گنج حضور متن کامل برنامهها - Ganje Hozour
06 March 2025 03:29
شکل ۱۷ (مثلث فضاگشایی)
Читать полностью…
گنج حضور متن کامل برنامهها - Ganje Hozour
06 March 2025 03:28
شکل۱۰ (حقیقت وجودی انسان)
Читать полностью…
گنج حضور متن کامل برنامهها - Ganje Hozour
06 March 2025 03:28
شکل۶ (مثلث واهمانش)
Читать полностью…
گنج حضور متن کامل برنامهها - Ganje Hozour
06 March 2025 03:26
صلوات بر تو آرَم که فزوده باد قُربت
که به قُربِ کُلّ گردد همه جزوها مُقَرَّب
🌺(مولوی، دیوان شمس، غزل ۳۰۱)
قُرب: نزدیکی، نزدیک شدن، منزلت.
مُقَرَّب: نزدیک شده، آنکه به کسی نزدیک شده و نزد او قُرب و منزلت پیدا کرده.
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
درود به تو میفرستم با فضاگشایی! انسان میگوید حالا، شما میگویید؟ که قُربِ تو، نزدیکیِ تو، یکی شدنِ من با تو روزبهروز بیشتر بشود، برای اینکه به قربِ کل، یعنی به قرب خداوند این اجزای بدن من و همهچیزِ من هماهنگ میشوند با زندگی، مقرّب میشوند. همهٔ اجزای من باید مقرّب بشوند.
این بدن شما گاهی اوقات بر علیه خودش کار میکند، چرا؟ برای اینکه ما خَرّوب شدیم. چرا خَرّوب شدیم؟ برای اینکه با منذهنی بدنمان را اداره میکنیم. برای اینکه اجزا، تمامِ سلولهای ما درست کار کنند، باید این فضا گشوده بشود، بهوسیلهٔ آن فضا و خِرد کل این اجزا درست کار کنند، با آهنگِ زندگی کار کنند، با قوانین زندگی کار کنند. ما از زیر قوانین زندگی درآوردیم انداختیم زیر قوانین خودمان.
ببینید چقدر فشار وارد میکنیم به این بدنمان سرِ استرسی که از همانیدگیها میکشیم، ای وای پولم رفت، وای اگر این از دستم نرود، وای اگر به دستم نیاید، آن خانه را نخرم چه میشود؟ بدبخت شدیم. وا! اگر با این ازدواج نکنم دیگر چه میشود؟ چه میشود؟ هیچچیز نمیشود، هیچچیز نمیشود.
چرا اینقدر فشار میآوری به خودت؟ تو بیا فضا را باز کن درود به او بفرست، سلامِ او را بشنو. این بیتها میبینید همه همدیگر را تأیید میکنند، و چکار داریم میکنیم؟ داریم شما را متقاعد میکنیم با این ابیات که شما جسمتان را، روحتان را، فکرتان را از زیر سلطهٔ خرابکاری منذهنی بیرون بیاورید. قُرب: نزدیکی. مُقَرَّب: نزدیکشده. و شما میدانید:
گر بپرّانیم تیر، آن نی ز ماست
ما کمان و تیراَندازش خداست
🔰(مولوی، مثنوی، دفتر اول، بیت ۶۱۶)
توجه کنید، این بیت همیشه صادق است. شما هر موقع فکر میکنید، خداوند از طریق شما فکر میکند. شما میگویید پس چرا اینقدر من بد فکر میکنم؟ برای اینکه شما کج و کوله میکنید، شما کمان را کج میکنید، شما میآورید فکر خداوند را از همانیدگیها رَد میکنید، میشود خراب، تبدیل میشود به حسادت، تبدیل میشود رنج و درد، تبدیل میشود به بد دیدن، تبدیل میشود به ترس، تبدیل میشود به رنجش.
شما میدانید ذاتاً بینیاز هستید، صمد هستید. وقتی فکر او را از فیلتر همانیدگیها میگذرانید، میشوید نیازمند، اینقدر نیازمند که فکر میکنید که اگر این را بهدست نیاورم بیچاره میشوم، بدبخت میشوم!
«گر بپرّانیم تیر، آن نی ز ماست»، توجه کنید که ما میتوانیم فضا را باز کنیم مرکز عدم بشود، این تیر درست انداخته بشود، فکرهای ما فکرهای خلّاقی باشد، صُنع داشته باشیم، همراه آن طرب باشد. این کمان را تکان نده! خداوند میخواهد تیر بیندازد کمان را تکان میدهی تو، میلرزانی، خراب میکنی، «ما کمان و تیراَندازش خداست».
تو زِ قرآن بازخوان تفسیرِ بیت
گفت ایزد: ما رَمَیْتَ اِذْ رَمَیْت
🔰(مولوی، مثنوی، دفتر اول، بیت ۶۱۵)
این تفسیر بیت را از قرآن بخوان، خداوند گفته تو تیر نمیاندازی، من تیر میاندازم.
«...وَمَا رَمَیْتَ إذْ رَمَیْتَ وَلَٰکِنَّ اللَّهَ رَمَیٰ...»
«...و آنگاه که تیر میانداختی، تو تیر نمیانداختی، خدا بود که تیر میانداخت....»
🌴(قرآن کریم، سورهٔ انفال (۸)، آیهٔ ۱۷)
توجه میکنید؟ این آیه را تفسیر میکند به اینکه تیرانداز، توجه کنید منذهنی نمیتواند فکر کند، منذهنی اصلاً وجود ندارد. منذهنی فقط فکرها را خراب میکند. منذهنی بدن ما را فقط خراب میکند، معکوسبین است، غلطبین است. پس زندگی میخواهد از طریق شما صُنع داشته باشد، شما نمیگذارید، شما آگاه بشوید که چهجوری نمیگذارید.
🔟2️⃣5️⃣ ۲۴ 🔟2️⃣5️⃣
Читать полностью…
گنج حضور متن کامل برنامهها - Ganje Hozour
06 March 2025 03:24
شما چند بار توی ذهنتان مرور کنید که بابا این کار، کار منذهنی است. همین شناسایی دفعهٔ بعد میبینید نمیکنید، دفعهٔ بعد میبینید غیبت نمیکنید، توطئه نمیکنید، بد مردم را نمیگویید، چون میدانید دارید ناظر هستید. منذهنیتان میرود به آن سمت و سوها چون نگاه میکنید بهعنوان زندگی، بهعنوان خداوند، نمیتواند برود آن کارها را بکند، به آن میگویید صبر کن.
اینطوری نیست که شما با آن همانیده بشوید، اختیار شما را در دست بگیرد و آقا باشد، سرور باشد، شما خشمگین بشوید بعد شروع کنید به توجیه کردن، من حق دارم خشمگین بشوم، حق دارم بترسم، حق دارم غیبت کنم، حق دارم آبروی یک کسی را ببرم، او چرا آبروی من را برده؟ توجه میکنید؟
«تو بر این دکّان زمانی صبر کن، تا گُزارم فرض» و فقط یک چیز واجب وجود دارد، لحظهبهلحظه شما میگویید من نظیر ندارم، از جنس خداوند هستم، از جنس منذهنی نیستم. اگر بگویید من از جنس منذهنی هستم، نظیر دارید. برای همین میروید مقایسه، چون ریشهتان را از دست میدهید. امروز گفت «حَیّ قَیوم». «حَیّ قَیوم» بینهایت ریشه دارد، نمیپرد، عصبانی نمیشود.
«وَلَمْ يَكُنْ لَهُ كُفُوًا أَحَدٌ.»
«و نه هیچکس مثل و مانند و همتای اوست.»
🌴(قرآن کریم، سورهٔ اخلاص (۱۱۲)، آیهٔ ۴)
دیگر این را میدانید. اما راجعبه «گور»، توجه کنید به این سه بیت:
گور خوشتر از چنین دل مَر تو را
آخر از گورِ دلِ خود برتر آ
🔰(مولوی، مثنوی، دفتر دوم، بیت ۳۱۳۲)
زندهای و زندهزاد ای شوخ و شنگ
دَم نمیگیرد تو را زین گورِ تنگ؟
🔰(مولوی، مثنوی، دفتر دوم، بیت ۳۱۳۳)
یوسفِ وقتی و خورشیدِ سَما
زین چَهْ و زندان بَرآ و، رو نما
🔰(مولوی، مثنوی، دفتر دوم، بیت ۳۱۳۴)
میگوید قبر خوشتر از این دل همانیده است، ذهن است برای تو ای انسان. آخر بابا سرانجام تو بفهم از گور دل خودت که آنجا مردهای، بیا بالا، بلند شو! چرا؟ برای اینکه تو زندهای! از جنس خدا هستی! «زندهزاد» هستی، از جنس خدا هستی. «ای شوخ و شَنگ»، شوخ و شَنگ یعنی زیبا، بازیکننده. بازی کن، برقص.
