6664
#مصطفی_سلیمانی دکتری فلسفه اسلامی ارشد فلسفه اخلاق ارشد روانشناسی شخصیت . ☘ارتباط با من: @soleymani63 ☘اینستاگرام https://instagram.com/_u/soleymani63 ☘کانال اختصاصی: (معنای زندگی)🎵 @The_meaningoflife
#معرفی_کتاب
کتاب آشوب
نقاط عطف برای کشورهای بحران زده
نویسنده: جرد دایموند
مترجم: اصلان قودجانی
ناشر: طرح نو
#کتاب_خوب_بخوانیم
❤️☘ @padkastgolchin
استفاده از ChatGPT (نسخه رایگان)
مدتی است که برای ثبت نام و استفاده از ChatGPT دیگر نیاز به شماره تلفن نیست و شما می توانید فقط با آدرس ایمیل از آن استفاده کنید.
اینجا سعی می‌کنم مختصرا فقط چند مورد از استفاده های ساده مخصوصا در محیط آکادمیک را عنوان کنم. این هوش مصنوعی ممکن است با اعتماد به نفس بالا برخی سوالات شما را به کلی غلط پاسخ دهد! از طرفی ممکن است برای مطلبی رفرنسهای فیک ارائه دهد.
✅قبل از ارائه سوال اصلی، به بیان زمینه و مقدمه و آنچه از قبل می دانید بپردازید.هر چه برای یک سوال جزئیات و اطلاعات بیشتری برای او فراهم کنید، پاسخ های دقیقتری هم ممکن است به دست بیاورید.
✅ در پرسشها، می‌توانید از او بخواهید تا به عنوان یک صاحب نظر و یا از دیدگاه یک متخصص به شما پاسخ بدهد.
As a neuroscience researcher in Iran, could you please answer this question:
✅ سوال کلی برای شما پاسخ کلی و گاها غیر مرتبط می‌آورد. سوالات بزرگ را به چند بخش تقسیم کنید . مرحله به مرحله جلو بروید. در هر مرحله راهنمایی کنید تا از آنچه مد نظر شماست دور نشود.
✅ می توانید فرمت پاسخ را برایش مشخص کنید.
response in a specific format (paragraph, list, bullet points, ...)
✅ وقتی قرار هست متنی را ویرایش کند، یا ایرادات متن را بر شمارد و یا در کل پاسخی به سوالی بدهد، لحن و فرمت (Tone and Foramt) را برای او مشخص کنید.
Tone: Formal academic tone, Critical, Friendly , Informative,
Format: Email, Presentation, Interview, Speech,
✅ می‌توانید حجم پاسخ دریافتی را محدود کنید. در صورت لزوم می‌توانید در ادامه از او بخواهید تا برای شما جزییات بیشتری ارائه دهد.
Keep it short and to the point
چند مثال که البته با در نظر گرفتن موارد بالا می توانید آنها را کاملتر کنید:
✅ ویرایش متن یا برشمردن ایرادات گرامری: متنی را در اختیارش قرار دهید تا برای شما از نظر زبان انگلیسی ویرایش کند.
“Edit the text for grammatical errors”
به جای این کار، می‌توانید (اخلاقی تر) از آن بخواهید تا ایرادات دستوری، زبانی و نگارشی یک متن را به شما بگوید. و به این شکل شما ایرادات متن خود را متوجه می‌شوید و می‌توانید یک به یک آنها را اصلاح کنید.
“Can you tell me about any grammatical errors in the given text”
✅ متن مودبانه: شما می‌توانید از او بخواهید یک متن را برای شما مودبانه تر کند. اگر خوشتان نیامد، چندین بار می‌توانید درخواست متن جایگزین کنبد.
"What points should I consider to make the following text more polite?"
✅ سوال پژوهشی: شاید در ارائه سوال پژوهشی کمک کننده باشد.
مثال:
"Please provide me with 20 research topics that explore the relationship between democracy and public health, incorporating various indices to evaluate democracy. I plan to use these topics as the basis for a paper in a medical journal."
✅ پاسخ به ایمیل: شما می‌توانید متن یک ایمیل و یا مجموعه‌ای از ایمیل هایی که بین شما و همکارانتان رد و بدل شده را در اختیارش قرار دهید و از او بخواهید، به ایمیل (با در نظر گرفتن همه ایمیل ها) جواب بدهد. اگر از پاسخ خوشتان نیامد، بگوئید پاسخ دیگری برای شما بیاورد. از او بخواهید نکاتی را ارائه کند که باید در پاسخ ایمیل همکارتان در نظر بگیرید.
“Please consider the following emails between my friend and me and provide a reply to his email. In your reply, please note:
1 Politely cancel the meeting.
2-
3-“
✅ خلاصه کردن متن: به او یک متن طولانی بدهید تا آن را در حد (n) (صفحه) خلاصه کند.که برای یک کودک ۱۰ ساله قابل فهم‌باشد/ بتوانید در کلاس درس/سمینار ارائه‌اش کنید.
"Please condense this text into a one-page summary that is understandable for a 10-year-old child/ for a conference presentation."
✅ ساخت اسلاید: یک متن طولانی به او بدهید تا نکات مهمش را مشخص کند و یا اصلا آن در قالب (n) عدد اسلاید ارائه کند.
"Please prepare the text in the form of ten slides for me. It is intended to be presented at a medical conference on the relationship between dictatorship and public health. Please do not include more than five sentences on each slide."
✅آماده شدن برای یک مصاحبه: می‌تواند برای شما ساختار، محتویات و یا نکاتی که شما در یک مصاحبه (شغلی یا تحصیلی) باید رعایت کنید را بیاورد.
مثال:
I have an interview tomorrow with an urology professor from Germany who has a suitable job opportunity for me in his lab. I don't speak German. Most of this professor's work has been on kidney transplantation. ...
❤️☘ @filsofak
بيش‌تر آدم‌ها به دروغ‌گویی معتادند و هرجا می‌روند، چیزی بیشتر از یک نسخه غیر اصیل از خودشان نیستند؛ موجودی زشت و منزجر‌کننده که حتی با «خودش» هم نفاق می‌کند!
#آدم‌ها
#مصطفی_سلیمانی
❤️☘ @filsofak
#دنیای_زنان ۲
فیلم Past Lives 2023
🎥 فیلم "زندگی‌های پیشین (2023)"
📤 کیفیت 720p.x265 WEB-DL
🔖 زیرنویس چسبیده فارسی
✂️ بدون سانسور و حذفیات
🔸خلاصه فیلم:
نورا و هه سونگ دو دوستی هستند که از زمان کودکی با هم بوده‌اند. بعد از مهاجرت خانواده‌ی نورا از کره‌ی جنوبی آنها از هم جدا می‌شوند. بیست سال بعد آنها مجددا هم را ملاقات می‌کنند و سرنوشت‌شان با عشق پیوند می‌خورد.
🔻لینک دانلود:
https://digimoviez.com/past-lives/
#معرفی_فیلم
❤️☘ @filsofak
همه ما دو زندگی موازی داریم: یکی همین زندگی کنونی‌مان و دیگری همان که حس می‌کنیم باید می‌داشتیم یا هنوز هم ممکن است داشته باشیمش. با وجود تمام تلاشی که صَرف زیستن در لحظه می‌کنیم، آن زندگیِ نازیسته به حضوری گریزناپذیر می‌ماند، به سایه‌ای که گویی قدم‌به‌قدم ما را دنبال می‌کند؛ و همین ممکن است تبدیل شود به داستان زندگی ما: مرثیه‌ای در سوگ نیازهای برآورده‌نشده و میل‌های قربانی‌شده. افسانه استعدادهایمان ما را افسون می‌کند؛ این افسانه که می‌توانیم چه‌جور آدمی شویم و چه‌ها کنیم. و این می‌تواند زندگی ما را به یک ناکامی همیشگی و بی‌پایان تبدیل کند.
