گنج حضور متن کامل برنامهها - Ganje Hozour
11 May 2025 18:31
فایل PDF متن کامل پیغامهای تلفنی برنامه ۱-۱۰۲۹ (روزهای جمعه)
Читать полностью…
گنج حضور متن کامل برنامهها - Ganje Hozour
09 May 2025 01:35
/channel/GanjeHozorTeleText/16230
Читать полностью…
گنج حضور متن کامل برنامهها - Ganje Hozour
09 May 2025 01:33
فایل PDF متن کامل پیغامهای تلفنی برنامه ۰-۱۰۲۹ (روزهای چهارشنبه)
Читать полностью…
گنج حضور متن کامل برنامهها - Ganje Hozour
08 May 2025 17:45
فایل PDF متن کامل برنامهٔ شمارهٔ ۱۰۲۹
(مخصوص چاپ سیاه و سفید)
Читать полностью…
گنج حضور متن کامل برنامهها - Ganje Hozour
08 May 2025 17:40
فایل WORD متن کامل برنامهٔ شمارهٔ ۱۰۲۹
Читать полностью…
گنج حضور متن کامل برنامهها - Ganje Hozour
08 May 2025 15:48
لا نُسَلِّم و اعتراض، از ما بِرفت
چون عوض میآید از مفقود، زَفْت
🔰(مولوی، مثنوی، دفتر سوم، بیت ۱۸۷۵)
لا نُسَلِّم: تسلیم نمیشویم.
زَفت: ستبر، عظیم
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
چونکه بیآتش مرا گرمی رسد
راضیَم گر آتشش ما را کُشد
🔰(مولوی، مثنوی، دفتر سوم، بیت ۱۸۷۶)
بیچراغی چون دهد او روشنی
گر چراغت شد، چه افغان میکنی؟
🔰(مولوی، مثنوی، دفتر سوم، بیت ۱۸۷۷)
لا نُسَلِّم یعنی تسلیم نمیشویم. زفت یعنی ستبر، عظیم. «لا نُسَلِّم و اعتراض، از ما بِرفت»، ما که میگفتیم در منذهنی تسلیم نمیشویم و اعتراض داشتیم، از ما رفت، برای اینکه از این چیزی که مفقود شد، از بین رفت بهعنوان منذهنی، عوضش بسیار بزرگ میآید هشیاری ایزدی، من دارم دانایی ایزدی را میخوانم.
وقتی بدون آتش ذهن، آتش ساختهشده بهوسیلۀ منذهنی، به من گرمی میرسد، ما گرمای غیر و جهان را با ذهنم نمیخواهم.
چونکه بیآتش مرا گرمی رسد
راضیَم گر آتشش ما را کُشد
🔰(مولوی، مثنوی، دفتر سوم، بیت ۱۸۷۶)
پس گرمای عشق، گرمای اصلی بدون آتش مصنوعی ذهن به من میرسد، بنابراین من راضیام آتش زندگی منذهنی من را بسوزاند.
بدون چراغ ذهن وقتی او روشنی میدهد، وقتی چراغ ذهن رفت، برای چه باید افغان کنیم، ناله کنیم؟ نمیکنیم.
بله. اجازه بدهید به همینجا بسنده کنیم.
🔟2️⃣9️⃣ ۵۸ 🔟2️⃣9️⃣
Читать полностью…
گنج حضور متن کامل برنامهها - Ganje Hozour
08 May 2025 15:47
گفت: آیا ای عجب با چشمِ کور
چون همی خوانی، همی بینی سطور؟
🔰(مولوی، مثنوی، دفتر سوم، بیت ۱۸۵۸)
آنچه میخوانی، بر آن افتادهای
دست را بَر حرفِ آن بنهادهای
🔰(مولوی، مثنوی، دفتر سوم، بیت ۱۸۵۹)
اِصْبَعَت در سَیْر، پیدا میکند
که نظر بر حرف داری مُسْتَنَد
🔰(مولوی، مثنوی، دفتر سوم، بیت ۱۸۶۰)
اِصبَع: انگشت، جمع آن: اَصابِع
مُستَنَد: تکیه داده شده
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
دید که این درست میخواند، یعنی درونش را درست میخواند، پس شما اگر صبر کنید، فضاگشایی کنید، یکدفعه میبینید دانایی ایزدی را از درونتان میخوانید.
گفت که این عجب نیست که با چشم کور، تو این سطور را چهجوری میخوانی؟ همینطوری خم شدی رویش، داری نگاه میکنی، تو که کور هستی. «آنچه میخوانی، بر آن افتادهای» یعنی نگاه میکنی، «دست بَر حرف آن بنهادهای»، همینطور با حرفها میروی جلو، یعنی درست دانایی ایزدی را میخوانی، یعنی ما میتوانیم بخوانیم.
«اِصْبَعَت» یعنی انگشتت «در سَیْر» یعنی همینطور حرکت میکند، انگشتهایت با حروف میرود جلو. «که نظر بر حرف داری»، واقعاً میبینی. مُستَنَد یعنی قابل اتکا. یعنی اشتباه نمیکنی، هم حرفها را میبینی، هم سطر را میبینی، خم هم شدی رویش، مگر تو چشم داری؟ یعنی ما میتوانیم این جوهرمان را با صبر و با کار روی خودمان بخوانیم. اِصبَع: انگشت. مُستند یعنی تکیه داده شده.
گفت: ای گشته ز جهلِ تن جُدا
این عجب میداری از صُنعِ خدا؟
🔰(مولوی، مثنوی، دفتر سوم، بیت ۱۸۶۱)
من ز حق درخواستم کِای مُسْتَعان
بر قرائت من حریصم همچو جان
🔰(مولوی، مثنوی، دفتر سوم، بیت ۱۸۶۲)
مُستَعان: یاری خواسته شده، یعنی کسی که از او استعانت کنند و یاری
خواهند.
