرزو بیرون بیاوری و به بخشی از برنامه روزانهات تبدیل کنی.
در این مسیر:
📝 هر روز مینویسی و تمرین میکنی تا تجربه عملی بیشتری به دست بیاوری.
💬 بازخورد دریافت میکنی تا نقاط قوت نوشتههایت را بشناسی و بفهمی کجا و چطور میتوانی بهتر بنویسی.
🌱 قدمبهقدم پیش میروی و فرصت پیدا میکنی اعتمادبهنفست را در نوشتن تقویت کنی.
✨ قرار نیست از روز اول نویسندهای حرفهای باشی؛ قرار است با تمرین، یادگیری و بازخورد، مسیر رشد قلمت را آغاز کنی.
🎁 هزینه ثبتنام با تخفیف
💰 ثبتنام تا ۱۵ آبان: ۸۹۹ هزار تومان
هزینه پس از این تاریخ: ۱ میلیون و ۵۰۰ هزار تومان
یعنی با ثبتنام تا ۱۵ آبان، ۶۰۱ هزار تومان کمتر پرداخت میکنی.
🌿 یک سؤال از خودت بپرس:
اگر ۲۱ روز دیگر هم بگذرد و باز فقط به نوشتن فکر کرده باشی، چه چیزی تغییر میکند؟
شاید وقتش رسیده این بار بهجای منتظر ماندن برای زمان مناسب، شروع کنی.
📩 برای دریافت جزئیات دوره و ثبتنام، به آیدی زیر پیام بده.
👉 @ensane20
۲۱ روز بنویس، بازخورد بگیر و برای رشد قلمت قدم بردار.
همهمون یه دروغ رو باور کردیم!
«بذار انگیزه پیدا کنم، بذار ایدهاش بیاد، بعد مینویسم.»
اما حقیقت اینه که خیلی وقتها انگیزه بعد از شروع کردن میاد، نه قبلش! 🔥
قرار نیست همیشه حالِ نوشتن داشته باشی.
گاهی باید با همون بیحوصلگی بشینی، قلم رو دستت بگیری و فقط چند خط بنویسی.
لازم نیست جملهی اول بی عیب و نقص باشه.
لازم نیست ایدهات تبدیل به شاهکار بشه.
فقط کافیه شروع کنی!
چون نویسنده شدن با منتظر موندن اتفاق نمیافته؛ با نوشتن اتفاق میافته! 📝
🔻 حالا نوبت توست!
تا حالا چند بار به بهانهی نداشتن انگیزه، نوشتن رو عقب انداختی؟
کدوم داستان، ایده یا نوشته هنوز توی ذهنت مونده و منتظره بهش زندگی ببخشی؟
💬 توی کامنتها برامون بنویس.
❤️ شاید امروز همون روزی باشه که بالاخره اولین جملهات رو مینویسی!
فاطمه داداشی
@donyaye_nevisandegi
تصویر از کتاب دلایلی برای زنده ماندن
اثر: مت هیگ
گاهی آنقدر برای بهتر شدن تلاش میکنیم که یادمان میرود همین حالا هم حق داریم زندگی کنیم.
با تمام خستگیها، با ترسهایی که هنوز رهایمان نکردهاند، و با روزهایی که فقط گذشتن از آنها کافی است.
لازم نیست همیشه قوی باشیم، لازم نیست زود خوب شویم. گاهی کافی است دست از جنگیدن با خودمان برداریم و کمی مهربانتر باشیم.
شاید زنده ماندن، گاهی همین باشد؛ تنها نگذاشتن خودمان در سختترین روزهای زندگی. 🌿
فاطمه داداشی
@donyaye_nevisandegi
رفقا اولین روز هفته بخیر و شادمانی 🩵
🌱 تمرین روزانه کلمهبرداری | دنیای نویسندگی ✍️
دوستان اهل قلم، هر روز با یک کلمه، پنجرهای تازه به دنیای نوشتن باز کنیم.
گاهی یک کلمه میتواند آغازگر یک داستان، یک شعر یا حتی کشف احساسی پنهان در وجودمان باشد.