🔸آدام فیلیپس
از کتاب حسرت در ستایش زندگی نازیسته
ترجمه میثم سامان‌پور
In the Distance, Shelby McQuilkin
❤️☘ @filsofak
مغالطه‌ی توسل به دستاورد
مغالطه‌ی توسل به دستاورد (Appeal to Accomplishment) موقعی پیش می‌آید که کسی دستاوردها و موفقیت‌های بی‌ربط خود را به‌منزله‌ی استدلال به‌کار برد و آن را سپری برای دفع انتقادات قرار دهد. همچنین اگر استدلال شخص بر اساس سطح دستاوردها و موفقیت‌های او سنجیده شود و نه شاینتگیِ خود استدلال، این شکل از مغالطه روی می‌دهد.
مثال اول
من خیلی جاها رفتم و با خیلی‌ها گشتم. من رو به‌منزله‌ی یه آدم موفق می‌شناسن. دارم بهت میگم هیچ تفریحی بالاتر از شکار شیر نیست. پس به حرفم اعتماد کن.
موفقیت جای خود، ولی موفقیت به شکار شیر ربطی ندارد. اشخاص کامیاب و موفق بسیاری هستند که بدجنس، بی‌بندوبار، بی‌اخلاق، آسیب‌زن، دروغ‌گو، حقیر و سرشار از ایده‌های اشتباه درباره‌ی چیزهای بسیار
زیادی هستند.
مثال دوم
من دکترای الهیات دارم. دوازده‌تا کتاب نوشتم و شخصا با پاپ ملاقات کردم. پس وقتی بهت میگم خوراکی موردعلاقه‌ی حضرت عیسی کیشمیش‌های آغشته به شراب بود، باید حرف من رو باور کنی.
رزومه‌ی گوینده واقعا جالب توجه است، ولی این رزومه هیچ ربطی به ادعای گوینده درباره‌ی خوراکی موردعلاقه‌ی حضرت عیسی ندارد و به آن اعتبار نمی‌بخشد.
توضیح
اگر دستاوردهای گوینده به‌طور مستقیم به استدلالش ربط داشته باشند، شاید اشاره به آنها معنادارتر باشد. اما بسیاری از افراد موفق سعی می‌کنند از موفقیت‌شان به‌منزله‌ی اجازه‌نامه‌ای برای نظردادن درباره‌ی هر چیز مربوط و نامربوطی استفاده کنند. اجازه ندهید موفقیت این افراد در قضاوت شما در باب مدعیات‌شان نفوذ کند. بررسی مدرک از هر کاری مهم‌تر است.
🔸|مغالطه به زبان آدمی‌زاد؛ بو بنت؛ ترجمه فربد آذسن|
☘❤️ @filsofak
📃«به تمامی بِزی و به هنگام بمیر»!
✍️محمدباقر تاج الدین
عنوان نوشتۀ حاضر یکی از جملات کوتاه و مشهور و البته پر مغز "فریدریش نیچه" فیلسوف نامدار آلمانی است که در کتاب "چنین گفت زرتشت" آمده است. نیچه معتقد بود که هستی تان را به تمامی زندگی کنید و بعد از آن بمیرید. هیچ زندگیِ نازیسته ای پشت سر باقی نگذارید. واقعیت تلخ و دردناک این است که بسیاری از انسان ها "زیستِ تامّ" ندارند و در نتیجه به تمامی زندگی نمی کنند. "زیست تامّ" بنا به تعریف عبارتند از: «آن نوع زیستنی است که انسان در گام نخست نسبت خود را با جهان، جامعه، تاریخ و دیگران به خوبی تعریف و روشن ساخته و در گام دوم بنابر باورهای به نسبت منطقی و عقلانی از یک سو و بنابر شهود وجدانی خویش از تمامی مواهب و فرصت های مادی و معنوی این جهانی بهره و لذّت ببرد و هر آن چه را که درست تشخیص می دهد انجام دهد تا به یک زندگی ارزشمند، خوش و خوب دست یابد».
به نظر می رسد که بتوان دو دلیل اصلی و البته برخی دلایل فرعی را برای زیست ناتمام انسان ها بر شمرد. دلیل نخست را باید در درون انسان جست و جو نمود و دلیل دوم را در بیرونِ او و در شرایط و زمینۀ فرهنگی و اجتماعی ای که زیست می کند چرا که انسان بیرون از جامعه و به تنهایی امکان زیستن ندارد. به دیگر سخن دو دلیل روان شناختی و جامعه شناختی در این زمینه قابل بررسی و مطالعه است که هر کدام در جای خود بخشی از این وضع اسف بار را تبیین می کنند. البته دلایل فلسفی نیز در جای خود برای تبیین مسألۀ حاضر قابل تأمّل و ارائه است.
در رابطه با دلیل نخست سخن بر سرِ این است که انسان ها عموماً از ظرفیت ها و توانمندی های انسانی ای که در اختیار دارند مانند عقلانیت، دانش، اراده، عواطف، احساسات و هیجانات خویش بهره های لازم را نمی برند تا هم بتوانند نسبت خود را با جهان، جامعه، تاریخ و دیگران به خوبی دریابند و هم بنابر شهود وجدانی خویش هر آن چه را که درست و دقیق تشخیص می دهند انجام دهند و در نهایت به یک زندگی ارزشمند، خوش و خوب دست یابند. به دیگر سخن عموم انسان ها مسئولیّتِ انسانی خویش را به درستی به جای نمی آورند و حقِّ زندگی را به خوبی ادا نمی کنند. این دسته از انسان ها اغلب زندگی خویش را فدای اموری بیهوده می سازند و شوربختانه این که گمان می برند در حال زندگی کردن هستند و خبر ندارند که چنین روند و رویّه ای که در پیش گرفته اند زندگی به معنای واقعی نیست و بلکه بالعکس تلف کردن و نابود کردن زندگی به دست خودشان است. تو گویی که کسر قابل توجهی از انسان ها از داشتن یک "زندگی تامّ" و همه جانبه دوری می کنند و آن چنان خود را غرق در امور بیهوده می سازند که زندگی نازیسته ای را تجربه می کنند!!!
اما در رابطه با دلیل دوم که بیش تر جنبۀ جامعه شناختی دارد بحث بر سر این است که در هر جامعه ای نهادهای اجتماعی گوناگونی وجود دارند و فعالیت می کنند که اگر دچار ناکارآمدی و کژکارکردی شده باشند بدون تردید زیست انسان ها را دچار تباهی و تیره بختی خواهند کرد. روشن است که هرچقدر این نهادهای اجتماعی از کارآمدی مثبت و سازنده ای برخوردار باشند شهروندان نیز از کیفیت، نشاط، آرامش و رفاه مطلوبی بهره خواهند برد. بیان این نکتۀ مهم ضرورت دارد که هم شهروندان به مثابه کنش گران خلّاق و با اراده در برپا ساختن نهادهای اجتماعی کارآمد نقش بسزایی ایفا می کنند و هم در مقابل نهادهای مورد نظر بر کنش گران اجتماعی تأثیراتی برجای می گذارد و این رابطه به طور کاملا دوجانبه و دارای تأثیرات متقابل است.
