4787
چون ملایک، گوی: لا عِلْمَ لَنا تا بگیرد دستِ تو عَلَّمْتَنا (مولوی، مثنوی، دفتر سوم، بیت ۱۱۳۰) مانند فرشتگان بگو: «ما را دانشی نیست.» تا «جز آنچه به ما آموختی.» دستِ تو را بگیرد.
[شکل ۹(افسانه منذهنی)] این افسانهٔ منذهنی که دائماً در ژاژ است، این را تعطیل کن، خاموش باش. شاید در این کار تَجرید، اینکه تنها روی خودتان کار میکنید، خیلی کمک کند و مرتب این ابیات «اَنْصِتوا» را بخوانید، خاموش شدن را تمرین کنیم. و باز هم عرض میکنم شاید بهترین تمرین معنوی جدی نگرفتن فکرهایمان است که یواشیواش اینها شروع کنند به خاموشی که من با ذهن فکر میکنم، این برای من فایده ندارد، دارم با غولِ خودم بحث میکنم.
ای منذهنیِ من، تندتند که فکر میسازی، اینها حرفهای بیهوده هستند به من فکر میکنی خدمت میکنی، این خدمت نیست. اجازه بده تو خاموش باش، بگذار یکی دیگر میخواهد حرف بزند و او خداوند است، عقل کل است و شما میبینید که عقلتان طوری است که به خودت و به من لطمه میزنی و این شناسایی مساوی دانستن است و آزادی است.
این دانستن هم واژهای است که ما باید درست بفهمیم. دانستن فهمیدن نیست. مولانا این دانستن را مثلاً ما خداوند را میتوانیم بدانیم، نمیتوانیم بفهمیم. دانستن یعنی میروی از آنور میبینی، میدانی، بهصورت او میدانی و یک دانش دیگری از شما بیان میشود نه که میفهمی. ما به فهمیدن خیلیخیلی بها دادیم. فهمیدن، فهمیدن را به بیان درآوردن و حتی زیبا حرف زدن، اینها امروز گفت دیگر، گفت که اینها پوست هستند، مواظب باشید.
[شکل۱۰ (حقیقت وجودی انسان)] پس در فضاگشایی و گوشواره گرفتن از خداوند برای گوش عدممان ما باید شتاب کنیم. این شتاب، شتاب منذهنی میدانید نیست، شتاب در فضاگشایی است. این دو بیت را خواندم:
امیرِ عشق رسید و شرابخانه گشاد
شرابِ همچو عقیقش به سنگِ خاره رسید
هزار چشمهٔ شیر و شِکَر روان شد از او
شکاف کرد و به طفلانِ گاهواره رسید
🌺(مولوی، دیوان شمس، غزل ۹۱۵)
بله این دو بیت و در این دو بیت همینطور که میبینید شکاف کردنِ سنگِ خاره است و دل ما که منقبض شده به سنگ خاره تشبیه شده و شکاف کردن سنگ است که معجزهٔ موسی است. اینها را مولانا از آیههای قرآن برداشته که من به شما نشان میدهم برای کسانی که علاقهمند هستند بدانند که این تمثیلها در قرآن به چه معنی است و مولانا نظرش چیست.
«وَقَطَّعْنَاهُمُ اثْنَتَيْ عَشْرَةَ أَسْبَاطًا أُمَمًا وَأَوْحَيْنَا إِلَىٰ مُوسَىٰ إِذِ اسْتَسْقَاهُ قَوْمُهُ أَنِ اضْرِبْ بِعَصَاكَ الْحَجَرَ فَانْبَجَسَتْ مِنْهُ اثْنَتَا عَشْرَةَ عَيْنًا قَدْ عَلِمَ كُلُّ أُنَاسٍ مَشْرَبَهُمْ وَظَلَّلْنَا عَلَيْهِمُ الْغَمَامَ وَأَنْزَلْنَا عَلَيْهِمُ الْمَنَّ وَالسَّلْوَىٰ كُلُوا مِنْ طَيِّبَاتِ مَا رَزَقْنَاكُمْ وَمَا ظَلَمُونَا وَلَٰكِنْ كَانُوا أَنْفُسَهُمْ يَظْلِمُونَ.»
«بنىاسرائيل را به دوازده سبط تقسيم كرديم. و چون قوم موسى از او آب خواستند به او وحى كرديم كه عصايت را بر سنگ بزن. از آن سنگ دوازده چشمه روان شد. و هر گروه آبشخور خويش را بشناخت. و ابر را سايبانشان ساختيم و برايشان «مَنّ و سَلْوىٰ» نازل كرديم. بخوريد از اين چيزهاى پاكيزه كه بر شما روزى دادهايم. و آنان به ما ستم نكردند بلكه به خودشان ستم مىكردند.»
🌴(قرآن کریم، سورهٔ اعراف (۷)، آیهٔ ۱۶۰)
خب در این آیه، همینطور که میبینید که عصا هست، عصا از فضاگشایی دست شما میآید. سنگ، دل ما است که به آن میزنیم. و البته این هم مهم است بدانید که وقتی قرآن میگوید «بنیاسرائیل»، تمام انسانها است. چون این اولین دین بوده، خیلی از پیغامها به بنیاسرائیل یعنی به یهودیان میآید. این معنیاش این نیست که مخاطب فقط یهودیان هستند، مخاطب همهٔ انسانها است.
حالا چه بد بگوید، چه خوب بگوید، نباید اختصاص پیدا کند به یک عدهٔ مخصوصی، شما میگویید اینها را که به ما نمیگوید که، به یهودیان گفته. نه، اینها را به همهٔ انسانها میگوید، برای اینکه اول یهودیان بودند دیگر، بعداً مسیحیان آمدند، بعداً حالا مسلمانان آمدند. پس بنابراین اینجور پیغامها که شخص میتواند عصا داشته باشد و به سنگ بزند، سنگ دل ما است، عصا از فضاگشایی به دست ما میافتد.
امروز مولانا به شما گفت که این نور اگر به سنگ برسد شکاف برمیدارد و از آن هزار چشمهٔ شیر و شِکَر روان میشود که همین «مَنّ و سَلْوىٰ» است. میگوید از این چیزهای پاکیزه که از آنور میآید بخورید و اگر اینها را نمیخورید و رفتید از ذهن میخورید، دیگر خودتان به خودتان ستم کردید. اگر عصا درست نمیکنید و به سنگ نمیزنید، با سنگ میخواهید زندگی کنید، به خودتان ستم کردید و به ما کاری نکردید. «آنان به ما ستم نکردند بلکه به خودشان ستم کردند». نه یهودیان، همهٔ انسانها این کار را کردند و به خودشان ستم کردند و همینطور این:
🔟6️⃣5️⃣ ۳۰ 🔟6️⃣5️⃣
گر ندیدی سودِ او در قهرِ او
کِی شدی آن لطفِ مطلق، قهرجو
📚(مولوی، مثنوی، دفتر اول، بیت ۲۴۳)
قهر: خشم
قَهرجو: ستمگر
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
ما بعضی موقعها لطف را و اینکه در این غزل میگوید نرمنرم و با مِهر میآید خداوند، این را ما نمیبینیم، برای اینکه مقاومت میکنیم. برای اینکه بلند میشویم بهعنوان منذهنی بر مختارِ مطلق اعتراض میکنیم، برای اینکه تسلیم نمیشویم، یاد نگرفتیم تسلیم بشویم، یاد نگرفتیم بگذاریم فضا باز بشود، یاد نگرفتیم که اتفاق مهم نیست.
اتفاق، شوخیِ خداوند است. اتفاقات برای بیداری ما از خواب ذهن میافتند، نه برای خوشبخت کردن یا بدبخت کردن ما. این را ما نفهمیدیم. فکر کردیم اتفاقات ما را خوشبخت و بدبخت میکنند. همهٔ منهای ذهنی که بیچارهاند منتظر یک اتفاق هستند. بابا چرا منتظر اتفاق هستی؟ فضا را باز کن در اطرافش، خداوند به تو کمک میکند. تو منتظر اتفاق نبودی، این اشتباه ذهن بوده، منتظر زندگی بودی، منتظر «عشقِ شرابباره» بودی.
«گر ندیدی سودِ او در قهرِ او»، خداوند سود ما را در قهر خودش میداند، در گرفتاری ما میداند. باید اینقدر درد بکشیم تا از طریق درد بیدار بشویم. لطفش را که نپذیرفتیم. ما میگوییم ما لطف شما را نمیخواهیم، ما همین همانیدگیها را به ما بده که ما بتوانیم براساس اینها سببسازی کنیم، خودمان را با مردم مقایسه کنیم، دیده بشویم، همین برای ما کافی است. بابا این انرژی، این زهر است، تو بیدار شو.
«آن لطف مطلق»، خداوند لطفِ مطلق است، برای بندهاش چرا قهرجو است؟ چرا ما خشم و ترس و اینها را تجربه میکنیم؟ برای اینکه بفهمیم که از این سیستم ایجاد تایم و مقاومت خارج بشویم. فضای ذهن فضای زندگی نیست. پس قهر او میآید تا زمانی که ما در ذهن هستیم. قهر او دارد به ما میگوید که درست ببین، از ذهن بپر بیرون.
اتفاق مهم نیست. من مهم هستم که الآن میخواهم به تو لطف کنم، تو نمیگذاری. حالا که نمیگذاری، لطف من را رد میکنی، حالا قهر من را ببین. تقصیر خودت است تا بیدار بشوی و تو میتوانی بیدار بشوی، برای همین شعورِ من را داری. درد تو را بیدار میکند. پس شما میدانید الآن تمام دردها برای بیدار کردن شما است و شما خودتان باعث شدید، برای اینکه راه نمیدهید. خداوند میگوید بیا این شادی بیسبب. من شادی باسبب میخواهم، میخواهم همانیدگیام زیاد بشود، خوشحال بشوم، من این را میخواهم. هرچه میگویند این درست نیست، ما قبول نمیکنیم. حالا شما قبول کنید، برگردید «عشقِ شرابباره» و راه چاره را بشناسید.
زآن چنین خندان و خوش ما جان شیرین میدهیم
کآن مَلِک ما را به شهد و قند و حلوا میکُشد
🌺(مولوی، دیوان شمس، غزل ۷۲۸)
کآن: که آن (که + آن)
مَلِک: پادشاه
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
ما چرا جانِ شیرین منذهنی را میدهیم؟ برای اینکه بهمحض فضاگشایی میبینیم که آن «مَلِک» یعنی خداوند ما را به شهد و قند و حلوا میکُشد. وقتی ما میمیریم، شادی اصیل میآید. مردن به منذهنی با شادی همزمان است، همینکه میمیری از این طرف شادی را حس میکنی. این یک پدیده است. اینطوری نیست که شما بمیری، حالا سالها بگذرد شما، نه، نه، نه، این که میرود این یکی میآید.
از سَرِ کُهْ سیلهایِ تیزرُو
وز تنِ ما جانِ عشقآمیزرُو
📚(مولوی، مثنوی، دفتر اول، بیت ۷۶۸)
کُهْ: کوه
تیزرُو: شتابنده، تندرُو
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
همینطور که از سرِ کُه وقتی باران میآید سیلها، تیزرو میروند به سمت دریا، ما هم اگر فضا را باز کنیم و به ذهنمان نگاه کنیم، میبینیم که از همانیدگیها سیلها یعنی زندگی ما جاری میشود و میرود بهسوی خداوند، با او یکی بشویم. فقط باید مرتب فضا باز کنیم. توجه میکنید؟ امروز در غزل گفته، گفته سرِ خُم را نبند. شما دُردخواره هستید یعنی شرابخوارِ قهّار هستید، لحظهبهلحظه دارید میخورید.
خویش را تسلیم کن بر دامِ مُزد
وآنگه از خود، بی زِ خود، چیزی بدُزد
📚(مولوی، مثنوی، دفتر دوم، بیت ۱۵۰۲)
پس فضا را باز کن، خودت را تسلیم کن به دامِ مزد، دامِ مزد همین فضای گشودهشده است. یعنی خودت را در آن دام گیر بینداز، نه در دام منذهنی. وقتی وارد فضای گشودهشده شدی، درحالیکه منذهنی خاموش است و خبر ندارد، یک همانیدگی را بدزد که اعتراض نکند. این بیت خیلی میخورد به بیتی که الآن خواندیم. گفت:
🔟6️⃣5️⃣ ۲۸ 🔟6️⃣5️⃣
فایل تصویری بخش سوم برنامه شماره ۱۰۶۵
Читать полностью…
💠💠💠پایان بخش دوم💠💠💠
Читать полностью…
خود ندارم هیچ، بِهْ سازد مرا
که ز وَهمِ دارم است این صد عَنا
📚(مولوی، مثنوی، دفتر ششم، بیت ۲۳۳۴)
بِهْ: بهتر
عَنا: رنج
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
متوجه میشوید که واقعاً هیچچیزی ندارید. بهعنوان هشیاری و امتداد خدا چیزی ندارید و اینهمه عذاب را از این وهم که چیزهایی را دارید و اینها به شما زندگی خواهد داد. یکدفعه متوجه میشوید شما خود زندگی هستید. اینطوری نیست که خودِ زندگی و امتداد خدا بگوید من این چیزها را دارم و اینها به من زندگی بدهند، این زندگی خودم بودم. درست است؟
اوّل و آخِر تویی ما در میان
هیچ هیچی که نیاید در بیان
📚(مولوی، مثنوی، دفتر چهارم، بیت ۳۵۰۱)
«همانطور که عظمت بینهایتِ الهی قابلِ بیان نیست و باید به آن زنده شویم، ناچیزیِ ما هم بهعنوانِ منذهنی قابلِ بیان نیست و ارزشِ بیان ندارد. باید هرچه زودتر آن را انکار کنیم و به او زنده شویم.»