📚 تمرین
۱. به اطرافتان، گفتوگوها، کتابها و حتی افکارتان دقت کنید.
۲. یک کلمه که برایتان جالب، تأثیرگذار یا الهامبخش است انتخاب کنید.
۳. درباره آن کلمه کمی فکر کنید؛ چه تصویری در ذهنتان میسازد؟
چه خاطره یا احساسی را زنده میکند؟
۴. کلمهتان را با یک متن کوتاه یا حتی یک برداشت شخصی در گروه به اشتراک بگذارید.
✨ کلمات پیشنهادی برای شروع:
۰۱. استعاره
۰۲. عصر دانش
۰۳. یادگیری مادامالعمر
۰۴. عشقی پرشور
۰۵. تعارض درونی
۰۶. نقش کلیدی
💡 قرار نیست همه یکسان بنویسیم. همه قشنگی های نویسندگی در نگاه متفاوت ما به کلمات است.
شاید کلمهای که امروز شما انتخاب میکنید، جرقه داستان فردای یکی از دوستانتان باشد. 💚
حالا نوبت شماست
هر کدام یک کلمه انتخاب کنید و به اشتراک بگذارید.
فاطمه داداشی
@donyaye_nevisandegi
چرا هیچوقت یک دوره را دوبار به یک شکل تدریس نمیکنم؟
امروز صبح فرصتی پیدا کردم تا دوباره به سراغ محتوای دوره "کتابنویسی" بروم و آن را مرور کنم.
من هیچوقت دورههایم را با همان محتوا و مثالهای قبلی تدریس نمیکنم. به نظرم معلم باید هر بار حرف تازهای برای هنرجویانش داشته باشد؛ حرفی که حاصل مطالعه، تجربه و نگاه تازه او به موضوع باشد.
برای همین، محتوا، اسلایدها، مثالها، نمونهها و تمرینها را دوباره بررسی و بازنویسی میکنم. این کار باعث میشود چندین کتاب را دوباره بخوانم، ازآموختههای تازه بهره ببرم و هر بار ارتباط عمیقتر و اثرگذارتری با هنرجویانم برقرار کنم.
حتی داستانها و خاطراتی که لابهلای تدریسم تعریف میکنم، هر بار با کلمات تازهای بیان میشوند؛ کلماتی که از دل زندگی، تجربههای شخصی، خودشناسی و نوشتن بیرون میآیند.
در دوره کتابنویسی، فقط درباره نوشتن حرف نمیزنیم. گاهی لازم است به باورهایمان هم برگردیم؛ همان باورهایی که ممکن است سالها مانع نوشتن شده باشند. وقتی نگاهمان تغییر میکند، کلمات هم راه تازهای برای آفرینش پیدا میکنند و کتاب کمکم شکل میگیرد.
☀️امروز آنقدر غرق بازنگری محتوای "کتابنویسی" شده بودم که ناگهان سرم را بالا آوردم تا ساعت را ببینم. یادم آمد در این خانهای که مهمانش هستم، ساعتی روی دیوار نیست!
خدا این تلفن همراه همیشگی را نگه دارد که بالاخره فهمیدم سه ساعت است مشغول کار هستم. بیآنکه متوجه گذر زمان شده باشم.
✅تصمیم دارم از آبانماه دوباره دوره کتابنویسی را برگزار کنم.
برگزاری دورهای مثل کتابنویسی فقط انتقال چند تکنیک و آموزش چند مهارت نیست. این دوره فرصتی است برای خلق یک اثر، بازنگری در دانستهها و گاهی تغییر نگاه آدمی به خودش و تواناییهایش.
🤔اگر مدتی است به نوشتن کتاب فکر میکنید و دوست دارید تجربهها و دانستههایتان را به یک اثر ماندگار تبدیل کنید.
دوره «خلق آفرینش کتاب» شروع این مسیر است.
کتابی که مدتها در ذهن شماست، با همین قدم اول فرصت تولد پیدا کند.
فاطمه داداشی
@donyaye_nevisandegi
از لابلای خطوط کتابها
شروع کردن
نویسنده در فصل آغازین کتابش مینویسد:
«نوشتن خوب، دربارهٔ گفتن حقیقت است.»