اگرچه بنابر دیدگاه نیچه و به طور کلی فیلسوفان قارّه ای(تفسیری-وجودی) و همچنین روان شناسان وجودی(اگزیستانسیل) بیش از نهادهای اجتماعی این انسان ها هستند که با قدرت تفسیرگری، عقلانیت، اراده، خلّاقیت و سایر ویژگی های انسانی مسئول اصلی سرنوشت خویش بوده و می بایست اقدام به انتخاب زندگی بهینۀ خویش نمایند و همان گونه که اشاره شد "زیست تامّ" را تجربه کنند و از این طریق "مرگِ بهنگام" خویش را نیز رقم بزنند. بنابر این دیدگاه، نهادهای اجتماعی نیز به دست همین انسان های با اراده، خلّاق، عقلانی و تفسیرگر ساخته و پرداخته می شوند و اگر نهادهای اجتماعی دچار ناکارآمدی شده اند کوتاهی و کم کاری انسا های آن جامعه است که چنین وضع اسف باری را رقم زده است!
❤️☘ @filsofak
| در باب تنهایی |
اعتراف به‌تنهایی هم دشوار است و هم بی‌فایده. اگر کسی به‌تازگی بیوه شده یا به شهر جدیدی نقل‌مکان کرده باشد، تنهایی‌اش قابل‌توجیه است و در غیر این صورت هیچ توضیح محترمانه‌ای برای این‌که چرا دوروبر یک نفر به‌اندازه‌ی کافی شلوغ نیست وجود ندارد. آدم‌ها وقتی با چنین موقعیتی مواجه می‌شوند سریع نتیجه می‌گیرند که بی‌کسی این آدم باید به بیماری و یا چیز آزاردهنده‌ای در شخصیتش ربط داشته باشد و می‌گویند طرف بی‌کس و تنهاست چون ذاتش مشکل دارد و لیاقتش این است که تنها باشد.
بااین‌اوصاف، در واقعیت چیزی که باعث می‌شود آدم احساس تنهایی کند این نیست که اصلاً کسی را برای معاشرت و همنشینی ندارد؛ مسئله این است که آدم‌های زیادی را نمی‌شناسد که بتوانند بخش‌های واقعی و عجیب‌وغریب و پرتناقض او را درک کنند. پیدا کردن آدمی که با او غذا بخوریم کار سختی نیست؛ همیشه کسی هست که بتوان با او درباره‌ی آب‌وهوا گپ زد، اما احساس ناخوشایند بی‌کسی در لحظه‌ای که با کسی حرف می‌زنیم همچنان برقرار است. این حس زمانی به‌پایان می‌رسد که رفیق و همنشینمان، وقتی درد و غممان را آشکار می‌کنیم، بتواند درکمان کند و همراهمان باشد.
احساس بی‌کسی و تنهایی وقتی تمام می‌شود که دستکم کسی باشد که ما را بشنود و بتوانیم به‌او بگوییم رابطه‌ی صمیمانه چه‌قدر گیج‌کننده و مرگ چه‌قدر ترسناک است، چه حسرت‌ها در دل داریم، چه چیزهای به‌ظاهر کوچکی باعث اضطرابمان می‌شوند، گاهی چه‌قدر از خودمان متنفریم، گاهی چه‌قدر غمگینیم، چه‌قدر پشیمانی داریم، تا چه اندازه پریشان و ناآرامیم، رابطه‌مان با والدینمان چه‌قدر پیچیده است، چه پتانسیل‌های ناشناخته‌ای داریم، احساس می‌کنیم اعضای بدنمان عجیب‌وغریب هستند و این‌که چطور از نظر عاطفی همچنان نابالغیم. ظرفیت صادق بودن درباره جنبه‌های بالقوه شرم‌آور طبیعت انسان که کمتر به آنها پرداخته و درباره‌شان صحبت کرده‌ایم ما را به دیگران وصل می‌کند و درنهایت به تنهایی‌مان پایان می‌دهد.
#آلن_دوباتن
❤️☘ @filsofak
🖊 کسانی که مهارت خواندن ندارند، مهارت اندیشیدن هم ندارند
کاتبی را تصور کنید که بعد از اختراع ماشین چاپ، مشغول نوشتن متنی بود که تا به حال بارها و بارها آن را نوشته بود. چه احساسی داشت؟ احتمالاً با خودش فکر می‌کرد «مشغول چه کار بیهوده‌ای هستم!» امروزه خیلی از آدم‌ها وقتی مجبور می‌شوند متنی بنویسند که طولانی‌تر از سی کلمه است، همچین حسی پیدا می‌کنند. به خودشان می‌گویند: چه کسی متنی چنین طولانی را خواهد خواند؟ نکتۀ تلخ ماجرا این است که چندان اشتباه فکر نمی‌کنند. انسان‌ها در خواندن متن‌های طولانی به مشکل خورده‌اند.
مجموعه‌ای از ناشران، محققان، کتابداران و نویسندگان سراسر جهان، ماه پیش، با انتشار «مانیفست خواندنِ لیوبلینا» اعلام کردند: خواندنِ دیجیتال در حال تخریب عادتِ «خواندن عمیق» در میان ماست.
دستگاه‌های دیجیتال باعث شده‌اند انسان‌های امروزی، «بیشتر» از هر دورۀ دیگری در تاریخ بشریت بخوانند. اما آنها دیگر مثل قبل نمی‌خوانند. خواندنِ دیجیتال، به شکلی روزافزون، به تجربه‌ای تکه‌تکه، کوتاه‌مدت، سطحی و گذرا تبدیل شده است. بنابراین شاید تعداد کلمات خیلی زیادی در روز بخوانیم، ولی همۀ آنها در قالب متن‌های چند کلمه‌ای یا نهایتاً چند خطی است. حال اگر بخواهیم همان تعداد کلمه را در قالبِ یک متن واحد بخوانیم، با دشواری بسیاری مواجه می‌شویم. زیرا درک متنی طولانی نیازمند مهارت‌های «خواندن عمیق» است.
خواندن عمیق نقشی حیاتی در تمدن بشری داشته است. استیون پینگر، روان‌شناس و نویسندۀ آمریکایی، با رواج خواندنِ متن‌های طولانی در بین عموم مردم از اواخر قرن هفدهم، توانایی «همدردی» کردن با دیگران در میان انسان‌ها افزایش یافت.
مردم با خواندنِ متن‌های مفصل دربارۀ زندگیِ دیگر انسان‌ها، توانستند دنیا را از چشم آنها ببینند و این توانایی تأثیر بسیار مهمی در نگرش آنها دربارۀ موضوعاتی مثل برده‌داری، شکنجه، ساحره‌سوزی، استبداد و دیگر چیزها گذاشت. از نظر استیون پینکر، خواندنِ عمیق باعث «انقلاب نوع‌دوستانه»ای شد که بعدتر به رویدادهای دوران‌سازی مثل انقلاب آمریکا و انقلاب فرانسه منتهی گردید. آنچه خواندنِ متن‌های تکه‌پاره و کوتاه دیجیتال ما را از آن محروم می‌کند، دقیقاً همین توانایی دیدن دنیا از چشم دیگران است.
