Telegram-канал ganjehozourprogramstext - گنج حضور متن کامل برنامه‌ها - Ganje Hozour: Unsorted

گنج حضور متن کامل برنامه‌ها - Ganje Hozour

08 May 2025 07:37

پس مولانا گفت که بدون تو یعنی اگر من‌ذهنی در مرکزم باشد، فکر ما، عمل ما روا نیست، نباید این کار را بکنیم. دوباره این مطلب را یادآوری کنم که وقتی فضا را باز می‌کنیم، او می‌آید مرکزمان. وقتی فضا بسته می‌شود منقبض می‌شویم، ما فضولی می‌شویم از انقباض که بر مختار مطلق داریم اعتراض می‌کنیم می‌گوییم من خودم بلد هستم. پس فضاگشایی سبب می‌شود که روا باشد. فضابندی ناروایی است.

حالا در این‌جا شما می‌دانید یک اصطلاح دیگری قبلاً گفته شده یادآوری کنم، یکی‌اش حُسنِ ظن است، یکی‌اش سوءظن است. بدون او هر کاری می‌کنیم ما، خرابکاری خواهد بود. یعنی شما باید بدانید که دارید به خودتان ضرر می‌زنید. پس حُسن ظن و سوءظن این‌ها عکس هم هستند. با تو نماز ما روا است، فکر ما و عمل ما روا است، حُسن ظن، همه چیزهای خوب اتفاق می‌افتد. بی تو با انقباض همه چیزهای بد اتفاق می‌افتد، این‌طوری بگوییم. پس من سوءظن دارم به انقباضم و هر کسی که منقبض است:

حَزم، سُوء الظن گفته‌ست آن رسول
هر قدم را دام می‌دان ای فَضول
🔰(مولوی، مثنوی، دفتر سوم، بیت ۲۶۸)

حَزم: تامّل با هشیاریِ نظر
فَضول: زیاده‌گو، کسی که به کارهای غیر ضروری بپردازد.
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖

می‌گوید رسول فرموده که به خودتان شک کنید، به من‌های ذهنی دیگر هم شک کنید. این لحظه شک کنید که من‌ذهنی هستید یا فضای گشوده‌شده. مطمئن باشید که فضا باز بشود. درست است؟ «بی‌ تو نمازِ ما چو روا نیست، سود چیست؟» سود هیچ‌چیز! ضرر است! موقعی روا می‌شود، موقعی حُسن ظن می‌شود، موقعی چیزهای خوب که تو حاجت ما را روا کنی و ما به تو متصل بشویم. بعد خودش توضیح می‌دهد:

بی بحرِ تو، چو ماهی بر خاک می‌طپیم
ماهی همین کند، چو ز آبش جدا کنی
🌺(مولوی، دیوان شمس، غزل ۲۹۹۸)

بدون فضاگشایی و مرکز عدم که تو بیایی مرکز ما، ما مثل ماهی در خاک می‌تپیم. خب ماهی را از آب بیاوری بیرون، ولو جلویش غذا بریز، همان غذاهایی که توی آب می‌خورد، نمی‌تواند زندگی کند، هی می‌پرد بالا پایین، بی‌ثبات می‌شود و بی‌امان می‌شود، هی بالا پایین می‌پرد. ما هم در ذهن همانیده همین کار را می‌کنیم. مردم ناراحت هستند، قرار ندارند، همیشه باید به یک چیزی مشغول بشوند. چرا این‌همه به این سوشال مدیا (رسانهٔ اجتماعی :social media)؟ برای این‌که قرار ندارند، باید یک هیاهو باشد به آن گوش بدهد، به یک چیزی باید مشغول باشد. الآن به چه مشغول بشوم؟ نمی‌توانم! مثل ماهی قرار ندارم.

«ماهی همین کند، چو ز آبش جدا کنی». ماهی را از دریا بگیری بیایی خشکی بگذاری، همین کار را می‌کند تا به دریا برگردد. ما هم توی ذهن همانیده بالا پایین می‌پریم بی‌قرار و هرچه به ما می‌دهند، درست مثل این‌که غذای ماهی را خشکی توی آفتاب سوزان بگذارند، آقا هر موقع آب خواستی از این پیاله بخور، غذا هم نان و این‌ها جلویت ریختیم دیگر این‌ها را بخور. نمی‌تواند. درست است؟ ما هم آن‌طوری شدیم. پس رفتار ما، فکر ما هم روا نیست در این حالت، ولی می‌بینید که بیشتر مردم این‌جور زندگی می‌کنند. شما الآن عامل جفا را می‌بینید چه کسی است. عامل جفا خود زندگی است. می‌گوید نمی‌توانی مرکزت را همانیده نگه داری.

ظالم جفا کند، ز تو ترساندش اسیر
حق با تو آن کند که تو در حقِّ ما کنی
🌺(مولوی، دیوان شمس، غزل ۲۹۹۸)

ظالم همیشه من‌ذهنی است. ظالم، الآن من‌ذهنی من به من جفا می‌کند. با فضاگشایی من‌ذهنی‌مان را از خداوند می‌ترسانیم. ما اسیرش‌ هستیم. یا در بیرون، یک چند نفر اسیر هستند، ظالم این‌ها را گرفته کتک می‌زند. می‌گوید نکن، این ظلم را به ما نکن، از خدا بترس. درست است؟ می‌گوید خداوند با تو آن می‌کند که تو در حق ما می‌کنی. و اگر برگردانی این را به خودتان، اگر فضاگشایی کنی، همان ظلمی که من‌ذهنی به شما کرده، همین فضای گشوده‌شده، زندگی در حق آن می‌کند، نابودش می‌کند. شما شناسایی می‌کنید، تمام ترفندهایش را می‌فهمید و نمی‌گذارید دیگر نشو و نما کند. به‌زودی من‌ذهنی زایل می‌شود. به‌شرط این‌که عرض کردم ادامه بدهید. درست است؟ هان:

🔟2️⃣9️⃣ ۱۵ 🔟2️⃣9️⃣