گنج حضور متن کامل برنامه‌ها - Ganje Hozour

15 October 2026 03:20

دل محیط ا‌‌‌‌ست اندرین خِطّهٔ وجود
زر همی‌‌افشانَد از احسان و جود
📚(مولوی، مثنوی، دفتر سوم، بیت ۲۲۷۲)
‌
خِطّه: سرزمین
جود: بخشش
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
 
از سلامِ حق، سلامت‌ها نثار
می‌کند بر اهلِ عالَم اختیار
📚(مولوی، مثنوی، دفتر سوم، بیت ۲۲۷۳)
 
نثار: بخشش
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
 
هر که را دامن درست است و مُعَدّ
آن نثارِ دل بدآن کس می‌رسد
📚(مولوی، مثنوی، دفتر سوم، بیت ۲۲۷۴)
 
مُعَدّ: آماده‌شده، شمرده‌شده
نثار: بخشش
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
 
«مُعَدّ» یعنی آماده‌شده. توجه می‌کنید؟ گفتیم ما داریم به بی‌نهایت و ابدیت خداوند زنده می‌شویم، یعنی این فضا باز می‌شود و می‌شود دل ما. پس این فضا این‌قدر باز می‌شود که محیط می‌شود، همه‌چیز را در آغوش می‌گیرد، تمام وجود را. و البته وجود من را هم دربرمی‌گیرد. یعنی این دل باز می‌شود بدنتان را، آن چهار بُعدی که گفتیم باید ورزش کند، دربرمی‌گیرد، و آن‌ موقع است که شما دارید می‌گویید «صلوات بر تو آرَم که فزوده باد قُربت» یادتان است؟ «که به قُربِ کُلّ گردد همه جزوها مُقَرَّب»، وقتی که دلتان محیط می‌شود بر جسمتان و به چهار بُعدتان.
 
صلوات بر تو آرَم که فزوده باد قُربت
که به قُربِ کُلّ گردد همه جزوها مُقَرَّب
🌺(مولوی، دیوان شمس، غزل ۳۰۱)
 
قُرب: نزدیکی، نزدیک شدن، منزلت
مُقَرَّب: نزدیک‌شده، آن‌ که به کسی نزدیک شده و نزد او قرب و منزلت پیدا کرده.
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
 
«دل محیط است اندرین خِطّهٔ وجود»، و دائماً آن «زر»ی که در غزل خواندیم، می‌گوید «بیچاره کسی که زر ندارد»، زر همین برکتی که از زندگی می‌گیرد، می‌افشاند به کائنات، به همهٔ عالَم وجود، از جمله به خودش هم. «زر همی‌افشانَد از احسان و جودِ» خداوند.
 
«از سلامِ حق»، یعنی وقتی فضاگشایی می‌کنید سلام می‌کنید به خداوند و او هم سلام می‌کند به شما. و سلامتی‌ها را و چیزهای خوب را از او می‌گیرد، اختیار می‌کند، به اهل عالم می‌دهد. و هر کسی را که دامنش درست است و آماده است، که الآن می‌گوید دامن همین «نیازِ حضور» است، آن نثارِ دلِ این انسان، انسانی که دلش باز شده، به آن کس می‌رسد.
پس شما ببینید که واقعاً اولاً دل شما محیط شده بر وجودتان، باز شده، باید باز بشود. درست است؟ الآن می‌گوید:
 
دامنِ تو آن نیاز است و حضور
هین منه در دامن آن سنگِ فُجور
📚(مولوی، مثنوی، دفتر سوم، بیت ۲۲۷۵)
 
فُجور: تبهکاری، گناه کردن
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
 
تا ندرَّد دامنت ز آن سنگ‌ها
تا بدانی نقد را از رنگ‌ها
📚(مولوی، مثنوی، دفتر سوم، بیت ۲۲۷۶)
 
سنگ پُر کردی تو دامن از جهان
هم ز سنگِ سیم و زر چون کودکان
📚(مولوی، مثنوی، دفتر سوم، بیت ۲۲۷۷)
 
فجور: تبهکاری، گناه کردن، فِسق و فجور. حالا دامن ما چیست؟ توجه کنید چه می‌گوید، ما راجع‌به دعا صحبت می‌کنیم، شما لازم نیست به زبان دعا کنید، فضا را باز کنید زندگی در مرکز شما می‌آید و بگذارید آن دعا کند.
 