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
نیستم حافظ، مرا نوری بِده
در دو دیده وقتِ خواندن، بیگِرِه
🔰(مولوی، مثنوی، دفتر سوم، بیت ۱۸۶٣)
بیگره: بدونِ اِشکال
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
و بنابراین برمیگردد این کور، یعنی ما همان کور هستیم که چشمدار میشویم، داریم به خودمان میگوییم ای، «گفت: ای گشته ز جهل تن جُدا» که دیگر در جهل منذهنی نیستی تو، به مهمان میگوید، این از صُنع خدا عجیب است برای تو؟ تو که این چیزها را میدانی.
من از خداوند خواستم، ای مستعان. مستعان: کمک. ای کسی که تنها کمک هستی، من دوست دارم جوهرم را بخوانم، «بر قرائت من حریصم همچو جان»، من دلم میخواهد دانایی تو را بخوانم که در من هست.
من حافظ نیستم، یعنی با ذهن نمیخواهم بخوانم، به من نوری بده. کِی؟ موقعی که جوهرم را میخوانم بیغلط بخوانم. بیگره یعنی بیغلط، بدون اشکال. بله. مستعان: یاری خواستهشده، یعنی کسی که از او استعانت کنند و یاری خواهند.
بازدِه دو دیدهام را آن زمان
که بگیرم مُصْحَف و خوانم عِیان
🔰(مولوی، مثنوی، دفتر سوم، بیت ۱۸۶۴)
مُصحَف: قرآن
عِیان: آشکارا
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
من از خدا خواستم وقتی این قرآن را میگیرم بخوانم، چشمهایم را به من بده. پس شما الآن میخواهید دانایی ایزدی را در درونتان بخوانید، نه منذهنی را. به خداوند میگویید که به من چشم بده وقتی میخواهم این را بخوانم، بتوانم بخوانم. بعد ببینیم خداوند چه میگوید.
آمد از حضرت ندا کِای مردِ کار
ای به هر رنجی به ما امّیدوار
🔰(مولوی، مثنوی، دفتر سوم، بیت ۱۸۶۵)
مرد کار: آنکه کارها را به نحوِ احسن انجام دهد، ماهر، استاد، لایق، مرد کارِ الهی
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
حُسنِ ظَنّ است و امیدی خوش تو را
که تو را گوید به هر دَم برتر آ
🔰(مولوی، مثنوی، دفتر سوم، بیت ۱۸۶۶)
از طرف خداوند میگوید این ندا آمد که تو مرد کار هستی الآن، تو واقعاً میخواهی کار کنی، نرفتی در ذهن وقتت را تلف کنی، به سببسازی ذهن و مهم دانستن وضعیتی که ذهن نشان میدهد و خود نشان دادن و نمیدانم بلند شدن براساس هنرها و اینها را گذاشتی کنار، اهل کار هستی، میخواهی واقعاً به من زنده بشوی و در هر رنجی هم امیدت به ما است، به دنیا نیست.
در تو با فضاگشایی یک حُسن ظَنی بیدار شده و یک امیدی. پس میبینیم، گفتیم ما حُسن ظن داریم وقتی سببسازی را میگذاریم کنار. وقتی سببسازی هست، سوءظن است. وقتی فضاگشایی هست، حُسن ظن است و امید ما هم امید باغبان است، مثل اینکه یک درخت را میکارد حتماً امیدش به ثمر خواهد رسید. این درواقع کار منذهنی است. اگر شما فضا را باز کنید، یک حسن ظن و امیدی که امید باغبان است در شما بهوجود میآید که به تو میگوید نترس، «برتر آ»، بالاتر بیا.
🔟2️⃣9️⃣ ۵۶ 🔟2️⃣9️⃣
Читать полностью…
گنج حضور متن کامل برنامهها - Ganje Hozour
08 May 2025 15:45
وقتی این خیالات از میان برداشته شد، یعنی از مرکز ما برداشته شد، تازه میفهمیم چقدر ما نامعقول فکر میکردیم. اینها اصلاً با عقل کل جور درنمیآمد. چطور ما رفتیم منذهنی ساختیم، این منذهنی عاشق یک چیز ذهنی است؟ مثلاً من یک منذهنی ساختم دراثر گذشتن از این همانیدگیها، این عاشق یک آدم شده، عاشق یک پول شده، عاشق یک خانه شده، آخر دیگر یک چیزی شده، هی اطراف آن حدیث درست کرده، مقاومت میکند. آن چیزی که ذهن نشان میدهد بسیار جدی است، بهجای خداوند مینشیند. میگوید وقتی اینها از مرکزت بیرون شد، تازه میفهمی که تو چقدر اشتباه میکردی.
چون برون شد این خیالات از میان
گشت نامعقولِ تو بر تو عِیان
🔰(مولوی، مثنوی، دفتر ششم، بیت ۱۴۴۹)
تازه آنموقع روشن میشود. پس الآن با ذهن روشن ممکن است نشود. این اشعار را شما تکرار کنید، خیلی بهاصطلاح روی شما اثرش خوب خواهد شد.
گفت موسی را به وحیِ دل خدا
کای گُزیده دوست میدارم تو را
🔰(مولوی، مثنوی، دفتر چهارم، بیت ۲۹۲۱)
گفت: چه خِصلت بُوَد ای ذوالْکَرَم
موجبِ آن؟ تا من آن افزون کنم
🔰(مولوی، مثنوی، دفتر چهارم، بیت ۲۹۲۲)
ذوالْکَرَم: صاحب کرم و بخشش، منظور خداوند
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
گفت: چون طفلی به پیشِ والِده
وقت قهرش دست هم در وی زده
🔰(مولوی، مثنوی، دفتر چهارم، بیت ۲۹۲۳)
والِده: مادر
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
یعنی خداوند به موسی یواشکی گفت ای موسی که تو برگزیدۀ منی، من تو را دوست میدارم. موسی گفت آن کدام خاصیت است ای صاحب کرم در من که من آن را زیادتر کنم؟ گفت مانند طفلی به پیش مادرش، موقع قهر من هم دوباره دست در مادر میزند، مثل رابطهٔ من و تو، یعنی من و انسان، خداوند و انسان، مثل طفل و مادرش است. مادرش به طفل اگر سیلی بزند، هیچ جای دیگر نمیرود، برمیگردد دوباره دامن مادرش را میچسبد.