متوجه میشویم که اول خود زندگی بوده، خود خداوند بوده، الآن هم خود او شد، ما به او زنده شدیم و این وسط این منذهنی هیچِ هیچی است که اصلاً نباید بیان کند خودش را، ارزش بیان ندارد. ما باید بفهمیم، ما بهعنوان منذهنی باید خاموش باشیم. بیان ما ارزش ندارد. بهترین زینت و مفیدترین خاصیت خاموشی است، بیان نکردن منذهنی است، متوقف کردن ژاژ است. ما میتوانیم حتی هشیارانه این کار را بکنیم. هر موقع منذهنیمان حرف میزند، میگوییم الآن بهتر است من خاموش بشوم. اصلاً هرچه خاموشتر بهتر. و این هم آیه است میدانید:
«هُوَ الْأَوَّلُ وَالْآخِرُ وَالظَّاهِرُ وَالْبَاطِنُ وَهُوَ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيمٌ.»
«اوست اول و آخر و ظاهر و باطن، و او به هر چيزى دانا است.»
🌴(قرآن کریم، سورهٔ حدید (۵۷)، آیهٔ ۳)
چون تو گوشی، او زبان، نی جنسِ تو
گوشها را حق بفرمود: اَنْصِتوا
📚(مولوی، مثنوی، دفتر اول، بیت ۱۶۲۲)
اَنْصِتوا: خاموش باشید، ذهن را خاموش کنید.
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
ما همیشه گوش هستیم، خداوند زبان، بنابراین در حالت منذهنی هم که هی میخواهد حرف بزند، شما میدانید این اضافه است، ضرورت ندارد، باید خاموش باشید. برای اینکه به گوشها خداوند گفته خاموش باش، حرف نزن. یعنی شما، خیلی ساده، بگوییم خداوند من را خلق کرده گوش باشم. همیشه گوش هستم. وقتی فضا باز میشود، او حرف میزند نه شما. توجه میکنید؟ «ما کمان و تیراَندازش خداست».
اَنْصِتوا را گوش کن، خاموش باش
چون زبانِ حق نگشتی، گوش باش
📚(مولوی، مثنوی، دفتر دوم، بیت ٣۴۵۶)
اَنْصِتوا: خاموش باشید، ذهنتان را خاموش کنید.
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
فرمان «اَنْصِتوا» را گوش کن. «اَنْصِتوا» یعنی خاموش باشید، حرف نزنید. وقتی من از طریق شما خودم را بیان میکنم یا شما را میخوانم یا قرآنِ شما را میخوانم، شما باید خاموش باشید، حرف نزنید. اگر شما حرف بزنید، من نمیتوانم بخوانم؛ از زبان خداوند است، امر است.
این سگان کرَّاند ز امر اَنْصِتوا
از سَفَه وَعوَع کنان بر بَدرِ تو
📚(مولوی، مثنوی، دفتر چهارم، بیت ۱۴۶۶)
اَنْصِتوا: خاموش باشید، ذهنتان را خاموش کنید.
سَفَه: حماقت، ابلهی، نادانی
وَعوَع: بانگ سگ و گرگ
بَدر: ماهِ کامل، ماهِ شبِ چهارده
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
این سگان یعنی منهای ذهنی کر هستند از فرمان تو که گفتی خاموش باشید. تا منذهنی دارید، خاموش باشید، بعد از آن هم که میفهمید من حرف میزنم. «این سگان کرَّاند ز امر اَنْصِتوا»، از فرمان «اَنْصِتوا» کر هستند، نمیشنوند و از حماقت، از سَفَه دائماً عوعو میکنند بر ماه شب چهاردهِ تو، ای خداوند. پس شما فرمان «اَنْصِتوا» را گوش کن، خاموش باش، «چون زبان حق نگشتی»، چون خداوند از طریق تو حرف نمیزند پس گوش باش. درست است؟
چو رُخِ شاه بدیدی، برو از خانه چو بَیذَق
رُخِ خورشید چو دیدی، هله گم شو چو ستاره
چو بدآن بندهنوازی، شدهای پاک و نمازی
همگان را تو صلا گو چو مؤذّن ز مناره
تو در این ماه نظر کن، که دلت روشن از او شد
تو در این شاه نگه کن، که رسیدهاست سواره
🌺(مولوی، دیوان شمس، غزل ٢٣٧٢)
بیذَق: پیادۀ بازی شطرنج، سرباز پیاده
صَلا: دعوت عمومی
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
بیذَق یعنی پیاده، همان پیادهٔ بازی شطرنج، سرباز پیاده. صلا: دعوت عمومی. وقتی فضاگشایی کردی و رخ شاه را دیدی، وقتی فضاگشایی کردی و رخ شاه را دیدی، از این خانه برو بهصورت پیاده. میدانی که پیادهای، او سواره است، او عقل کل است، تو عقل جزو هستی. وقتی رخ خورشید را دیدی، یعنی فضا را باز کردی، پُر شد این درون شما، مثل ستاره گم شو، همینطور که خورشید که طلوع میکند ستاره گم میشود.
اگر با بندهنوازی او پاک شدی و «نمازی» شدی، نمازی شدی که وصل شدی به او، عبادت درست را یاد گرفتی، مانند مؤذن برو مناره و به همگان بگو، یعنی اعلام کن، خودت را بیان کن، بگذار مردم بشنوند.
🔟6️⃣5️⃣ ۲۵ 🔟6️⃣5️⃣
در دلش خورشید چون نوری نشاند
پیشش اختر را مقادیری نماند
📚(مولوی، مثنوی، دفتر ششم، بیت ۲۸۷۵)
اختر: ستاره، در اینجا مراد همانیدگیها هستند.
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
اختر یعنی همانیدگیها ارزشش را از دست بدهد، دیگر شما شُدید شاه. نفوذش را از دست داد، آن آمد زیر نفوذ شما. پس زندگی میخواهد تاج شاهی را سر ما بگذارد که هیچچیزی در این جهان نتواند حال ما را عوض کند، از جمله فراوانیاش را به ما داده.
همراه آن تاج، فراوانی هم است، برای اینکه میدانید خب شاهِ یک مملکت قدیم، شاههای قدیم را میگوید، خزانه در اختیار او بود، هرچه بود طلا و جواهر و پول و، به هر کسی هم میخواست میداد دیگر، خودش هم خرج میکرد. درست است؟ پس:
تاجِ کَرَّمْناست بر فرقِ سَرَت
طُوقِ اَعْطَیْناکَ آویزِ برت
📚(مولوی، مثنوی، دفتر پنجم، بیت ۳۵۷۴)
طُوق: گردنبند
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
یعنی «اَعْطَیْناکَ» یعنی کوثر و فراوانی خودش، بینهایت فراوانیاش را به شما ارزانی داشته. آیا اگر شما شاه بشوید، زنده بشوید به او، حسادت میکنید؟ روا نمیدارید؟ تنگنظر میشوید؟ خودتان را در دیگران نمیبینید؟ نمیخواهید به دیگران کمک کنید آنها هم موفق بشوند؟ آیا مردم موفق بشوند شما خوشحال نمیشوید؟ حتماً میشوید، شما او را از جنس خودتان میبینید، برای اینکه از جنس عشق شُدید.
آیا آدمهایی که در فضای گشودهشده زندگی میکنند، از اینکه یکی پیشرفت میکند خوشحال نمیشوند؟ حتماً میشوند. آیا کمک نمیکنند پیشرفت کنند؟ حتماً میکنند. و راه چارهٔ ما و نجات ما این است.
من جای شما بودم، اگر جوان بودم، میرفتم این پیغامها را در جهان پخش میکردم. ما هم الآن داریم سعی میکنیم این کار را بکنیم، که اینکه در این جهان ما جمعاً مشغول این هستیم که به همدیگر ضرر بزنیم، به هم حمله کنیم، همدیگر را از بین ببریم این راهش نیست. این راه چاره نیست.
هِی من ثابت کنم که بهتر از تو هستم، قدرتمندتر هستم، حالا تو را از بین ببرم که رویت کم بشود، این راه نیست. راه، تسلیم است. راه، راه عشق است. راه، راه کمک است. راه، راه حل مسائل مردم است. برای اینکه آن شاه، شادیباره است، آن شاه «شرابباره» است. یعنی چه شرابباره است؟ یعنی هر کسی مستی ایجاد میکند، کمک میکند، مردم را شاد میکند از جنس خداوند است، کار خداوند را میکند. هر کسی مردم را غمگین میکند، درد پخش میکند از جنس ابلیس است. حالا ما:
صد هزاران سال ابلیسِ لَعین
بود اَبْدالِ اَمیرالمُؤْمِنین
📚(مولوی، مثنوی، دفتر اول، بیت ۳۲۹۶)
لَعین: لعنتشده
اَبْدال: بَدَلها، جانشینها، همینطور بهمعنیِ نیکمردان، صالحان
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
منذهنی، نمایندهٔ ابلیس است و نشسته بهجای امیرالمؤمنین، میگوید که من نمایندهٔ خدا هستم، این جور درنمیآید. هر موقع شما شادی را و آرامش را در خودتان بهوجود آوردید و دیدید، تجربه کردید، آن بودید و همان را در دیگران القا کردید، شما از جنس خدا شدهاید، از جنس شاه شدهاید، تاج او را بر سر خود گذاشتهاید.
از آن ستاره چون منجم شُدید، جهان مادی را اداره میکنید، نه از این ستارهٔ منذهنی، نه همانیدگیها. توجه میکنید؟ ما باید به یک عقل دیگری توجه کنیم، نه این عقل منذهنی، [شکل ۹(افسانه منذهنی)] بله دیگر اینها را میدانید. خب:
شدیم جمله فریدون چو تاجِ او دیدیم
شدیم جمله منجّم، چو آن ستاره رسید
🌺(مولوی، دیوان شمس، غزل ۹۱۵)
فریدون: منظور صاحب شوکت، قدرتمند
منجّم: ستارهشناس
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
میبینید که در افسانهٔ منذهنی، ما نه تاج او را میبینیم، تاج ما تاج کبر و غرور ما است، تاج پندار کمال ما است. من باید زور بگویم به شما، شما بگویید شما هرچه میگویید درست است. اینکه فرعونیت است.
منجم هم نیستیم، برای اینکه از روی آن ستاره، [شکل۱۰ (حقیقت وجودی انسان)] یعنی این ستارهٔ فضای گشودهشده، درواقع طلوع خداوند، استقرار خداوند در مرکز ما همان ستاره است که از او، ما چون او را دیگر میشناسیم، این تمام ذرات بدنمان با او اداره میشود، هماهنگ شده با او.
صلوات بر تو آرَم که فزوده باد قُربت
که به قُربِ کُلّ گردد همه جزوها مُقَرَّب
🌺(مولوی، دیوان شمس، غزل ۳۰۱)
قُرب: نزدیکی، نزدیک شدن، منزلت
مُقَرَّب: نزدیکشده، آن که به کسی نزدیک شده و نزد او قرب و منزلت پیدا کرده.
➖➖➖➖➖➖➖➖ ➖ ➖
توجه میکنید؟ یعنی هر لحظه فضا را باز میکنم درود به تو میفرستم. از تو کمک میگیرم، با عقل تو زندگیام را اداره میکنم. برای اینکه تمام اجزای من با «قُربِ کُل»، با قرب خداوند «مُقَرَّب» میشود و درست کار میکند.
🔟6️⃣5️⃣ ۲۳ 🔟6️⃣5️⃣
دامن ندارد غیرِ او، جمله گدایند، ای عمو
درزن دو دستِ خویش را در دامنِ شاهنشهی
🌺(مولوی، دیوان شمس، غزل ۲۴۳۷)
دامن داشتن: کنایه از توانگر بودن و ثروت داشتن
دست در دامن زدن: یاری خواستن، متوسل شدن
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
دامن داشتن: کنایه از توانگر بودن و ثروت داشتن. دست در دامن زدن: یاری خواستن. مشخص است دیگر، یعنی غیر از خدا کسی دامن ندارد. «دامن ندارد غیرِ او، جمله گدایند» یعنی هرچه با ذهنتان شما تجسم میکنید همه گدا هستند از جمله همهٔ انسانهای دیگر. پس بنابراین فضا را باز کن دستت را در دامن خداوند بزن، خلاصهاش این است.