و می‌گوید وقتی فضا باز می‌کند، زندگی می‌آید مرکز ما، این همهٔ وجود ما را در آغوش می‌گیرد و از آن‌ور چیزهای خوب و سلامتی را می‌گیرد و به ما نثار می‌کند. و هر کسی هم که دامنش درست است، الآن دامن درست را تعریف می‌کند که می‌گوید «نیازِ حضور» است، او جمع می‌کند.
 
دامن انسان هم نیاز به خداوند است. نیاز به خداوند، یعنی بی‌نیازی از این همانیدگی‌ها. هر موقع از شیر شیطان خودتان را باز کردید، یعنی بی‌نیاز شدید از همانیدگی‌ها. نه که ما این‌ها را نداشته باشیم، نه که پول نداشته باشیم خانه نداشته باشیم، این‌ها نباید در مرکز ما باشند. دامن تو این است که ما نیاز را از این همانیدگی‌ها ببُریم و برگردانیم به خود زندگی و حضور ما با فضاگشایی.
 
حالا می‌گوید به این دامن، تو سنگ‌های همانیدگی را نگذار. «هین منه در دامن آن سنگِ فُجور» تا دامنت ندرَّد از این سنگ‌ها، از همانیدگی‌ها و دردها. «تا بدانی نقد»، در این لحظه زندگی چیست و «رنگ» یعنی همانیدگی چیست. اما بیشتر مردم پر کردند دامنشان را از چیزهای این‌جهانی، همانیدگی‌ها، که درواقع سنگ‌های سیم و زرِ ذهنی است، مانند کودکان. یعنی این پول من است، این مقام من است، این سواد من است، این زیبایی من است، این‌ها سیم و زرهای ذهنی هستند.
 
🔟6️⃣6️⃣ ۲۳ 🔟6️⃣6️⃣

گنج حضور متن کامل برنامه‌ها - Ganje Hozour

15 October 2026 03:19

برگردید به چهار بُعدِ مادی‌تان، یک کاری کنید چهار بُعد مادی برای شما مسئله ایجاد نکند، مشکل ایجاد نکند، مریض نشود که هر روز باید برویم دکتر، نمی‌دانم دوا بخورید، خب هر دارویی می‌دانید آثار خودش را دارد. و گفتیم در هر چهار بُعد ما ورزش کنیم که این [اشاره به بدن] که قرار است ما را به‌اصطلاح ساپورت (پشتیبانی، حمایت :support) کند، حمایت کند، دردسر نشود. از اول که این مریض نبوده که، از بس استرس دادیم، سم دادیم، چیزهای بد به آن دادیم، مریض شده.
 
و برای درست کردن این هم می‌بینید باز هم این بیت می‌تواند وارد باشد، که من فضا را باز می‌کنم زندگی به من کمک کند. بله از بیرون کمک می‌گیرم، ولیکن دست خدای باید با فضاگشایی به من کمک کند.
 