از این قبر تنگ، قبر همانیدگیها نفست نمیگیرد؟ نفس شما از این قبر نمیگیرد؟ تو یوسف زمان هستی، تو از جنس زندگی هستی، یوسف هستی. یوسف نماد همهٔ چیزهای خداگونه است. یوسفِ وقتی، یعنی امتداد خداوند هستی در این جهان باید به او زنده بشوی و خورشیدی هستی که از این فضای گشودهشده بالا میآیی. نه این خورشید آسمان، شبیه این هستی.
شبیه یوسف هستی که داستانش را خواندهای، منتها الآن «یوسف» تو هستی. و خورشید هم از درون تو دارد میآید بالا، تو جلویش را گرفتهای. از این چاه همانیدگیها که زندان هم هست بیا و روی خودت را نشان بده. خب خیلی گویا است دیگر. بله، اجازه بدهید این سه بیت اول را دوباره یادآوری کنم.
به من نگر که منم مونسِ تو اندر گور
در آن شبی که کُنی از دُکان و خانه عُبور
سلامِ من شِنَوی در لَحَد، خبر شَوَدَت
که هیچوقت نبودی ز چشمِ من مَستور
منم چو عقل و خرد در درونِ پردهٔ تو
به وقتِ لذّت و شادی، به گاهِ رنج و فُتور
🌺(مولوی، دیوان شمس، غزل ۱۱۴۵)
مَستور: پوشیدهشده، نهان
فُتور: سستی و بیحالی، کمبود و نقصان
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
فکر کنم روشنتر شد الآن پس از این ابیات. اما چند بیت هم میخوانم برای «سلامِ من شِنَوی»، «سلامِ من شِنَوی در لَحَد»، «سلامِ من شِنَوی»، کی سلام خدا را ما میشنویم در این قبر همانیدگیها؟ وقتیکه این بیت را بخوانیم:
جز توکّل، جز که تسلیمِ تمام
در غم و راحت همه مکر است و دام
🔰(مولوی، مثنوی، دفتر اول، بیت ۴۶۸)
غیر از تسلیم صد درصد، یعنی نه نیمهکاره و توکل صد درصد، شما فضا را باز میکنید، شما میگویید که من در این لحظه میدانم عقل منذهنی بهدرد نمیخورد، پس با فضاگشایی به خرد کل دست پیدا میکنم و توکل دارم که این همه کار را درست خواهد کرد و توجه نمیکنم که ذهن غم و راحت نشان میدهد، یعنی به وضعیت ذهنیام اصلاً توجه نمیکنم. «در غم و راحت همه مکر است و دام»، یعنی غیر از توکل و غیر از تسلیم که من را به زندگی وصل میکند هر چیز دیگری که ذهن میگوید توطئه برعلیه من هست و دام هست، تلهٔ من هست.
🔟2️⃣5️⃣ ۲۲ 🔟2️⃣5️⃣
Читать полностью…
گنج حضور متن کامل برنامهها - Ganje Hozour
06 March 2025 03:22
هرکه داد او حُسنِ خود را در مَزاد
صد قضایِ بَد سویِ او رو نهاد
🔰(مولوی، مثنوی، دفتر اول، بیت ١٨٣۵)
مَزاد: مزایده و به معرض فروش گذاشتن.
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
حیلهها و خشمها و رَشکها
بر سرش ریزد چو آب از مَشکها
🔰(مولوی، مثنوی، دفتر اول، بیت ١٨٣۶)
دشمنان او را ز غیرت میدَرند
دوستان هم روزگارش میبَرند
🔰(مولوی، مثنوی، دفتر اول، بیت ١٨٣۷)
«مزاد» یعنی مزایده، به معرض فروش گذاشتن. توجه کنید، شما شاید با این بیتها دکانتان را تعطیل کنید. چیزی را در دکان به مردم نفروشید. برحسب یک همانیدگی بالا نیایید، اگر خردمند باشید این را یاد میگیرید. شما در این کار تقلید نکنید که فلان خانم، فلان آقا یک خاصیتی از خودش را به معرض نمایش میخواهد بگذارد و بگوید از ما برتر است، بگذار بگوید. شما میدانید الآن «که اَنا خَیْرٌ دمِ شیطانی است» و دَم شیطان دائماً خرابی بهوجود میآورد. شما نگویید. هر کسی یک زیبایی از خودش را به معرض فروش بگذارد، صد قضای بد از سوی خداوند بهسوی او میآید.
و حیلهها و خشمها و رَشکها، رَشک یعنی حسادت، خشم که یعنی عصبانیت، حیلهها یعنی تدبیرهای بد، فکرهای بد، بر سرش میریزد مانند آب از مَشکها. چهجوری آب از مشک میریزند توی سر آدم؟ همینطوری تدبیرهای بد، توطئهها، خشمها و حسادتها بر سرش میریزد. چرا؟ دشمنانش تحمل نمیکنند.
دشمنان او را از حسادت و غیرت میدرند، دوستان هم که دوستِ منذهنی هستند، کسی که حُسن خود را به مزاد میگذارد، به فروش میگذارد، حتماً دوستهایش منهای ذهنی هستند. میآیند وقتش را تلف میکنند. از روی ریا دوستش هستند، دوست منذهنی به چه درد میخورد؟ درست است؟
اصلاً دوستِ منذهنی دشمن آدم است، حسادت دارد. میخواهد یک چیزی بگیرد، دوست شما است ولی وقت شما را تلف میکند. پس بنابراین دکان را با این سه بیت هم میتوانیم تعطیل کنیم. درست است؟
و این هم میدانیم که رابطهٔ ما با خداوند شبیه این است که یک اتاقی هست، قاضی آنجا نشسته، خداوند نشسته، اینجا یک دالان هم هست. ما در این راهرو هی راه میرویم تا فقط اقرار اَلَست کنیم، بگوییم ما از جنس تو هستیم، یعنی فضا را باز کنیم. همینکه فضا را باز کنیم او را میبینیم. میگوید «به من نگر»، او را نمیبینیم مگر اینکه در باز بشود. در چهجوری باز میشود؟ با فضاگشایی شما.
ما در این دِهلیزِ قاضیِّ قضا
بهرِ دعویِّ اَلَستیم و بَلیٰ
🔰(مولوی، مثنوی، دفتر پنجم، بیت ۱۷۴)
دِهلیز: دالان، راهرو، در اینجا کنایه از دنیا
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
که بَلی گفتیم و آن را زامتحان
فعل و قولِ ما شهود است و بیان
🔰(مولوی، مثنوی، دفتر پنجم، بیت ۱۷۵)
از چه در دهلیزِ قاضی تن زدیم؟
نه که ما بهرِ گواهی آمدیم؟
🔰(مولوی، مثنوی، دفتر پنجم، بیت ۱۷۶)
دِهلیز: دالان، راهرو، در اینجا کنایه از دنیا
تن زدن: ساکت شدن
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
دهلیز: دالان، راهرو و در اینجا کنایه از دنیا و ذهن است. ذهن درواقع دالان یا راهروی قاضی است. فضای یکتایی اتاق خداوند است. تن زدن یعنی ساکت شدن.
و پس بنابراین در این ذهن که دالان خداوند است، قاضیِ قضا است، برای این هستیم که اقرار کنیم به اَلَست با فضاگشایی و بله بگوییم. ما روز اَزل گفتیم بله، خداوند از ما پرسیده از جنس من هستی؟ گفتیم بله. هنوز هم باید لحظهلحظه آن بله را بگوییم با فضاگشایی، با عدم کردن مرکز که ما بله گفتیم.