خود نداند که جز او دیّار هست
هم ازو مخمور، هم از اوست مست
🔰(مولوی، مثنوی، دفتر چهارم، بیت ۲۹۲۴)
دَیّار: کس، کسی
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
مادرش گر سیلیای بر وی زند
هم به مادر آید و بر وی تَنَد
🔰(مولوی، مثنوی، دفتر چهارم، بیت ۲۹۲۵)
تنیدن: دست به کاری زدن
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
از کسی یاری نخواهد غیرِ او
اوست جملهٔ شَرِّ او و خیر او
🔰(مولوی، مثنوی، دفتر چهارم، بیت ۲۹۲۶)
پس ما هم رابطهمان با خداوند اینطوری است. ما فضا را باز میکنیم، نمیدانیم غیر از خداوند کسی دیگر هم هست. پس حواسمان هم روی خودمان است و خمارمان از او است، غصهمان از اوست و مستیمان هم از اوست. مستیمان از چیزهای بیرون نیست. غصهمان هم از چیزهای بیرون نیست. غصه میخوریم برای اینکه جدا شدیم. مست میشویم، وصل شدیم.
اگر سیلیای به ما بزند، جفا بکند، ما نمیآییم قهر کنیم برویم به کسی دیگر بچسبیم. بچه میآید به مادرش، ما هم برمیگردیم به دامن خداوند. حالا میگویید تقصیرم چیست؟ همانیدگیام چیست؟ دردم چیست؟ چه اشکال دارم؟
«از کسی یاری نخواهد غیر او» پس بچه غیر از مادرش از کسی دیگر یاری نمیخواهد. ما هم غیر از زندگی از کسی یاری نمیخواهیم. «غیر» در اینجا یعنی آن چیزی که ذهن نشان میدهد. شما از ذهن یاری نمیخواهید. همیشه فضا را باز میکنید. اگر از ذهن یاری خواستید، آن چیزی که ذهن نشان میدهد، حتماً اشتباه کردید. «اوست جملۀ شرِّ او و خیر او»، شما میگویید شر من و خیر من همین فضای گشودهشده است. درست است؟
خاموش، کم فروش تو دُرِّ یتیم را
آن کش بها نباشد، چونش بها کنی؟
🌺(مولوی، دیوان شمس، غزل ۲۹۹۸)
دُرِّ یتیم: کنایه از مرواریدِ بزرگ است که یک دانه تنها در صدف باشد، مرواریدِ بیهمتا، مرواریدِ بینظیر
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
بهلحاظ ذهنی خاموش باش و این درّ یتیم را که حضور توست، زنده شدن تو به خداوند است، اصل توست، این را تلف نکن که از طریق همانیدگیها ببینی، سرمایهگذاری کنی در ذهن، تبدیل به مانع بکنی، مسئله بکنی، درد بکنی، دشمن بکنی، هدر بکنی، کارافزایی بکنی، نکن این کار را، نگه دار و هیچ توجهی، هیچ تأییدی نخواه. اگر در ذهن میبینی که تو خودت را دوست نداری، برای اینکه حواست میرود به بیرون، نرو این را از دیگران بخواهی، سعی کنی مردم را قانع کنی به تو بگویند آدم دوستداشتنی هستی که با برهان جمع تو خودت را دوست داشته باشی.
🔟2️⃣9️⃣ ۵۴ 🔟2️⃣9️⃣
Читать полностью…
گنج حضور متن کامل برنامهها - Ganje Hozour
08 May 2025 15:43
مَحْرمِ آن آه، کمیاب است بس
شب رُو و، پنهانرَوی کُن چون عَسَس
🔰(مولوی، مثنوی، دفتر چهارم، بیت ۲۲۳۳)
پنهانرَوی کردن: اعتقادِ خود را پنهان کردن
عَسَس: داروغه، شبگَرد، کسی که شبها در محلّهها میگردد و از منازل و اماکن مراقبت میکند.
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
توجه کنید در غزلهای گذشته خواندیم تو باید از منذهنیِ خودت پنهان بشوی. اگر از منذهنی خودت پنهان بشوی، از منهای ذهنی دیگر هم پنهان شدی. پس این آهِ زندگی، آهِ ما بهصورت اَلَست، این آرزومندیِ ما کمیاب است، به کسی نگو و پنهان برو مثل داروغه، یعنی به همه نگو این موضوع را.
شما پا میشوی به منهای ذهنی میگویی که من دارم روی خودم کار میکنم ها! مولانا میخوانم ها! فضا باز میکنم آی مردم! نگو. کسی محرم راز تو نیست. محرم آن آهِ تو ، آن آرزومندیای که تو میخواهی فضا را باز کنی به خداوند زنده بشوی، بسیار کمیاب است، از صد نفر یکی هم نیست.
احمق است و مُردهٔ ما و مَنی
کز غمِ فرعش، فَراغ اصل، نی
🔰(مولوی، مثنوی، دفتر چهارم، بیت ۱۸۶۸)
این هم همان که نامه مینوشت، یک نماد انسانی است که هر لحظه یک چیزی میگوید، شکایت میکند و این را رُقعه یا نامه میکند به خداوند و میگوید خداوند نامهٔ من را نمیخواند، پستچی نمیبرد بدهد. فکر میکنیم خداوند نمیشنود. بعد میروند به خداوند میگویند به شاه میگویند که تو بیا جواب این را بده. میگوید بابا این احمق و «مردهٔ ما و مَنی» است، اصلاً به فکر من نیست، فقط چیزهای ذهنی میخواهد. «احمق است و مردهٔ ما و مَنی» این دنبال منیّت خودش و مایِ خودش است.