پس ما می‌بینیم از [شکل ۹(افسانه من‌ذهنی)] افسانهٔ من‌ذهنی باید بپریم بیرون، این حرف‌هایش ژاژ است پشت‌سرهم، مشکلات ایجاد می‌کند. پس [شکل‌۱۰ (حقیقت وجودی انسان)] تسهیل کنیم راه فضاگشایی را که مرکز ما عدم بشود و مشکلاتی که من‌ذهنی ایجاد کرده را دست خدای از زندگی ما بردارد. درست است؟
 
ای لِقایِ تو جوابِ هر سؤال
مشکل از تو حل شود بی‌‌ قیل و قال
📚(مولوی، مثنوی، دفتر اول، بیت ۹۷)
 
لِقا: دیدارِ خداوند
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
 
ببینید دارد می‌گوید که ای دیدار تو، ای خداوند که دیدار تو جواب همهٔ سؤالات من است، مشکل ما بدون حرف‌های من‌ذهنی به‌وسیلهٔ تو حل می‌شود. یاد بگیرید هر روز تکرار کنید، بیت خوبی است. و این بیت‌ها:
 
هر‌کجا تابم ز مِشکاتِ دَمی
حل شد آن‌جا مشکلات عالَمی
📚(مولوی، مثنوی، دفتر اول، بیت ۱۹۴۱)
 
مِشکات: چراغدان
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
 
ظلمتی را کآفتابش بر‌نداشت
از دَمِ ما گردد آن ظلمت چو چاشْت
📚(مولوی، مثنوی، دفتر اول، بیت ۱۹۴۲)
 
چاشْت: هنگام روز و نیم‌روز
➖➖➖➖➖➖➖➖➖
‌
هر کجا مِشکاتِ دَمی، مشکات یعنی چراغدان. چاشْت: هنگام روز و نیم‌روز. درواقع این بدن مِشکات است. اگر آن چراغ روشن بشود، چراغ حضور ما، با هشیاریِ نظر ببینیم، مشکلات من حل خواهد شد. در هر کسی از مِشکاتش من به‌صورت شمع روشن بشوم بتابم، از زبان خداوند است، مشکلات آن عالَم حل می‌شود. آن شخص یک عالَم است، یک جهان است برای خودش.
 
و این ظلمت را آفتاب نمی‌تواند بردارد. این تاریکی و جهل من‌ذهنی را آفتاب که سبب فکر می‌شود نمی‌تواند بردارد. اما از دَم ما، از زبان زندگی است، آن ظلمت، آن تاریکی و جهلِ من‌ذهنی مانند روز روشن می‌شود. خیلی خوب است. بله این بیت را داشتیم:
 
آن‌ها که ز ما خبر ندارند
گویند دعا اثر ندارد
🌺(مولوی، دیوان شمس، غزل ۶۹۶)
 
کسانی که من‌ذهنی دارند، مرکزشان جسم است، مرکز را عدم نکردند، از ما خبر ندارند و دعا زیاد کرده‌اند و دعایشان اثر ندارد. بنابراین می‌گویند ما هرچه دعا کردیم، از خدا خواستیم، هیچ‌کدام را به ما نداده. راجع‌به دعا ابیاتی می‌خوانم.
 
در این‌جا دو‌تا قسمت را توضیح می‌دهم که بسیار مهم است، اگر شما توجه کنید کلی فکرهای خرافاتیِ ما می‌تواند به‌وسیلهٔ مولانا درست بشود. راجع‌به دعا، یکی راجع‌به دعا است، یکی راجع‌به شکسته شدن. دعا و شکسته شدن. پس ابیاتی را راجع‌به دعا می‌خوانم.
 
از خدا غیرِ خدا را خواستن
ظنِّ افزونی‌ست و، کُلّی کاستن
📚(مولوی، مثنوی، دفتر پنجم، بیت ۷۷۳)
 
با من‌ذهنی شما دعا کرده‌اید، از خداوند خودش را نخواسته‌اید، بلکه چیزهایی که با آن همانیده بودید خواسته‌اید، چیزهای این‌جهانی را خواسته‌اید. درست است؟ و به شما نداده. برای این‌که این‌ها دعای من‌ذهنی بوده، برای اضافه کردن بوده، یعنی فکرِ افزون‌طلبی بوده و درنتیجه قطع شدن از خداوند بوده.
 