و الآن اگر بخواهیم «بلی» بگوییم، هم باید به حرف بگوییم، هم به فعل، یعنی به عمل، وگرنه اگر به حرف بزنیم و عمل نکنیم این بهدرد نمیخورد، و بعداً تبدیل بشویم. ذهناً یاد بگیریم، عمل کنیم، فضا را باز کنیم، تبدیل بشویم، از جسم تبدیل بشویم. «فعل و قولِ ما شهود است و بیان»، تا ما یاد نگیریم، عمل نکنیم و تبدیل نشویم، نمیتوانیم وارد بشویم، توی دالان میمانیم.
میگوید که از چه، چرا لال شدیم؟ چرا عمل نمیکنیم؟ «از چه در دهلیزِ قاضی»، یعنی در این ذهن هیچ کاری نمیکنیم. نه اقرار به اَلَست میکنیم، نه بله میگوییم، نه عمل میکنیم، نه تبدیل میشویم. مگر برای این گواهی نیامدیم؟ یعنی مولانا اینقدر این را مُسَجّل میداند که اینجوری حرف میزند. میگوید، برای چه کاری آمدی؟ آمدی جمع کنی بعد بمیری بروی؟ آمدی در این دالان، آخر یک کسی رفته قاضی را ببیند، تمام عمرش توی دالان راه میرود؟
یعنی ما آمدیم هشیارانه قاضی را ببینیم و بعد آن موقع توی دالان، توی راهرو هی میرویم میآییم، میرویم میآییم، میرویم میآییم تا ببینیم. آقا پس قاضی چه شد؟! چرا ندیدی؟ خب در را باز نکردند. خب تو برای گواهی آمده بودی، میگفتی من از جنس قاضی هستم، وارد میشدی، از جنس غیر نیستم. بله؟ و همینطور این سه بیت:
🔟2️⃣5️⃣ ۲۰ 🔟2️⃣5️⃣
Читать полностью…
گنج حضور متن کامل برنامهها - Ganje Hozour
06 March 2025 03:21
و اجازه بدهید راجعبه دکان هم چندتا چیز بخوانیم. درست است؟ بهاندازۀ کافی خواندهایم که باید او را نگاه کنیم. شما این بیتها را خواهش میکنم تکرار کنید تا بدانید که چرا گفت که «به من نگر که منم مونسِ تو اندر گور» که من در گور هستم، این زندگی مصنوعی زندگیای نیست که زندگی میخواسته من در این جهان به آن مشغول بشوم، مرتب درد ایجاد کنم، خرابکنندۀ زندگی خودم باشم، تنِ خودم باشم، فکر خودم باشم، و با غیر مونس بشوم و به او نگاه نکنم. بهاندازۀ کافی بیت خواندیم.
پارهدوزی میکنی اندر دکان
زیرِ این دکّانِ تو مدفون دو کان
🔰(مولوی، مثنوی، دفتر چهارم، بیت ۲۵۵۰)
هست این دکّان کِرایی، زود باش
تیشه بستان و تَکَش را میتراش
🔰(مولوی، مثنوی، دفتر چهارم، بیت ۲۵۵۱)
کرایی: اجارهای
تَک: ته، قعر، عمق
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
تا که تیشه ناگهان بر کان نَهی
از دکان و پارهدوزی وارَهی
🔰(مولوی، مثنوی، دفتر چهارم، بیت ۲۵۵۲)
درست است؟ هِی تکههای مختلف را بههم وصل میکنیم در دکان. یک چیزی را خداوند از ما میگیرد، یک همانیدگی را، قبلاً با یک همسری من همانیده بودم الآن طلاق گرفتهام، الآن یکی دیگر میگیرم آن جای خالی را این را میگذارم، میدوزم آنجا. یک ضرری آنجا کردهام الآن یک نفعی اینجا کردهام، این را میدوزم آنجا که این هم دکان را باز نگه میدارم هم بهاصطلاح منذهنی را زنده نگه میدارم.
و اگر به اجناس دکان ضرر بخورد، بالاخره جورش میکنم به مردم بگویم که نه آقا ما دکانمان هم باز است، چیزهایمان هم خوب است و شما ما را تأیید کنید. آن تأییداتتان را بدهید، توجهتان را بدهی، بگویید ما باارزش هستیم.
توجه کنید یکی از راههای قرض کردن ارزش از این جهان همین توجه مردم است، تأیید مردم است که ما هم دیده میشویم. اینها مال ذهن است.
این دکان که زیر این دکان ما هست، درواقع کان عقل و عشق است. عقل و عشق دو روی یک سکه هستند. عقل کل و عشق کل، عشق خدا. عشق خدا یعنی زنده شدن به او. عقل هم یعنی عقلی که تمام این کائنات را اداره میکند. این دوتا میتواند مال ما باشد، این دکان نمیگذارد. شما میگویید، بابا دیگر من نمیخواهم هیچچیزی را بفروشم، نمیخواهم، نخرید.
نمیخواهم کسی چیزی از من بخرد، نمیخواهم بگویند زیبا هستی، چه هیکل خوبی داری، چقدر پولدار هستی، چه تاجر خوبی هستی، چه آدم عاقلی هستی، عقل معاش داری، چه همسر خوبی هستی، چه شوهر خوبی هستی، نمیخواهم. چه پدر خوبی هستی، چه معلم خوبی هستی، نمیخواهم، برای اینکه این دکان را اگر باز نگه دارم، این عقل کل و عشق کل، آن زیر میماند.
و بعد میگوید این دکان کرایهای است ها! هشتاد سال، نود سال به شما دادهاند. زود باش، یک کلنگ بگیر و تَهش را شروع کن به کَندن. زیر این است این، زیر این زندگی است، ما آمدیم در رو یک دکان باز کردیم. تا این دکان را تعطیل کنیم و بگوییم اینجا خانهٔ ما نیست و فاصلهٔ بین دوتا فکر باز میشود. «خارخار» است میگفت این «گَر»، یعنی اگر از این فکر به آن فکر تندتند نپریم، باز میشود زیرش، گنج میآید بالا. درواقع با کلنگ کَندن تهِ این دکان، فضاگشایی است، فضاگشایی است.
توجه کنید فضاگشایی هم یعنی شما آن چیزی که ذهن نشان میدهد که غیر است، میگویید نمیخواهم، نیا! پرهیز میکنید. با فضاگشایی فضاگشایی که تیشه را میزنی ناگهان میبینی که اِ اِ اِ! کان پیدا شد، معدن پیدا شد. «تا که تیشه ناگهان بر کان نَهی» یکدفعه فضاگشایی فضاگشایی فضاگشایی، شوخی گرفتن آنچه ذهن نشان میدهد، یکدفعه میبینی اِ اِ اِ! من عاشق شدم، من عاقل شدم، من وصل شدم، میفهمید خودتان. و از دکان و پارهدوزی و اینکه بگویید اینجا خانهٔ من است، «وارَهی». درست است؟ کِرایی، یعنی اجارهای. تَک یعنی ته، قعر، عمق.
توجه کنید، اگر این کار را نکنید وقتی مُردیم میگوید که این دکان را خداوند به ما داده، این را میگوید بیا برو بیرون، موقع مردن.
🔟2️⃣5️⃣ ۱۸ 🔟2️⃣5️⃣
Читать полностью…
گنج حضور متن کامل برنامهها - Ganje Hozour
06 March 2025 03:20
و حالا میآییم به کلمهٔ «عُبور». الآن متوجه شدیم که این ذهن ما نه دکان است نه خانه است. بله؟ «در آن شبی که کُنی از دُکان و خانه عُبور» یعنی اشتباهاً تو اینجا را دکان کردی و یک چیزی را میفروشی یا چندتا چیز را میفروشی و به ارزشت واقف نیستی، ارزش واقعی درونیات. از این دکان باید عبور کنی.
این هم شروع میکنیم راجعبه دکان هم شعرهایی میخوانیم. همان اول بگوییم کسی که دکان باز کرده، که همهٔ ما باز کردهایم، شما اول اگر انکار میکنید شما دکان ندارید،
به دیگران نگاه کنید ببینید مثلاً اگر خانم هستید، به خانمها نگاه کنید میبینید که خانمهایی هستند که ارزش را از جهان قرض میکنند. چهجوری قرض میکنند؟ یک گردنبند میخرند میاندازند، النگو میاندازند، نمیدانم کلی خب بعضیها میروند عمل میکنند، چرا؟ میخواهند خودشان را بفروشند.
