Telegram-канал faramatni - فرامتنی: Unsorted

فرامتنی

08 October 2026 19:54

🔖

این نسل عجب سر نترسی دارد!

با دلیل یا بی‌دلیل بعد از اعتراضات ۱۸ و ۱۹ دی، سرهای زیادی بالای دار رفت.‌ و بی‌گمان این چرخه همچنان ادامه خواهد داشت. هر روز نامی جدید و تصویری تازه از بچه‌های همین آب و خاک که می‌توانستند جوانی‌شان را زندگی کنند و با ایران و زخم‌هایش بمانند‌. در سرزمینی که رانت‌‌خواران، مفسدان و خائنانی که خونِ کشور و ملت را مکیده‌اند، آزادانه در کوچه و خیابان می‌چرخند و به ربودن و چپاول مشغول‌اند، گاه سخت‌گیری‌های عدالت روی گردن نحیف جوانان جور دیگری روایت‌سازی می‌کند. نه بخششی در کار است و نه حیاتی در انتظار. آسیاب نوبت به نوبت می‌چرخد و با هر اذان صبح، جانی می‌ستاند و خانواده‌ای را سیاه‌پوش می‌کند.

تاریخِ عشق‌ همیشه با لحظه‌های ناب و شیرین و ملاقات‌های پر از امید ترسیم شده است. از رمان‌های کلاسیک تا روایت‌های پرخاطره در میان نسل‌ها که عشق همیشه معنای تداوم‌ و حیات را حفظ کرده است. اما آن‌چه در شب سیزدهم در بندهای تاریک زندان اصفهان رخ داد، نه یک داستانِ لطیفِ عاشقانه، که یک مرثیه‌ی خونینِ غم انگیز و جریانی از جنس سوگ بود که حتی قلمِ پررنگ‌‌ترین نویسندگانِ تاریخ را در برابر شکوهِ ویران‌گر آن به لکنت انداخت.

#علیرضا_سپاهی و #مهشاد_کشانی‌ دو نامی که در هم‌‌آمیزیِ لرزانِ عقد و اعدام گره خوردند. مهشادِ جوان در آن لحظه‌ی لرزان، به مردی، بدون اجازه‌ی بزرگ‌ترهایش بله گفت که می‌دانست تنها چند ساعت پس از آن، شویش در میان طنابِ دار به رقصِ مرگ خواهد نشست‌. پیوندی بی‌تکرار در تاریخ که عروس را بی‌لباس سفید روی سنگفرش‌های سرد اتاق‌های زندان نشاند و جامه‌ای از جنس خاک و اشک بر تن کرد.

علیرضا مردی که چهار گلوله با او ملاقات کردند. جوانی که در اوجِ این پیوندِ جزیی و در عین حال عظیم، در میانه‌ی این عشقِ کوتاه و تکان‌‌دهنده، پیش از اعدامِ چند روز پیش، در راه سکته کرد و به بیمارستان رفت. دامادی که از قالبِ انسان پس از چند ساعت کوتاه به جسد تبدیل شد. عشقِ علیرضا و مهشاد از تمام قصه‌های عاشقانه در طول تاریخ متفاوت‌تر بود. چون جنس آن نه از جنسِ داشتن و سر بر شانه‌های هم گذاشتن، که از جنسِ فقدانِ مطلق‌ بود.
عشقی که تمامِ معنای زندگی را در یک آن به خاک سپرد. و این نسل به راستی که عجب سرِ نترسی دارد. پای چوبه‌ی دار و در آستانه‌ی اعدام، سر سفره‌ی عقد می‌نشیند و با آن‌که می‌داند می‌میرد، عشق را انکار نمی‌کند. و این زانوی مرگ است که از تماشای این شکوهِ تاریخی تا ابد به لرزه می‌افتد.

#جعفر_بخشی_بی‌نیاز