ماریان وولف، محقق آمریکایی، می‌نویسد: ما در دنیای آنلاین دائماً در حال اسکرول‌کردن، نصفه‌نیمه خواندن یا ذخیره‌کردن متن‌هاییم تا در آینده‌ای نامعلوم آنها را بخوانیم، چون این رسانه برای خواندنِ عمیق طراحی نشده است.
خواندن دیجیتال از دلایل مهم رواج «ساده‌گرایی» در دنیای امروز است. ساده‌گرایی یعنی تمایل به ساده‌کردن هر چیز پیچیده. اظهار‌نظرها و موضع‌گیری‌های یک‌خطی، شفاف و سرراست و فرارکردن از درک عمیق و چندوجهی مسائل. سایمون کوپر می‌گوید: استادِ ساده‌گراهای جهان، دونالد ترامپ است؛ کسی که هیچکس حتی توقع «همدلی» کردن را از او ندارد. اما ظهور این نوع سیاستمداران زنگ خطری برای جهان است. پینکر می‌گوید: «هر وقت سیاستمداران شروع می‌کنند به ساده حرف زدن، منتظر جنگ باشید».
✍️ آنچه خواندید مروری است بر یادداشت اخیر سایمون کوپر در فایننشال تایمز با عنوان «نگاه انداختن، اسکن کردن، اسکرول کردن: دوران خواندن عمیق به پایان رسیده است» (Skimming, scanning, scrolling — the age of deep reading is over). این مطلب در تاریخ ۱۹ اکتبر ۲۰۲۳ به انتشار رسیده است.
❤️☘ @filsofak
فهرستی از ضرب‌المثل‌های ایرانی
آگاهی‌بخشی فرهنگی|ادبی
❤️☘ @filsofak
چرا هرم سلسله‌مراتب نیازهای مازلو اهمیت دارد؟
🔸راوی: آلن دو باتن
ترجمه و زیرنویس: شهاب غدیری
❤️☘ @filsofak
هیچ‌چیز به اندازه غم مشترک، آدم‌ها را به هم نزدیک نمی‌کند؛ جوِ همدردیِ بی‌ریا و بدون هیچ توقعی، حسِ ترس و احتیاط آدم‌ها نسبت به هم را از بین می‌برد.
#میلان_کوندرا
❤️☘ @filsofak
.
سکانس پایانی و زیبای فیلم «راه‌های افتخار» اثر #استنلی_کوبریک
سربازان فرانسوی خسته و فرسوده از زخم‌های جنگ جهانی اول در کافه‌ای نشسته‌اند؛ جنگی که یکی از بی‌معناترین و بی‌حاصل‌ترین جنگ‌های تاریخ بود. صاحب کافه، یک خواننده‌ی زن آلمانی (با بازی کریستین هارلن که با کوبریک ازدواج کرد) را روی صحنه می‌آورد تا برای سربازان بخواند. موج تحقیر و تمسخر به سوی زن که از کشور دشمن است، روانه می‌شود!
زن شروع به خواندن می‌کند. سربازان کلمات آواز را که به زبان آلمانی است نمی‌فهمند، اما به تدریج ملودی آواز را زمزمه می‌کنند. جادوی موسیقی که زبانی جهانی است اثر خود را می‌گذارد. ناگهان پوچیِِ جنگ و نبرد بر سر قدرت و بی‌معناییِ عواملی مثل زبان، دین، نژاد و مرزهایی که انسان‌ها را از هم جدا کرده و به دشمنی و بیگانه ستیزی دامن می‌زند، نمایان می‌شود؛ دشمنیِِ کاذبی که اکنون و در قرن بیست و یکم نیز بین ملت‌ها وجود دارد.
آواز زن، گویی بیان دردی مشترک است و این گونه «کوبریک» یکی از زیباترین سکانس‌های ضد جنگ تاریخ سینما را بر پرده خلق می‌کند..
❤️☘ @filsofak
تفاوت کلام یک دانشمند با یک سیاستمدار
۱. تک‌تک ما تقریبا به همدیگر ربط داریم.
۲. همه‌ی ما از افریقا می‌آییم و ترس‌ها و تجربه‌های ما عمدتا شبیه هم هستند.
۳. تلاش کنیم که به دیگری آسیب نزنیم و به هم کمک کنیم.
🔸|بخشی از گفتگوی ویژه بی‌بی‌سی با یووال نوح هراری|
❤️☘ @filsofak
ما اغلب دوست داریم از کسانی که خوشمان می‌آید، بُت درست کنیم و از آنها «اَبَر انسان» بسازیم. و وقتی آن شخصیتِ ابرانسانی تبدیل به یک انسانِ عادی شد، از او متنفر شویم.
واقعیت آن است که همه، آدم‌های معمولی‌ای هستند. حتی آن‌هایی که ما ابرانسان می‌پنداریم هم وقتی دستشویی می‌روند، وقتی می‌خوابند، آبِ دهن‌شان روی بالش می‌ریزد، آنها هم دچار اسهال و یبوست می‌شوند، می‌ترسند، دروغ می‌گویند، عرقِ‌شان بوی گند می‌دهد و دهن‌شان سرِ صبح، بوی خُسفه‌ی خَر!
بعدها که فرصتی شد تا به هنرجویانِ ادبیات و تئاتر آموزش بدهم، احساس کردم هنرجویانم ناخواسته و از روی لطف، دوست داشتند بگویند که مربی‌ِ ما، آدمِ خیلی عجیب و غریبی ست!
اولین چاره کار این بود که از آنها بخواهم «استاد» خطابم نکنند. چون اصولاً این لفظ برای منی که سطحِ علمی و آکادمیکِ لازم را ندارم، عنوانِ اشتباهی است.
در قدم بعد، سعی کردم به آنها نشان دهم که من هم مثلِ همه‌ی آدم‌های دیگر، نیازهای طبیعی خودم را دارم.
عصبانی می‌شوم، غمگین می‌شوم، گرسنه می‌شوم، دستشویی میروم، دست و بالم درد می‌گیرد و هزار و یک چیزِ دیگر که همه آدم‌ها دارند.
اما به نظرم، دو چیز خیلی مهم هست که باید هر کس به خودش بگوید و نگذارد دیگران از او تصویری فراانسانی و غیرواقعی بسازند:
اول، احترام:
حتی جلوی پای یک پسربچه‌ی 7 ساله هم باید بلند شد و یا بعد از یک دخترِ 5 ساله از در عبور کرد. باید آن قدر به دیگران احترام گذاشت که بدانند نه تنها از تو چیزی کم ندارند که به مراتب از تو با ارزش‌تر و مهم‌ترند.
و بعد، راست‌گویی!
به عقیده من هیچ ارزشی و خصلتی بزرگ‌تر و انسانی‌تر از راست‌گویی نیست. اعترافِ به «ندانستن» و «نتوانستن» یکی از بزرگ‌ترین سدهایی ست که ما در طولِ عمرمان باید از آن بگذریم.
اطرافیان اگر بدانند که ما هم مثلِ همه آدم‌های دیگر، یک آدمِ با نیازهای عادی هستیم، هرگز تصورشان از ما، تصوری فراواقعی نخواهد شد.
این‌هایی که گفتم، فقط مخصوصِ هنرجو و مربی نیست. خیلی به کارِ عاشق و معشوق‌ها هم می‌آید.