نه اینکه بفروشند به مردم آنطوری نه به آن اصطلاح. میخواهند در دکان ذهن یک چیزی را ارائه کنند به مردم که از مردم تأیید و توجه بگیرند که من از تو بهترم. درست است؟ «که اَنا خَیْرٌ دمِ شیطانی است» دمِ ابلیس است، که من بهتر از تو هستم.
شما در این حَدهای خیلی بهاصطلاح ثروتمندان ببینید که چهجوری از جهان ارزش قرض میکنند و خودشان را مقایسه میکنند، میگویند من از تو بهترم. یکدفعه میبینید یک اتومبیل خریده دو میلیون دلار قیمتش است، سه میلیون دلار قیمتش است، مثلاً نصفش طلا است، اصلاً برای راندن هم نیست فقط به اینکه میگوید که من این را دارم تو نداری.
«که اَنا خَیْرٌ دمِ شیطانی است» که من بهتر از تو هستم، این دمِ شیطان است. ما هم بهعنوان منذهنی نمایندۀ شیطان هستیم. اصلاً وقتی میگوییم من از تو بهترم به این دلیل، چه کسی حرف میزند؟ دمِ شیطانی، نزن این را! این از این دکان باید عبور کنی.
در دکان ما بهجای اینکه سرمایۀ اصلیمان را که حضور است، شکوفا شدن به بینهایت خداوند است، و ظهور عشق است، زنده کنیم، ما چیزهای ایندنیایی را و هنرهای ایندنیایی را به معرض نمایش و فروش میگذاریم. این درست نیست این و قرض میکنیم ارزش را، ما لازم نیست از جهان ارزش قرض کنیم، ما به جهان ارزش میدهیم.
آن کسی که دو میلیون دلار سه میلیون دلار اتومبیل میخرد، ارزش را از جهان قرض میکند، میگوید این مال جهان است، این مال من است. این بهاصطلاح چه میدانم مغازههای معروف در دنیا که مثلاً کت و شلوار میفروشند میگویند آقا ما بهترین کت و شلوار، کت و شلوار کت و شلوار است دیگر، حالا گران باشد مثلاً پنجاه هزار دلار کت و شلوار میشود؟ ولی دوختش فلان است مالِ، یعنی چکار دارم میکنم؟ این کت و شلوار یا این لباس زنانه مال فلان کس است و آن هم در دنیا معروف است، یعنی من ارزش را از دنیا قرض کردم. درست است این؟
دکان است، من میخواهم فقط دکان را بفهمید که چیست. شما از دکان بپر بیرون. گفت از دکان و خانه عبور کن و اینجا کلمهٔ «عَبَر» هم در این سه بیت بهمعنی چیست؟ عبور است.
قومی که بر بُراقِ بصیرت سفر کنند
بی ابر و بی غبار در آن مَهْ نظر کنند
در دانههای شهوتی آتش زنند زود
وز دامگاهِ صَعب به یک تَک عَبَر کنند
🌺(مولوی، دیوان شمس، غزل ۸۶۲)
بُراق: اسب تندرو، مَرکبِ هشیاری، مَرکبی که پیامبر در شب معراج بر آن سوار شد.
صَعب: سخت و دشوار
تَک: تاختن، دویدن، حمله
عَبَر کردن: عبور کردن و گذشتن
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
یعنی عبور کنند.
از خارخارِ این گَرِ طَبع آن طرف روند
بزم و سرایِ گلشن جایِ دِگر کنند
🌺(مولوی، دیوان شمس، غزل ۸۶۲)
خارخار: وسوسه، اضطراب، نگرانی
گَر: بیماری گال یا کچلی، مرضی است که مویها را بریزاند و بدن خاصه انگشتان خارش کند.
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
پس شما همان قوم هستید که فضا را باز میکنید، سوار بُراقِ بصیرت خداوند میشوید و با این سفر میکنید و بی ابر و بی غبار که میگوید به من نگر به او نگاه میکنید و به دانههای شهوتی یعنی همانیدگیها آتش میزنید سریع و از این «دامگاه صَعب» که ما میگوییم خانه است، دکان است، به یک خیزش عبور میکنید.
شاید پس از خواندن این ابیات شما دکان را ببندید، چیزی را نفروشید به مردم، از جهان هم چیزی قرض نکنید، چون ذاتاً شما ارزش دارید. از خارخار یعنی وسوسه. وسوسه میبینید یک فکر نیامده آن یکی فکر، آن یکی فکر، آن یکی. گَر یعنی کَچل. درست میگوید از وسوسۀ این کچلِ منذهنی آن طرف روند. بهجای اینکه این ذهنِ همانیده را بزم و سرای گلشن بکنند، میروند فضای یکتایی را میکنند. اینها میدانند که این دکان جایِ ماندن نیست، جای تجارت نیست.
اینکه من یک چیز گرانی میخرم به تو میگویم من این را دارم تو نداری، من بهتر از تو هستم، این یعنی چه که؟ اصلاً این بیمعنی است، یک ذره فکر کنید. بعد آن موقع آن ذات اصلیمان را ول کردهایم اسیر این کردهایم که من از تو بهتر هستم.
🔟2️⃣5️⃣ ۱۶ 🔟2️⃣5️⃣
Читать полностью…
گنج حضور متن کامل برنامهها - Ganje Hozour
06 March 2025 03:13
بیت اول غزل راجعبه انس صحبت کرد، انس. «به من نگر که منم مونسِ تو اندر گور» و ما فهمیدیم که واقعاً دراثر همانش ما به خواب همانیدگیها رفتهایم و این شبیه مُردن است و ذهن قبر ما است الآن. درست است که ما امتداد خدا هستیم هشیاری هستیم، ولی مُردهایم.
این منِ مجازی اینطوری که ما از همانیدگیها زندگی میخواهیم و به جان هم افتادهایم، همهمان درد داریم، دردها از درون ما میآید بالا، این زندگی نیست و جا تنگ است. جا تنگ است یعنی من نمیتوانم غیر از خودم تحمل کنم. الآن خواهیم دید که پندار کمال دارم.
پندار کمال یعنی من کامل هستم و شما همه ناقص هستید و برای این ناموس دارم. اگر حرفی بزنید که غیر از حرف من باشد، به من برمیخورد. و یک پای این مثلث گفتیم درد است. من مونسم یک همچون چیزی است الآن. خداوند میگوید «به من نگر که منم مونسِ تو اندر گور». امیدوارم که معنی گور را متوجه میشوید.
راجعبه انس بگوییم. منظور از کلمهٔ انس در این غزل این است که ما فقط با ذات خودمان، با خداوند میتوانیم انس داشته باشیم، با غیر نمیتوانیم. یا شما این را قبول میکنید یا نمیکنید. ابزارهایی ما به شما معرفی میکنیم که اینها را بخوانید و خودتان خودتان را متقاعد کنید و آگاه کنید که من با پول نمیتوانم انس بگیرم، با چیزی که ذهنم نشان میدهد، نمیتوانم انس بگیرم و مشکل من از اینجا است.
پنج وقت آمد نماز و رهنمون
عاشقان را فی صَلاةٍ دائِمون
🔰(مولوی، مثنوی، دفتر ششم، بیت ۲۶۶۹)
نه به پنج آرام گیرد آن خُمار
که درآن سَرهاست نی پانصد هزار
🔰(مولوی، مثنوی، دفتر ششم، بیت ۲۶۷۰)
نیست زُرْ غِبّاً وظیفهٔ عاشقان
سخت مُستسقیست جانِ صادقان
🔰(مولوی، مثنوی، دفتر ششم، بیت ۲۶۷۱)
وظیفه: مستمری، حقوق
مُستسقی: کسی که بیماری استسقا (تشنگی بسیار زیاد) دارد.
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
یک بیت راجعبه انس است و این است:
نیست زُر غِبّاً وظیفهٔ ماهیان
زآنکه بی دریا ندارند اُنسِ جان
🔰(مولوی، مثنوی، دفتر ششم، بیت ۲۶۷۲)
درست است؟ منظور این بیت است. ولی میگوید مردم پنج وقت نماز میخوانند، ولی قرار است انسان دائماً وصل باشد. اگر وصل نباشد، حَیِّ قَیُوم نباشد، به ذات خودش قائم نشود، نمیتواند جانش را حس کند، نمیتواند زندگی بکند، زندگیاش مصنوعی میشود. زندگی با منذهنی مصنوعی است حتی اگر شما دنیا را داشته باشید. نمک ندارد، مزه ندارد. اینها را مولانا میگوید.
