Telegram-канал farzad_hasani - 🥢روزمرگی های فرزاد حسنی: Unsorted

🥢روزمرگی های فرزاد حسنی

11 January 2026 23:33

بار احساسی داستان این روزهای ایران برای مهاجرین

‏اینترنت ایران که قطعه. پس مخاطب این رشته توییت فقط مهاجرین هستن. که مستقیم skin in the game و دلسردی و غیره ندارن. اما یه حس عظیم «دست از دنیا کوتاه بودن» هم دارن.
‏حس‌های غالب و چتری/umbrellaطور الآن به نظرم عمدتاً دو تا حس هستن:
‏۴.۱. احساس frustrated بودن از اوضاع
‏که تا کِی... تا کِی... تا کِی... تا کِی باید هی هر ۶ ماه یه سال ما همچین چیزای عذاب‌آوری رو تجربه کنیم و شاهد مرگ کلی هموطن باشیم. صبح پا شیم با یه توییت پامپ بشیم که ایول تا شب پیروزیم و هی اسکرول کنیم و ریفرش بزنیم و پای تحلیل ممدقلی و حسن‌گلی توی این کانال و اون کانال بشینیم، و شب آخرش هیچ‌چی به هیچ‌چی.
‏این احساس، یه خستگیِ عظیم مفرط و مزمن/chronic هست که انگار رو دوشمون داریم حمل می‌کنیم. نه عذاب‌وجدان اجازه می‌ده این گونی رو از رو کولمون بذاریمش زمین و بریم با خیال راحت به نیو یر رزولوشن برسیم، نه کاری از دستمون برمیاد، چون یه عالمه دیوار نامرئی و حائل بین ما و واقعیت ایران هست و دستمون از دنیا کوتاهه. حداکثر یه خشم و جیغ و هشتگ و التماس.یه استیصال و خستگیِ خیلی خیلی طولانی و موندگار. که چون حل نمی‌شه گاهی حس می‌کنیم شاید کم‌کم داره بخشی از هویت ما می‌شه.

‏۴.۲. احساس overwhlemed شدن از احساسات مختلف
‏یه چتر بزرگ که زیرش غم، شادی، هیجان، خشم، امید، ترس، اضطراب، غافلگیری، بیش‌هوشیاری، و کلی حس‌های بسیار متنوع دیگه هست. شبیه یه wheel of emotions راه می‌ریم که دست و پا داره. و حتی خودمون هم نمی‌دونیم باید چی کار کنیم و حس نیم ساعت دیگه‌مون چیه.
‏این وضعیت، وقتی اطرافیانی داشته باشیم که یا مجبور شیم جلوشون ماسک بزنیم (مثل بچه، یا رئیس تو محل کار، یا پارتنری که هم‌فاز نیست) یا درک نشیم (دوستان با جهت‌گیری سیاسی مخالف، و بسیار دگم و قاطع و چوب‌به‌دست و سرزنش‌گر) باعث می‌شه کل این شلم‌شوربای احساسی رو بخوایم هی تو خودمون زندگی کنیم. هی قورت بدیم.
‏این سخته. این واقعاً طاقت‌فرساست. این واقعاً overwhelming هست. و حداقل کاری که می‌تونیم بکنیم این هست که اول بپذیریم و acknowledge کنیم که آقا به‌خدا ما هم یه انسان هستیم و حجم و تنوع این احساسات بسیار بیشتر از توانایی هضم و پردازش ماست.

‏۴.۳. چه کنیم؟
‏به خودمون بگیم من این دو حس و وضعیت رو دارم. شاید همین به‌خودی‌خود کمک کنه که بدونیم خیلی هم در حال سقوط درونی نیستیم. و حداقل status و وضعیت کنونی روانی خودمون رو می‌دونیم و آگاهیم (و بر خودمون، که تنها چیزی هست که دست ماست، عنایت، دسترسی، اندکی شناخت، و تسلط و کنترل داریم) و یه شرح حال می‌تونیم بنویسیم.
‏بعدش، شاید کارهای بسیار خوب بعدی این باشه که:
‏۱. از بحث بیهوده و ناامن و متخاصمانه و تهاجمی جداً بپرهیزیم.
‏کسی اگه حمله کرد جاخالی بده و در رو؛ دیگه زمان زمان دفاع و کُشتی‌گرفتن چندان نیست. قبل از این‌که کامل مغزت رو از دست بدی، یا بلاک کن، یا ترک کن.
‏۲. به آدم‌های امن رجوع کنیم.
‏اگه با آدم‌های امن از نظر سیاسی هم‌نظر هستین که خیلی خوبه در تماس باشین. اگه نیستین، شاید بتونین بدون وارد شدن به اون فضاها برای هم دورادور امن باشین.
‏۳. بنویسیم.
‏نوشتن، هر نوعی، خودش خیلی خیلی کمک می‌کنه.
‏حتی توی یه گوگل‌داک یا کانال تلگرام یه‌نفره. حتی یه نامه به خودِ آینده. حتی فقط ژورنالینگ حس‌ها و ترس‌ها و امیدها.
‏نوشتن، یه خالی‌کردن داره با خودش. که بعدش هم امکان مرتب‌سازیِ برون‌ریخته‌ها رو داره؛ هم یه حس سبکی میاره، ناشی از برون ریختن.
‏۴. با AI حرف بزنیم!
‏قرار نیست تراپی کنه یا جایگزین انسان بشه. اما گاهی می‌تونه کمک کنه حداقل افکار مرتب بشن و ببینی چند چندی. مخصوصاً اگه خروجی کم‌کم یه سند شرح‌حال روزانه و ژورنال‌طور باشه که حس دستاورد/accomplishment شخصی هم بده که حداقل یه کاری امروز کردم.
‏۵. نهایتاً انتظاراتت رو از خودمون در این وضعیت mental survival و بقای روانی بیاریم پایین.ما، همه‌ی مهاجرین شریفی که روح و ذهن و فکر و شب و روزمون الآن حول ایران و میلیون‌های ایرانیه، در شرایط استیصال روحی هستیم. اما باید زنده بمونیم. و شاید همین زنده‌موندن و survive کردن هم به‌خودی خود برای این روزها کافیه.
‏ما همه‌چیز این جریانات رو تحت کنترل نداریم (و دقیق‌ترش اینه که تقریباً هیچ‌چیزش دست ما نیست!) پس گاهی شاید باید سعی کنیم بپذیریم که «زمان» چیزیه که همه‌چیز رو معلوم می‌کنه، نه فشار دادن و سخت گرفتن. بپذیریم علی‌رغم دیدنِ ظلم، واقعاً گاهی ما اون قدرت لازم رو که تمام ظلم رو تغییر بدیم نداریم، اما می‌تونیم از خودمون و اطرافیان‌مون مراقبت کنیم که وقتی ظلم رفت، سالم باشیم. ادامه👇👇