ما می‌گوییم خدایا خانهٔ من را بزرگ کن، بچه‌ام از کنکور قبول بشود، نمی‌دانم همسرم مهربان‌تر بشود، پولم زیادتر بشود، به فلان مقام برسم، این‌ها دعاهای ما بوده. بعضی‌ها هم نفرین بوده که به ما برگشته؛ خدایا دشمنانمان را ذلیل کن، عیناً رفته برگشته به ما، ما ذلیل شدیم. یعنی نفرین را دعا حساب کردیم. درست است؟
 
از خداوند غیر از خدا را نباید بخواهیم. و اگر از خداوند خودش را بخواهید باید فضاگشایی کنید، و آن چیزها را که اگر بخواهید می‌شوید من‌ذهنی، آن چیزها را نخواهید. وقتی عقلش را به شما داد به‌وسیلهٔ قانون جبران همهٔ آن‌ها را می‌توانید به‌دست بیاورید. پول را می‌توانید به‌دست بیاورید، مقام را می‌توانید به‌دست بیاورید، اگر فضا باز شد روابطتان درست می‌شود، بچه‌تان به‌وسیلهٔ قانون جبران و سعی کردن و شب‌ها نخوابیدن و درس خواندن قبول می‌شود. تازه فضا باز می‌شود می‌فهمید قانون جبران چیست، شکر چیست، قدردانی چیست، چیز خوب چیست، شادی با خوشیِ من‌ذهنی چه فرق دارد.

🔟6️⃣6️⃣ ۲۱ 🔟6️⃣6️⃣

گنج حضور متن کامل برنامه‌ها - Ganje Hozour

15 October 2026 03:17

کسی که امروز گفتم اگر تعهد ندارد، مداومت ندارد، مداومتش هماهنگی ندارد، شما نمی‌توانید یک روز این کار را بکنید، فردا درست عکس آن کار را انجام بدهید، دارید زحمات خودتان را از بین می‌برید. باید کار امروزتان با کار دیروزتان هماهنگ باشد، یعنی تقویت کند کار دیروز را. این را می‌گوییم هماهنگی، برای همین می‌گوییم، واژهٔ انگلیسی‌اش کانسیستِنسی (هماهنگی :Consistency) است. کانسیستِنسی، یعنی هم مداومت، هم این کار کارِ قبلی را قوّت می‌بخشد، امتداد آن است، هماهنگ با آن است، ضدّ آن نیست. درست است؟ دیگر واضح است.
 
آن قصّه خیلی جالب بود آن‌هایی که نبودند، می‌گوید که یک کسی می‌رود می‌بیند که آن‌جا یک قرآنی است توی طاقچه، یک کوری هم این‌جا است. بعد هی تعجب می‌کند که این قرآن را گذاشته آن‌جا، این هم که کور است، برای چه گذاشته‌اند آن‌جا؟ خلاصه کنجکاو می‌شود، یک شبی می‌بیند که اِ این قرآن را باز کرده می‌خواند و تعجب می‌کند این چشم را از کجا آورده؟! این تمثیل یعنی چه؟ یعنی شما الآن چشمتان چشم‌ من‌ذهنی است، چشم عدم نیست.
 
هر موقع واقعاً خواستید این درون خودتان را مثل یک کتاب مقدس است، مثل قرآن است، بخوانید، من به شما چشم می‌دهم، چشمتان را باز می‌کنم. بنابراین آن مرد می‌آید می‌پرسد که چه شده که شما کور هستی، چه‌جوری این قرآن را می‌خوانی؟ می‌گوید که به من گفته که هر موقع خواستی بخوانی من چشمت را به تو می‌دهم.
 
خداوند هم به شما گفته هر موقع خواستی آن کتاب اصلی‌ات را، نه ذهنت را، آن فضای گشوده‌شده را بخوانی، حواست به خودت باشد من چشم عدم را به شما می‌دهم. پس بنابراین مشکل این است که ما هیچ موقع نمی‌خواهیم درون خودمان را بخوانیم، همه‌اش می‌خواهیم من‌ذهنی‌مان را که دیگران شرطی کرده‌اند، دیگران چیزها را به ما یاد داده‌اند، آن‌ها را بخوانیم. این خوب نیست.
 