به یک دل‌داده‌ی شیفته باید گفت:
-«کسی که تو امروز در بهترین لباس و عطر و قیافه می‌بینی، در خلوتش، یک شامپانزه‌ی تمام‌عیار می‌شود!... تو با یک آدمِ معمولی طرفی، نه یک ابرقهرمانِ سوپراستار!» همه‌ی ما آدم‌ایم. آدم‌های خیلی معمولی.
#دالتون_ترومبو
❤️☘ @filsofak
78: Upheaval
اپیزود ۷۸ خلاصه کتاب آشوب
پادکست فارسی بی‌پلاس
🔸کتاب آشوب
نقاط عطف برای کشورهای بحران زده
نویسنده: جرد دایموند
مترجم: اصلان قودجانی
ناشر: طرح نو
❤️☘ @padkastgolchin
#معرفی_فیلم
Talk to me 2022
🎥فیلم با من حرف بزن
📜زیرنویس فارسی چسبیده
📤کیفیت : 720p
🎫 امتیاز IMDb : 7.4/10
🎭 ژانر: هیجان انگیز، ترسناک
🌐 محصول: استرالیا، آمریکا، بریتانیا
📝خلاصه داستان: داستان فیلم در مورد گروهی از دوستان است که از طریق یک دست مومیایی شده باستانی با ارواح ارتباط برقرار می‌کنند. اما زمانی که یکی از آنها به نام میا در این کار زیاده‌روی می‌کند، نیروهای فراطبیعی وحشی را آزاد کرده و...
❤️☘ @filsofak
💠 ٩ دقیقه برای فرزندت زمان بگذار، قطعا پشیمان نمی‌شوی!
به گفته دکتر پانکسپ، ٩ دقیقه مهم و بسیار ارزشمند از زمان کودکان ما طی روز عبارتند از:
🔹 سه دقیقه پس از بیدار شدن از خواب
🔹 سه دقیقه پس از آن که کودک از مدرسه یا مهدکودک به خانه باز می‌گردد.
🔹 سه دقیقه پیش از رفتن به رختخواب.
🔹تحقیقات نشان داده‌اند که هر روز ٩ دقیقه طلایی در زندگی کودکان ما وجود دارد. شاید تعجب آور باشد اما همین ٩ دقیقه بیش‌ترین اثرگذاری را بر فرزندان دارد و آنها نیز در این بازه بیش از هر زمان دیگری به ارتباط با والدین خود نیاز خواهند داشت.
🔹 تنها کافی‌ست که والدین در این ٩ دقیقه که به ٣ بازه کوتاه ٣ دقیقه ای تقسیم می‌شود، تمام تمرکز خود را معطوف به فرزندشان کنند تا تأثیر فوق‌العاده مثبت آن را به تدریج لمس کنند.
❤️☘ @filsofak
تفکراتی که حال ما را خراب می‌کند
۱. ذهن‌خوانی (mind reading)
فکر می‌کنید، بدون شواهد کافی می‌دانید که دیگران به چه چیزی فکر می‌کنند.
- جواب سلامم را نداد، پس حتماً از دست من ناراحت است.
۲. پیش‌گویی (furtune telling)
پیش‌بینی می‌کنید که حوادث آینده، بد از آب در می‌آیند یا این که خطرات زیادی شما را تهدید می‌کند.
- در امتحان شکست می‌خورم یا کاری گیر من نخواهد آمد.
۳. فاجعه‌سازی (catastrophizing): معتقدید هر چه اتفاق افتاده یا خواهد افتاد به شدت افتضاح، ناخوشایند و غیر قابل تحمل است.
- افتضاح می‌شود اگر در دانشگاه قبول نشوم.
۴. برچسب‌زدن (labling)
به خودتان یا دیگران، صفات کلی و منفی نسبت می‌دهید.
- من آدم بدبختی هستم یا من آدم بی‌ارزشی هستم.
۵. نادیده‌گرفتن جنبه‌های مثبت (discounting positives)
مدعی هستید که کارهای مثبت خودتان یا دیگران پیش پا افتاده و ناچیز هستند.
- این کار از عهده همه بر می‌آید یا قبول‌شدن در کنکور که کار مهمی نیست.
۶. فیلتر منفی (negative filter)
تقریباً همیشه جنبه‌های منفی را می‌بینید و به جنبه‌های مثبت توجه نمی‌کنید.
- هیچ کس مرا دوست ندارد.
۷. تعمیم افراطی (overgeneralizing)
بر پایه یک حادثه، الگوهای کلی منفی را استنباط می‌کنید.
- این اتفاق همیشه برای من اتفاق می‌افتد یا در همه کارها شکست می‌خورم.
۸. تفکر دوقطبی (dichotomus thinking)
به وقایع پیرامون و انسان‌های اطراف با دید همه یا هیچ نگاه می‌کنید.
- همه مرا طرد می‌کنند یا همه وقتم تلف شد.
۹. بایداندیشی (have to think)
به‌جای این‌که حوادث را بر پایه چیزی که هستند ارزیابی کنید، بیشتر آنها را بر اساس چیزی که باید باشند، تفسیر می‌کنید.
- باید کارم را خوب انجام بدهم یا باید در کنکور قبول شوم.
۱۰. شخصی‌سازی (personalizing)
علت بروز حوادث منفی را به خودتان نسبت می‌دهید و سهم دیگران را در بروز مشکل نادیده می‌گیرید.
- ازدواجم به‌هم خورد، چون من مقصر بودم.
۱۱. سرزنش‌گری (blaming)
دیگران را علت مشکلات و احساسات منفی خود می‌دانید و از طرفی مسئولیت تغییر رفتارتان را نیز فراموش می‌کنید.
- دیگران باعث عصبانیت من می‌شوند یا والدینم باعث و بانی همه مشکلات من هستند.
۱۲. مقایسه‌های ناعادلانه (unfair comparisons)
حوادث را طبق معیار‌های ناعادلانه تفسیر می‌کنید. خودتان را با کسانی مقایسه می‌کنید که از شما برترند و به این نتیجه می‌رسید که آدم حقیری هستید.
- او خیلی موفق‌تر از من است یا شاگرد اول کلاس در امتحان خیلی بهتر از من عمل کرد.
۱۳. تاسف‌گرایی (regret orientation)
به‌جای این که در حال حاضر به کاری فکر کنید که از دستتان بر می‌آید، بیشتر به این مسئله می‌اندیشید که ای کاش در گذشته بهتر عمل می‌کردید.
- اگر تلاش کرده بودم، شغل بهتری پیدا می‌کردم یا ای کاش این حرف را نمی‌زدم.
۱۴. چی می‌شد اگر (what if)
دائم از خودتان سؤال می‌کنید چی می‌شود اگر چنین اتفاقی بیفتد و با هیچ جوابی راضی نمی‌شوید.
- حرف شما درست است، اما چی می‌شود اگر مضطرب شوم؟ یا چی می‌شود اگر نفسم در سینه حبس شود؟
۱۵. استدلال هیجانی (emotional reasoning)
از احساسات خود برای تفسیر واقعیت استفاده می‌کنید.
- چون دلم شور می‌زند، پس اتفاق ناگواری می‌افتد.
🔸|دکتر حسن حمید‌پور از کتاب تکنیک‌های شناخت درمانى، رابرت لی‌هی|
❤️☘ @filsofak
هر کس بر پایه‌یِ عدالت از حرمتی پایمال‌ناشدنی برخوردار است که حتی به
بهانه‌ای چون رفاهِ کلِ جامعه نیز نمی‌توان آن را زیرِ پا نهاد. هم از این رو، عدالت هرگز نمی‌پذیرد که دریغ داشتنِ آزادی از برخی اعضایِ جامعه را با استناد به منفعتِ بزرگتری که از این رهگذر به دیگر اعضای جامعه می‌رسد توجیه کنیم.