پس نماز و رهنمون برای مسلمانان پنج وقت است، ولی عاشقان دائماً وصل هستند در نماز دائمی هستند. میگوید که آن خماری که در سر ما است، یعنی این بیمزگی، این دردها، این ناراحتیها که دراثر جدایی از خداوند در سرِ ما آمده، نه به پنج بار نماز خواندن از بین میرود شفا پیدا میکند نه پانصد هزار. ما باید وصل بشویم، چارهٔ دیگری نداریم.
دردهای بشر هم شفا پیدا نخواهد کرد، خرّوبی بشر از بین نخواهد رفت مگر اینکه ما سعی بکنیم مردم متوجه بشوند که با منذهنی نمیشود زندگی کرد. با منذهنی هر کدام از ما خرّوب هستیم. جمع بکنیم، همه خرّوب هستیم و شما میبینید که هر کسی بدن خودش را خراب میکند، فکر خودش را خراب میکند، احساسات خودش را خراب میکند، جانش مصنوعی است و انعکاسش در بیرون هم خرابکاری است و ما تقریباً همهجا را داریم خراب میکنیم.
یکی بیاید جواب بدهد که چرا ما جنگ میکنیم؟ اگر قرار باشد که هر کدام از ما بیشتر از صد سال عمر نکنیم، برای چه جنگ میکنیم و اینهمه خرابکاری میکنیم، آدمها را میکُشیم. چرا؟ جواب منطقی ندارد، هیچ جوابی ندارد بهجز حماقت، بهجز اینکه از او دور شدهایم، بهجز اینکه زندگی را درک نمیکنیم، بهجز اینکه از اغیار زندگی میخواهیم و با آنها مونس هستیم.
برای همین میگوید «نیست زُر غِبّاً وظیفهٔ عاشقان» و غذای عاشقان که بعضی موقعها خدا را ببینند، منظور از «زُر غِبّاً» این است که نمیشود شما بعضی موقعها حالا با خدا آشنا بشوید وصل بشوید. همیشه باید وصل باشید.
«جان صادقان»، آنهایی که حقیقتاً صادق هستند، ریا نمیکنند و میدانند از جنس زندگی هستند و میخواهند در این راه کار کنند، جانشان بسیار تشنه است، تشنگی را حس میکنند. این «صَلاةٍ دَائِمُون»،
«الَّذِينَ هُمْ عَلَىٰ صَلَاتِهِمْ دَائِمُونَ.»
«آنان كه به نماز مداومت مىورزند.»
🌴(قرآن کریم، سورهٔ معارج (۷۰)، آیهٔ ۲۳)
میبینید که آیهٔ قرآن است. و «زُر غِبّاً» یعنی بعضی موقعها ببینیم همدیگر را. به من نگر. «به من نگر» نمیگوید که روزی سه بار چهار بار به من نگر. به من نگر یعنی نگاهت را از روی من برندار، فقط من را ببین. بیتهایش را خواندیم.
خلاصه خداوند به شما میگوید که فقط من را باید ببینی، مرکز تو باید عدم باشد، هیچ چارهٔ دیگری نداری. شما این را قبول میکنید؟ ساده است دیگر.
🔟2️⃣5️⃣ ۱۴ 🔟2️⃣5️⃣
Читать полностью…
گنج حضور متن کامل برنامهها - Ganje Hozour
05 March 2025 21:04
برنامه شماره ۱۰۲۵ گنج حضور
فایل تصویری - بخش دوم
/channel/GanjeHozourMessages
Читать полностью…
گنج حضور متن کامل برنامهها - Ganje Hozour
05 March 2025 21:03
اوّل و آخِر تویی ما در میان
هیچِ هیچی که نیاید در بیان
🔰(مولوی، مثنوی، دفتر چهارم، بیت ۳۵۰۱)
«همانطور که عظمت بینهایتِ الهی قابلِبیان نیست و باید به آن زنده شویم، ناچیزی ما هم بهعنوان منذهنی قابلِبیان نیست و ارزش بیان ندارد. باید هرچه زودتر آن را انکار کنیم و به او زنده شویم.»
نهتنها باید فضا را باز کنیم به او زنده بشویم، بلکه به «رُخی» بنگریم که «نمک» از او دارد. به رُخ مولانا، به شعر مولانا یا کسی که واقعاً آزاد شده. «بدآن رُخی بنگر کاو نمک ز» زندگی دارد، «ز حق دارد»، «ز» خداوند دارد. «بُوَد که ناگه از آن رُخْ تو دولتی بِبَری»، ما داریم الآن به رُخ مولانا نگاه میکنیم این شعرها را میخوانیم. به رُخ مولانا اینطوری نگاه میکنند دیگر.
و میدانید «عقلْ» یعنی عقل کل. دارد رابطهٔ عقل کل و ذهن را میگوید. ذهن تن ماست، عقل کل «پدر» است. عقل کل «پدر» است، ذهن «مادر» است. پس بنابراین اگر ذهن ساده بشود، بهاصطلاح ما میتوانیم به «پدر» نگاه کنیم. به پدر نگاه کن یعنی فضا را باز کن به زندگی نگاه کن، به مادر نگاه نکن.
در اینجا باز هم درست است که اسم پدر و مادر میگوید، میگوید که ما از مادر متولد شدیم البته، ما از توی ذهن آمدیم بیرون، ولی اگر تو میگوید پسر خوبی هستی، تو باید به پدر نگاه کنی. یعنی ما آمدیم رفتیم ذهن، از ذهن متولد شدیم. دوباره به ذهن نگاه نکن، به پدر نگاه کن، به خداوند نگاه کن. پس در اینجا «پدر» خداوند است، شما هم هشیاری حضور هستید، امتدادش هستید که باید به او نگاه کنی، اگر برگردی دوباره به ذهن نگاه کنی کارَت خراب میشود.
بدان که پیر سراسر صفاتِ حق باشد
اگرچه پیر نماید به صورتِ بشری
🌺(مولوی، دیوان شمس، غزل ۳۰۷۲)
«بدان که پیر» در اینجا گفت که چه؟ به کسی، بهروی کسی نگاه کن که «نمک»، ادویهاش، مزهاش از خداوند است. توجه کنید تمام مزه از آنور میآید، وگرنه همهچیز بیمزه میشود. با منذهنی همهچیز بیمزه میشود. شما پول داشته باشی، خانهٔ بزرگ داشته باشی، همهچیز داشته باشی، بیمزه میشود، نمک ندارد.
«پیر» در این مورد مولانا، همهاش صفات خداوند را دارد، «بدان که پیر سراسر صفاتِ حق باشد». امروز راجعبه پیر صحبت خواهم کرد. «اگرچه پیر نماید به صورتِ بشری»، اگر پیر بهصورت بشر هم هست که بهصورت بشر هست، به بشر بودنش نگاه نکن، نگو این هم مثل من یک آدم است من هم آدم هستم، این هم آدم است، فرقی نداریم. نه، او به خداوند زنده شده، به «حَیِّ قَیّوم» زنده شده، او به او نگاه میکند، شما به غیر نگاه میکنید. تا زمانی که به غیر نگاه نکنید، شما هم به حق نگاه کنید، باید از پیر حرفشنوی داشته باشید.
🔟2️⃣5️⃣ ۱۳ 🔟2️⃣5️⃣
Читать полностью…
گنج حضور متن کامل برنامهها - Ganje Hozour
05 March 2025 21:02
به من نِگر که مرا یار امتحانها کرد
به حیله بُرد مرا کَشْکَشان به گُلزاری
🌺(مولوی، دیوان شمس، غزل ۳۰۶۹)
کَشْکَشان: کشانکشان، در حال کشیدن
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
یار امتحان میکند در این لحظه، یک چیزی وجود دارد، این را باید شما قبول کنید، فضا باز کنید در اطرافش. وظیفۀ شما این است که فضا باز کنید در اطرافش، رضا داشته باشید، توکل داشته باشید که فضای گشودهشده خِردش کار میکند، پذیرش داشته باشید، پس از امتحان قبول شدید.