شد نشانِ صدقِ ایمان ای جوان
آنکه آید خوش تو را مرگ اندر آن
📚(مولوی، مثنوی، دفتر سوم، بیت ۴۶۰۹)
پس نشان صدقِ ایمان چیست؟ که هر لحظه فضاگشایی کنی نسبتبه منذهنی بمیری، این یعنی شما صادق هستید. اگر شما منذهنی را تقویت میکنید، روزبهروز به پندار کمالتان و ناموستان اضافه میکنید و مقاومتتان بیشتر میشود و همانیدگیتان بیشتر میشود هیچ صدقی در شما وجود ندارد. این بیت را خواندیم:
بریز دیگِ حَلیماب را که کاسه رسید
گشاده هِل سرِ خُم را که دُردخواره رسید
🌺(مولوی، دیوان شمس، غزل ۹۱۵)
حَلیماب: حَلیم، هریسه که از گندم و حبوبات و گوشت درست میشود.
هِلیدن: گذاشتن
دُردخواره: شرابخوارِ قهّار
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
چو آفتابِ جمالش به خاکیان درتافت
زحل ز پردهٔ هفتم پیِ نظاره رسید
🌺(مولوی، دیوان شمس، غزل ۹۱۵)
پردهٔ هفتم: آسمان هفتم
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
وقتی شما فضا را باز میکنید و آفتابِ جمال زندگی به شما میتابد، دراینصورت زُحَل، زحل همان کیوان هست که درواقع یکی از سنگینترین سیارهها است و نَحس است، از پردهٔ هفتم یعنی از آسمان هفتم، آمد تا نظاره کند. «پیِ نظاره رسید» یعنی آمد نظاره کند و تماشا کند و خودش را درست کند.
زحل به آن سنگینی و دوری از خورشید نشان انسانی است که خیلی در منذهنی جلو رفته. [شکل ۹(افسانه منذهنی)] یعنی پر از درد است، پر از مسئله است، احتمالاً بدنش را خراب کرده، فکرهایش را خراب کرده، پر از هیجانات منفی است، درد است، هشیاریاش پایین است. یعنی پر از نحسی است. توجه میکنید؟ خداوند نمیخواهد اینطوری بشود، ولی دراثر اشتباهات او خودش را اینطوری کرده.
پس بنابراین اگر شما فضا را باز کنید [شکل۱۰ (حقیقت وجودی انسان)] و آفتاب جمالش به شما بتابد یا الآن که ما شعرهای مولانا را میخوانیم از آن طریق به شما بتابد و شما اینها را تکرار کنید، تأمل کنید و الگوهای خرابکنندهتان را ببینید و اصلاح کنید، حواستان به خودتان باشد، حواستان به فضاگشایی باشد، همان تَجرید، تنها کار کردن را رعایت کنید که من خودم را با کسی مقایسه نمیکنم فقط خودم روی خودم کار میکنم. نه روی همسرم، نه روی بچهام، نه روی نوهام، نه روی پدر و مادرم، نه روی دوستم، فقط روی خودم. دراینصورت آفتاب جمال خداوند، شما که خاکی هستید از مواد شیمیایی درست شدهاید، به شما بتابد هر چقدر هم که نحس باشید و سنگین باشید و دور باشید، یکدفعه میبینید که ناظر شدید، شما درست شدید. درست است؟
حالا این معنی را هم میدهد که تمام باشندگان از این حالت شما اثر میپذیرند. حالا، ولی داریم راجعبه حالا فعلاً انسان صحبت میکنیم ما، که آیا ما میتوانیم واقعاً در این جهان قبل از اینکه با منذهنیِ خودمان خودمان را از بین ببریم میتوانیم یک علاجی پیدا کنیم؟ مولانا در این غزل میگوید چاره رسید.
آیا کسی به چاره اصلاً نگاه میکند؟ یا بهوسیلهٔ منذهنی میخواهد تخریب کند؟ شما چه؟ ما الآن فهمیدهایم که مثل اینکه ما باید تنها روی خودمان کار کنیم. اگر آنطوری است هر کسی این پیغام را میشنود اصلاً توجهش را از همه بردارد و تمام این علایقش را که من میخواهم همه را درست کنم آقا، به همه کمک کنم، بگذار کنار، شما روی خودت کار کن خبر به دیگران میرسد.
که بخواهید عمل کنید «خبر ببر برِ بیچارگان»، یکدفعه بلند نشو بهعنوان منذهنی، من باید بروم بیچارگان را درست کنم. بیچاره خودت هستی، فقط خودت را درست کن. هر کسی خودش خودش را درست کند پهلوان است، چون فوراً انرژیِ سازندگیاش به دیگران هم از طریق ارتعاش میرسد.
🔟6️⃣5️⃣ ۲۱ 🔟6️⃣5️⃣
خب معلوم است که ما دیگر این افسانهٔ منذهنی [شکل ۹(افسانه منذهنی)] را میخواهیم ترک کنیم. از این حالت میرویم به این حالت [شکل۱۰ (حقیقت وجودی انسان)] و فضا را باز میکنیم و بههیچوجه نظر نمیکنیم به این نقطهچینها [شکل ۹(افسانه منذهنی)]. [شکل۱۰ (حقیقت وجودی انسان)] و هر لحظه گسترده میشویم، در خُم را باز میگذاریم و شرابخوار قهّار شدیم. و:
مَنْ صَمَت مِنْکُم نَجٰا، بُد یاسِهاش
خامُشان را بود کیسه و کاسهاش
📚(مولوی، مثنوی، دفتر ششم، بیت ۳٨١١)
یاسه: یاسا، قاعده، قانون
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
کیسه و کاسهٔ خداوند یعنی چه؟ یعنی همین حضور ما، صدق ما و نیاز ما. برای خامُشان است، باید ذهن را خاموش کنیم. میگوید قانون خداوند همین حدیث است:
«مَنْ صَمَتَ نَجا.»
«هر که خموشی گُزید، رستگار شد.»
🌴(حدیث)
«هر که خموشی گُزید، رستگار شد.» «مَنْ صَمَتَ نَجا.» هر کسی که خاموش شد، نجات پیدا کرد. پس بنابراین قانون خداوند است، هر کسی خاموش باشد نجات پیدا میکند. یاسه یعنی قانون. مغولی است، میدانید. و کیسه و کاسهٔ خداوند که الآن تعریف کردیم چیست، برای خامُشان است. پس شما باید ذهن را خاموش کنید.
عرض کردم، خاموش که میشویم ما، یعنی ذهن وقتی حرف نمیزند معنیاش این است که شما به این درک رسیدهاید که شما با ژاژِ ذهن بهجایی نمیرسید. بنابراین اینکه ذهن را بهکار میاندازید به شما بگوید شما چه کسی هستید، به این هم نیازی ندارید. میدانید که این هرچه بگوید دروغ میگوید و آن نیستید شما. این دارد شما را اگر حرف بزند برحسب چیز مجاز توصیف میکند. دارد توصیفهای مادیِ شما را میگوید که در این جهان بهدست آوردید، قرضی است از این جهان. من مثلاً مادر هستم، پدر هستم، رئیس هستم، اینها چه هستند؟ اینها توصیفِ اصل شما است؟ نه، پس خاموش باید بشوید.
و اینکه ببینید شاید بهترین تمرینِ معنوی این است که انسان فکرهایش را جدی نگیرد. پس شما نگیرید. بگویید فکرهایی که ذهن من میکند دائماً ژاژ، هِی میگردد، اینها مهم نیستند. این ذهن که بهصورت منذهنی درآمده، یک کارخانهٔ ژاژسازی است، یعنی سخنها و فکرهای بیهودهساز، کارخانه است، توجه نکن به آنها. آن چیزی که مهم است باید بهصورت صُنع از آنور دربیاد. شما حواست را بده به فضاگشایی، از خودت بپرس این فکری که الآن میکنم، اصلاً ارزش فکر کردن دارد؟ این را الآن من خلق کردم؟ زندگی به من داد؟ عقل کل به من داد؟ هیچ عقلی تویش است؟ یا همینطور ژاژ، بیهوده، همه میگویند من هم میگویم؟ تقلید کردم، از یکی یاد گرفتم. درست است؟
و این چند بیت که بسیار مهم است، من چندین دفعه است اینها را میخوانم شما توجه کنید که دل ما وقتی باز میشود همهچیز را در آغوش میگیرد. توجه کنید دل شما، مرکز شما باز میشود و تمام وجود شما را در آغوش میگیرد و سالم میکند.
دل محیط است اندرین خِطّهٔ وجود
زر همیافشانَد از احسان و جود
📚(مولوی، مثنوی، دفتر سوم، بیت ۲۲۷۲)
خِطّه: سرزمین
جود: بخشش
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
از سلامِ حق، سلامتها نثار
میکند بر اهلِ عالَم اختیار
📚(مولوی، مثنوی، دفتر سوم، بیت ۲۲۷۳)
هر که را دامن درست است و مُعَدّ
آن نثارِ دل بدآن کس میرسد
📚(مولوی، مثنوی، دفتر سوم، بیت ۲۲۷۴)
مُعَدّ: آمادهشده، شمردهشده
نثار: بخشش
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
بعد هم میگوید:
دامنِ تو آن نیاز است و حضور
هین منه در دامن آن سنگِ فُجور
📚(مولوی، مثنوی، دفتر سوم، بیت ۲۲۷۵)
فُجور: تبهکاری، گناه کردن
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
سنگِ فجور یعنی سنگهای همانیده. گفتم دیگر، دل شما، چاره این است ها! داریم راجعبه چاره، وقتی گفته که «خبر ببر برِ بیچارگان که چاره رسید» چاره گسترش دل شما است، باز شدن دل شما است.
درنگر در شرحِ دل در اندرون
تا نیاید طعنهٔ لاتُبْصِرُون
📚(مولوی، مثنوی، دفتر پنجم، بیت ۱۰۷۲)
لاتُبْصِرُون: نمیبینید.
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
میگوید همهٔ حواست را بده به فضاگشایی، گشودن دل، گشودن اندرونت تا طعنهٔ «چرا من را نمیبینید» از طرف خداوند نیاید. پس دل ما باز میشود، محیط میشود در این عالَم، در این خِطّهٔ وجود و از احسان و جودِ خداوند زندگی را میافشاند، هم به خودت و هم به دیگران.
«از سلامِ حق» یعنی وقتی شما فضا را باز میکنید خداوند به شما سلام میکند و سلامتی را نثار میکند و شما از آن میگیرید سلامتی را، غذاهای خوب را اختیار میکنید برای خودت و اهلِ عالم. هر کسی دامنش درست است و آماده است «این نثارِ دل بدآن کس میرسد». یعنی اگر شما دامن درست کردید، که میگوید «دامنِ تو آن نیاز است و حضور»، یعنی نیاز شما به خداوند، بینیازی از این جهان، و حضور شما با فضاگشایی، این دامن شما است. در این دامن سنگ همانیدگیها و دردها را نگذار. اما شما همهاش در خیال سیم و زر هستید. زندگی را به خیال درآوردیم.
🔟6️⃣5️⃣ ۱۹ 🔟6️⃣5️⃣
هزار چشمهٔ شیر و شِکَر روان شد از او
شکاف کرد و به طفلانِ گاهواره رسید
هزار مسجد پر شد چو عشق گشت امام
صَلٰوةُ خَیْرُ مِنَ الْنَّوْمْ از آن مناره رسید
🌺(مولوی، دیوان شمس، غزل ۹۱۵)
صَلٰوةُ خَیْرُ مِنَ الْنَّوْمْ: نماز بهتر از خواب است.
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
حالا شما ببینید مناره شدید؟ جسم شما مناره شده؟ یعنی دائماً بزرگتر میشوید، بزرگتر میشوید، بزرگتر میشوید، منقبض نمیشوید؟ اگر میشوید، درون شما هم دارد مسجد میشود و خدا دارد خودش را مستقر میکند.
در دلش خورشید چون نوری نشاند
پیشش اختر را مقادیری نماند
📚(مولوی، مثنوی، دفتر ششم، بیت ۲۸۷۵)
اختر: ستاره، در اینجا مراد همانیدگیها هستند.