او توضیح میدهد که ما انسانها نیاز داریم خودمان را بشناسیم و بفهمیم چه کسی هستیم. برای همین، داستانهای زیادی برای گفتن داریم. اما وقتی میخواهیم حقیقت را به شکلی جذاب بنویسیم، کار دشوار میشود.
گاهی آنقدر درگیر نوشتنِ درست و بینقص میشویم که صدای خودمان را هم نمیشنویم.
✍آن لاموت
پرنده به پرنده: دستورالعملهایی دربارهٔ نوشتن و زندگی
فاطمه داداشی
@donyaye_nevisandegi
اگر این چند خط براتون ارزشمند بود، با لایکتون همراهی کنید و برای کسی بفرستید که دوست دارید سهمی از این آگاهی داشته باشه.
شاید یک نوشته کوتاه، آغاز یک نگاه تازه باشه. 🌱
🌱 بذرها برای سبز شدن، به زمان و رسیدگی نیاز دارند.
بعد از نیایش صبحگاهی و نوشتن قدردانیهایم، روزم را با کارهای همیشگی شروع میکنم؛ مطالعه، گفتوگو، برگزاری جلسات خودشناسی و رسیدگی به خانه.
این روزها بعد از مدت ها بذرهایی در باغچه کوچک خانه کاشتهام. جوانههای کوچک دارند سر از خاک بیرون میآورند. تماشای این اتفاق ساده برایم لذتبخش است.
دیروز به یک نهالفروشی رفتم. میان گلها و گیاهان، چیزی توجهم را جلب کرد. زیبایی گلها در کنار بیتوجهی به محیطی که در آن نگهداری میشدند.
با خودم فکر کردم اگر این گلخانه چند روزی دست من بود، چه میکردم؟ از کجا شروع میکردم؟ به کدام گیاه بیشتر رسیدگی میکردم؟
گاهی بذرهای کوچکی در ذهنمان داریم. یک خاطره، یک ایده، جملهای که جایی خواندهایم یا تجربهای که دلمان میخواهد دربارهاش بنویسیم.
اما بعضی از این بذرها همانجا میمانند. چون فرصت نوشتن پیدا نمیکنند، بازنویسی نمیشوند یا آنقدر منتظر میمانیم تا ایدهای بینقص به سراغمان بیاید و اینجاست که ایده ها را به باد فراموشی می سپاریم.
نویسنده شدن فقط به داشتن ایدههای خوب نیست.
می نویسیم و به نوشته هایمان برگردیم، اصلاحش کنیم و برای رشدش وقت می گذاریم.
بعضی ایدهها با فکر کردن سبز نمیشوند؛ باید آنها را روی کاغذ نگاشت.🌱
اگر ایده ای مدتی است در ذهنتان مانده، اما هنوز فرصت نکردهاید آن را بنویسید. شاید ا وقتش رسیده که اولین جملهاش را روی کاغذ بیاورید.
فاطمه داداشی
@donyaye_nevisandegi
#دنیای_نویسندگی
#تمرین_نوشتن
#نویسندهورز
چرا بعضی جملهها تا سالها در ذهنمان باقی میمانند؟
این سوال همیشه در ذهنم تکرار شده است چرا یک جمله میتواند ما را به سالها قبل ببرد، اما صد صفحه حرف زدن، هیچ اثری در ما نگذارد؟
شاید مسئله فقط در بیان کلمات زیبا نباشد.
شاید بعضی جملهها دقیقاً دست میگذارند روی چیزی که مدتهاست در درون خودمان پنهان کردهایم و از روی ترس در موردش صحبت نکردهایم.
یا برای کسی دلتنگ شدیم اما انکارش کردیم یا حقیقتی که ترجیح داده ایم آن را نبینیم.
هنگامی که جملهها را کالبدشکافی می کنیم، شخصیتها را می شناسیم، متنهای معمولی را بازنویسی می کنیم تازه می فهمیم چطور میشود چیزی نوشت که فقط خوانده نشود، بلکه احساس شود.