«به حیله بُرد مرا» یعنی با تدبیرش بُرد مرا «کَشْکَشان»، هِی مرتب شما را میکِشد، ببینید چه دارد میگوید، خداوند شما را مرتب میخواهد بکِشد به گلزار ببرد، ما هم به زور خودمان را از دستش رها کرده بهسویِ جهنم میبریم. جهنم، آتش همانیدگیهای ما است.
«گُلی نمود که گُلها ز رَشکِ او میریخت». شما وقتی شکوفا میشوید از مرکزتان بهصورتِ یک گل میآیید بالا، یا یک خورشید میآیید بالا، از غیرت آن گل یا از حسادتش، بقیۀ گلهای همانیدگی میریزند. هیچچیزی در این جهان، دیگر نمیتواند به مرکزتان بیاید، شوق زندگی در شما میدمد. آیا شما همانیدگیها را به مرکزتان نیاورید، از آنها سود نخواهید برد؟ استفاده نمیتوانید بکنید؟ چرا، میتوانید بکنید، اتفاقاً بهتر.
«گُلی نمود»، این گل درواقع شکوفا شدن زندگی در شما است. خداوند میآید در مرکز شما، بهصورتِ شما شکوفا میشود، بهصورتِ خورشید طلوع میکند، دیگر نور همانیدگیها را نمیخواهید، آنها میریزند. «بُتی که جمله بُتان پیشِ او گرفتاری»، بعد یک بُتی که شما باشید، وقتی به زندگی زنده میشوید، بقیۀ بُتها متوجه میشوید، یعنی بتهای دیگر منهای ذهنی هستند، میگویید بابا اینها گرفتار هستند، خودشان خودشان را گرفتار کردند، همانیدگی گرفتاری میآورد، «بُتی که جمله بُتان» یعنی بُتانِ جسمی «پیشِ او گرفتاری».
و وقتی شما به آنجا میرسید، بهصورتِ زندگی سرتان را میجنبانید، «چنین چنین، به تعجّب»، به شگفتی، عجب! میشود همچو چیزی؟! که من آزاد شدم، من شادی بیسبب دارم، من آرامش بیسبب دارم، من متوجه هستم که منهای ذهنی چقدر گرفتار هستند، شما سری میجنبانید بهصورتِ زندگی. «چنین چنین، به تعجّب سَری بِجُنبانید» که بله این نادر است، کمیاب است، عجیب است، غریب است، بالاخره نگاه کن. یعنی میخواهد بگوید که این میشود، ولی نادر و غریب است، شما به زندگی زنده میشوید، گل حضور شما شکوفا میشود، شما بهصورتِ یک زیباروی و یک انسان کامل از مرکزتان طلوع میکنید و از دست همانیدگیها رها میشوید. کمیاب است، کم اتفاق میافتد، غریب است، ولی اتفاق میافتد، به آن بالاخره نگاه کن. «باری» یعنی یک بار گاهی اوقات معنی میدهد، یا سرانجام بالاخره نگاه کن به این موضوع. کَشْکَشان: کشانکشان. رَشک یعنی حسد.
و دوباره مطلبی میخوانیم راجعبه اینکه «به من نگر». من امیدوارم که «به من نگر» تا حالا جا افتاده باشد که شما دیگر فضا را باز میکنید به او مینگرید، ذهنتان دیگر استدلال نمیکند نه حالا فعلاً ببینیم چه میشود، ببینیم چه میشود را هم برای شما قدغن کرد. درست است؟
چو مشتریِّ دو چشمِ تو حَیِّ قَیّومَست
به چنگِ زاغ مَده چشم را چو مُرداری
دهی تو کالۀ فانی بَری عِوَض باقی
لطیف مشتریی، سودمندْ بازاری
خَمُش خَمُش، که اگرچه تو چشم را بَستی
ریایِ خلق کَشیدَت به نظم و اشعاری
🌺(مولوی، دیوان شمس، غزل ۳۰۶۹)
حَیِّ قَیّوم: زندهٔ ابدی، زندهٔ پاینده، منظور زندگی است.
ریا: تظاهر، حیله، دورویی
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
حَیِّ قَیّوم: زندهٔ ابدی، زندهٔ پاینده. وقتی زندگی یا ما بهصورت زندگی روی پای زندگی قائم میشویم، این زندگی قائم به ذات خودش است و ما آن هستیم، درست است؟ ما «حَیِّ قَیّوم» هستیم، شبیه خداوند. وابسته به این جهان نیستیم.
ریا: دورویی، دروغ. «ریایِ خلق» یعنی منذهنیِ خلق، عقل همانیدگیِ خلق که ما را میکِشد به گفتار، درست است؟
مشتری ما چه هست؟ مشتری ما، در ضمن خداوند هم به ذات خودش قائم است یعنی اگر تمام این کائنات نابود هم بشود، خداوند، خداوند است. این چیزها را ما با ذهنمان نمیتوانیم بفهمیم، چون مشتری دو چشم ما هم که چشم عدم ماست، «حَیِّ قَیّوم» است، یعنی چه؟ ما هم بهصورت «حَیِّ قَیّوم» هستیم.
تو این دو چشم را بهدست «زاغ مَده». «زاغ» همین منذهنی است. «به چنگِ زاغ مَده چشم را چو مُرداری»، مُردار دوباره اشاره میکند که انسان در منذهنی مرده و منذهنی مثل زاغ است. زاغ منذهنی ما را مُردار کرده، درحالیکه ما زندهٔ ابدی هستیم به ذات خداوند.
شما میخواهید زنده به ذات خداوند بشوید یا به چنگ یک زاغ بیفتید مثل یک مُرداری شما را بدرد، درحالیکه امتداد خدا هستید. کدام یکی را میخواهید؟ خب واضح است شما میخواهید «حَیِّ قَیّوم» بشوید، زندگی قائم به ذات خودش.
🔟2️⃣5️⃣ ۱۱ 🔟2️⃣5️⃣
Читать полностью…
گنج حضور متن کامل برنامهها - Ganje Hozour
05 March 2025 21:00
وَحَل یعنی گِل و لای میدانید، که خر و چهارپایان در آن بمانند. تأویل در اینجا بهمعنی توجیه کردن موضوعی. مُضْطَر: بیچاره. درست است؟ مولانا به ما میگوید که اگر تو در باتلاق همانیدگیها جا خوش کردی میگویی اینجا دُکان است، اینجا خانه است، پس حسّ تو، فهم تو از خر کمتر است، برای اینکه دل اصلیِ تو، تو بهعنوان امتداد خدا از این وَحَلها، از این گِلهای همانیدگی نمیخواهی بجهی.
و آن موقع میگوید به من فرصت بده، حالا فردا، الآن نمیخواهم، الآن اقدامی نمیکنم، الآن سی سالَم است با ذهن میخواهم زندگی کنم، وقتی پنجاهساله شدم میآیم، از گِلم میآیم بیرون. واقعاً خر در گِل بیست سال میمانَد میگوید حالا وقتی بیست سال گذشت میآیم بیرون؟
«در وَحَل» یعنی در گِل «تأویلِ رُخصَت میکُنی» یعنی توجیه میکنی که اجازه بدهید بیشتر بمانیم اینجا؟ برای اینکه نمیخواهی دل از آن برکَنی. دل برکَن از همانیدگیها، زنده شو به زندگی.
و استدلال میکند این روا است که من در گِل بمانم، در ذهن بمانم، با منذهنی درد ایجاد کنم، روابطم را خراب کنم، بدنم را خراب کنم، این روا باشد، برای اینکه من یک آدم بیچارهای هستم و خداوند عاجزی مثل من را نمیگیرد. درست است که او گفته از اینجا بپر بیرون زود، حالا میگوید بابا اینکه آدم بدبختی است، بگذار حالا توی ذهن زندگی کند.
اینطوری است؟ نَه. یک بار که مرکزمان را جسم میکنیم به خودمان ضرر میزنیم، یک بار عدم میکنیم فایده میرسانیم. اینطوری نیست که شما بگویید که به منِ بیچاره خدا رحم میکند. این سیستم در ما نهادینه شده. مرکز جسم هزار جور گرفتاری برای ما ایجاد میکند. شما یک روز بیشتر در دُکان و این خانهٔ ذهن بمانید به خودتان لطمه میزنید، اگر نمانید سود میرسانید. درست است؟ هِی عقب نیندازید، نگویید الآن وقتش نیست. مطلب دیگری میخوانم از دیوان شمس.