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
و این بیتها را داشتیم:
چو روشن گشتی از طاعت، شدی تاریک از عصیان
دلِ بیچاره را میدان که او محتاجِ چارهستی
🌺(مولوی، دیوان شمس، غزل ۲۵۲۰)
این بیت میگوید که اگر منذهنی داشته باشی، مرکزت عدم نباشد و شروع کنی به عبادت، تاریک میشوی و طغیان میکنی. آن موقع مرکز شما همان دلِ آدمِ بیچاره است، محتاجِ چاره است، باید به فکر خودت باشی؛ چون بههیچوجه با طغیان و عصیان، با عبادات منذهنی نمیتوانی به آنجا برسی.
عبادت منذهنی شما را که درواقع عبادت ابلیس است، عبادت همانیدگیها است، پرستش جسم است. داریم میگوییم که تعظیم مسجد نمیکنیم ما، تعظیم خدا را میکنیم با فضاگشایی. و میگوید:
مسجدی کآن اندرونِ اولیاست
سجدهگاهِ جمله است، آنجا خداست
📚(مولوی، مثنوی، دفتر دوم، بیت ۳۱۱۱)
کآن: که آن (که + آن)
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
ما الآن میگوییم که این ابیات واقعاً از فضای گشودهشده آمدهاند بیرون، میبینید که وقتی میخوانیم حقیقت را متوجه میشویم که در ذهنْ ما چه اشتباهاتی کردیم و آن اشتباهات را اصلاح میکنیم. اصلاح هر اشتباهی جلوی اتلاف انرژی زندهٔ زندگی را میگیرد. شما میتوانید با شناسایی و دور انداختن الگوهای مخرب ذهنی، فکرهای بد و عملهای بد، مقدار زیادی انرژی را در خودتان انباشته کنید، انرژی زندهٔ زندگی را، نگذارید بیرون برود.
لولهها بربند و پُر دارش ز خُم
گفت: غُضُّوا عَنْ هَوا أبصارکُمْ
📚(مولوی، مثنوی، دفتر اول، بیت ۲۷۱۴)
غُضُّوا عَنْ هَوا أبصارکُمْ: دیدگانتان را از هویٰ و هوس فروبندید.
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
لولههای همانیدگی، الگوهای مخرب را شناسایی کن، ببند این لولههایی که انرژی میرود بیرون. گفت که شما پرهیز کنید از عمل کردن و نگاه کردن به خواستههای بیضرورت منذهنی، پرهیز کنید. درست است؟ «گفت: غُضُّوا عَنْ هَوا أبصارکُمْ»، چشمانتان را از خواستههای منذهنی، هوای نفس ببندید.
پس ما طاعت را، عبادت را با فضای گشودهشده میکنیم که تا طغیان نکنیم، عصیان نکنیم. اگر عصیان کنیم، باید ببینیم که مرکز ما بیچاره شده، ما خودمان هم بیچاره شدیم و باید یک کاری بکنیم. اگر شما پر از الگوهای فکری و عمل خرابکاری هستید، مریض شدید، بدانید که دل بیچارهٔ شما محتاج چاره است؛ بیایید مولانا را گوش بدهید، مدتی صبر کنید، کار کنید، سؤال نکنید، سؤال نکنید، با منذهنی سؤال نکنید. اولش ما منذهنی داریم سؤالات بیربط میشود. فقط ادامه بدهید، ولو نمیفهمید ادامه بدهید. ادامه بدهید، یک شش ماهی ادامه بدهید، بعد تأمل کنید، عجله نکنید، صبر کنید، بیت را بخوانید، دوباره بخوانید، تکرار کنید، ببینید که این بیت در شما میتواند تجربه بشود؟ سبب تغییر بشود؟
دوستان ما آنهایی که برنامهٔ گنج حضور را گوش میکنند یا سالها گوش کردهاند، پیغامهای عالی میدهند، به برنامههای تلفنی توجه کنید، به پیغامهای مردم توجه کنید، آنها درک کردهاند، تجربه کردهاند، دارند به زبانی میگویند که قابل فهم است اول. وقتی شما فهمیدید، حالا فهم را بهصورت دید دربیاورید. بگویید من این را فهمیدم، این کافی نیست، من باید در خودم ببینم.
مثلاً شما الآن با این بیت میگویید آیا من با منذهنی واقعاً دارم عبادت میکنم؟ مثلاً وقتی نماز میخوانم یا عبادت میکنم، این منذهنی دارد آنجا حرف میزند، من هم دارم برای خودم یک حرفهایی میزنم؟ یا نه، این مرکز من عدم است، ساکت است، خاموش است و من دارم از آن فضا حرف میزنم، فکر میکنم یا عمل میکنم؟
اگر شما دارید برای خودتان عبادت میکنید، ولی مرکزتان دارد، هی دارد برای خودش حرف میزند، شما دارید عصیان میکنید، طغیان میکنید، منذهنی دارد کار میکند. اشکالی ندارد، با تکرار ابیات و تأمل روی آنها خواهید دید که یواشیواش منذهنی شما ساکت میشود و شما سکوت را تجربه میکنید.
🔟6️⃣5️⃣ ۱۷ 🔟6️⃣5️⃣
حُکمِ حق گُسترد بهر ما بِساط
که بگویید از طریقِ اِنبساط
📚(مولوی، مثنوی، دفتر اول، بیت ۲۶۷۰)
بِساط: هر چیزِ گستردنی مانند فرش و سفره
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
انسان حق ندارد که منقبض بشود، ولی منذهنی لحظهبهلحظه مقاومت میکند، به همهچیز منقبض میشود. شما ببینید چه بلایی سر ما میآید. اصلاً در طبیعتِ ما نیست منقبض بشویم. توجه میکنید؟ حُکمِ خداوند است که باید منبسط بشوی.
حُکمِ حق گُسترد بهر ما بِساط
که بگویید از طریقِ اِنبساط
📚(مولوی، مثنوی، دفتر اول، بیت ۲۶۷۰)
بِساط: هر چیزِ گستردنی مانند فرش و سفره
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
خودتان را از طریق انبساط باید بیان کنید و چیزهای غیرضروری را که ذهن نشان میدهد، به مرکزتان نیاورید، فقط عدم را بیاورید. همهٔ چشمتان باید روی من باشد.
حَیْثُ ما کُنْتُم فَوَلُّوا وَجْهَکُم
نَحْوَهُ هٰذَا الَّذی لَمْ یَنْهَکُم
📚(مولوی، مثنوی، دفتر دوم، بیت ۳۷۴۵)
«در هر وضعیتی هستید روی خود را بهسویِ آن وحدت و یا آن سلیمان بگردانید که این چیزی است که خدا شما را از آن بازنداشتهاست.»
یعنی در هر وضعیتی هستید، به من نگاه کنید با فضاگشایی. درست است؟ حق ندارید به چیزِ دیگر نگاه کنید.
اَمرِ غُضُّوا غَضَّةً أبصارَکُمْ
هم شنیدی، راست ننهادی تو سُم
📚(مولوی، مثنوی، دفتر سوم، بیت ۲۱۰۱)
«با اینکه این فرمانِ خدا را شنیدی که «چشمانِ خود را از نارواها فروبندید.» ولی باز درست گام برنداشتی.»
«قُلْ لِلْمُؤْمِنِينَ يَغُضُّوا مِنْ أَبْصَارِهِمْ… .»
«به مردان مؤمن بگو كه چشمان خويش را از نارواها فروگيرند… .»
🌴(قرآن کریم، سورهٔ نور (۲۴)، آیهٔ ۳۰)
غُضُّوا عَنْ هَوا أبصارکُمْ: دیدگانتان را از هویٰ و هوس فروبندید.
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
این فرمان خداوند که میگوید به چیزهایی که ذهنت نشان میدهد نباید نگاه کنی، باید به من نگاه کنی، این را شنیدی ولی دُرست قدم نگذاشتی. پس «صَلٰوةُ خَیْرُ مِنَ الْنَّوْمْ» یعنی بلند شدن از خوابِ ذهن و فضاگشایی و یکی شدن با زندگی، لازم است.
نگاه کردن به زندگی با فضاگشایی، بهتر از خوابیدن در ذهن است، دیدن برحسبِ همانیدگیها است. و هر کسی که به زندگی زنده شده، دارد همین حرف را میزند، برای اینکه آن مِناره است، مرکز او هم مسجد است و مرکز تمام این آدمها، منظور از مسجد که باید جای مقدسی باشد، همین فضای گشودهشده است. توجه میکنید؟ اسمش را میگذارد مسجد، برای اینکه برای دیندارها باید جای مقدسی باشد، جایی که همه جمع میشوند، آنجا به حضور میرسند و عبادت میکنند. باید اینطوری باشد؛ اگر اینطوری نیست، غلط است. فرض مولانا این است. فقط میخواهم زبان مولانا را به شما نشان بدهم.
پس معلوم شد «امام» عشق است. امام برای شما یکی شدنِ شما با خداوند است. عشق هم یعنی شناسایی آن یک زندگی در خود، شناسایی خداوند در خود و به این ترتیب با این شناسایی، شناساییِ همان یک زندگی در دیگران، این باید صورت بگیرد. ما نمیتوانیم در این جهان باقی بمانیم اگر اینطوری نباشد.
شما نگاه کنید که خداوند، میگوید «شرابباره» است، مستیباره است، دنبال شادی و آرامش است، ایجاد سلامتی است. چطور شده که ما اینهمه درد و مصیبت و گرفتاری ایجاد کردیم؟ پس ما اشتباه میکنیم دیگر. حالا با این ابیات، اشتباهِ خودمان را میخواهیم ببینیم.
پس نماز مهمتر و بهتر از خواب در ذهن است. پس شما الآن میبینید که اگر برحسبِ همانیدگیها میبینید، برحسبِ دردها میبینید، اشتباه میکنید. باید بیدار بشوید و حتماً فضا را باز کنید، با زندگی یکی بشوید تا این مسجدِ شما پر از نور بشود. و واردِ آن مسجد شُدید، با گروههایی که عاشقان هستند، آنجا زندگی کنید. و این جسمتان زیر نفوذِ این فضای گشودهشده است دائماً، دیگر منذهنی شما را اداره نمیکند. به اینجا باید برسید و این هم همه از دست شما است. درست است؟ پس «صَلٰوةُ خَیْرُ مِنَ الْنَّوْمْ»، نماز بهتر از خواب است. درست است؟
[شکل ۹(افسانه منذهنی)] همینطور که میبینید، این شکلها را شما آشنا هستید. این افسانهٔ منذهنی است. توضیح بدهم که این شکلها را اگر شما آشنا نیستید، نشان میدهد که هر انسانی که وارد این جهان میشود، با آن نقطهچینها که همانیدگیها را نشان میدهند، با آنها همانیده میشود و هشیاری جسمی پیدا میکند، برحسبِ آنها میبیند و به این ترتیب مقاومت و قضاوت ایجاد میشود. پس با چیزهای آفل، گذرا، که ذهن نشان میدهد، هر چیزی که ذهن نشان میدهد، گذرا است یعنی ازبینرفتنی است، آن که میآید مرکز، مقاومت و قضاوت ایجاد میشود.
🔟6️⃣5️⃣ ۱۵ 🔟6️⃣5️⃣
فایل تصویری بخش دوم برنامه شماره ۱۰۶۵
Читать полностью…
فایل PDF متن کامل پیغامهای تلفنی برنامه ۳-۱۰۶۳ (روز جمعه)
(مخصوص چاپ سیاه و سفید)
فایل WORD متن کامل پیغامهای تلفنی برنامه ۳-۱۰۶۳ (روز جمعه)
Читать полностью…
فایلPDF متن کامل برنامه ۱۰۶۳ با لینک ابیات و آیات به «فایل اصلی صوتی» در سایت گنج حضور
WWW.PARVIZSHAHBAZI.COM
فایل PDF متن کامل پیغامهای تلفنی برنامه ۲-۱۰۶۳ (روز سهشنبه)
Читать полностью…
چو پارهپاره درآمد به لطف آن دلبر
بدان طمع دلِ پرخونِ پارهپاره رسید
🌺(مولوی، دیوان شمس، غزل ۹۱۵)
و:
فرمانِ خرّمشاهیت در خونِ دل توقیع شد
کف کرد خون بر رویِ خون از جزمِ تو پا کوفته
🌺(مولوی، دیوان شمس، غزل ۲۲۸۲)
توقیع: امضا کردن نامه، فرمان، نوشتن عبارتی در ذیل نامه و کتاب
جَزم: تصمیم قطعی و استوار
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
این فرمان که شما باید خرم باشید، فرمان خداوند است. ما خرم نیستیم. منتها میگوید فرمانِ خرّمشاهیِ ما در خونِ دلِ ما توقیع شده، باید درد هشیارانه بکشیم، باید فضا را باز کنیم، این خونِ دل یعنی زندگیِ ما از توی همانیدگیها آزاد بشود، منذهنی ممکن است مقاومت کند، درد بکشد.