یک جامعه‌ی عادل آزادی‌های مربوط به مقام شهروندیِ برابر را ثابت و نقض‌ناپذیر می‌داند؛ حقوقی که عدالت ضامنِ آن‌هاست نه دست‌خوش معاملات سیاسی می‌شوند و نه تابع محاسبات منافع اجتماعی‌اند.
🔸نظریه‌ای در باب عدالت جان رالز
❤️☘ @filsofak
#پادکست‌های_ناب
اپیزود پنجم از هفتمین فصل
رادیو جافکری
موضوع: «لذت، سلامت، رنج»
#لذت #سلامت
#رادیو_جافکری
🔸آنچه می‌شنوید:
یکی از مهمترین سوالاتی که در زندگی در رابطه با سلامت برامون پیش میاد رابطه لذت‌ها و موضوعات لذت‌بخش با سلامت ماست.
سوال اینجاست که آیا هر چه که از اون لذت می بریم برای سلامتی ما خوبه؟ اگر نیست، چرا لذت می بریم؟
+ به دوستان خود بفرستید.
🔸لینک:
https://castbox.fm/vb/420474286
❤️☘ @padkastgolchin
| سبک عشق‌ورزی توسط دوران کودکی تعیین می‌شود |
کودکانی که در دوران رشد با والدین خود رابطه ایمن داشتند، بعدا روابط بین فردی بهتری دارند؛ در حالی که کودکانی که روابط ناپایدارتری داشتند، به احتمال زیاد رفتارهای ناسالم و بی‌ثباتی در روابط خواهند داشت.
#انیمیشن
❤️☘ @filsofak
یادداشت‌نویسی
وقتی در حال کارکردن روی درد اصلی هستید و نمی‌خواهید دوستانتان را خسته کنید و درمانگرتان (در صورتی که داشته باشید) نیز دم دستتان نیست، یادداشت‌ها مکان امنی برای بیان احساساتتان محسوب می‌شوند. پژوهشگران متوجه شده‌اند که ابراز احساسات روی کاغذ (مثل بیان کلامی آنها) سودمند است، درحالی‌که نگه‌داشتن احساسات با افزایش سطح استرس و بیماری رابطه متناظری دارد. یادداشت‌ها را می‌توان همچون محرم اسرار، آینه و راهنما به خدمت گرفت. شما در یادداشت‌هایتان از قضاوت و نقد در امان هستید و با فنون پیشرفته‌ای مثل گفت‌وگو می‌توانید یاد بگیرید که خودتان را آرام و پشتیبانی کنید.
یادداشت‌ها جای مناسبی برای دردهای شما محسوب می‌شوند زیرا محرم اسرار شما و محلی برای التیام‌یافتن زخم‌های قدیمی هستند. شاید درد شما اندوه، ناامیدی، فقدان، شکنجه، خیانت -هر چیزی که به شما صدمه می‌زند- باشد. شما به یادداشت‌هایتان افتخار درمیان‌گذاشتن دردهایتان را می‌دهید و یادداشت‌های شما نیز آنها را با افتخار می‌پذیرند.
ممکن است نوشتن از احساساتتان شما را به گریه بیندازد ولی این خوب است. در چنین موقعیتی، می‌توانید در پرانتز یادداشت کوتاهی بنویسید که موقع نوشتن این متن بخصوص در حال گریه‌کردن بودید. این یادداشت کوتاه بعداً به شما کمک می‌کند که بفهمید دقیقاً چه چیزی بیشتر از همه احساسات شما را برمی‌انگیزد. حتماً دلتان می‌خواهد که موقع نوشتن جایتان امن باشد، برای همین چند برگ دستمال کاغذی و احیاناً چند چیز تسلی‌بخش دوروبرتان داشته باشید.
من دریافته‌ام که اشک‌ها نشانگر نقطه عطفی هستند. اشک‌ها نشانم می‌دهند که به هدف زده‌ام و اگر به نوشتن ادامه دهم سفره دلم باز می‌شود و در این صورت نوشته‌ها تبدیل به منبعی برایم می‌شوند. دلی که باز شده، به‌خاطر ترحم و شفقتش، احتمالاً مهمترین منبعی است که برای کارکردن روی دردهایمان داریم.
شاید احساس کنیم که این گریه هیچ‌وقت بند نمی‌آید، ولی معمولاً مدت نسبتاً محدودی طول می‌کشد، طوری که زمانش را می‌توان با ساعت اندازه گرفت. و از نظر شدت نیز، ما عموماً می‌توانیم دردهایی را مهار کنیم که از تحملی که برای خود متصور هستیم بیشتر است. به نظر می‌رسد که فاصله‌گرفتن از درد انعکاس‌دهنده این موضوع است که ما به‌ندرت ظرفیت‌هایمان را آزمایش می‌کنیم.
این را بدانید که موقع نوشتن یادداشت می‌توانید هر وقتی‌که لازم داشتید استراحت کنید. می‌توانید یادداشت‌هایتان را گوشه‌ای بگذارید و مدتی کار دیگری انجام دهید. شاید دوست داشته باشید به خاطرات خوش فکر کنید (مثلاً خاطره کسی که واقعاً برایتان اهمیت قائل است). چیزی که ما آن را عامل حواس‌پرت‌کن می‌خوانیم ممکن است کوشش طبیعی ذهن برای نفس‌کشیدن باشد.
شما می‌توانید بین دو بخش خودتان گفت‌وگویی برقرار کنید، مثلاً بین بخشی از شما که احساس درد می‌کند با نماینده درونیِ کسی که درد شما را می‌شنود (مثلاً درمانگر) یا شخصیت خردمندی که خارج از آن درد ایستاده است. موقع نوشتن گفت‌وگو برای بیان ابعاد متفاوت یک چیز فقط بین این دو بخش حرکت کنید (جلو و عقب بروید) و با هر بار عوض‌شدن صداها گفت‌وگو را از خط جدید آغاز کنید.
موقع نوشتن یادداشت‌ها دیگر با عواطفتان تنها نیستید. وقتی این احساسات را درونتان نگه می‌دارید بسیار تنهاتر هستید.
🔸 #مادری_که_کم_داشتم #راهنمایی_برای_خودسازی_و_یافتن_عشق_گم‌شده
#جاسمین_لی_کوری
مترجم: #فهیمه_سادات_کمالی، #ترجمان_علوم_انسانی، صص ۱۷۳-۱۷۵
❤️☘ @filsofak
#پادکست‌های_ناب
قسمت هفدهم پادکست اورسی
موضوع: «زندگی رنج است»
#رنج #رنج_زندگی
#رادیو_اورسی
🔸آنچه می‌شنوید:
_ شوپنهاور ریشۀ درد واقعی رو در «زمان‌آگاه» بودن ما می‌داند.
یعنی اگر درکی نسبت به گذشته و آینده نداشتیم اضطرابی رو هم تجربه نمی‌کردیم.
_ نیچه اعتقاد داشت باید با رنج مواجه بشیم و معنای زندگی با غلبه بر رنج به دست خواهد آمد.
_ بودا ریشۀ رنج رو در دلبستگی‌ها، طلب و خواسته‌ها می‌دانست.
در این قسمت کمی راجع به رنج جستجو می‌کنیم.