به نظرت، یک جمله خوب صرفا باید زیبا باشد یا حقیقتی را آشکار کند که نمیتوانیم به زبان بیاوریم؟
فاطمه داداشی
@donyaye_nevisandegi
🌸🩷 روزتون بخیر و دلتون سرشار از آرامش و شادی!
امیدوارم امروز، زندگی زیباتر از همیشه غافلگیرتون کنه. با لبخندهایی از ته دل، خبرهای خوب، دلهایی مهربون و اتفاقهایی که امید رو در قلبتون زندهتر میکنن. ✨
یادتون باشه، قشنگترین فصلهای زندگی گاهی درست از جایی شروع میشن که هنوز انتظارش رو نداریم. پس با امید قدم بردارید، به رؤیاهاتون وفادار بمونید و برای شادیهای کوچک امروز، جا باز کنید. 🌱🦋
روزتون پر از عشق و لبریز از برکت و دلتون روشن به نور امید. 🩷🌷
فاطمه داداشی
@donyaye_nevisandegi
از حاشیه های ذهن
یاداشت های نویسنده شماره ۱
باید بارها از چیزی که دوستش داری ناامید شوی تا بفهمی دوست داشتن، همیشه دلیل کافی برای ماندن نیست. بعضی حقیقتها را فقط آدمهای خسته جرئت میکنند باور کنند.»
فاطمه داداشی
@donyaye_nevisandegi
✍️ در کانال دنیای نویسندگی، قدمبهقدم مهارت نوشتن را یاد میگیریم؛ از پیدا کردن ایده و شروع نوشتن تا پرورش فکرها و تبدیل آنها به نوشتههایی خواندنی و اثرگذار.
اینجا قرار نیست فقط درباره نوشتن بخوانیم؛ قرار است بنویسیم، تمرین کنیم وهر روز بهتر از قبل بنویسیم.
اگر کسی را میشناسید که به نوشتن علاقه دارد یا همیشه میگوید "دوست دارم بنویسم، اما نمیدانم از کجا شروع کنم." این کانال را به او معرفی کنید.
با فرستادن پستها برای دوستان و عزیزانتان، شما هم در گسترش فرهنگ نوشتن و آگاهیبخشی سهم داشته باشید.
🌱
✍️نوشتن راهی است برای شناخت دنیای ذهنی خودمان
@donyaye_nevisandegi
نامه هفدهم
دخترم،
در این نامه میخواهم از چیزهایی برایت بگویم که در مسیر زندگی از سر گذراندهام؛ تجربههایی که اگر نبودند، شاید امروز این آدمی نبودم که هستم و به جایگاهی که اکنون دارم نمیرسیدم.
زندگی سختیهای خودش را دارد. هیچ اتفاقی در این جهان پایدار و همیشگی نیست. شادیها برای همیشه نمیمانند و غمها هم قرار نیست تا ابد همراه ما باشند. به همین دلیل، همیشه فکر میکنم باید این جمله را با طلا نوشت و جایی در معرض دید قرار داد: «این نیز بگذرد.»
شاید در سالهای جوانی چندان به مفاهیمی که میشنیدم توجه نمیکردم. جملهها را میخواندم، از کنارشان میگذشتم و به سراغ موضوع دیگری میرفتم. اما وقتی مسیر زندگیام تغییر کرد، دیگر نمیتوانستم بهسادگی از کنار معنای جملههایی که میخواندم عبور کنم. انگار هر جمله دریچهای به سوی فهم تازهای از زندگی برای من بود. وقتی معنای عمیق آن را درک میکنی، نگاهت به خودت، آدمها و اتفاقات اطرافت تغییر میکند.
از بیاعتباری این جهان و ناپایداری اتفاقات میگفتم. اینکه همه ما، درست مثل طبیعت، پیوسته در حال تغییر هستیم.