پس فرمان خرّمشاهی ما در این لحظه در خونِ دل ما یا در درد هشیارانه توقیع میشود، امضا میکند، با خونِ دل ما امضا میکند، بهطوریکه زندگی روی زندگی میغلتد و زندگی ما از همانیدگیها آزاد میشود و از جزم خداوند که عزمش را جزم کرده حتماً در انسان به بینهایت خودش زنده بشود، حتماً تاج شاهی را سر ما بگذارد و فراوانیاش را در ما و شادیاش را، سلامتیاش را تجربه کند و در این کار جزم دارد، عزمِ جزم دارد. پس این انسان وقتی این فرمان را اجرا میکند شروع میکند به پا کوفتن، رقص، ولی این فرمان خوشبختیِ ما در خون دل ما امضا میشود. این بیتها را خواندیم قبلاً.
اندک اندک آب را دزدد هوا
دین چنین دزدد هم احمق از شما
📚(مولوی، مثنوی، دفتر سوم، بیت ۲۵۹۶)
در آنوری هم برویم ما بر ذهن یواشیواش عقل ما و دین ما دزدیده میشود. همینطور که آب را یک جا بگذارید و آفتاب میتابد، پس از یک مدتی میبینید آب نیست و اگر با احمق، با منهای ذهنی رفیق بشویم، آنها هم دین را یعنی هشیاری را از ما میدزدند. باید مواظب قرین خودمان باشیم. پس میبینید که اثر قرین واقعاً بیش از آن حد است که ما تصور میکنیم.
اندک اندک آب را دزدد هوا
دین چنین دزدد هم احمق از شما
📚(مولوی، مثنوی، دفتر سوم، بیت ۲۵۹۶)
احمق منهای ذهنی است که اگر شما روی خودتان کار میکنید، با منهای ذهنی قرین بشوید، آنها این هشیاری انباشتهشده را از شما خواهند دزدید.
چو پارهپاره درآمد به لطف آن دلبر
بدان طمع دلِ پرخونِ پارهپاره رسید
بده زبان و همه گوش شو در این حضرت
شتاب کن که پیِ گوش گوشواره رسید
🌺(مولوی، دیوان شمس، غزل ۹۱۵)
زبان دادن: ترک سخن گفتن، خاموش شدن
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
الآن میگوید خاموش باش، این زبان را بده برود، ذهنت را خاموش کن و همه گوش شو. پس الآن ذهن خاموش شد، همه گوش هستیم در این درگاهِ خداوند و در این گوش شدن شتاب کن. این مستلزم فضاگشایی است که الآن خداوند با پیغامهایش میخواهد به گوش عدم تو گوشواره بگذارد. گوشوارهها همین پیغامهای زندگی هستند که به گوش عدم ما میرسند.
پس این صحبتهای منذهنی و ژاژش را خاموش کن، همهاش گوش شو در درگاه خداوند که «ما کمان و تیراَندازَش خداست». درست است؟ «بهرِ اظهار است این خلقِ جهان»، برای آن آمدی که او خودش را از شما بیان کند، نه منذهنی را به معرض نمایش بگذارید و ژاژ را به معرض نمایش بگذارید. ژاژ را تعطیل کن، فضا را باز کن، در این کار شتاب کن، که خداوند میخواهد گوشواره به گوش عدم شما بیندازد.
🔟6️⃣5️⃣ ۲۹ 🔟6️⃣5️⃣
شدیم جمله برهنه، چو عشق او زد راه
شدیم جمله پیاده، چو او سواره رسید
🌺(مولوی، دیوان شمس، غزل ۹۱۵)
عرض کردم بیتها را تکرار میکنم که پیوستگی غزل حفظ بشود. بین ابیات بهخاطر ضرورت ابیاتی میخوانیم که شما بتوانید بیت را بفهمید، از جنبههای مختلف بیت را ببینید. البته این هم خدمتتان عرض کردم که فهمیدن کافی نیست. علت اینکه اینهمه ابیات را من از مثنوی و دیوان شمس میخوانم برای یک بیت که بیت خوب فهمیده بشود، ولی بعد از فهمیدن باید دیده بشود، باید تجربه بشود. یعنی دیگر فهمیدید شما با غولِ خودتان یعنی منذهنیتان به توجیه صحبت بکنید.
مثلاً توی این بیت درست است که ما فهمیدیم، «شدیم جمله برهنه»، واقعاً شما لباس همانیدگیها را الآن درآوردید؟ فهمیدید باید دربیاورید. واقعاً الآن عشق او شما را راه زده یا نه، عشق یک آدم یا یک مِلک یا پول یا یک چیز دیگر؟ الآن شما در فکر عشق یک چیز همانیده هستید یا این جمله را فهمیدید و عمل کردید؟ شما متوجه شدید که عشق او باید راه شما را بزند. پس باید فضا را باز کنید و بهطرف او بروید.
آیا «شدیم جمله پیاده» شما منذهنیتان و عقلش را پیاده کردید؟ بیکار کردید؟ یعنی به سببسازیاش اصلاً گوش نمیدهید دیگر؟ الآن اگر بخواهد حسادت بکند، شما میگویید شما را پیاده کردم حسادت نکن یا حسادت میکنی، تجربه میکنی اثر حسادت را؟ دیگر بدگویی نمیکنی؟ غیبت نمیکنی؟ دیگر انتقاد نمیکنی؟ ایراد نمیگیری؟ از کسی توقع نداری؟ پیاده شدید؟ هیچ فرمانی از زندگی نمیگیرید؟ در بیت قبلی گفت شما شاه شدید. واقعاً شاه شدید؟ یا فهمیدید باید شاه بشوید؟ چه فایده دارد فهمیدید باید شاه بشوید ولی نمیشوید؟! چقدر ما باید بفهمیم دیگر و نه عمل کنیم، نه بهصورت بودن، خودمان را دربیاوریم.
آیا واقعاً «او سواره رسید»؟ یعنی امروز بود میگفت از آن ستاره منجّم شدیم ما، از آن ستاره زندگیمان را اداره میکنیم؟ هر لحظه در زندگی شما صُنع، یک فکر جدید خلق میشود و با آن زندگیتان را اداره میکنید یا با همین فکرهای کهنه، با سببسازیهای کهنه و پوسیده؟ دوباره برگشتیم به حالت قبلی. منظورم این بود، فهمیدن تمام شد دیگر. هِی بفهمم، بفهمم، بفهمم، گیج میشوم.
شما هر کاری هم که شروع میکنید، یک خرده فکر میکنید شروع میکنید به عمل. دیگر همهاش فکر میکنم، دوباره فکر میکنم، دوباره فکر میکنم، دوباره فکرهای جدید میکنم. بابا آدم دیوانه میشود. مردم اینطوری دیوانه میشوند. هِی فکر میکنند، نه عمل هست نه تبدیل. فهمیدن یک حدی دارد، حفظ کردن و اینها حدی دارد. ژاژ یک حدی دارد. درست است؟
حالا این بیت:
چو پارهپاره درآمد به لطف آن دلبر
بدان طمع دلِ پرخونِ پارهپاره رسید
🌺(مولوی، دیوان شمس، غزل ۹۱۵)
در این بیت چیز شگفتانگیزی میگوید. میگوید بهتدریج این زندگی، خداوند، آن دلبر، با فضاگشایی شما، به لطف آمد. پس ببینید دلبر با لطف و خوبی و زیبایی میآید. ما هم باید اینطوری باشیم. با خشونت و با دعوا و اینها، با مقاومت و انتقاد و زخمزبان و اینها نمیشود. خداوند، آن دلبر به لطف میآید بهتدریج. [شکل۱۰ (حقیقت وجودی انسان)] با فضاگشایی ما وقتی بهتدریج آمد، بعد آن موقع حتی این دل پرخونِ من که پارهپاره است، این هم آمد جلو، تسلیم شد. [شکل ۹(افسانه منذهنی)] یعنی تا به حال ما با روشهای منذهنی که خشونت است و ستیزه است، مقاومت است، همان ابزارهای منذهنی، کوچک کردن است، مقایسه است و برتر درآمدن است، عدم احساس مسئولیت است، گناه خودمان را گردن دیگران بیندازیم بود، آن عوض شد.
[شکل۱۰ (حقیقت وجودی انسان)] با فضاگشایی ما و احساس مسئولیت و عمل و دیدن نتیجهٔ عمل و انگیزش خود، همهٔ اینها باعث شد که زندگی در مرکز من مستقر بشود. «چو پارهپاره» بهتدریج، «درآمد به لطف آن دلبر»، حتی منذهنیِ من که راه نمیداد، مقاومت میکرد، این هم دلِ پرخون و پارهپاره، این هم آمد گفت دیگر ول کن من را، من میخواهم بروم. تا به حال با منذهنی با او دعوا میکردیم، مقاومت میکرد. فضا که باز شد، این هم آمد گفت من دیگر رفتم، من دیگر نمیچسبم به تو، تو درست فهمیدی، تو من نبودی، من هم رفتم، خداحافظ، خوش باشی، برو زنده شو تو به بینهایت خداوند. این عذابهایی که من به تو میدادم برای این بود که همین را بفهمی. فهمیدی، من رفتم دیگر، مأموریت من تمام شد.
🔟6️⃣5️⃣ ۲۷ 🔟6️⃣5️⃣
فایل صوتی بخش سوم برنامه شماره ۱۰۶۵
Читать полностью…
تو بیا به این ماه نظر کن که دلت از او روشن شده. تو به این شاه نگاه کن که الآن سواره رسیده. برای همهٔ ما رسیده. توجه کنید، این سه بیت در مورد همهٔ ما صادق است، نه یک نفر، دو نفر. درست است؟
وقتِ آن آمد که من عریان شوم
نقش بگْذارم، سراسر جان شوم
📚(مولوی، مثنوی، دفتر ششم، بیت ۶۱۳)
عریان: برهنه، لخت
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
ای عدوِّ شرم و اندیشه بیا
که دریدم پردهٔ شرم و حیا
📚(مولوی، مثنوی، دفتر ششم، بیت ۶۱۴)
عدو: دشمن
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
عریان: برهنه. عَدو: دشمن. وقت این رسیده، وقت این رسیده که همهٔ انسانها عریان بشوند از همانیدگیها، از لباسی که پوشیدهاند، از لباس دردها، که نقشهای ذهنی را بگذارند کنار، که من نمیدانم معلم هستم، استاد هستم، رئیس هستم، فلان، در ذهن، بهطور کلی هرچه نقش ذهن نشان میدهد بیندازند دور و سراسر با فضاگشایی زندگی بشوند.
ای دشمن شرم و اندیشه. شرم در اینجا یعنی عقب نشستن، کم آوردن، خجالت کشیدن. منذهنی خودش را کوچک میشمارد. ای دشمنِ حالتِ بیچارگیِ من، شرمِ من و اندیشههای خراب من، بیا، که همین فضای گشودهشده است، همان زندگی است، که من پردهٔ شرم و حیا را دریدم. که تا حالا حس حقارت من که میگوید آیا، با ذهن، من شایستهٔ زنده شدن به خداوند هستم؟ بله که هستی، شما امتداد او هستی و مأموریت تو همین است و هر لحظه خداوند دارد سعی میکند در شما به خودش زنده بشود، که شما کمان و تیراندازش خداست، یعنی شما کمان هستید او فکر میکند. چرا فکر میکنی حقیری؟ منذهنی اینطوری نشان میدهد. ای دشمن منذهنی من که من را حقیر نشان میدهد، بیا! چهجوری میآید؟ با فضاگشایی، با پرهیز، با عمل نکردن به ابزارهای منذهنی، به کوچک ندیدن خود. هر موقع ما تنبیه میشویم، بگوییم من از عهد اَلَست عدول کردم تنبیه شدم.
چون جفا آری، فرستد گوشمال
تا ز نقصان وارَوی سویِ کمال
📚(مولوی، مثنوی، دفتر سوم، بیت ۳۴۸)
گوشمال: گوشمالی، تنبیه، تأدیب
نقصان: کمی، کاستی
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
همینکه بگوییم من از جنس تو نیستم، فوراً تنبیه میشویم. این شرم و اندیشهٔ منفی همین است. همینکه ارتباط را قطع کنیم، ما حقیر میشویم. هر کسی حقیر است، میگوید من لیاقت خداوند ندارم، باید بداند که فضاگشایی نمیکند و این تنبیهش است، جفا آورده، یعنی به اَلَست وفا نکرده؛ یعنی شما خیلی ساده میگویید من از جنس تو نیستم. تا زمانی که منذهنی داری و بهصورت منذهنی میآیی بالا و عقل منذهنی را بهکار ببری و همین الگوهای مخرب هم بهکار میبری و منقبض میشوی، داری میگویی من از جنس تو نیستم. و هر اعلامی یک تنبیه دارد. همین تنبیهش است، همین انقباض تنبیهش است، همین حقارت تنبیهش است.
