Telegram-канал ganjehozourprogramstext - گنج حضور متن کامل برنامه‌ها - Ganje Hozour: Unsorted

گنج حضور متن کامل برنامه‌ها - Ganje Hozour

20 August 2026 10:37

به‌عبارت دیگر، دارد می‌گوید خداوند هر که را که انتخاب کرد خشک بشود، هی تندتند خشک‌تر می‌کند، پس آن کسی که مریض می‌شود، بدنش از بین می‌رود، به خودش لطمه می‌زند، آن دارد خودش را محروم می‌کند. ولی آیا آفتاب می‌گوید که من باید تصمیم بگیرم به چه کسی بتابم؟ نه، « آفتاب از هر دو کِی دارد حِجاب؟» آفتاب به هر دو می‌تابد، خداوند به همه می‌تابد. اصلاً به یک نفر نیست که نتابد و نخواهد کمک کند. یکی می‌گیرد، یکی خودش را محروم می‌کند. آن‌که خودش را محروم می‌کند برمی‌گردد خداوند را محکوم می‌کند. آقا اگر بود که ما این‌طوری نمی‌شدیم که، خداوند نیست اصلاً، یا ما بدشانسی آوردیم، به همه کمک می‌کند غیر از ما.

اصلاً من می‌گویم خداوند اگر بود چرا ما رفتیم نمی‌دانم توی فلان ده‌‌کوره یا جنوب فلان شهر که اصلاً خیلی خانوادهٔ فقیر، پدر و مادر، بعد آن‌جا چرا به دنیا آمدم؟ یکی بیاید به من این جواب را بدهد. هیچ‌کس به تو این جواب را نمی‌دهد، همین الآن فضا را باز کن شاخِ تَر بشو.

هر وضعیتی یک مزایا دارد، یک معایب دارد. شما فکر می‌کنید اگر در یک کاخِ سلطنتی به دنیا می‌آمدید خوب بود؟ آن اصلاً کسی که توی کاخِ سلطنتی به دنیا می‌آید ببین چقدر محرومیت دارد، نمی‌تواند بیرون بیاید، نمی‌تواند مثل شما برود کوچه و بازار هر‌جا که دلش می‌خواهد توی قهوه‌خانه بنشیند، نمی‌دانم با مردم سلام‌عَلیک کند، توی خیابان بگردد، توی پارک برود، نمی‌تواند، هزار جور محدودیت دارد. آقا، ای کاش ما هم آن‌جا بودیم، چرا ما توی کاخ به دنیا نیامدیم؟ پس این سبب می‌شود که من یعنی دیگر شانس نیاوردم، ظلم شده. نه، همین لحظه شما آفتاب می‌تابد، خداوند می‌تابد، فضا را باز کنید از این‌جا به بعد زندگی‌تان را درست کنید.

آن چنان مستی، مباش ای بی‌خرد
که به عقل آید، پشیمانی خورد
📚(مولوی، مثنوی، دفتر سوم، بیت ۷۱۰)

بلْک‌ از آن ‌مستان ‌که چون ‌مِی می‌خورند
عقل‌هایِ پخته حسرت می‌برند
📚(مولوی، مثنوی، دفتر سوم، بیت ۷۱۱)

ای گرفته همچو گربه، موشِ پیر
گر از آن مِی، شیرگیری شیر گیر
📚(مولوی، مثنوی، دفتر سوم، بیت ۷۱۲)

شیرگیر: دلاور، کسی که شیر شکار می‌کند.
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖

شیرگیر یعنی دلاور، کسی که شیر شکار می‌کند. می‌گوید که مستِ غرور، مستِ من‌ذهنی نباش. «آن‌چنان مستی مباش ای بی‌خرد» که اگر به عقل بیایی، یک روزی به عقل کل برسی یا یک عاقلی به تو برسد، عیب‌های تو را بگوید و شما پشیمان بشوی.

فضا را باز کن به‌وسیلهٔ زندگی مست باش، بلکه از آن مستان باش، وقتی مِی می‌خورند عقل‌های پخته هم حسرت آن‌ها را می‌خورند. یعنی واقعاً شما نگاه کنید یک آدم جوان می‌تواند فضا را باز کند، یک آدم ده دوازده‌ساله، چهارده‌ساله که جوان هم است، یک آدمی که سنی از او گذشته وقتی می‌بیند یک جوان چقدر شاد است، چقدر خلاق است، چقدر زنده است، حسرت می‌خورد، وَلو این‌که خودش هم از آن جنس است، می‌گوید عجب زندگی می‌تواند خودش را بیان کند از این آدم! ماشاءالله.

بلْک‌ از آن ‌مستان ‌که چون ‌مِی می‌خورند
عقل‌هایِ پخته حسرت می‌برند
📚(مولوی، مثنوی، دفتر سوم، بیت ۷۱۱)

عقل‌های پخته را می‌توانید دو جور معنی کنید. یکی عقل‌هایی که پخته‌ هستند و بالغ هستند و به خداوند زنده شده‌اند، یا عقل‌های این‌جهانی که واقعاً عاقل‌اند دیگر، در امور این‌جهانی واقعاً خِبرِه‌ هستند و از آن‌ها دیگر عاقل‌تر نداریم ما. می‌گویند آقا این دیگر پروفسور است، همه‌چیز این دنیا را می‌داند. ولی وقتی او آن مستان را می‌بیند، واقعاً می‌بیند من با این‌همه عقل، با این‌همه اطلاعات، غمگینم، نمی‌توانم مثل او شاد باشم، این را ببین چقدر مست است!

بعد می‌گوید مثل «گربه» یک «موشِ پیر» گرفتی. موشِ پیر همین دستاوردهای مادی ما است، همانیدگی‌‌های ما است که مآلاً همین من‌ذهنی ما است. ما به‌عنوان هشیاری، امتداد خدا آمدیم یک موشِ پیر گرفتیم که من‌ذهنی ما است، می‌گوییم آقا این دستاورد ما است، عقلش هم عقل ما است.

اگر از آن «مِی» آن‌طرفی شیرگیر باشی، یعنی دلاور باشی پهلوان باشی، دراین‌صورت می‌روی «شیر» شکار می‌کنی. شیر شکار می‌کنی یعنی می‌روی به‌جای دستاوردهای مادی، می‌روی از آن‌ور خلاق می‌شوی، فکرهای عالی می‌آوری مثل مولانا. مولانا شیر گرفته، از طرف زندگی از آن‌ور شکار کرده که ما داریم می‌خوانیم.

🔟6️⃣2️⃣ ۳۷ 🔟6️⃣2️⃣