از بس که به فکر فرعها است، «فَراغ اصل» که باید من را بیاورد مرکزش، اصلاً به فکرش نیست. یعنی غصهٔ من را نمیخورد، من را نمیخواهد، چیزهای ذهنی از من میخواهد، با منذهنیاش توی توهم ذهن است. «هیچنی مر هیچنی را ره زدهست» یک منذهنی دارد که هیچ است، یک چیزی هم تجسم کرده آن هم هیچ است، بعد آن «هیچ» راه منذهنی را که هیچ است زده. این نمیفهمد که اول و آخر من هستم و آن در میان، هیچِ هیچ است.
اوّل و آخِر تویی ما در میان
هیچِ هیچی که نیاید در بیان
🔰(مولوی، مثنوی، دفتر چهارم، بیت ۳۵۰۱)
بعد آن وسط که بهجای اینکه هیچِ هیچ باشیم، ایستادیم این را بده آن را بده، هِی هر لحظه شکایت میکنیم و دادمان بلند است که چرا این را ندارم آن را ندارم. از خدا باید خدا را بخواهی.
از خدا غیر خدا را خواستن
ظَنِّ افزونیست و کُلّی کاستن
🔰(مولوی، مثنوی، دفتر پنجم، بیت ۷۷۳)
«کُلّی کاستن» یعنی همهچیز را از دست دادن.
بستی تو هستِ ما را، بر نیستیِّ مطلق
بستی مرادِ ما را بر شرطِ بیمرادی
🌺(مولوی، دیوان شمس، غزل ۲۹۳۵)
بله، مشخص است این هم. خداوند هستی ما را بر نیستی مطلق بسته، یعنی وقتی فضا را باز کنیم، نیست مطلق بشویم، معذور مطلق هم میشویم، یعنی منذهنی باید صفر بشود. و مراد اصلی ما که زنده شدن به اوست، بسته شده به بیمرادیهای ذهنی. پس وقتی بیمرادی ذهنی میآید، شما خوشحال بشوید، بگویید که زندگی میخواهد من را زنده کند. مراد ما را بر شرط بیمرادی بسته. اگر مراد ذهنی نخواهید، به مراد اصلی میرسید.
تا کنون کردی چنین، اکنون مکن
تیره کردی آب را، افزون مکن
🔰(مولوی، مثنوی، دفتر چهارم، بیت ۲۴۸۰)
الآن فهمیدیم، تا حالا کارهای انقباض انجام میدادیم، الگوهای مخرب را بهکار میانداختیم، بعد از این نمیکنیم. شما بگویید که من چه چیزهایی را نخواهم کرد، پرهیز خواهم کرد. و تا حالا آب را تیره میکردم، آب زندگی را که از آنور میآمد تیره میکردم، چرا؟ از همانیدگیها میگذراندم، زندگی را میگرفتم، گفته دیگر، گفته:
خاموش، کم فروش تو دُرِّ یتیم را
آن کش بها نباشد، چونش بها کنی؟
🌺(مولوی، دیوان شمس، غزل ۲۹۹۸)
دُرِّ یتیم: کنایه از مرواریدِ بزرگ است که یک دانه تنها در صدف باشد، مرواریدِ بیهمتا، مرواریدِ بینظیر
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
الآن فهمیدهایم که این دُرّ یتیم، این، اینی که اصل ما است، این باید سرمایهگذاری نشود. نباید سرمایهگذاری بشود در چیزهای ذهنی. نباید تبدیل به درد بشود. نباید تبدیل به منذهنی بشود که منذهنی بخواهد توقع کند و برآورده نشود، برنجد، هزارجور درد ایجاد کند. این دُرّ یتیم نباید به درد تبدیل بشود.
🔟2️⃣9️⃣ ۵۲ 🔟2️⃣9️⃣
Читать полностью…
گنج حضور متن کامل برنامهها - Ganje Hozour
08 May 2025 15:42
چون تو کنی جفا، ز که ترساندت کسی؟
جز آنکه سر نهد به هر آنچ اقتضا کنی
🌺(مولوی، دیوان شمس، غزل ۲۹۹۸)
آنچ: مخفّفِ آنچه
اقتضا: درخور و مناسب بودن، ضرورت، لزوم
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
میگوید ای خدا، اگر تو جفا کنی، یعنی پشت این جفاها تو هستی، دراینصورت ما تو را از چه کسی بترسانیم؟ جز آنکه ما سر منذهنی را بنهیم کنار و عمل کنیم به هر آنچه اقتضا میکنی تو، ایجاب میکنی. پس میگوید باید فضا را باز کنیم، به اقتضای فضای گشودهشده با چشم عدم ما فکر و عمل کنیم نه دلیلتراشی و سببسازی ذهن. درست است؟
دوباره یادآوری میکنم، ما داشتیم مختار مطلق، معذور مطلق. اگر ما فضاگشایی کنیم هیچچیز در مرکزمان نباشد، خداوند میشود مختار مطلق، ما میشویم هم مست میشویم به زندگی هم میشویم معذور مطلق. اما اگر خداوند مختار مطلق نیست، ما بهعنوان منذهنی تصمیم میگیریم انتخاب میکنیم، ما معذور مطلق نیستیم. به درجهای که مَنمان میآید بالا و در کار زندگی دخالت میکنیم، ما مسئول خرابکاری زندگی هستیم.