بله، پس «چون جفا آری»، یعنی بگویی من از جنس تو نیستم، به اَلَست وفا نکنی، گوشمالی میدهد تا از این فضای جفا، نقصان، کاستی، بروی به فضای گشودهشده که کمال است و سبب کمال میشود، کامل شدن میشود.
هر که به جوبار بُوَد، جامه بر او بار بُوَد
چند زیان است و گران خرقه و دستار، مرا!
🌺(مولوی، دیوان شمس، غزل ۳۹)(٢)
هر کسی توی جو بخوابد، آب میآید لباسش را خیس میکند، سنگین میشود. هر کسی که خودش را آلودۀ فکرهای ذهنی اینجهانی بکند که همهاش راجعبه این جهان فکر میکند، این لباسهایش سنگین میشود، نمیتواند حرکت کند. چقدر زیان و گران است همین خرقه و دستار همانیدۀ من! شما ببینید که این لباسهای همانیدگی پوشیدید، شما را سنگین کرده؟ اگر سنگین کرده، بدانید که در جویبار این دنیا بودید، آبِ هشیاری جسمی را کشیده و شما را سنگین کرده، این را دربیاور بینداز دور.
بهتدریج ار کُنی تو پی خرِ دجّال از روزه
ببینی عیسیِ مریم که در میدان سوارهستی
🌺(مولوی، دیوان شمس، غزل ۲۵۲۰)
پِیْ کردن: رگ و پیِ پا را قطع کردن، عاجز کردن
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
دوباره «تدریج» هم آمد اینجا. بهتدریج اگر تو ابزارهای منذهنی را از بین ببری و عمل نکنی، میبینی که عیسی مریم که اصل تو است، عیسی بر عیسی سوار است، یعنی هشیاری روی هشیاری سوار است، میفهمید که در میدان اِاِ شما دارید بهصورت هشیاری سوار بر روی هشیاری، بهصورت عقل کل، آنجا هست زندگی شما را اداره کند. پس این ابزارهای منذهنی را رها میکند میرود. به شرط اینکه یواشیواش ابزارهای ذهنی را شما از بین ببرید، مثل ملامت، مثل دیده شدن، مثل پندار کمال داشتن، مثل انقباض و همه را دیگر شما میشناسید.
🔟6️⃣5️⃣ ۲۶ 🔟6️⃣5️⃣
تاجِ کَرَّمْناست بر فرقِ سَرَت
طُوقِ اَعْطَیناکَ آویزِ بَرَت
📚(مولوی، مثنوی، دفتر پنجم، بیت ۳۵۷۴)
طُوق: گردنبند
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
که این را معنی کردم برای شما. «کَرَّمْنا» همین گرامیداشت خداوند است، گفته من در شما به خودم زنده میشوم، و این بر فرقِ سر ما است و بینهایت فراوانی او آویز برِ ما است، همراه ما است، باید از آن استفاده کنیم.
گفت: ای شه جملگی فرمان تو راست
با وجودِ آفتاب، اختر فناست
📚(مولوی، مثنوی، دفتر پنجم، بیت ۲۱۳۴)
تو راست: متعلق به تو است.
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
شما باید بگویید با فضاگشایی، ای خداوند فرمان فرمان تو است. تو که آفتاب هستی طلوع کردی، من که اختر منذهنی بودم فنا شدم، من اختیاری ندارم.
شاه آن باشد که از خود شَه بُوَد
نه به مخزنها و لشکر شَه شود
📚(مولوی، مثنوی، دفتر دوم، بیت ٣٢٠۸)
شاه کسی است که فضا را باز میکند از خودش شاه میشود، نه با مخزنها و لشکرها که با آن همانیده است، متکی به آنها است، شاه بشود، نه شاه منذهنی. شاه از طریق فضای گشودهشده و یکی شدن با زندگی، کما اینکه در این بیت شروع کرد «بیا که ساقیِ عشقِ شرابباره رسید»، براساس «ساقیِ عشق»، شما شاه شُدید.
صلوات بر تو آرَم که فزوده باد قُربت
که به قُربِ کُلّ گردد همه جزوها مُقَرَّب
🌺(مولوی، دیوان شمس، غزل ۳۰۱)
قُرب: نزدیکی، نزدیک شدن، منزلت
مُقَرَّب: نزدیکشده، آن که به کسی نزدیک شده و نزد او قرب و منزلت پیدا کرده.
➖➖➖➖➖➖➖➖ ➖ ➖
یعنی درود به تو میفرستم، هر لحظه فضا را باز میکنم که این «قُربِ» تو، نزدیکی تو به من زیادتر بشود، که به قُربِ تو که «کُلّ» هستی ای خداوند، همهٔ اجزای من درست کار خواهد کرد، «مُقَرَّب» میشود.
شدیم جمله فریدون چو تاجِ او دیدیم
شدیم جمله منجّم، چو آن ستاره رسید
🌺(مولوی، دیوان شمس، غزل ۹۱۵)
فریدون: منظور صاحب شوکت، قدرتمند
منجّم: ستارهشناس
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
این را خواندیم، حالا این:
شدیم جمله برهنه، چو عشق او زد راه
شدیم جمله پیاده، چو او سواره رسید
🌺(مولوی، دیوان شمس، غزل ۹۱۵)
خب وقتی عشق او راه ما را زد، تمام همانیدگیها را ما ریختیم دور، لخت شدیم. اینها لباسهایی بود که پوشیده بودیم. برای اینکه مرتب میرفتیم توی اینها، برحسب اینها عمل میکردیم. پس برهنه شدیم وقتی که عشق او راه ما را زد. وقتی فضا را باز میکنید عقل او میآید، گرمای عشق او میآید بعد آن را مقایسه میکنیم با دردهایی که از این همانیدگیها میآید و از این جهان میآید، خب این لباسها را درمیآوریم میاندازیم دور دیگر.
و وقتی که با فضاگشایی، آن من اصلیمان که امتداد خدا است ظاهر میشود، وقتی میگوییم او سوار بر کارها است، شما یکدفعه میبینید که یک موجودی در زندگی شما پیش آمد که واقعاً خردمند است، و به شما دارد الآن نشان میدهد که چه اشتباهاتی کردید و الآن هم با فکرهای همانیده چه اشتباهاتی ممکن است بکنید، خب پیاده میشوید.
و این معنی را هم میگوید، میگوید فلانی پیاده است، یعنی درست کار نمیکند، فکرش درست کار نمیکند. وقتی زندگی بهصورت ما خودش را سواره نشان میدهد، میگوید من سوار بر کار هستم، من خردمند هستم، شما این عقل منذهنی و ادارهاش را و الگوهای فکریاش را و عملش را و ژاژش را رها میکنید دیگر.
پس ما لخت میشویم، برهنه میشویم وقتی او راه ما را زده. تمام همانیدگیها، لباسهای همانیدگی میپوشیدیم، میاندازیم دور. و پیاده میشویم، میگوییم دیگر از دست این منذهنی کاری برنمیآید، من ناامید شدم همه برود. این شبیه «بیا» است. درست است؟ رو میآوریم به همین «سواره» که زندگی است بهصورت شما.
ما از این افسانهٔ منذهنی [شکل ۹(افسانه منذهنی)] شروع میکنیم، اینجا ما برهنه نیستیم، همانیدگیها را میپوشیم و میترسیم اینها را از تنمان دربیاوریم، ولی فضا را باز میکنیم، [شکل۱۰ (حقیقت وجودی انسان)] عشق او، مهر او، لطف او راه ما را میزند. فوراً ما را متقاعد میکند که این همانیدگیها را نپوش، این دردها را بینداز دور.
روزبهروز میبینید مرکز عدم، حال شما را با شادی بیسبب خوب میکند و این را مقایسه میکنید با عذابهایی که در ذهن کشیدید و این همانیدگیها را که بهصورت لباس پوشیدید درمیآورید، بیرون میاندازید. و «پیاده» میشوید. میبینید که این عقل همانیدگیها با دردهایش دیگر کار نمیکند [شکل ۹(افسانه منذهنی)] و عقل منذهنی را میاندازید دور، [شکل۱۰ (حقیقت وجودی انسان)] با عقل خداوند خودتان را اداره میکنید.
🔟6️⃣5️⃣ ۲۴ 🔟6️⃣5️⃣
ببینم مولانا آمده درِ خانهٔ همین همهٔ ما را زده گفته که بیایید من شما را درست کنم؟ چطور شده ما روی آوردیم به مولانا؟ اینهمه انرژی، پول مصرف میکنیم پیغام به شما برسد، مولانا گفته این کار را بکنید؟ چُماق را برداشته گفته این کار را نکنید میزنمتان؟ نه. نه. یک شمعی را روشن کرده ما یک چیزی را دیدیم. شما یک چیزی را دیدید که ول نمیکنید و دارید رویش کار میکنید، میبینید روزبهروز دارید بهتر میشوید، چاره پیدا شده. میگویید یک نفر گفت چاره پیدا شده و دارد توضیح میدهد چاره را، پس من خودم را درست کنم. درست است؟ ناظر خودم باشم. اول ناظر خودم میشوم که آثار رحمت را در خودم ببینم. این فرمانهای ایزدی را بخوانید، که گفت «اُنْظُروا»، ناظر خودتان باشید اول.
امرِ حق بشْنو که گفتهست: اُنْظُروا
سویِ این آثارِ رحمت آر رو
📚(مولوی، مثنوی، دفتر چهارم، بیت ۱۳۶۱)
آر رو: رو[ی] آر.
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
شما ناظر باش هر چقدر هم نحس هستی آثار رحمت را در خودت ببین. ببین که وقتی فضا را باز میکنی از این زیباییِ درون در بیرون منعکس میشود، جَفَّالقلم دارد کار میکند، خداوند هر لحظه زندگیتان را براساس شایستگیتان دارد مینویسد، این لحظهبهلحظه دارد عوض میشود، اینطوری نیست که از اول سرنوشت ما نوشته شده. هرچه فضا را باز میکنید شایستهتر میشوید، هرچه بیشتر از جنس او میشوید شایستهتر میشوید و قلم زندگی در این لحظه بهتر مینویسد. قلم زندگی این لحظه مینویسد، و شما از آن استفاده کنید. وَلو اینکه نحس هستید، نحسترین آدم هستید. یعنی نحسترین آدم میتواند این فرمان ایزدی را اجرا کند. «امر حق بشنو»، امر خداوند را بشنو که گفته ناظر باشید. آثار صنع و رحمت من را ببینید، اول در خودتان ببینید.
شدیم جمله فریدون چو تاجِ او دیدیم
شدیم جمله منجّم، چو آن ستاره رسید
🌺(مولوی، دیوان شمس، غزل ۹۱۵)
فریدون: منظور صاحب شوکت، قدرتمند
منجّم: ستارهشناس
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
فریدون یعنی شاه. نه آن فریدونِ شاهنامه. یعنی اصلاً در اینجا بهمعنی شاه. شاه کیست؟ نه این شاهِ بیرون، شاه کسی است که در این معنا هیچچیزِ ذهنی رویش نفوذ ندارد.
شما شاه میشوید درصورتیکه هرچه ذهن نشان میدهد زیر نفوذ شما باشد، و شما را نتواند بکشد به ذهن، نتواند بیاید به مرکز شما. میگوید وقتی تاج او را دیدیم، تاج او همین «تاجِ کَرَّمْناست»، یعنی:
تاجِ کَرَّمْناست بر فرقِ سَرَت
طُوقِ اَعْطَیْناکَ آویزِ برت
📚(مولوی، مثنوی، دفتر پنجم، بیت ۳۵۷۴)
طُوق: گردنبند
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
یعنی او گفته، خداوند گفته من در شما به خودم زنده میشوم و آن موقع تاج شاهی سرتان است. وقتی من در شما به خودم زنده شدم، شما بینیاز از جهان میشوید و هیچچیزی که ذهن نشان میدهد، نمیتواند شما را زیر سلطه بیاورد، پس شُدید شاه.
تمثیل شاه در یک مملکت، قدیم شاهها دیگر پرقدرتترین بودند دیگر، روی حرف شاه که نمیشد حرف زد. درست است؟ دارد آن تمثیل را استفاده میکند. وقتی در مملکت خودتان یعنی مملکت درون، بهطور کلی شما و بدنتان، فکرهایتان، نمیدانم هیجاناتتان، زندگی تنیتان، اینها همه زیر فرمان شما است، هیچکدام نمیتواند روی شما اثر کند، شما شاه هستید. میگوید وقتی تاج گرامیداشت او را دیدیم، یعنی او در ما به خودش زنده شد، بهصورت بینهایت و حس ابدیت، ما شاه شدیم.