روزی در کلاس دانشگاه، استاد درباره مفهوم «حرکت جوهری» صحبت میکرد. آنقدر مطالبش برایم سنگین و تأملبرانگیز بود که پرسشهای زیادی در ذهنم شکل گرفت. این بار نتوانستم بهسادگی از کنار معنای آن بگذرم. بیشتر که فکر کردم، دریافتم که گویی همه چیز در این جهان در حرکت و دگرگونی است. از طبیعت گرفته تا آبی که در جویی روان است. ما انسانها هم از این قاعده جدا نیستیم. هر لحظه در حال تغییر هستیم.
این فکر برای من معنای مهمی داشت. وقتی باور کنیم هیچ وضعیتی همیشگی نیست، در روزهای سخت کمتر ناامید میشویم. میفهمیم همانطور که روزهای خوب میگذرند، روزهای دشوار هم سرانجام سپری خواهند شد. شاید همین نگاه کمک می کند امید، این سرمایه ارزشمند روان انسان، را در سختیهای زندگی از دست ندهیم.
امروز این خاطرات را با تو در میان میگذارم، چون دوست دارم بدانی بسیاری از چیزهایی که امروز به آنها باور دارم، حاصل خواندن و شنیدن صرف نیستند؛ زندگی کردهام، رنج کشیدهام، پرسیدهام و به مرور به درک تازهای رسیدهام.
خوب میدانم که تو هم آموختهای هر آنچه میخوانی و میبینی، با نگاهی عمیقتر بررسی کنی و به معنای پنهان آن بیندیشی. همین ویژگی تو برای من ارزشمند است و به وجودت افتخار میکنم.
با مهر،
#مادرت
۱۴ آبان ماه ۱۴۰۵
شنیدن بعضی از آهنگ ها عجب بر دل می نشیند مثل کلامی که در ذهن ماندگار می شود.
تقدیم به شما عزیزان
@donyaye_nevisandegi
#موسیقی
#فریدون_فروغی
🌱 به همه همراهان مشتاق نوشتن تبریک میگم!
از اینکه تصمیم گرفتید ۲۱ روز رو در کنار هم به نوشتن اختصاص بدید، خوشحالم و بهتون تبریک میگم.
قراره در این مسیر، ایدههامون رو به کلمه تبدیل کنیم، از ترسِ شروع فاصله بگیریم و با تمرین، توانایی نوشتنمون رو بیشتر بشناسیم.
یادتون باشه قرار نیست از روز اول عالی بنویسید؛ قراره هر روز بنویسید و یک قدم پیشرفت کنید.
به امید ۲۱ روز پر از تجربه، کشف و نوشتههای دوستداشتنی! ❤️
خوش اومدید به دنیای نویسندگی 🌷
از «یه روزی» تا «همین امروز»؛ فاصلهای به اندازه یک تصمیم است.
من از آن آدمهایی هستم که صبح زود بیدار میشوند؛ پنج صبحی!
شب قبل، در ذهنم برنامه چیده بودم که ساعت شش صبح در لایو استاد مجموعه ای که افتخار همکاری با ایشان را دارم، شرکت کنم. ساعت پنج از خواب بیدار شدم.
اما تجربه به من آموخته که صبح زود بیدار شدن، اگر همراه با برنامه و روتین نباشد، لزوماً به معنای استفاده بهتر از زمان نیست. چون اطرافمان پر از حواسپرتکنهایی است که کافی است چند دقیقه به آنها فرصت بدهیم تا تمام تمرکزمان را با خودشان ببرند.
🤲 نیایش صبحگاهی و نوشتن، دو بخش جدانشدنی از شروع روز من هستند. نوشتن برایم فقط یک عادت نیست؛ جانِ روزهای من است.
ساعت ۶ صبح در لایو شرکت کردم. موضوعش قدردانی و قدرشناسی بود. هنوز لایو به پایان نرسیده بود که اولین جمله قدردانیام را برای استاد نوشتم.
همانجا دوباره به این فکر کردم که قدردانی فقط گفتن یک «متشکرم» ساده نیست. نوعی عملگرایی است. راهی برای دیدن ارزش آدمهایی که از آنها آموختهایم و ساختن ارتباطهایی عمیقتر.
من هنوز هم از تمام کسانی که از آنها آموختهام و کسانی که همچنان از آنها یاد میگیرم، قدردانی میکنم.