ما میدانیم که خداوند زندگی ما را خراب نمیکند. پس هرچه که فضا باز میکنیم او عمل میکند، زندگی ما درست میشود و این یک حُسنظن است. ولی اگر فضا بسته بشود و به مختار مطلق اعتراض بکنیم برویم به سببسازی و خیلی کم زندگی دخالت کند، یعنی عقل کل ما را هدایت کند اداره کند، به همان اندازه درواقع ما درد بیشتری ایجاد خواهیم کرد و زندگیمان را خراب خواهیم کرد. درست است؟ و ما این بیت را داشتیم از غزل ۴۰۰:
هر حدیثِ طَبْع را تو پرورشهایی بِدَش
شرح و تَأویلی بکن، وادان که این بیحائِل است
🌺(مولوی، دیوان شمس، غزل ۴۰۰)
تَأویل: بازگردانیدن، تفسیر کردن
وادانستن: بازدانستن، بازشناختن، تشخیص دادن
بیحائل: بدون مانع، بدون حجاب
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
هرجا منذهنیمان شروع میکند حرف زدن، بدانید که آنجا یک جای مقاومت است، آن چیزی است که ما همانیده شدیم. پس شما نگاه کنید که دائماً حول و حوش چه فکر میکنید حرف میزنید، آنجا یک همانیدگی هست. میروی با فضاگشایی این حدیث و این گفتوگوی ذهنی را پرورش میدهی و مطمئن میشوی که، «وادان» یعنی دوباره بدان خوب بدان که، این نقطه دراثر فضاگشاییِ شما بیمقاومت شدهاست. یعنی وضعیتِ آن که الآن دیده میشود، نمیآید مرکز من، وضعیت آن دیگر حدیث ندارد، دیگر گفتوگو اطرافش نیست برای اینکه بیمقاومت شدهاست. آن وضعیت مهم نیست یا مایهٔ سببسازی نیست، ذهن نمیتواند از آن استفاده کند سببسازی کند، برایش مهم نیست. توجه میکنید؟
هر چیزی که برای ذهن ما مهم است، حتماً با آن همانیده هستیم. دردها همانیدگیهای فشرده هستند، مهم هستند، دردها را باید بیندازیم. دردها چیزهایی هستند که ما حول و حوش آن دردهای قدیمی و کهنه حرف میزنیم، میآیند بالا. همینکه میآیند بالا، الآن که شما فضاگشا کنید بلافاصله دیدیم باید بیندازید، بهخاطر خودتان باید بیندازید. رنجش را باید بیندازید، کینه را باید بیندازید. حسادت میکنی، باید بیندازید. ترس و اضطراب از آینده را باید بیندازید. درست است؟
ترس و اضطراب میآید و حدیث اطرافش هست، آن چیزی است که شما نگرانش هستید در آینده و با این کار زندگیتان را خراب میکنید. در مورد این بیت خیلیخیلی صحبت شده، دوستانمان هم خیلی صحبت میکنند، بیت بسیار مهمی است. و این سه بیت را دوباره میخوانم:
یار در آخرزمان کرد طربسازیای
باطنِ او جِدِّ جِد، ظاهرِ او بازیای
جملهٔ عشّاق را یار بدین عِلم کُشت
تا نکُند هان و هان، جهلِ تو طنّازیای
در حرکت باش از آنْک، آبِ روان نَفسُرَد
کز حرکت یافت عشق سِرِّ سَراندازیای
🌺(مولوی، دیوان شمس، غزل ۳۰۱۳)
فِسُردن: یخ بستن، منجمد شدن
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
خداوند، یار در این لحظه که زمان روانشناختی تمام شده، میخواهد طربسازی بکند، در دل شما طرب بهوجود بیاورد. گفتیم میآییم اینجا بهشت است و ما علاقهمند میشویم به خار درست کردن، آخرسر خودمان را خار میکنیم. اینجا خار وجود ندارد، یعنی هر کسی خودش را خار کرده که این جهان خارستان شده، خداوند نکرده، هر کسی انتخاب کرده خار بشود. ما الآن انتخاب میکنیم به کمک مولانا که ما گُل بشویم، فضاگشا بشویم. پس در آخرِ زمان روانشناختی، یعنی آخرِ منذهنی، آخرِ زمان روانشناختی. آخرالزمان هم یعنی این، که طربسازی کرده، این فضای گشودهشده «جِدِّ جِدّ» است، اما ظاهر که درواقع اتفاق این لحظه است بازی است.
🔟2️⃣9️⃣ ۵۰ 🔟2️⃣9️⃣
Читать полностью…
گنج حضور متن کامل برنامهها - Ganje Hozour
08 May 2025 15:40
در دلِ معشوق، جمله عاشق است
در دلِ عَذْرا همیشه وامِق است
🔰(مولوی، مثنوی، دفتر ششم، بیت ۲۶۷۹)
وامِق و عَذْرا: نام حکایتی عاشقانه است.