وقتی آن ستارهای که طلوع کرد، این ستاره چه بود؟ ستارهٔ حضور ما. ما بهصورت خورشید طلوع کردیم از مرکزمان، این فضا باز شد ما آمدیم بالا بهصورت خداوند و ما طلوع کردیم، آن ستاره رسید، همهٔ ما منجم شدیم. یعنی چه؟ یعنی داریم به آن ستاره نگاه میکنیم، اوضاع و احوال جسمیمان را تعیین میکنیم. منجم همین کار را میکرد دیگر. به آسمان نگاه میکرد، میگفت زمین اینطوری میشود. شما هم به آن ستاره نگاه میکنید، از آن ستاره زندگیتان را اداره میکنید، دیگر با منذهنی اداره نمیکنید. درست است؟
مهم است این ابیات اگر به عمل دربیاورید. شما بگویید بعد از این من با دستور همانیدگیها و با دستور منذهنی زندگیام را اداره نمیکنم. منذهنی ساخته شده بهوسیلهٔ من، و من فرمانده هستم بهعنوان اَلَست و من باید وفا کنم فضا را باز کنم، فضا را باز کنم. در ابیات قبلی گفت درِ خُم را گشاده نگه دار، هر لحظه بخور، هر لحظه بخور یعنی فضاگشایی کن، بالاخره میبینی که خداوند در مرکزت مستقر شد.
🔟6️⃣5️⃣ ۲۲ 🔟6️⃣5️⃣
از خیالِ سیم و زر، چون زر نبود
دامنِ صدقت درید و، غم فزود
📚(مولوی، مثنوی، دفتر سوم، بیت ۲۲۷۸)
کِی نماید کودکان را سنگ، سنگ؟
تا نگیرد عقل، دامنْشان به چنگ
📚(مولوی، مثنوی، دفتر سوم، بیت ۲۲۷۹)
پیر، عقل آمد، نه آن مویِ سپید
مو نمیگنجد در این بخت و امید
📚(مولوی، مثنوی، دفتر سوم، بیت ۲۲۸۰)
ما زندگی را به خیال، به فکر درآوردیم. همین تجسم زندگی بهصورت همانیدگیها و دیدن برحسب آن. زندگی در خیال نمیگنجد. یکی با فکر زندگی میکند در ذهن، یکی از ذهن خارج میشود به عین زنده میشود. و به عینی که زنده میشود میآید به این لحظهٔ ابدی در آنجا ساکن میشود. پس بنابراین فکر کردن در مورد خداوند زمان ایجاد میکند. زمان یعنی وجود ایجاد میکند.
توجه میکنید، شما چه مقاومت کنید، چه در ذهن در مورد خداوند فکر میکنید، زمان ایجاد میشود، زمان فرم ایجاد میکند. این فرمِ منذهنی ما هم با زمان تغییر میکند. زمان را ما ایجاد میکنیم.
یعنی ما الآن که در ذهن زندگی میکنیم دچار یک زمان دیگری هستیم که این لحظه که از جنس خداوند است از آن نیست، این لحظه از جنس زمان نیست. در ذهن هِی یک چیزی ایجاد میشود بهنام زمان و آن چیزِ ایجاد شده با آن زمان تغییر میکند. میبینید که هر چیزی که در این جهان خلق شده دارد تغییر میکند با زمان، ولی دائماً در این لحظه است.
پس شما میتوانید زمان ایجاد نکنید در ذهنتان. زمان با مقاومت ایجاد میشود. یا شما سعی میکنید خداوند را بفهمید، زمان ایجاد میشود. نمیشود، نمیشود فهمید. و درنتیجه شما زمان که ایجاد میشود در ذهن میروید جلو، با ذهن، در ذهن، با ذهن، در ذهن، با ذهن، بهصورت منذهنی، منذهنی ادامه دارد و شما نمیتوانید بیرون بیایید.
باید خاموش باشید، باید «خیالِ سیم و زر»، «خیالِ سیم و زر» یعنی خیالِ زندگی، خیالِ زندگی چون زر نیست پس شما «دامنِ صدقت درید و، غم فزود». یعنی شما از صدق خارج شدید. صدق عین است، دروغ منذهنی است. دروغین زندگی کردن یعنی در ذهن زندگی کردن و راستین زندگی کردن و صدق، یعنی فضا گشوده شد من شدم عین زندگی و خداوند، در من زنده شد.
پس از این توهم و از این ذهن و از این تجسمِ خداوند یا زندگی و اینها ادای زندگی را درآوردن است، در یک فضای موهوم، شما از این فضای موهوم باید بیرون بیایید.
پس اگر بخواهید که در خیال زندگی کنید، در خیال راجعبه خدا و زندگی فکر کنید، فکر کنید که زندگی در خیال چهجوری هست، این درست درنخواهد آمد. بنابراین دروغین میشوید، دامن صدقت میدرد و غم اضافه میشود دائماً و شما کودک هستید و اینها سنگ است. یعنی همین همانیدگیهای ذهنی سنگ است، ولی برای کودکان سنگ، سنگ بهنظر نمیآید. یعنی برای آدمهای سیساله، چهلساله، پنجاهساله که چیزها را زندگی میدانند اینها سنگ هستند، ولی بهنظر آنها سنگ نیست زندگی هستند. مگر اینکه فضا را باز کنند عقل کل دامنشان را بگیرد، کمکشان کند.
بعد هم میگوید «پیر»، پیر عقل است. اگر شما به عقل کل زنده بشوید یواشیواش از این عقل منذهنی بیرون بیایید که میشود گفت شما را پیر، نه اینکه مویتان سفید میشود. در غزل هم بود، گفت «طفلان گاهواره». اگر کسی هفتاد هشتاد سالش شده مویش سفید شده ولی هنوز عقل منذهنی را دارد، این پیر نیست. جسماً پیر شده، ولی عقل ندارد. «مو نمیگنجد در این بخت و امید». یعنی با مو که معیار پیری است و سن است، نمیشود گفت که چون مویش سفید است به این بخت و امید زنده شده. این ابیات مهم هستند.
لولهها بربند و پُر دارش ز خُم
گفت: غُضُّوا عَنْ هَوا أبصارکُمْ
📚(مولوی، مثنوی، دفتر اول، بیت ۲۷۱۴)
غُضُّوا عَنْ هَوا أبصارکُمْ: دیدگانتان را از هویٰ و هوس فروبندید.
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
«غُضُّوا عَنْ هَوا أبصارکُمْ» یعنی دیدگانتان را از هوا و هوس فروبندید. امروز چند بار این بیت را خواندم. «لولهها» یعنی همین همانیدگیها و دردها که در مرکز ما هستند که اینها لولههای اتلاف هستند، اینها را ببند یکییکی. یعنی اینها را بردار بینداز دور، «شناسایی مساوی آزادی است». بشناس که شما هویتتان را تزریق کردید به تکتک اینها و کسی هم به شما نگفته که این کار را نکن یا کمتر بکن.
لولههای اِتلاف را ببند و از خُم خداوند پر کن. و گفته که «دیدگانتان را از هوا و هوس فروبندید.» این آیهٔ مهمی است، درواقع فرمان است بهقول مولانا، فرمان ایزدی است.
«قُلْ لِلْمُؤْمِنِينَ يَغُضُّوا مِنْ أَبْصَارِهِمْ… .»
«به مردان مؤمن بگو كه چشمان خويش را از نارواها فروگيرند… .»
🌴(قرآن کریم، سورهٔ نور (۲۴)، آیهٔ ۳۰)
نارواها هرچه که ذهن ما نشان میدهد ناروا است و نمیتواند به مرکز ما بیاید.
🔟6️⃣5️⃣ ۲۰ 🔟6️⃣5️⃣
هرچه خاموشتر هستید شما، ذهنتان تیزتر است، بهتر میبینید. پس سؤال نکنید، خاموشتر بشوید، خودتان خواهید دید. شما با منذهنی سؤال کنید، یک جوابی میگیرید. یک چیزی را فهمیدید، سؤال میکنید، دوباره میفهمید، دوباره میفهمید، دوباره میفهمید، چه فایده دارد این؟ هی میفهمید فقط. درک و دید و تجربه نیست توی آن.
این دو بیت را خواندم. توجه کنید، من بیتها را هی تکرار میکنم که بین بیتها ابیاتی میخوانیم، میخواهم پیوستگی غزل حفظ بشود، برای این تکرار میکنیم.
هزار چشمهٔ شیر و شِکَر روان شد از او
شکاف کرد و به طفلانِ گاهواره رسید
هزار مسجد پر شد چو عشق گشت امام
صَلٰوةُ خَیْرُ مِنَ الْنَّوْمْ از آن مناره رسید
🌺(مولوی، دیوان شمس، غزل ۹۱۵)
صَلٰوةُ خَیْرُ مِنَ الْنَّوْمْ: نماز بهتر از خواب است.
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
بریز دیگِ حَلیماب را که کاسه رسید
گشاده هِل سرِ خُم را که دُردخواره رسید
🌺(مولوی، دیوان شمس، غزل ۹۱۵)
حَلیماب: حَلیم، هریسه که از گندم و حبوبات و گوشت درست میشود.
هِلیدن: گذاشتن
دُردخواره: شرابخوارِ قهّار
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
میگوید که این فضای گشودهشده دیگی است که آنجا غذای خوشمزهای پخته میشود که اسمش «حَلیماب» گذاشته. حَلیماب: حلیم، درست است؟ هریسه که از گندم و حبوبات و گوشت درست میشود. ولی منظورش این غذا نیست. غذایی است که داخل فضای گشودهشده خداوند میپزد. هِلیدن یعنی گذاشتن. دُردخواره یعنی شرابخوارِ قهّار.
این میگوید که اگر کسی فضا را باز کرد و یک کمی فهمید که خداوند واقعاً مستیباره است، شرابی که میدهد ما را مست میکند به خاصیتهای خودش. مثل شادیِ بیسبب، آرامشِ بیسبب، مثل عقلِ خوب، مثل هدایتِ خوب، مثل حس امنیتِ خوب، مثل قدرت زندگی نه قدرت منذهنی، قدرت این دنیایی. درست است؟
الآن میگوید آن دیگ که توی آن حلیم پخته میشود، غذای خوشمزه پخته میشود، بریز، برای اینکه الآن ما کاسه داریم. کاسه هم شما میدانید که، الآن دوباره میخوانیم، کاسهٔ ما آن «نیاز و حضور» است. «دامنِ تو آن نیاز است و حضور».
ما با این صحبتها فهمیدهایم الآن که احتیاج به منذهنی و الگوهای آن و روشهای آن و چیزهایی که در آن هست نداریم ما. پس نیاز به این جهان نداریم. ما از این، درست است که ما پول لازم داریم زندگی کنیم، نمیدانم اتومبیل لازم داریم، خانه لازم داریم، ولی با اینها لزومی ندارد ما همانیده بشویم. برای شادی و زنده بودن لزوماً نباید با اینها همانیده بشویم. بهاندازهٔ کافی از اینها میخواهیم و میتوانیم داشته باشیم، اگر با عقلِ زندگی زندگی کنیم.
پس بنابراین این حسِ بینیازی ما به جهان و نیاز به خداوند که این اسمش نیاز است نیازِ واقعی است، ما فهمیدهایم نیاز واقعیمان چیست، و حضور، فضاگشایی، عدم کردن مرکز و ادامهٔ این کار. میبینید که، میگوید که درِ خُم را نبند.
یک موقعی است خُمی هست باز میکنیم یک شرابی میخوریم یک ساعت بعد بیاییم دوباره میخوریم. میگوید نه، این خُم خداوند را دائماً باز نگه دار. برای اینکه اگر تو درست درک کرده باشی تو دُردخواره شدی، یعنی شرابخوار قهّار شدی، لحظهبهلحظه میخوری یعنی. دیگر برای چه میبندی؟!
یعنی چه؟ یعنی تندتند، پشتسرهم، لحظهبهلحظه باید فضا را باز کنی. درِ خُم را نبند یعنی منقبض نشو. «بریز دیگِ حَلیماب را که کاسه رسید»، ما الآن کاسه داریم، قبلاً نداشتیم. قبلاً لولهها بودند، از هر همانیدگی، از هر دردی، خداوند هرچه زندگی میداد یکراست میرفت بیرون تلف میشد. در رنجشهای ما، در کینههای ما، در حسادتهای ما، در ترسهای ما، در افسوسهای ما، در حسرتهای ما، در پشیمانیهای ما، در ملامتهای ما، همه تلف میشد. «لولهها بربند و پُر دارش ز خُم»، اینها همان خُم است. «گفت: غُضُّوا عَنْ هَوا أبصارکُمْ»، چشمهایتان را ببندید، از نارواها ببندید. اینها دستورالعملهای واقعاً عملی است. دامن درست کن، کاسه درست کن.
همینطور که عرض کردم کاسهٔ ما «نیاز و حضور و صدق» است. اگر حقیقتاً صادق باشیم که ما واقعاً منافق نیستیم و واقعاً میخواهیم از خداوند بگیریم این شراب را، از زندگی بگیریم و بینیاز شدیم از جهان و فضا را باز میکنیم، که دارد مصرع دوم همین را میگوید دیگر، کارمان درست است.