نگاهبانِ دو دیدهست چشمِ دلداری
نگاه دار نظر از رُخِ دگر یاری
وَگَر به سینه درآید به غیرِ آن دلبر
بگو: برو که همی تَرسم از جگرخواری
هَلا، مباد که چشمش به چشمِ تو نِگرَد
درونِ چشمِ تو بیند خیالِ اَغْیاری
🌺(مولوی، دیوان شمس، غزل ۳۰۶۹)
دلدار: در اینجا بهمعنیِ ادارهکنندهٔ دل و مرکز است.
اَغیار: جمع غیر بهمعنیِ بیگانگان، مخالفان، دشمنان
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
اَغیار: جمع غیر بهمعنیِ بیگانگان، مخالفان. اَغیار در ضمن شما میدانید الآن دیگر، اَغیار که جمع غیر است، «غیر» یعنی آن چیزی که ذهن نشان میدهد. در ما یک فضای گشودهشده وجود دارد، ما از جنس خداوند هستیم، غیر از این جنس که با مرکز عدم در ما خودش را نشان میدهد بقیه هرچه ذهنمان نشان میدهد غیر است. شما اگر غیر را مونس خودتان کردید یعنی با آنها همانیده شدید، وای به حالتان! نمیتوانید از دردهایی که خودتان برای خودتان ایجاد میکنید جان سالم بهدر ببَرید. اگر جسم در مرکزتان باشد گفتیم شما میشوید خَرّوب یعنی بسیار خرابکننده، همهچیزتان را خراب میکنید.
درّندهٔ آنکه گفت پیدا
سوزندهٔ آنکه در نهان گفت
🌺(مولوی، دیوان شمس، غزل ۳۶۷)
شما از جنسی هستید که با هر چیزی که همانیده بشوید خودتان آن را میدَرید. توجه میکنید کسی که الآن بلند میشود میخواهد خودش را در معرض نمایش بگذارد که دُکان بود، دارد خودش را میدَرد، نمیفهمد. و اگر بهصورت شرطیشدهٔ ناآگاهانه این کار را بکند یعنی بیاید بالا بهعنوان منذهنی، خودش را میسوزاند، پژمرده میکند.
درّندهٔ آنکه گفت پیدا
سوزندهٔ آنکه در نهان گفت
🌺(مولوی، دیوان شمس، غزل ۳۶۷)
شما ها! شما خودتان خودتان را میسوزانید، خودتان خودتان را میدَرید، خداوند نمیدَرد. یک جنسی بهنام امتداد خدا که ما هستیم آمده، با هر کسی همانیده بشود، هر جسمی بهوجود بیاید، این را میدَرد تا به او زنده بشود. این مکانیزم کار است. شما نگویید من عاجز هستم که او من را نمیگیرد. او نمیگیرد، خودتان میگیرید خودتان را!
ما خودمان خودمان را میدَریم، خَرّوب خودمان خودمان هستیم. این هم دیدِ اشتباه است که منذهنی فکر میکند که دیگران این مسائل را برای ما ایجاد میکنند. وقتی ما چیزها را میگذاریم مرکزمان، درست است؟ ما زندگی را تبدیل به مسئله، مانع و دشمن و درد میکنیم، ما میکنیم، منتها دید غلط ما میگوید تو میکنی، تقصیر تو است. «ملامت» کار شیطانی است. منعکس کردن روی دیگران، تو میکنی، کار شیطانی است، عدم قبول مسئولیت.
میگوید چشم خداوند، دلدار اصلیِ ما، نگهبان دیدِ عدم ما است، یعنی هر لحظه نگاه میکند ببیند شما او را میبینید، خداوند را میبینید با فضاگشایی یا یک غیر را میبینید؟ الآن به شما توصیه میکند «نگاه دار نظر از رُخِ دگر یاری». «دگر یار» آن چیزی است که ذهن نشان میدهد.
🔟2️⃣5️⃣ ۹ 🔟2️⃣5️⃣
Читать полностью…
گنج حضور متن کامل برنامهها - Ganje Hozour
05 March 2025 20:59
خُب این سه بیت را بررسی کردیم، الآن راجعبه این واژههای باردار من ابیاتی را میخوانم، خواهش میکنم شما این ابیات را تکرار کنید که این معنا در شما جا بیفتد.
مولانا همین معانی را بهصورتهای دیگر هم میگوید، که وقتی بهصورتهایی دیگر میگوید شما جنبههای دیگری از زندگی خودتان را هم میشناسید، خوب دقت کنید فقط از یک زاویه نگاه کنید به خودتان ممکن است که آن دید کافی نباشد که شما این منذهنی را شخم بزنید. این را باید شخم بزنید.
این شما اگر این را شخم بزنید سببسازی ذهنی به طریق اعلا در ذهن شما میماند، یعنی اگر شما این لحظه فضا را باز کنید باز هم سببسازی ذهنی در کارهای مادی میتوانید بکنید، ولی این دفعه با دید بازتر، با خرد زندگی. توجه میکنید؟
بدترین سببسازی ذهنی موقعی است که ما فضا را بستهایم. شما نگاه کنید وقتی که ما دچار درد میشویم سببسازیهای ما هم اصلاً یک چیز بیهوده و بیربطی است. مثلاً من دراثر همانیدگی خودم درد میکشم شما را ملامت میکنم، میگویم شما من را عصبانی میکنید. درد درون من میآید بالا خودش را میخواهد بیان کند الآن، میگویم تو داری من را عصبانی میکنی، تو یک کاری کردی که من عصبانی بشوم، میخواستی آن حرف را نزنی.
خُب اگر فضاگشا باشی حرف او روی شما اثر ندارد. توجه میکنید؟ سببسازی هرچه هشیاری میآید پایین غلطتر میشود، یعنی با واقعیت بیرون وفق نمیدهد و یک چیز هپروتی است، مثل یک آدم دیوانه که اصلاً حرفهایی که میزند در بیرون معنی ندارد که، میگوید یک چیزهایی سبب یک چیزهایی میشود که اصلاً شما میگویید مگر میشود چنین چیزی؟ پس ابیاتی راجعبه این کلمات باردار میخوانم:
ننگرم کس را وگر هم بنگرم
او بهانه باشد و، تو مَنْظَرم
🔰(مولوی، مثنوی، دفتر سوم، بیت ۱۳۵۹)
مَنْظَر: جای نگریستن و نظر انداختن
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
یعنی شما میگویید من به کسی یا چیزی که ذهنم نشان میدهد نگاه نمیکنم، اگر هم بکنم او بهانهای است که من فضا را باز کنم تو را ببینم، داریم راجعبه «به من نگر» داریم صحبت میکنیم.
جمله مرغانِ مُنازع، بازوار
بشنوید این طبلِ بازِ شهریار
🔰(مولوی، مثنوی، دفتر دوم، بیت ۳۷۴۳)
مُنازع: نزاعکننده، ستیزهگر
طبلِ باز: طبلی که وقتِ پروازِ باز بهسویِ صید یا وقت رجوع میزدهاند.
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
ز اختلافِ خویش سویِ اتّحاد
هین ز هر جانب روان گردید شاد
🔰(مولوی، مثنوی، دفتر دوم، بیت ٣٧۴۴)
درست است؟ منازع یعنی نزاعکننده. طبلِ باز: طبلی که وقتِ پروازِ باز بهسویِ صید به وقت رجوع میزدهاند. یعنی یک طبلی میزدند که باز میرفت شکار میکرد، یکی دیگر میزدند باز برمیگشت.
الآن خداوند طبل برگشت را دارد میزند. ما از پیش خداوند پرواز کردیم بهعنوان باز آمدهایم، الآن مرتب طبل میزند که بهسوی من برگردید. ولی متأسفانه اینجا بر اثر هشیاری جسمی و اختلافاتی که در سطح ذهن داریم ما، میگوییم مثلاً عبادت را آنجوری نمیکنند اینجوری میکنند، تو کافری، تو هم میگویی من کافرم، به جان هم افتادیم، ما مُنازع هستیم.