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
در دلِ عاشق بجز معشوق نیست
در میانْشان فارِق و فاروق نیست
🔰(مولوی، مثنوی، دفتر ششم، بیت ۲۶۸۰)
فارِق: فرقگذارنده، جداکننده
فاروق: بسیار فرقگذارنده، بسیار جداکننده
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
بر یکی اُشتر بُوَد این دو دَرا
پس چه زُرْ غِبّاً بگنجد این دو را؟
🔰(مولوی، مثنوی، دفتر ششم، بیت ۲۶۸۱)
دَرا: زنگ، جَرَس
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
میگوید معشوق خداوند است، ما هم عاشق هستیم. در دلِ او ما هستیم، در دلِ ما هم او هست، پس دلمان هر دو یکی است. پس در دل عاشق غیر از معشوق نیست. در بین عاشق و معشوق یعنی ما با خداوند، فارق یعنی فرقگذارنده، فاروق یعنی بسیار فرقگذارنده، نیست. چیزی نباید باشد که ما را جدا کند یا خیلی جدا کند. و این دو «دَرا» این دو زنگ، درا یعنی زنگ، زنگِ دویی این را که ما ذهن داریم و دویی دارد این دو زنگ، این دویی در گردنِ یک شتر است و آن هم شتر وحدت است. «بر یکی اُشتر بُوَد این دو دَرا» پس اینجا دیگر بین عاشق و معشوق چه زُرْ غِبّاً؟! این دوتا یکی هستند، یعنی ما و خدا یکی هستیم. ما اَلَست بودیم، از جنس او بودیم، آمدیم در ذهن جدا شدیم. از ذهن آمدیم بیرون، با او یکی شدیم، تمام شد رفت. درست است؟ این با بیت آخر غزل هم میخواند. میگوید که
خاموش، کم فروش تو دُرِّ یتیم را
آن کش بها نباشد، چونش بها کنی؟
🌺(مولوی، دیوان شمس، غزل ۲۹۹۸)
یعنی ما به جایی میرسیم دیگر این خورشید میآید بالا دُرِّ یتیم میشویم، این دُرِّ یتیم را سرمایهگذاری در هیچچیزِ ذهنی نمیکنیم. و گفت که، چه گفت؟ گفت:
چون تو کنی جفا، ز که ترساندت کسی؟
جز آنکه سر نهد به هر آنچ اقتضا کنی
🌺(مولوی، دیوان شمس، غزل ۲۹۹۸)
آنچ: مخفّفِ آنچه
اقتضا: درخور و مناسب بودن، ضرورت، لزوم
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
بالاخره ما باید به یک جایی برسیم که هرچه او اقتضا میکند آن فکر بشود و انجام بشود، «ما کمان و تیراندازش خداست» و از طرف ما هیچ اقدامی برای فکر کردن و عمل کردن از طرف منذهنی ما، همهٔ این کارها بهوسیلهٔ ما صورت میگیرد، صورت نگیرد. پس مرکز ما خداوند است، خداوند هم مرکز ما است. و اینکه بعضی موقعها همدیگر را ببینیم معنی ندارد.
و این سه بیت:
هیچکس با خویش زُرْ غِبّاً نمود؟
هیچکس با خود به نوبت یار بود؟
🔰(مولوی، مثنوی، دفتر ششم، بیت ۲۶۸۲)
آن یکیّی نَه که عقلش فهم کرد
فهمِ این موقوف شد بر مرگِ مرد
🔰(مولوی، مثنوی، دفتر ششم، بیت ۲۶۸۳)
یکیّی: واحد بودن، یگانگی
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
ور به عقل، ادراکِ این ممکن بُدی
قهرِ نفْس از بهرِ چه واجب شدی؟
🔰(مولوی، مثنوی، دفتر ششم، بیت ۲۶۸۴)
توجه میکنید؟ میگوید میشود یک نفر همیشه خودش نباشد؟ نه. میشود خودش بعضی موقعها یار خودش بشود؟ ما بهعنوان زندگی میتوانیم زندگی نباشیم؟ غیر از زندگی چیز دیگری باشیم؟ غیر از اَلَست چیز دیگری باشیم؟ این دوییِ ذهن یک چیز اضافه است، این یک چیزی است دارد هِی دویی میکند، برای شناخت جهان بیرون است. در این لحظه ما باید یکتا بشویم.
اما آن یکی، نه یکیای که عقل منذهنی فهم میکند «آن یکیّی نَه که عقلش فهم کرد» بلکه این موقوفِ مرگ انسان است یعنی مرگ انسان نسبتبه منذهنی است. تا منذهنی نمیرد و ما فضا را باز نکنیم، درست این موضوع را نمیفهمیم. شما نیایید با منذهنی یا ذهن و دوییِ ذهن این را بفهمید. یکتایی چیست؟ یکی شدن با خداوند چیست؟ برای همین عرض میکنم شما بیایید فضا را باز کنید فضا را باز کنید، سؤال نکنید، برحسب سببسازی منذهنی خداوند را تجسم نکنید، وحدت را تجسم نکنید. یکی شدن را تجسم نکنید. چهجوری میروم با او یکی میشوم با سببسازی تجسم نکنید. اینها همه مانع است. درست است؟
«ور به عقل» یعنی عقل منذهنی «ادراک این ممکن بُدی» درک این ممکن بود، «قهرِ نفس از بهرِ چه واجب شدی؟» برای چه منذهنی را باید مورد قهر قرار میداد خداوند؟ و
🔟2️⃣9️⃣ ۴۸ 🔟2️⃣9️⃣
Читать полностью…
گنج حضور متن کامل برنامهها - Ganje Hozour
08 May 2025 15:38
کافیَم بی داروَت درمان کنم
گور را و چاه را میدان کنم
🔰(مولوی، مثنوی، دفتر چهارم، بیت ۳۵۲۰)
من برای تو کافی هستم، دارو نمیخواهی، من درمانت میکنم، داروی بیرونی. البته معنیاش این نیست که آن کسی که مریض است داروهایش را نخورد. این نهایت نشان میدهد که چقدر ما با منذهنی خودمان را مریض میکنیم، با منذهنی درمان میکنیم. پس اگر به خداوند زنده بشویم ممکن است که ما مریض نشویم آنطوری که احتیاج به درمان داشته باشیم. «کافیَم بی داروَت درمان کنم» بدون داروهای ذهنی تو را درمان میکنم و این گور و چاه را که همین فضای ذهن است، این را باز میکنم بینهایت برای تو میدان میکنم، اینجا را بهشت میکنم. از این تنگنا و از این حس تنگی و کمیابی و خساست تو را درمیآورم.
