Telegram-канал ganjehozourprogramstext - گنج حضور متن کامل برنامه ها - Ganje Hozour: Unsorted

گنج حضور متن کامل برنامه ها - Ganje Hozour

19 February 2026 12:50

می‌گوید آن‌چنان می‌لرزد که دل مادر بر فرزند. بنابراین دستشان را می‌گیرد از طریق این فضای گشوده‌شده به بالا می‌کِشد و الآن به ما می‌گوید که «کِای خداتان، واخریده از غُرور» ، یعنی خداوند راه را برای ما باز کرده که از طریق فضاگشایی از غرور و خودخواهی و کمال‌طلبی یا به‌اصطلاح پندار کمال و ناموس من‌ذهنی خریده ما را با فضاگشایی، گفته که این‌جا جای شما نیست، من شما را آزاد می‌کنم.

این‌جا جای موقت بوده، حالا بیا فضا را باز کن، این باغِ فضل و دانشِ خداوند، این باغِ بخششِ خداوند، فضل یعنی بخششِ دانش، هم بخشش هم دانش، نه دانش ذهنی، باغِ دانشِ آن‌وری، این هم خدای بخشنده.

این «غفور» برعکسِ تنگ‌نظری ما است که در غزل داشتیم می‌گفت که چه شود اگر؟ به ما یادآوری کرد مولانا تو به خودت روا بدار. ربّ بسیار بخشنده برعکس خوی من‌ذهنی ما است که اصلاً بخشنده نیست، روا نمی‌دارد.

شما روا می‌دارید؟ شما می‌خواهید برگردید؟ شما الآن متوجه شدید که یک چاه شوری در درونتان همین الآن بکَنید. چرا می‌گوید چاه شور؟ که شما نروید بگویید که‌ ها! چرا چاه من همه‌اش شیرین نیست؟ چاه به‌تدریج شیرین می‌شود. هر چقدر بیشتر فضا را باز می‌کنید، یواش‌یواش ناخالصی‌هایی که از چشمه‌های همانیدگی می‌ریزد، کمتر می‌شود. «آب شور» یعنی‌ که هنوز شما یک سری درد دارید، از آن‌ها قاطی است. شما فضا را باز کردید ولی هنوز درد‌ها می‌ریزد آن تو. یواش‌یواش این درد‌ها از بین خواهد رفت، دست شما را خداوند می‌گیرد بالا می‌کشد. درست است؟

بعد از این‌تان برگ و رزقِ جاودان
از هوایِ حق بُوَد، نه از ناودان
🔰(مولوی، مثنوی، دفتر ششم، بیت ۳۶۲۸)

چون‌که دریا بر وسایط رشک کرد
تشنه چون ماهی، به ترکِ مَشک کرد
🔰(مولوی، مثنوی، دفتر ششم، بیت ۳۶۲۹)

وسایط: وسایل
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖

بعد از این‌که شما پشیمان شدید، از ذهن آمدید به این فضای گشوده‌شده، بفرمایید نوا و برگ، آن غذا و برکت جاودان را، همیشه‌زنده را بخورید. یعنی همیشه زنده هستید و از خداوند غذا می‌گیرید. دیگر وابستگی‌تان به دنیا از بین رفت. «بعد از این‌تان برگ و رزقِ جاودان»، «از هوایِ حق بُوَد» یعنی از مرتب فضاگشایی و خواستنِ خداوند است، نه از ناودان ذهن، نه از ناودان همانیدگی‌ها.

پس ناودان همانیدگی‌ها تعطیل شد، فضا گشوده شد و هر لحظه شما می‌گویید به خودتان که من زندگی را می‌خواهم و غذای آن را، غذای ذهن نمی‌خواهم دیگر. درست است؟

حالا اگر این فضا گشوده بشود، گشوده بشود، گشوده بشود، گشوده بشود، یواش‌یواش که وقتی به‌قول غزل «گلِ حقیقت» گشوده شد، شما دیدید، متوجه می‌شوید که خداوند بر وسایط، یعنی آن فرم‌های ذهنی، فکر‌ها، اسباب که آن‌جا در ذهن هست، شما استفاده می‌کنید و مرکزتان می‌کنید برای سبب‌سازی، به آن‌ها غیرت دارد. آن‌ها را با تیر می‌زند، خوشش نمی‌آید.

دریا یعنی خداوند، بر وسایط یعنی بر وسیله‌ها. وسیله‌هایی که شما در ذهن دارید به‌کار می‌برید به‌جای قضا و کُن‌فَکان، به آن‌ها غیرت دارد. «رشک کرد» یعنی خوشش نمی‌آید، غیرت دارد. «چونکه دریا بر وسایط رشک کرد»، وقتی فضاگشایی کردید، چاه را کَندید، دیگر از بیرون آب نخواستید، یک‌دفعه متوجه می‌شوید که اِ اِ اِ اِ خداوند خوشش نمی‌آید من چیز‌ها را بیاورم مرکزم، بر‌حسب آن‌ها ببینم و سبب‌سازی کنم. تشنه که شما هستید مثل ماهی از مَشک ذهن می‌پرید می‌روید دریا. توجه کردید؟

اما می‌خواهیم راجع‌به مَشک و این‌ها چند‌تا مطلب بخوانیم. ولی اجازه بدهید چند بیت بخوانم برایتان متوجه بشوید که وقتی فضاگشایی می‌کنیم، هشیاری روی هشیاری سوار می‌شود در ما، و ما مستقل می‌شویم از دنیا. همین‌که می‌رویم ذهن، این هشیاری گم می‌شود و ما می‌افتیم به دویی و می‌خواهیم با ذهن ببینیم.

پس بنابراین حواسمان باید جمع باشد که مرتب فضاگشایی کنیم. هیچ‌چیزی نباید بیاید به مرکز ما. یعنی این بیت خیلی مهم است. [اشاره به ابیات ۳۶۲۸ و ۳۶۲۹ دفتر ششم مثنوی]

شما دیگر فهمیدید پس از یک مدتی که هرچه را می‌گذارید مرکزتان، زندگی با تیر می‌زند. هرچه را که وسیله می‌کنیم برای سبب‌سازی، به‌جای قضا و کُن‌فَکان، به‌جای این‌که زندگی خردش را به‌کار ببرد، شما صنع داشته باشید، آفریدگاری داشته باشید، متوجه می‌شوید که زندگی رَشک می‌کند، شما می‌پرید به فضای گشوده‌شده، برنمی‌گردید.

اولِ این قسمت از مثنوی توضیح دادیم. گفت علامتش این است که دوباره به «دارُالْغُرور» برنمی‌گردد، «تجافی» می‌کند، اصطلاحش تجافی بود. مثل آن شاهی که رفت که همین‌طور کیخسرو را هم که مثال زدیم. درست است؟ که شاهی هم باشد نباید بیاید. بعد می‌گوید:

🔟4️⃣9️⃣ ۴۶ 🔟4️⃣9️⃣