اگر همانیدگیها را نگه داریم، دردها را نگه داریم، اینها لولههای اتلاف انرژی هستند. «بریز دیگ حَلیماب را که کاسه رسید»، پس از آن فضای گشودهشده غذا بریز که کاسه داریم و درِ خُم را نبند که ما شرابخوارِ قهّار شدیم. لحظهبهلحظه میخواهیم با فضاگشایی از آنجا شراب بخوریم.
🔟6️⃣5️⃣ ۱۸ 🔟6️⃣5️⃣
یک معنای مقاومت این است که اتفاق مهم است و ما از اتفاقات زندگی میخواهیم. قضاوت هم در یک منِ ساختهشده از فکر که یک چیز توهمی است، مجازی است یعنی از فکر ساخته شده، ما زیاد شدن همانیدگیها را جشن میگیریم و کم شدنش را گریه میکنیم، برایش عزا میگیریم. این قضاوت ما است، خیلی کارش ساده و ابلهانه است که یک چیزی را که با آن همانیده هستیم زیاد میشود خوشی به ما دست میدهد، کم میشود ناخوشی دست میدهد.
پس همینطور که میبینید، یک منذهنی به این ترتیب بهوجود میآید که این منذهنی زندگی را میگیرد به مانع تبدیل میکند، به مسئله تبدیل میکند و به دشمن تبدیل میکند و به این ترتیب افسانهٔ منذهنی بهوجود میآید. ما داخل ذهن همانیده در افسانه زندگی میکنیم، در توهم زندگی میکنیم.
این شکل هم [شکل۱۰ (حقیقت وجودی انسان)] نشان میدهد که وقتی فضا را باز میکنیم مرکز عدم میشود، داریم درواقع عذرخواهی میکنیم. همین الآن هم داریم عذرخواهی میکنیم که ما فرض کن که منذهنی را ساقی خودمان میدانستیم، این غلط بوده، خدایا عذر میخواهم. الآن من از زمان گذشته و آینده و زمان مجازی برگشتم به این لحظه و صبر دارم و شکر دارم و پرهیز میکنم از آوردن چیزها به مرکزم.
اخیراً گفتیم پرهیز یعنی استفاده نکردن از ابزارهای منذهنی، از جمله سببسازی منذهنی، از جمله از حادثها بهعنوان مایه استفاده کردن، پایه استفاده کردن برای سببسازی، برای استدلال، از چیزهای ذهنی استفاده نکنیم.
ما به مقتضای منذهنی عمل نمیکنیم، بلکه به مقتضای فضای گشودهشده عمل میکنیم. درست است؟ بعد متوجه میشویم که با پذیرش اتفاق این لحظه ما شروع میکنیم و یواشیواش شادی بیسبب از اعماق وجود ما میجوشد میآید بالا و دست میزنیم به آفرینندگی یا صنع، آن مستطیل نشان میدهد. بله، خواستم این را هم نشان بدهم.
پس میبینید که شما اگر الآن فکر کنید که، اینجا [شکل ۹(افسانه منذهنی)] خواب است، اینجا [شکل۱۰ (حقیقت وجودی انسان)] فضا را باز کردید، نماز است، یا آوردن عدم به مرکز، معادلِ آوردن خداوند به مرکز است، یعنی یکی شدن با او، ولو کم. درست است؟
و این کار سبب خواهد شد که یواشیواش شادی اصیل زندگی از مرکز شما بجوشد بیاید بالا، شما یواشیواش به آفرینندگی دست بزنید و پذیرش اتفاق این لحظه همیشه وجود دارد. چرا؟ شما اتفاق مهم نیست، بلکه فضاگشایی و اطرافش مهم است، فضای اطراف اتفاق مهم است که ما از آن جنس هستیم.
و هرچه فضا گشودهتر میشود ما ناظرتر میشویم به اوضاع و احوال خودمان، چون بهتر میبینیم فکرها را، خاموشتر میشویم. این حالت افسانهٔ منذهنی [شکل ۹(افسانه منذهنی)] و در هپروت بودن از بین میرود، یواشیواش ما بیدار میشویم. بیداری بهتر از خواب است. بیدار شدن به مرکز عدم بهتر از خواب، خواب همانیدگیها است. معنی این چیزها بود. میگوید:
ابلهان تعظیمِ مسجد میکنند
در خرابی اهلِ دل جِدّ میکنند
📚(مولوی، مثنوی، دفتر دوم، بیت ۳۱۰۹)
آن مجاز است، این حقیقت ای خَران
نیست مسجد جُز درونِ سَروران
📚(مولوی، مثنوی، دفتر دوم، بیت ۳۱۱۰)
مسجدی کآن اندرونِ اولیاست
سجدهگاهِ جمله است، آنجا خداست
📚(مولوی، مثنوی، دفتر دوم، بیت ۳۱۱۱)
کآن: که آن (که + آن)
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
ابلهان یعنی منهای ذهنی، همان بیچارگان، تعظیم گِل و آب و سنگ و اینها را میکنند، تعظیم یک ساختمان را میکنند. بنابراین فکر میکنند مسجد یعنی یک جایی است که باید برویم، مکان است. مسجد کجاست؟ میگوید درونِ خود شما است اگر فضا را باز کنی، وگرنه مسجد درونِ اولیا است. بنابراین میآیند در خرابی اهلِ دل جدیّت میکنند.
دارد میگوید آن چیزی که با ذهنت فکر میکنی مسجد است، آن مَجاز است. و این فضای گشودهشده حقیقت است، ای منذهنیِ خر. تو بدان مسجد جز درون سَروران، سروران یعنی انسانهایی که به زندگی زنده شدهاند، مرکزشان را خالی کردهاند. و مسجدی که آن درون اولیا است، پس درون اولیا مسجد است چون هیچ همانیدگی نیست، آنجا سجدهگاه همه است، چرا؟ آنجا خدا است. شما هم اگر فضا را باز کنید، درون شما پر از خدا میشود که بیت همین را میگفت دیگر:
🔟6️⃣5️⃣ ۱۶ 🔟6️⃣5️⃣
هزار چشمهٔ شیر و شِکَر روان شد از او
شکاف کرد و به طفلانِ گاهواره رسید
هزار مسجد پر شد چو عشق گشت امام
صَلٰوةُ خَیْرُ مِنَ الْنَّوْمْ از آن مناره رسید
🌺(مولوی، دیوان شمس، غزل ۹۱۵)
صَلٰوةُ خَیْرُ مِنَ الْنَّوْمْ: نماز بهتر از خواب است.
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
بیتها را تکرار میکنم تا معنا بهتر مشخص بشود. همینطور که دیدید، با فضاگشایی درواقع عصای موسی بهدست میآید. این معجزهٔ موسی بود که عصایش را به سنگ زد و سنگ شکافته شد. و در مورد ما هم اینطوری است که اگر شما فضا را باز کنید، آن نوری که بهدست میآید، همان عصای موسی است، اگر به سنگتان بزنید، سنگِ خاره، همین دلِ سفتتان بزنید، آن شکاف برمیدارد و «هزار چشمهٔ شیر و شِکَر» از آن روان میشود. و قبلاً اشخاصی زدهاند مثل مولانا، عصایشان را زدهاند به دلِ مثل سنگشان و میبینید که چشمهٔ شیر و شِکَر به صورتهای مختلف روان شده، ما داریم میخوانیم و تغذیه میشویم. بله؟ وقتی این سنگ شکاف میکند.
و علیالاصول این پیغام باید بتواند به انسانها در هر سنی اثر بکند. و به این ترتیب هزار مسجد، میدانید مسجد، فضای گشودهشده مسجدِ ما است که بهقول مولانا خرّوب در آن روییده و خرّوب مسجد را خراب میکند. خرّوب همین منذهنی است، یعنی بسیار خرابکننده در اینجا.
«هزار مسجد پُر شد چو عشق گشت امام». تا حالا امامِ ما که پشتش نماز میخواندیم، منذهنی بوده و ابلیس بوده، حالا که فضا گشوده شد، مسجد ما پُر شد. مسجد میتواند فردی باشد. «پُر شد» یعنی پر از نور شد. ولی افراد در این مسجد، در این هشیاری، جمع میشوند. پس میتوانند تعداد گروههای مختلف که به این نور زنده میشوند، در یک فضا با همدیگر مراوده کنند، جمع بشوند، آن هم مسجد بزرگتری است که آدمها جمع میشوند. پس چندین جور معنی دارد؛ یکی مسجد شما پُر شد وقتی که فضا را باز کردید و عشق یا خداوند، امام شما شد.
«صَلٰوةُ خَیْرُ مِنَ الْنَّوْمْ» یعنی نماز بهتر از خواب است. «از آن مَناره رسید»، همینطور که عرض کردم تلفظِ درست این مَناره است، ولی در فارسی مِناره هم میگویند. حالا مَناره یا مِناره، جسمِ انسانی است والا، انسانی است که به حضور زنده است، جسمش مِناره است، برای اینکه مِناره همان گُلدسته است که در آنجا اذانگو میرود آن بالا اذان میگوید و در این گفتوگو نمادِ انسانی است که جسمش محلِ بیانِ زندگی است. در جسمش خداوند به خودش زنده شده، پس جسمش الآن مفید است.
«ما کمان و تیراَندازش خداست» یعنی جسمش فقط محل بیان است، زندگی است. جسمش طوری نیست که «من» درست کند و بیاید بالا بگوید من به مختار مطلق اعتراض میکنم. این کسی است که هیچ اعتراضی ندارد، مقاومت و قضاوت صفر شده، منذهنیاش صفر شده، بنابراین چنین شخصی را جسمش را مِناره مینامد.
برای اینکه در مِناره هم دائماً میدانید که «الله اکبر» گفته میشود، یعنی تو هرچه باشی، خداوند از تو بزرگتر است. پس دائماً شما بزرگتر میشوید. منظور از مِناره یعنی دائماً بزرگتر میشوید، وسیعتر میشوید، وسیعتر میشوید، بههیچوجه منقبض نمیشوید شما، کوچکتر میشوید.
پس دارد میگوید که نماز که درواقع نمادِ پیوستگی به خداوند است، این یکی شدن با خداوند بهتر از خواب در ذهن است. نماز بهتر از خواب است، نه اینکه خواب، بخوابیم، شب بخوابیم، نه، آن را نمیگوید. میگوید بلند شدن و یکی شدن با خداوند بهتر از خوابیدن در ذهن است. این را بفهم. درست است؟
شما نمیخواهید از شما هزار چشمهٔ شیر و شِکَر روان بشود و هم خودتان استفاده کنید، هم همهٔ مخلوقاتِ دنیا و مرکزتان پر از نورِ خداوند بشود؛ نمیخواهید شما! پاک کنید خرّوبها را از ذهنتان. خرّوب درواقع همین خوشهٔ منذهنی است. شما یواشیواش این را کَندید، انداختید دور. بنابراین الآن مسجدتان دارد گسترده میشود و پُرِ نور دارد میشود، و ما همه واردِ فضای گشودهشدهای میشویم که عاشقان در آنجا هستند.
شما، شما اگر از ذهنتان خارج بشوید، بروید به فضای گشودهشدهٔ درونتان، آن فضای گشودهشده در همه یکی است، در عاشقان یکی است. فضای گشودهشده برای شما، مولانا، پیغمبران، اولیا، همه، یکی است. همه آنجا زندگی میکنند، نه در این جهانِ ذهن.
پس یک جهانِ ذهن است، همانیده، این فهمیدیم که محلِ درد است، ما نباید اینجا زندگی کنیم. درست است که در این جهان زندگی میکنیم، جسم داریم، نمیدانم باید کار کنیم، باید پول دربیاوریم، باید پول ما هم در بانک باشد، اشکالی ندارد، ولی این پولِ بانک نباید مرکز ما بیاید. چیزهایی که با ذهن ما میبینیم، نباید بیاید مرکزمان. پس مرکزمان باید توانایی گسترش پیدا کند، منقبض نشود. شما یادتان است:
🔟6️⃣5️⃣ ۱۴ 🔟6️⃣5️⃣
فایل صوتی بخش دوم برنامه شماره ۱۰۶۵
Читать полностью…
فایل PDF متن کامل پیغامهای تلفنی برنامه ۳-۱۰۶۳ (روز جمعه)
Читать полностью…
فایل PDF متن کامل برنامه ۱۰۶۳ با لینک ابیات و آیات به «فایل اصلی تصویری» در سایت گنج حضور
WWW.PARVIZSHAHBAZI.COM
فایل PDF متن کامل پیغامهای تلفنی برنامه ۲-۱۰۶۳ (روز سهشنبه)
(مخصوص چاپ سیاه و سفید)
فایل WORD متن کامل پیغامهای تلفنی برنامه ۲-۱۰۶۳ (روز سهشنبه)
Читать полностью…