پس معلوم میشود که ما باید فضاگشایی کنیم، او کافی است. لزومی ندارد با ذهن ما به سختی بیفتیم. اینها همه چیزهای ذهنی بودهاند که ما اینها را کمک میگیریم، به دلیل اینکه در ذهن با معکوسبینی ذهن میگوییم خداوند برای ما کافی نیست. این شعرها میگوید او برای ما کافی است. و این بیت را داشتیم:
بی تو نمازِ ما چو روا نیست، سود چیست؟
آنگه روا شود که تو حاجت روا کنی
🌺(مولوی، دیوان شمس، غزل ۲۹۹۸)
وقتی ما به تو حاضر نیستیم یا تو در دل ما نیستی، داریم با زندگی صحبت میکنیم، فکر ما و عمل ما یا عبادت ما روا نیست یعنی فایده ندارد، سود ندارد، فقط ما را خراب میکند، ویران میکند. آن موقع روا میشود فکر و عمل ما یا عبادت ما، که تو ما را به خودت وصل بکنی.
و ما میدانیم که ابتکار ما در فضاگشایی و انتخاب ما در این لحظه، کوشش ما لازم است. نمیتوانیم دست روی دست هم بگذاریم بنشینیم، پرهیز نکنیم، خیلی کارها را که ما را منقبض میکند آنها را ندانیم، حواسمان به خودمان نباشد و حاجت ما را خدواند روا کند.
اگر خودمان خودمان را به حال خودمان رها کنیم، ذهن بیناظر کارهایی خواهد کرد دراثر حتّی تأثیرات قرینها که ما هیچوقت نگذاریم، خودمان نگذاریم که نیاز ما را خداوند برآورده بکند، یعنی به خودش وصل کند. پس این نشان میدهد که مهمترین نیاز ما اتصال و اتصال هشیارانهٔ مجدد به زندگی است.
از ترازو کم کُنی، من کم کنم
تا تو با من روشنی، من روشنم
🔰(مولوی، مثنوی، دفتر چهارم، بیت ١٩٠٠)
پس میبینید که طبق بیتهای امروز از زبان زندگی میگوید، میگوید اگر تو فضا را باز میکنی، لغزنده را بهسوی «مختار مطلق» عبور میدهی، من هم اختیار تو را بهدست میگیرم، به تو کمک میکنم. اگر نه، منذهنیات را زیاد میکنی، منقبض میشوی، روشنی هم کم میشود.
پس دست چه کسی است؟ دست ما است. «از ترازو کم کُنی» دست شما است ترازو. تو میتوانی فضا را باز کنی، منذهنی را کم کنی، نور من زیادتر میشود. تو میتوانی فضا را ببندی و منذهنی را سنگینتر کنی، نور من کم میشود. دست تو است. «تا تو با من روشنی، من روشنم» تا روشن میکنی با فضاگشایی، من روشن هستم.
پس این ما هستیم که وفا نمیکنیم. برای همین عرض کردم شما حواستان به خودتان باشد، الگوهای انقباض را پیدا کنید و انشا بنویسید. انشایتان را هم لطف کنید در این برنامه بخوانید که بسیار مفید است. بله، این بیت را میگفتم:
بهرِ این آوردمان یزدان بُرون
ما خَلَقْتُالاِنْسَ اِلّا یَعْبُدُون
🔰(مولوی، مثنوی، دفتر ششم، بیت ۲۵٠۱)
یعنی «حضرت حق ما را بدین جهت آفرید که او را عبادت کنیم. چنانکه در قرآن کریم فرمودهاست: (جِنّیان و) آدمیان را نیافریدم جز آنکه مرا پرستش کنند.»
درمورد ما این است که پرستش ما، باید مرکز ما عدم باشد. یزدان، خداوند برای این ما را آورده بیرون که این آیه را بهاصطلاح اجرا کنیم که گفته، بله البته آیه این است:
«وَمَا خَلَقْتُ الْجِنَّ وَالْإِنْسَ إِلَّا لِيَعْبُدُونِ.»
«جن و انس را جز براى پرستش خود نيافريدهام.»
🌴(قرآن کریم، سورهٔ ذاریات (۵۱)، آیهٔ ۵۶)
پس معلوم میشود همه بههرحال زندگی میکنند برحسب خرد کل. این را هم خواندهایم که فقط انسان هست که منذهنی درست کرده و عقلش را معیار میگیرد با مقاومت و قضاوت از عقل کل استفاده نمیکند. و این قصه را هم خواندیم که گفت اگر کسی با عقل کل ستیزه کند، با این پدر آشتی نکند، تمام فرمهایی که با عقل کل کار میکنند، او را مثل سگ گاز میگیرند. یعنی اصطلاحش این بود. یعنی به او ضرر میزنند با او هماهنگ نیستند. خلاصه یک عقل کلی هست جهان را اداره میکند، همهچیز را. و این منذهنیِ انسان یک عقل دیگری پیدا کرده. این عقل را باید رها کند، اجازه بدهد آن عقل کل، همانطور که دیگران را اداره میکند، ما را هم اداره کند.
🔟2️⃣9️⃣ ۴۶ 🔟2️⃣9️⃣
Читать полностью…
گنج حضور متن کامل برنامهها - Ganje Hozour
08 May 2025 15:36
بلبل مست تا به کِی ناله کنی ز ماهِ دِی؟
ذکرِ جفا بس است، هی شُکر کن از وفا بگو
🌺(مولوی، دیوان شمس، غزل ۲۱۴۹)
حالا «بلبل مست» شما هستید، از اول مست بودهاید، تا کی در زمستان ذهن ناله بکنی؟ ذکر مصیبت و جفا و غصه بس است. حالا باید فضا را باز کنی، شکر کنی، صبر کنی و از جنس او بشوی، از وفا بگویی. درست است؟
مانع است اعتراضِ ابلیسی
از یکی گویی و یکی دانی
🌺(مولوی، دیوان شمس، غزل ۳۱۶۱)
پس اعتراض ابلیسی که میگوید تقصیر تو است و من بهتر از آدم هستم، یعنی این اعتراض منذهنی ما ستیزهاش براساس مهم دانستن آن چیزی که ذهن نشان میدهد در این لحظه و آمدن آن بر مرکز ما و سببسازی و من از تو بهتر هستم، من از آدم بهتر هستم. خلاصهاش اینکه ما میگوییم من از تو بهترم، من از تو بهترم، من از او بهترم و ادامهٔ این کار از «یکی گویی و یکی دانی» ما را منع میکند. توجه میکنید؟ «مانع است اعتراض ابلیسی»، شما باید ببینید اعتراض ابلیسی میکنید. گفت اگر ابلیس عقل داشت، در آن درگاه میگفت «تُبنا ربَّنا» یعنی توبه کردم. ما هم اگر عقل داشته باشیم، در این لحظه میگوییم توبه کردم از آن کارهایی که میکردم، از الگوهای انقباض و مرکز کردن جسمی خودم، کارهایی که خودم کردم و کار ابلیس را در پیش نمیگرفت.