هر زمان که قصدِ خواندن باشدت
یا ز مُصحَف‌ها قِرائت بایدت
📚(مولوی، مثنوی، دفتر سوم، بیت ۱۸۶۷)
 
مُصحَف: قرآن
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
 
من در آن دَم وادَهَم چشمِ تو را
تا فرو‌خوانی، مُعَظَّم جوهرا
📚(مولوی، مثنوی، دفتر سوم، بیت ۱۸۶۸)
 
هر موقع تو قصدِ خواندن داشته باشی، که شما واقعاً بگویید من متعهد هستم؟ من مداومت دارم؟ من جدی گرفتم این موضوع را؟ من می‌دانم منظور از آمدن من به این جهان چه بوده باید به بی‌نهایت و ابدیت او زنده بشوم؟ من باید کتاب درونم را بخوانم، من باید صنع داشته باشم، نباید تقلید کنم، نباید حرف‌هایی که از این و آن یاد گرفتم هی تکرار کنم، نباید حرف‌های من‌ذهنی‌ام را بزنم، باید قرآن درونم را بخوانم. این قرآنِ درون، نه آن قرآن کتاب است، آن را نمی‌گوید. هر کسی در درونش یک قرآن دارد باید آن را بخواند.
 
«هر زمان که قصدِ خواندن باشدت»، یا از قرآن‌ها «قِرائت بایدت». «مُصحَف‌ها» یعنی قرآن خودت یا قرآن دیگران را. «من در آن دَم وادَهَم» یعنی باز می‌دهم چشم تو را، چشم تو را باز می‌کنم، تا دوباره بخوانی «مُعَظَّم جوهرا»، یعنی آن جوهر مُعَظَّم را بخوانی. آن جوهرِ، جوهر هم می‌دانید که یعنی جوهرِ اصلی ما، اَلَست ما.
 
ننگرم کس را وگر هم بنگرم
او بهانه باشد و، تو مَنْظَرم
📚(مولوی، مثنوی، دفتر سوم، بیت ۱۳۵۹)
 
مَنْظَر: جای نگریستن و نظر انداختن
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
 
امروز چند بار خواندم. پس ما به خداوند می‌گوییم که من کسی را نگاه نمی‌کنم، کسی یعنی آن چیزی را که ذهنم نشان می‌دهد. و اگر نگاه کنم بهانه‌ای است که فضا را باز کنم در اطراف آن و تو را ببینم، تو باشی مَنْظَرم.
 
اَمرِ غُضُّوا غَضَّةً أبصارَکُمْ
هم شنیدی، راست ننهادی تو سُم
📚(مولوی، مثنوی، دفتر سوم، بیت ۲۱۰۱)
‌
 «با این‌که این فرمانِ خدا را شنیدی که «چشمانِ خود را از نارواها فروبندید.» ولی باز درست گام برنداشتی.»
 
این فرمان، می‌بینید می‌گوید «امر»، این فرمان خداوند است. مولانا هم آورده به‌عنوان فرمان خداوند. می‌گوید که شما چشمتان را از نارواها ببندید. تمام آن چیزهایی که ذهن نشان می‌دهد ناروا است و نباید به مرکز ما بیاید. توجه ما را کاملاً نباید جذب کند.
 