+ به دوستان خود بفرستید.
🔸لینک:
/channel/owrsi/5120
❤️☘ @padkastgolchin
احترام اجتماعی
کاوش در یک مفهوم پرکاربرد، ساده، اما پیچیده
آیا تا کنون به این اندیشیده‌ایم که وقتی از احترام سخن میگوییم، از چه چیزی سخن میگوییم؟ معنای عملی و رفتاری آن چیست؟ وقتی از نظام سیاسی انتظار داریم احترام شهروندان را نگه دارد و یا در روابط میان فردی به این فضیلت اجتماعی اشاره می‌کنیم، در واقع انتظار چه نوع رفتار و کنشی را داریم؟
عموما احترام را به‌نوعی رفتار ساده‌ی مبتنی بر آداب تلقی می‌کنند اما "اسپونویل" بر این باور است که گرچه ادب، یک ارزش است و نمی‌توان آن را انکار کرد، اما این ارزش، مبهم، و در نفس خود ناکافی است. احترام، گرچه ما را به‌مفهوم ادب می‌رساند اما معنای بسی عمیق‌تر، با ابعاد و ویژگی‌‌های متعددی دارد. احترام(در معنای وسیع)، مبنا و شالوده‌ی همکاری‌های اجتماعی، مشارکت و ثبات سیاسی است. کاهش احترام اجتماعی، سبب کاهش انسجام اجتماعی می‌شود. همچنین نادیده‌گرفتن احترام شهروندان از سوی نظام سیاسی، مشارکت و ثبات سیاست را با مخاطره‌ی جدی روبرو می‌کند. در جامعه‌ای که شهروندان احساس کنند از سوی صاحبان قدرت و روایت‌های رسمی به‌اندازه‌ی کافی محترم شمرده نمی‌شوند، آشوب و قانون‌گریزی افزایش می‌یابد. احترام، لازمه‌ی باهم‌بودن و با هم‌زیستن است.
تعاریف احترام
۱. ریچارد سِنِت می‌گوید: احترام اشاره به تصدیق ارزش طرفِ دیگر ائتلاف، به‌ویژه طرف کوچک‌تر و ضعیف‌تر را دارد.
اما هنوز این پرسش در میان است که اگر بخواهیم ارزش طرف مقابل را تصدیق کنیم، چه باید بکنیم؟ تصدیق ارزش طرف مقابل به چه معناست؟ کدام ارزش؟
مهمترین ارزشی که پایه‌ی احترام محسوب می‌شود عبارت است از: "بهرسمیت شناختن دیگری"؛
- بهرسمیت شناختن "بودن" دیگری
- بهرسمیت شناختن چگونه زیستن و چگونه بودن دیگری (اهداف و آرمان‌ها)
- بهرسمیت شناختن نیازهای دیگری
- بهرسمیت شناختن دردها و رنج‌های دیگری
- بهرسمیت شناختن عقاید و اعتقادات دیگری
- بهرسمیت شناختن اراده و اختیار دیگری برای کسب آنچه مطلوب خود می‌داند
۲. فیلسوفانی مانند کانت و "فیشته" می‌گویند: احترام به معنی ابرام و اصرار بر هدف‌بودن و غایت‌بودن خودِ انسان است.
رویکرد ابزارانگارانه به انسان، آدمی را به‌سطح شیئی تنزل می‌دهد. نظام‌های سیاسی که شهروندان را نه صرفا برای آن‌که فقط هستند، بلکه به‌منزله‌ی ابزاری در خدمت قدرت می‌بینند، (و از این‌که این نگرش را بر زبان بیاورند نیز شرمنده نمی‌شوند)، درواقع عزت، مقام و منزلت انسانی شهروندان را نادیده می‌گیرند. به‌همین خاطر است که درد و رنج شهروندان را در پای شکوهی کاذب نمی‌بیند. در این نگرش، آنچه اهمیت می‌یابد، عظمت و قدرت نظام سیاسی است و نه انسانِ واقعا موجودی که سوخت ارابه‌ی قدرت می‌گردد.
۳. فرناندو سَوَتِر، معنای احترام را به مفهوم شرافت، گره می‌زند و تلاش می‌کند مفهوم احترام را با آن توضیح دهد. به‌سخن دیگر، نظام‌هایی که برای شهروندان خود احترام قائل هستند، رفتاری با این مشخصات دارند:
- انسان‌ها مصون از تعرض‌اند.
- انسان‌ها به‌منزله‌ی هدف تلقی می‌شوند و نه ابزار و وسیله‌ی رسیدن به مقاصد.
- حق خودآیینی، بهرسمیت شناخته می‌شود.. به‌تعبیر دیگر، هر شخصی حق دارد به‌نحو مستقل و بدون اجبار بیرونی، برای زندگی خود برنامه‌ریزی نماید و معیار خود را برای تعالی مشخص کند.
- جامعه با همه‌ی افراد، براساس رفتارشان و شایستگی‌های شخصی‌شان برخورد می‌کند.
- همبستگی با کسانی که از بدبختی رنج می‌برند و تلاش برای کاهش رنج آنها صورت می‌گیرد.
- در آن هیچکس کنار گذاشته نمی‌شود.
اکنون با در میان آوردن معیار متفاوت در باب احترام و شرافت انسان، می‌توان این پرسش را مطرح کرد که آیا هریک از ما برای دیگران، چقدر احترام قائلیم و از سوی دیگر، رابطه‌ی نظام سیاسی با شهروندان، چقدر بر اساس احترام بنا شده است؟ آیا ما شهروندان احساس می‌کنیم به‌اندازه‌ی کافی نزد نظام سیاسی محترم هستیم؟
🔸|علی زمانیان|
❤️☘ @filsofak
آنچه خطرناک است نه ناتوانی مردم در اندیشیدن به مسائل جامعه، بلکه باور به ناتوانی مردم در اندیشیدن به مسائل جامعه است. به زبان لفور، تاریخ اندیشه نشان داده است عمده بصیرت‌های فلسفی ریشه در زندگی معمولی و روزمره مردم دارد.
#مصطفی_مهرآیی
❤️☘ @filsofak
.
زلاتان ابراهیموویچ:
«وقتی میگم خدای فوتبالم، با کسی شوخی ندارم!»
اعتماد به نفس، جذاب‌ترین ویژگی یک فرد است
اما، چطور یک نفر می‌تواند
عظمت را در وجود شما ببیند
اگر قبلاً خودتان آنرا ندیده باشید؟
❤️☘ @filsofak
آداب گفتگو در گروه‌های اجتماعی
۱. اگر می‌خواهیم کسی را به گروهی دعوت کنیم ضمن مشورت با او، معرفی مختصری از او در گروه بگذاریم. بهتر است فردی که دعوت می‌شود، در اولین پیام ضمن سلام، اگر فکر می‌کند توضیحاتی بیشتری برای معرفی بهتر خود لازم است، به مطلب خود ضمیمه نماید. تا قبل از این‌که فرد دعوت‌شونده پیامی نداده است، صرفا به‌خاطر پیام معرف، پیام خوش‌آمدی برای او ارسال نکنیم. پیام‌های ما بعد از اولین پیام او و ترجیحا در ریپلای به پیام او باشد. ضمنا بهتر است پیام خوش‌آمد ما طوری تنظیم شود که دیگران بتوانند با افزودن استیکرهای بازخوردی، احساس خود را منتقل کنند و نیاز به مطلب جداگانه سایر افراد نباشد.