در گذشته بارها درباره اهمیت قدردانی شنیده بودم؛ اما شنیدن کجا و بهجا آوردن آن کجا؟
قدردانی برای من به یکی از آن روتینهایی تبدیل شده که دوست ندارم بدون انجام دادنش سر بر بالین بگذارم.
الان که دارم این متن را می نویسم، جملهای از تونی رابینز به ذهنم آمد؛ جملهای درباره موفقیت.
«موفقیت مثل تلفن همراه است. اگر فقط خودت آن را داشته باشی، کافی نیست. دیگران هم باید از آن بهرهمند شوند.»
یکی از زیباترین شکلهای موفقیت همین است. چیزی که یاد می گیری، تجربهای که به دست می آوری، آن را با دیگران قسمت کن.
✍هنگام نوشتن، ایدههای زیادی از ذهنم عبور میکنند. درست مثل تصاویری که یکی پس از دیگری از مقابل چشمم رژه میروند. اما این من هستم که باید انتخاب کنم؛ یکی را بردارم و روی صفحه گوشی به آن جان ببخشم.
من انتخاب ایدهها را به تعویق نمی اندازم. نمیخواهم مدام بگویم: «یه روزی انجامش خواهم داد.
البته قبلاً بارها این کار را کردهام؛ ایدههایی که در ذهنم ماندند، فرصتهایی که گذشتند و بعد، حسرت و سؤالهایی که در ذهنم تکرار شدند: چرا همان موقع شروع نکردم؟
اما حالا یک چیز را بهتر درک می کنم.
وقتی در مسیر یک خواسته قرار بگیری، میتوانی «یه روزی» را به «همین امروز» تبدیل کنی.
شاید لازم نباشد از همان ابتدا کار بزرگی انجام بدهیم. گاهی فقط کافی است اولین جمله را بنویسیم، اولین قدم را برداریم و به ایدهای که مدتها در ذهنمان مانده، فرصت زندگی کردن بدهیم.
دنیای نویسندگی | جایی برای تمرین، تجربه کردن و پیدا کردن صدای نوشتاری خودمان
فاطمه داداشی
@donyaye_nevisandegi
#نوشتن_های_صبحگاهی
جانا دوباره نگاه کن
عمری گذشت تا به چشم خود دیدم، در هر هر چیزی که می نگری و بر زبان می آوری، انرژی پنهان نهفته است
کلام معجزه می کند،
حتی دست هایی که با عشق گشوده می شوند، معجزه گرند و قادرند جهان نویی را به پا کنند.
در این جهان نو، نگاهت چون پنجره ای شفاف امید را در میانه دیوار ناامیدی، می سازد،
و دست کسانی را که می گیری یک قدم به بهار زندگی نزدیکشان می کنی.
جانا دوباره نگاه کن،
این جهان با همه خستگی هایش هنوز جایی برای روییدن دارد.
هنوز می توان برخاست و سرود زندگی سر داد و در دلی بذر امیدی برای روییدن کاشت.
اگر در دل رویایی داری، آن را به فردا و فرداها نسپار.
فردا نام دیگرش هرگز است.
قلم را بردار و با هر واژه، نوری بیفشان.
انچه را که با تمام وجود می خواهی با زبان عشق آغاز کن.
شاید معجزه همین باشد.
تو چنان بیدار شوی که جهان را از نو ببینی.
فاطمه داداشی
@donyaye_nevisandegi
#واژه_های_بیدار
نامه ای به دخترم
دختر عزیزم،
این شانزدهمین نامهای است که برایت مینویسم. حرفهای زیادی دارم که ترجیح میدهم آنها را در قالب نامه با تو در میان بگذارم؛ هم برای زنده نگه داشتن رسم نامهنگاری و هم برای ماندگار کردن حرفهایی که گاهی در نامه بهتر بیان میشوند.
دخترم،
من باور دارم توانمندیهای بسیاری در وجود تو نهفته است؛ استعدادهایی که بهتدریج شکوفا خواهند شد. اما میخواهم نکتهای را به تو یادآوری کنم: لازم نیست تواناییهایت را همیشه به زبان بیاوری یا برای دیگران به نمایش بگذاری.