اَمرِ غُضُّوا غَضَّةً أبصارَکُمْ
هم شنیدی، راست ننهادی تو سُم
📚(مولوی، مثنوی، دفتر سوم، بیت ۲۱۰۱)
 
یعنی این فرمانِ چشم‌هایتان را از نارواها ببندید را شنیدی، اما تو قدمت را درست نگذاشتی، خودت را درست نکردی. قدم را درست برداشتن یعنی فضاگشایی و توجه نکردن به چیزی که ممکن است بیاید به مرکز ما. درست است؟
 
«قُلْ لِلْمُؤْمِنِينَ يَغُضُّوا مِنْ أَبْصَارِهِمْ … .»
 «به مردان مؤمن بگو كه چشمان خويش را از نارواها فروگيرند... .»
🌴(قرآن کریم، سورهٔ نور (۲۴)، آیهٔ ۳۰)
 
«به مردانِ مؤمن بگو»، یعنی مردان و زنان مؤمن بگو، «که چشمان خویش را از نارواها فروگیرند». آیهٔ قرآن است و مرتب مولانا به آن رِفرانس  (ارجاع :Reference) می‌دهد.
 
🔟6️⃣6️⃣ ۱۹ 🔟6️⃣6️⃣

گنج حضور متن کامل برنامه‌ها - Ganje Hozour

15 October 2026 03:16

در دوازده‌سالگی باید می‌فهمیدیم که این همانیدگی‌ها برگ نیستند تا شاخِ جانِ اصلی ما وارد بهار بشود و ما به‌عنوانِ منِ اصلی با صُنع، با خردِ کل بزرگ بشویم.
 
شما دیده‌اید که همین‌طور که در برنامهٔ ۱۰۶۵ خواندیم، می‌گفت که تو یک نگاهی به خودت بکن، ببین که تو از سنگی به گوهری می‌روی؟ یا از گوهری به سنگی می‌روی؟ روزبه‌روز شما عقب‌عقب می‌رَوی؟! و ما عقب‌عقب رفته‌ایم، پس‌رفته‌ایم.
 
شما به خودتان نگاه کنید، بگویید که من در بیست‌سالگی خوشحال‌تر بودم یا در پنجاه‌سالگی؟ خواهید دید بیست‌سالگی بابا می‌گفتیم می‌خندیدیم، با بچه‌ها می‌رفتیم، نمی‌دانم کوه می‌رفتیم، همه‌اش می‌خندیدیم، شوخی می‌کردیم، الآن جدی شدیم، هرچه می‌گویند ما بدمان می‌آید، ما شدیم یک چیز، کوزهٔ زهر. نه، ما عقب رفتیم. خب الآن می‌فهمیم چرا عقب رفتیم، برای این‌که از دوازده‌سالگی به بعد جان اصلی ما در برگ‌ریز و خزان رفته، برای این‌که همانیدگی‌ها را برگ دانستیم.
 
امرِ حق بشْنو که گفته‌ست: اُنْظُروا
سویِ این آثارِ رحمت آر رو
📚(مولوی، مثنوی، دفتر چهارم، بیت ۱۳۶۱)
 
آر رو: رو[ی] آر.
اُنْظُروا: نگاه کنید، نظاره کنید.
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
 
می‌گوید امر خداوند را بشنو که گفته ناظر باشید، نگاه کنید، نظاره کنید. خب شما هم نظاره کنید ببینید که وقتی فضا را باز می‌کنید، واقعاً زندگیِ آسان می‌تواند نصیب ما بشود، ما می‌توانیم بدون درد، بدون انقباض، بدون استرس، بدون نگرانی از آینده، بدون افسوس گذشته زندگی کنیم، به‌شرط این‌که ما فضا را باز کنیم و آثارِ رحمتِ می‌گوید این‌جا خداوند را در بدنتان، انعکاسش در بیرون، در روابطتان با مردم و با خودتان ببینید.
 