۲. اگر پیام ما مرتبط به پیام شخص به‌خصوصی است، از گزینه‌ی Reply به همان پیام استفاده کنیم تا مشخص شود مخاطب ما چه کسی است.
۳. به‌جای دیگری، در سؤال‌جواب‌ها یا بحثی که بین دو نفر در یک گروه صورت می‌گیرد، پاسخ ندهیم. اگر علاقمند به پاسخ به‌جای دیگری هستیم می‌توانیم با کسب اجازه از او نظر خود را بیان کنیم.
۴. قبل از این‌که پیامی را به گروه ارسال کنیم با یک نگاه سطحی به آخرین مطالب، از فضای گروه مطلع شویم. ممکن است بحث یا گفتگویی در حال انجام باشد که مطلب ما نامرتبط با آن باشد و سبب مزاحمت و به‌هم زدن تمرکز افراد روی آن موضوع شود.
۵. یادمان باشد ارسال مجدد پیام‌هایی که قبل از ما دیگران فرستاده‌اند، به اعتبار ما لطمه می‌زند.
۶. پیش از ارسال متن، متن را بخوانیم و ارزیابی کنیم که آیا از همه نظر برای شخص گیرنده قابل درک هست و در صورت وجود هرگونه ابهامی، آن را به نحو مقتضی رفع کنیم.
۷. اگر در گروه نظرخواهی مطرح شد که نیاز به عکس‌العمل ما داشت، بازخورد دهیم.
۸. از رهاکردن سؤال بی‌پاسخ پرهیز کنیم. اگر حین گفتگو پرسشی مطرح شد که موقعیت یا زمان پاسخ‌دهی نداشتیم حتما اعلام کنیم که در زمان مناسب پاسخ خواهم داد.
۹. از کلماتی که به‌صورت‌های مختلف نوشته می‌شوند و یا عبارات دوپهلو که معانی مختلفی را به ذهن خوانده منتقل می‌کنند، استفاده نکنیم. گاهی با استفاده از اِعراب‌گذاری، درج برخی استیکرها و یا پیام صوتی به‌جای متنی، واژه و عبارت موردنظر خود را به مخاطب منتقل نماییم.
۱۰. ترجیحا پاسخ‌های ما متنی باشد. شاید آن فرد یا افراد دیگر موقعیت گوش‌دادن پیام صوتی نداشته باشند.
۱۱. متن بدون اشتباه تایپی و ایرادهای املایی، تاثیر بیشتری دارد و نفوذ کلام ما را بیشتر می‌کند. قبل از ارسال مطلب، آن را بازخوانی نماییم و حتی بعد از ارسال مطلب نیز آن را بخوانیم و ویراستاری کنیم.
۱۲. اگر دیدیم متنی که ارسال کرده‌ایم نیاز به ویراستاری دارد اما با استیکرها و یا متنی دیگر بازخورد گرفته است، در صورتی‌که اصلاح ما معنا و برداشت از متن را تغییر ندهد (مثلا اصلاح تایپی یا برخی اصلاحات املایی)، می‌توانیم بدون اطلاع، آن را ویرایش کنیم در غیراین‌صورت باید در یک پیام ریپلای‌شده به پیام اصلی، تغییرات و ویرایش خود را اعلام کنیم.
۱۳. گاهی لازم می‌شود در یک گروه، مطلبی را برای همه ارسال کنیم اما تاکید داریم که فرد یا افرادی از آن گروه به‌شکل "سفارشی‌شده‌تر" آن را ببینند. در این صورت بهتر است در انتهای پیام نام کاربری (Username) آن فرد یا افراد را اضافه کنیم. برای این کار ابتدا علامت @ را تایپ می‌کنیم. به‌محض تایپ این علامت یک پنجره شامل نام تمام کاربران و افراد آن گروه باز می‌شود که می‌توانیم از میان آن، فرد یا افراد مورد نظر خود را انتخاب و روی آن کلیک کنیم. با این کار برای آن افراد یک اعلام (Notification) جداگانه اعلام می‌شود که قطعا اگر بیرون از گفتگو و خارج از گروه هم باشند به‌راحتی متوجه آن پیام خواهند شد.
۱۴. در یک گروه بهتر است از گفتگوهای دوطرفه و شخصی پرهیز شود مگر این‌که این گفتگو بین دو نفر، فواید جمعی ایجاد کند.
۱۵. اگر لازم بود در "گروه" به فردی تسلیت یا تبریک بگوییم (یعنی پیام ما علاوه بر تبریک و یا تسلیت، جنبه‌ی اطلاع‌رسانی به سایر افراد هم داشت)، بهتر است پیام را طوری تنظیم کنیم که نیازی نباشد سایر افراد هم جداگانه در گروه این کار را بکنند. بلکه سایر افراد بتوانند با یک "استیکر یا آیکون بازخوردی" روی آن پیام شما، واکنش و احساس خود را منتقل کنند. اگر با دیدن مطلب تبریک یا تسلیت، خواستیم پیامی متفاوت؛ احساسی‌تر یا صمیمانه‌تر، به فرد مورد نظر بدهیم بهتر است این کار را با یک پیام خصوصی در پی‌وی او انجام دهیم.
🔸 سهراب آبتین
❤️☘ @filsofak
اریکسون (۱۹۵۰) اوایل کودکی را به صورت دوره «شکفتن عمیق» توصیف کرد. هنگامی که کودکان احساس خودمختاری می‌کنند، کمتر از زمانی که کودک نوپایی بودند لجوج و خودرای می‌شوند. انرژی آنها برای حل کردن تعارض روان‌شناختی سال‌های پیش‌دبستانی آزاد می‌شود: ابتکار عمل در برابر احساس به طوری که از کلمه ابتکار عمل برمی‌آید، کودکان خردسال احساس تازه هدفمندی دارند. آنها دوست دارند از پسِ تکالیف جدید برآیند، به فعالیت‌هایی با همسالان ملحق شوند، و ببینند با کمک بزرگسالان چه کاری می‌توانند انجام دهند. آنها در رشد وجدان نیز پیشرفت می‌کنند.
اریکسون بازی را وسیله‌ای می‌دانست که کودکان خردسال از طریق آن از خود و دنیای اجتماعی خویش آگاه می‌شوند. بازی به کودکان پیش‌دبستانی امکان می‌دهد تا مهارت‌های جدید را با خطر کمِ انتقاد و شکست امتحان کنند. در ضمن، بازی سازمان اجتماعی کوچکی را از بچه‌ها به وجود می‌آورد که باید برای رسیدن به هدف‌های مشترک همکاری کنند. در سرتاسر دنیا، کودکان صحنه‌های خانوادگی و مشاغل بسیار مشهود، مانند افسر پلیس، دکتر و پرستار در کشورهای غربی شکارچی خرگوش و سفالگر در بین بومیان هاپی آمریکا، کلبه‌سازی و نیزه‌سازی در بین قبیله باکا واقع در آفریقای غربی را به نمایش می‌گذارند.
🔸لورا برک
از کتاب روانشناسی رشد
ترجمه یحیی سیدمحمدی
☘❤️ @filsofak
.
بهم بگو! برای چی زل زدی نگام می‌کنی؟
فیلم کوتاه دربارهٔ عشق فیلمی لهستانی به کارگردانی کریستوف کیشلوفسکی...
#کریستوف_کیشلوفسکی
#درباره_عشق
❤️☘ @filsofak