بگذار دیگران تو را از روی رفتارت بشناسند، نه ادعاهایت. بعضی آدمها از پیشرفت دیگران خوشحال میشوند و بعضی تاب دیدن موفقیت آنها را ندارند. پس بهتر است تواناییهایت را بشناسی، برای پرورششان تلاش کنی و اجازه بدهی نتیجهی تلاشت در زمان مناسب سخن بگوید.
به یاد داشته باش که فروتنی به معنای کوچک شمردن خودت نیست و اعتمادبهنفس نیز به معنای برتر دانستن خودت نسبت به دیگران نیست. خودت را بشناس، به ارزشهایت باور داشته باش و نیازی به اثبات دائمی خودت نداری.
دخترم،
اهدافت را برای خودت مشخص کن. پیش از رسیدن به آنها، در بازگو کردنشان برای دیگران شتاب نکن. هر رؤیایی برای رشد کردن به زمان، تلاش و آرامش نیاز دارد. بعضی هدفها در سکوت بهتر جان میگیرند؛ درست مانند بذری که در دل خاک ریشه میدواند و روزی به درختی تنومند تبدیل میشود.
به جای آنکه انرژیات را صرف توضیح دادن برنامههایت کنی، آن را صرف عملی کردنشان کن. البته این به معنای بیاعتمادی به همه نیست؛ مشورت با آدمی دانا و قابل اعتماد گاهی میتواند مسیرت را روشنتر کند. مهم این است که بدانی چه چیزی را، در چه زمانی و با چه کسی در میان بگذاری.
زندگی میدان مسابقه برای اثبات برتریات به دیگران نیست. قرار نیست هر روز به کسی نشان بدهی که چقدر توانمندی؛ کافی است هر روز اندکی آگاهتر و پختهتر از دیروز خودت باشی.
این حرفها را برایت مینویسم، نه برای آنکه از آدمها بترسی، بلکه برای آنکه آنها را بهتر بشناسی؛ نه برای آنکه خودت را پنهان کنی، بلکه برای آنکه بدانی هر چیزی را نباید در هر جایی و برای هر کسی بیان کرد.
امیدوارم روزی که این نامهها را دوباره میخوانی، در میان سطرهایشان مهر و نگرانی مادری را ببینی که میخواهد تو با شناخت، آرامش و استقلال بیشتر، راه زندگی خودت را پیدا کنی.
با تمام مهر مادرانه ام ❤️
۱۴۰۵/۸/۲
درود و مهر
سپاس از توجه و همراهی شما که برایم بسیار ارزشمند است.
"نوشتن مانند نقاشی با کلمات است. هر کلمه، مانند یک رنگ، می تواند دنیایی از احساسات و مفاهیم را به تصویر بکشد. اما نقاشی ای که بدون مهارت و خلاقیت خلق شود، بی روح و بی معنی خواهد بود."
✍جیمز جویس
فاطمه داداشی
@donyaye_nevisandegi
صبح جمعه را با عادتهایی شروع کردم که آرامآرام بخشی از زندگیام شدهاند. 🌱
مثل همیشه، ناخودآگاهم کمکم کرد صبح زود بیدار شوم. سالهاست عادت کردهام بدون زنگ ساعت از خواب بیدار شوم.
روزم را با نیایش صبحگاهی و گفتن جملههای تأکیدی شروع کردم. نوشیدن یک لیوان آب ولرم هم یکی از عادتهای همیشگی من در شروع روز است.
وقتی به زندگیام نگاه میکنم، بیشتر میفهمم که عادتها چه نقش مهمی در ساختن روزها و حتی آینده ما دارند. زندگی ما فقط با تصمیمهای بزرگ ساخته نمیشود.کارهای کوچکی که هر روز تکرار میکنیم هم سهم بزرگی در شکل دادن به زندگیمان دارند.
پاسخ دادن به سؤالها و فرستادن پیام صبحگاهی برای عزیزانم هم بخشی از برنامه همیشگی من است.