همهٔ مرغان، یعنی همهٔ انسانها که مثل مرغ هستند بهصورت هشیاری، بازوار بشنوید صدای برگشت و صدای اِرجعی را، برگردید بهسوی من، هر لحظه زندگی میگوید برگردید بهسوی من، از این ذهن برگردید بهسوی من، اختلاف را بگذارید کنار، اختلاف را ذهن ایجاد کردهاست.
بهسوی یکتایی یا اتحاد براساس فضای گشودهشده و یکتایی از هر طرف که رفتهاید برگردید. ما در جهت سوها رفتهایم، هر کسی هم سوی خودش را دارد. از سوها برگردید، فضا را باز کنید، این فضای بازشده در همه یکی است، در همه از جنس زندگی است. درست است؟
حَیْثُ ما کُنْتُم فَوَلُّوا وَجْهَکُم
نَحْوَهُ هٰذَا الَّذی لَمْ یَنْهَکُم
🔰(مولوی، مثنوی، دفتر دوم، بیت ۳۷۴۵)
«در هر وضعیتی هستید روی خود را بهسویِ آن وحدت و یا آن سلیمان بگردانید که این چیزی است که خدا شما را از آن بازنداشتهاست.»
این بیت خیلی ساده به شما میگوید که اصلاً حق ندارید به چیز دیگر نگاه کنید، فقط باید به من نگاه کنید. «در هر وضعیتی هستید روی خود را بهسوی آن وحدت» یا آن سلیمان یا خداوند «بگردانید که این چیزی است که خدا شما را از آن بازنداشتهاست».
این بیت را حفظ کنید و این دو بیت قبلی را هم همینطور، که من در حال نزاع و بحث و جدل در ذهنم هستم، من باید برگردم. هر اختلافی، هر تعارضی در ذهنم هست میاندازم دور، برمیگردم و به این بیت توجه میکنم. درست است؟ در هر وضعیت ذهنی هستم، من الآن فضا را باز میکنم رو به سوی او میکنم، مرکزم را عدم میکنم. این کار برای من مجاز است و مونس دیگری پیدا کردن برای من مجاز نیست. مونسِ ذهنی مجاز نیست از نظر قوانین خداوند. یا این بیت:
🔟2️⃣5️⃣ ۷ 🔟2️⃣5️⃣
Читать полностью…
گنج حضور متن کامل برنامهها - Ganje Hozour
05 March 2025 20:58
درین بحر، درین بحر، همه چیز بگُنجد
مترسید، مترسید، گریبان مدَرانید
🌺(مولوی، دیوان شمس، غزل ۶۳۷)
و متوجه میشویم در ضمن شب است، در اینجا [شکل ۱ (دایره همانیدگیها)] شب است، ما درست نمیبینیم. وقتی شب است درست نمیبینید، شما میتوانید از راهنمایی مولانا استفاده کنید. برای همین میخوانیم، درست است که بهصورت فکر است، عرض کردم بهزودی انشاءاللّه چراغ حضور را روشن میکند و شما از این فضا عبور میکنید و البته فضا باز میشود [شکل ۲ (دایره عدم)]، باز میشود، باز میشود، هیچچیزی دیگر نمیماند، [شکل ۰ (دایره عدم اولیه)] برمیگردیم به حالت اول یعنی قبل از ورود به این جهان بودیم، این منظور آمدن ما به این جهان است. توجه میکنید؟ هر هفته من میگویم.
و درواقع ما داریم به بینهایت و ابدیت او هشیارانه با خواندن ابیات زنده میشویم. مرتب یکی از این نقطهچینها [شکل ۲ (دایره عدم)] را رها میکنیم میرود و این فضا بازتر میشود، بازتر [شکل ۰ (دایره عدم اولیه)] میشود، «هست ارضُالله» بینهایت، «ای صدرِ اَجَل»، این را هم میفهمم.
سلامِ من شِنَوی درلَحَد، خبر شَوَدَت
که هیچ وقت نبودی زچشمِ من مَستور
🌺(مولوی، دیوان شمس، غزل ۱۱۴۵)
خب اگر شما فضا را باز کنید، یعنی آن چیزی را که ذهن نشان میدهد بگویید این جسم است و هشیاری جسمی است، من اصلاً با این هشیاری جسمی نمیتوانم کار را پیش ببرم، درست است؟ مرکزت عدم بشود، سلام او را میشنوی. شنیدن سلام او، الآن خواهیم خواند ابیاتش را، درواقع تسلیم و فضاگشایی شماست. تسلیم یعنی پذیرش اتفاق این لحظه، آن چیزی که ذهن نشان میدهد، قبل از قضاوت و رفتن به ذهن، مرکز را عدم میکند. همینکه مرکز را عدم بکنیم ما، سلام خداوند را میشنویم.
پس «سلامِ من شِنَوی در لَحَد»، لَحَد باز هم یعنی گور، قبر، هنوز از قبر بیرون نرفتیم. ما میتوانیم با فضاگشایی سلام او را بشنویم و بفهمیم که با این بیت خداوند هر لحظه به ما درود میفرستد، سلام میکند به امتداد خودش و رحمت اندر رحمت است، میخواهد ما را به خودش زنده کند و چون مشغول ذهن هستیم و دیدن برحسب همانیدگیها، این موضوع را متوجه نمیشویم.
در ضمن این را هم میدانیم که دیدن برحسب همانیدگیها درد زیادی ایجاد میکند. هر همانیدگی درد ایجاد میکند و هشیاری ما را میآورد پایین، ما در ذهن به یک چیزی دست میزنیم بهنام سببسازی. سببسازی وسیلهٔ زندگی ما در جهان مادی است. توجه میکنید؟ ولی با توجه به اینکه زندگی از جنس جسم نیست، خداوند از جنس جسم نیست، اصل ما هم از جنس جسم نیست، با سببسازی ذهنی که از یک جسمی به یک جسم دیگر، از یک حالتی به یک حالت دیگر میرود، نمیتوانید شما به اصلتان زنده بشوید، نمیتوانید به خداوند برسید.
بنابراین با ذهن نباید کار کنید. ولی سببسازی ذهنی سبب زندگی مادی ما میشود. مثلاً شما میخواهید بروید چندتا چیز بخرید، هی دنبال هم میچینید. بلند میشوم سوار اتومبیل میشوم، این یک سبب. اتومبیل را روشن میکنم، میروم میرسم به مغازه، این دوتا. در آنجا میروم این چیزهایی که لیستش را نوشتم پیدا میکنم میگذارم توی سبد، این سهتا. بعد میآیم پولش را میدهم، میآیم بیرون این مال من میشود، این چهارتا. یعنی مرتب و اینها را میآورم سر جای خودش خانه میگذارم، این شد پنجتا. یعنی اینها سببسازی ذهنی است. اگر سببسازی ذهنی نباشد، ما در جهان مادی نمیتوانیم زندگی کنیم. بنابراین خیلی عادت کردیم به سببسازی ذهنی.
یک مدیر کارخانه میخواهد ببیند که این ماشینها را باید چهجوری بچیند، بهترین راندمان را بگیرد، مرتب اینها را روی کاغذ میکشد، عملاً هم کار میکند، بهاصطلاح جای این ماشینها را تغییر میدهد تا بهترین راندمان را بگیرد، اینها همه سببسازی ذهنی است. ولی سببسازی ذهنی در زنده شدن به خداوند و رسیدن به منظور اصلی ما اصلاً کار نمیکند. توجه میکنید؟
آن جایش در ذهن است, سببسازی، برای همین میگوید «جمله قرآن هست در قطعِ سبب» همهٔ قرآن برای این آمده که سببسازی ذهنی را تعطیل کند. پس سببسازی ذهنی جایش توی کارِ زندگیِ بیرونی است، ولی در درون وقتی فضا باز میشود شما بهجای سببسازی ذهنی به یک سببسازی دیگری که قضا و کُنْفَکان کار میکند، ما میگوییم درست مثل اینکه میگوییم خداوند قضاوت میکند و او میگوید «بشو و میشود» و این فضا باز میشود و ما از چنگ همانیدگیها رها میشویم.
میگوید پس سلام او را وقتی مرکز عدم میشود ما میشنویم، پیغام او را میشنویم، یعنی زندگی، خداوند به امتداد خودش که شما هستید پیغام میدهد در درون و شما میشنوید، چون مونستان یک جسم نیست، الآن مونستان عدم است.
🔟2️⃣5️⃣ ۵ 🔟2️⃣5️⃣
Читать полностью…
4787