گفت شیطان که بِما اَغْوَیْتَنی
کرد فعلِ خود نهان، دیو دَنی
🔰(مولوی، مثنوی، دفتر اول، بیت ۱۴۸۸)
«شیطان به خداوند گفت که تو مرا گمراه کردی. او گمراهی خود را به حضرت حق نسبت داد و آن دیو فرومایه کار خود را پنهان داشت.»
دَنی: فرومایه، پست
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
شیطان گفته که تقصیر تو است، یعنی تقصیر خداوند است. فعل خود که آوردن جسمها و دردها به مرکزش بود، انکار کرد. گفت این تأثیری ندارد، تقصیر تو است و این هم که جسمها میآید مرکزم، تقصیر تو است. ولی ما الآن میدانیم ما آدم هستیم و ما توانایی انتخاب داریم، در این لحظه انتخابمان این است که فضاگشایی کنیم، مرکزمان را عدم کنیم، یکی بگوییم و یکی دانیم. «یکی دانی» همین دانایی ایزدی است. «یکی گویی» همین وحدت ما است که با خداوند یکی میشویم.
بازرهان جمله اسیران جفا را جز من
تا به جفا هم نکنی در جز بنده نظری
هم به وفا با تو خوشم، هم به جفا با تو خوشم
نی به وفا، نی به جفا، بیتو مبادم سفری
🌺(مولوی، دیوان شمس، غزل ۲۴۵۸)
پس اسیران جفا را میگوید بازرهان، کسانی که دچار درد هستند دراثر بیوفایی، غیر از من. این آدم روشن است، میخواهد خداوند به او جفا بکند، چیزی را بفهمد. اگر کسی میخواهد سریع به آنجا برسد، باید ناهماهنگیها و همانیدگیهای مرکزش را پیدا کند و میداند که خداوند بیخودی ایراد نمیگیرد. اگر دچار قبض میشوم، تقصیر خودم است. پس همینکه دچار قبض میشوم، همهٔ حواسم میآید روی خودم، ببینم ایرادم چیست. بله؟
«تا به جفا هم نکنی در جز بنده نظری» به دیگران با وفا نگاه کن، با من به جفا نگاه کن. برای اینکه «هم به وفا با تو خوشم، هم به جفا با تو خوشم». وقتی وفا میکنی، که از شادی ایزدی برخوردار هستم، از صُنع تو برخوردار هستم. وقتی جفا میکنی، ایرادم را پیدا میکنم. پس بنابراین همیشه به وفا و به جفا سفر میکنم با تو، یا جفا یا وفا هر دو برای من خوب است. اینطوری است؟ یا وقتی وفا میکند، شما خوشتان میآید، جفا که میکند، خودتان را گم میکنید؟ چه شد، قرار نبود اینطوری باشد. نه، این دردهای شما از زیر دیگ جوشان باید بجوشد میآید بالا.
و در همان داستان «نسّاخ» بهاصطلاح، همینطور که دیدید آخرسر میگوید که تو ما را امتحان خواهی کرد، ولی در امتحان ما باش «مُجیر»، پناهدهنده. یعنی زندگی ما را امتحان خواهد کرد مرتب. اگر جفا میبینیم، یعنی الآن منذهنی آمده گفته شما کامل هستید. درست است؟ «کاتب وحی» یادتان است؟ آخرهای آن قصه را بخوانید خواهش میکنم، آن قصه خیلی جالب است، همه باید بخوانند، یک انشایی هم بنویسند که اشکالات کاتب وحی چیست. خیلی اشکال دارد کاتب وحی، همهٔ اشکالات کاتب وحی را ما هم ممکن است داشته باشیم.
نالم و ترسم که او باور کند
وز کَرَم آن جُور را کمتر کند
🔰(مولوی، مثنوی، دفتر اول، بیت ۱۵۶۹)
کَرَم: بخشش
جُور: جفا و ستم
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
پس مینالم، ولی هشیار هستم که مینالم. میدانم جفا میکند، ایراد دارم. میترسم باور کند، دارم درد هشیارانه میکشم، میترسم رحم کند و از کرم آن جفا و جرم را کمتر بکند. اینها روشهایی است که مولانا پیشنهاد میکند به ما. این «جُور»، این درد دردِ ناهشیارانه نیست که کسی بهخاطر گیر افتادن در منذهنی و ایجاد بدبختی ناله میکند، این آن نیست. این درد هشیارانه است. شما میدانید یک همانیدگی دارید، میخواهید از شرّش رها بشوید و درد میکشید، مینالید، کم نکنی ها، من باید این درد را بکشم، هشیار بشوم و این همانیدگی را بیندازم. و
🔟2️⃣9️⃣ ۴۴ 🔟2️⃣9️⃣
Читать полностью…
گنج حضور متن کامل برنامهها - Ganje Hozour
08 May 2025 14:34
برنامه شماره ۱۰۲۹ گنج حضور
فایل صوتی - بخش چهارم
/channel/GanjeHozourMessages
Читать полностью…
گنج حضور متن کامل برنامهها - Ganje Hozour
08 May 2025 14:34
💠💠💠پایان بخش سوم💠💠💠
Читать полностью…
4787