امروز که جمعه است، سری به فیلیمو زدم تا فیلمی پیدا کنم و زمانی را به تماشای آن اختصاص بدهم. کتابها و فیلمها همیشه برای من منبعی از انگیزه بخش و یادگیری بودهاند.
برای فردا هم جلسه گفتوگویی با یکی از مراجعانم دارم که آن را یادآوری کردم. کتاب «هنر تنهایی» را هم تهیه کردهام و دوست دارم زمانی را برای خواندنش کنار بگذارم.
بعد به سراغ کارهای روزانهام می روم.
این روزها بیشتر به این فکر میکنم که اگر برای زمانمان تصمیم نگیریم، خیلی راحت ممکن است ساعتها بگذرند و در پایان روز ببینیم کارهای مهم مان همچنان باقی بمانند.
برای همین، امروز قبل از اینکه درگیر کارهای روزمره شوی، چند دقیقه برای خودت وقت بگذار.
ببین امروز چه کارهایی برایت مهمترند. کدام کار را باید انجام بدهی و برای کدام کار دوست داری وقت بگذاری؟
لازم نیست فهرست بلندبالایی بنویسی. گاهی مشخص کردن سه کار مهم روز، کمک میکند با تمرکز بیشتری پیش برویم.
حالا تو بگو؛ برای امروزت چه برنامهای داری؟
سه کاری را که دوست داری تا پایان امروز انجام بدهی، برای خودت بنویس. اگر دوست داشتی، یکی از آنها را هم اینجا با ما به اشتراک بگذار. 🌿
شاید یک نوشته کوتاه، آغاز یک نگاه تازه باشد
فاطمه داداشی
@donyaye_nevisandegi
#نوشتن_های_صبحگاهی
تخیل چیست؟
تخیل آغاز آفرینش است. آنچه امروز در ذهن میپرورانی، شاید فردا جهان تو باشد.»
با الهام از اندیشههای گوته
فاطمه داداشی
@donyaye_nevisandegi
صبح بخیر، رفقای واژهساز من. ❤️✍️
گاهی پیامهایی از شما دریافت میکنم و میفهمم نوشتهام درست در روزی به دستتان رسیده که به کمی آرامش نیاز داشتهاید. همانجا دوباره باور میکنم که کلمات میتوانند آدمها را، حتی از دورترین فاصلهها، به هم نزدیک کنند.
امروز آرزو میکنم با واژههایتان لحظههایی ناب برای خودتان بسازید. لحظههایی که در آنها، نهفقط راوی زندگیتان، که خالق راهی باشید که میخواهید در آن قدم بگذارید. 🌱
فاطمه داداشی
@donyaye_nevisandegi
💛 دوستای دنیای نویسندگی،
در نظرسنجیهامون شرکت کنید تا با حالوهوای این روزهاتون بیشتر آشنا بشیم و مطالبی نزدیکتر به سلیقه تون بنویسیم. ✍️📚
گسترش دایره واژگان و تقویت مهارت نوشتن.
یکی از تمرینهایی که هر روز انجام میدهم، کلمهبرداری از کتابهایی است که می خوانم.
برای این کار در تقویم روزانهام جایی باز کردهام.
هنگام خواندن کتاب، واژههایی که توجهم را جلب میکنند، یادداشت میکنم؛.
مثل:
پروا: ملاحظه
دریغ: افسوس و حسرت
شیدا: عاشق و دلباخته
این تمرین کمکم میکند با واژهها بیشتر آشنا شوم و هنگام نوشتن، گنجینهی پربارتری از کلمه های مختلف را در اختیار داشته باشم.
تمرین امشب:
از کتابی که میخوانید، ۱۰ کلمه که توجهتان را جلب می کند انتخاب کنید و در دفتر یا نت گوشی تان بنویسید.
فاطمه داداشی
@donyaye_nevisandgi
یه خواهش ازتون دارم ❤️
هر پستی که براتون مفید بود، با یه ریاکشن بهم نشون بدید تا بدونم چه موضوعاتی بیشتر به کارتون میاد تا محتوای بهتری براتون آماده کنم. 🌱