شما مخصوصاً با خودتان می‌بینید اِ از چند وقت پیش شما دارید خودتان را دوست دارید، حاضر هستید تنها باشید، به خودتان خدمت می‌کنید، همین‌طور که امروز گفتم ورزش می‌کنید، استرس نمی‌دهید، چیزهای بد نگاه نمی‌کنید یا نمی‌شنوید، بعضی مجالس نمی‌روید، روی خودتان دارید کار می‌کنید، روزبه‌روز دارید بهتر می‌شوید، حواستان به خودتان است، روابطتان را با دیگران خراب نمی‌کنید. وقتی من‌ذهنی می‌آید بالا شما می‌بینید، «اُنْظُروا» ناظرش هستید، می‌گویید بنشین، پرهیز می‌کنید، هر چیزی که به شما ضرر می‌زند از آن پرهیز می‌کنید. درست است؟
 
حالا «آثارِ رحمت» را ببینید. شما فضا را باز کنید، زر از آن‌ور بگیرید، شما باید آثار رحمت را در بیرون و درون ببینید که درونتان روزبه‌روز شادتر می‌شود، انعکاسش در بیرون چیز جالبی می‌شود.
 
شما می‌دانید که آبادانی از درون به بیرون است. این همان «جَف‌َّالْقَلَم» است. هر لحظه خداوند دارد زندگی ما را در بیرون و درون می‌نویسد. اگر شما فضا را باز می‌کنید و او در مرکز شما است، زندگی‌تان روزبه‌روز بهتر می‌شود، رابطه‌تان با خودتان. شما روزی، الآن هم اگر نمی‌کنید، خواهید دید که خودتان را دوست دارید، حاضر هستید با خودتان تنها بمانید، حاضر هستید به خودتان خدمت کنید، به خودتان ظلم نمی‌کنید.
 
می‌گویید آقا مگر من به خودم ظلم می‌کنم؟ دیگران می‌کنند. نه! تو وقتی می‌روی به گذشته و خودت را ملامت می‌کنی و حس پشیمانی می‌کنی و ضربه به خودت می‌زنی و آن درد را دوباره تجربه می‌کنی، داری به خودت ظلم می‌کنی. وقتی از آینده می‌ترسی، به خودت ظلم می‌کنی، بدی می‌کنی، تخریب می‌کنی خودت را. روزبه‌روز خواهی دید که تخریب تمام می‌شود، شما خودتان را دیگر تخریب نمی‌کنید. خودتان را تخریب نکنید، دیگران را هم نمی‌کنید.
 
شما می‌بینید که می‌گویید در یک زمینهٔ «خُلقِ حَسَن»، اخلاق خوب، من دارم خدمت می‌کنم. اگر به کسی توانستم خوبی بکنم، یک کمکی بکنم، می‌کنم، وگرنه صدمه نمی‌زنم، صدمه نمی‌زنم من، بدیِ کسی را نمی‌خواهم. و این نصب می‌شود در شما و شما اتوماتیک این کار را می‌کنید؛ میل به خدمت با خُلق حسن دارید. «کارْ خدمت دارد و خُلقِ حَسَن». درست است؟ این بیت را خواندیم:
 
بی‌برگان را دهیم برگی
زان برگ که شاخِ تر ندارد
🌺(مولوی، دیوان شمس، غزل ۶۹۶)
 
آن‌ها که ز ما خبر ندارند
گویند دعا اثر ندارد
🌺(مولوی، دیوان شمس، غزل ۶۹۶)
 
خب چه کسی از ما خبر ندارد؟ این از زبان زندگی است، خداوند است، کسی که مرکزش را عدم نکرده، مرکزش جسم است. کسی که من را نیاورده مرکزش تا برایش دعا کنم، زندگی‌اش را درست کنم، من بخواهم، من‌ذهنی‌اش نخواهد، می‌گویند دعا اثر ندارد. دعا اثر دارد، منتها شرایط دارد. شرایطش این است که تو حضور داشته باشی. برای حضور باید فضا را باز کنی مرکزت عدم بشود.
 
🔟6️⃣6️⃣ ۱۷ 🔟6️⃣6️⃣

گنج حضور متن کامل برنامه‌ها - Ganje Hozour

15 October 2026 03:14

پس این بیت را خواندیم:
 
می‌گوید دستِ جام‌بخشش
ما بدْهیمش اگر ندارد
🌺(مولوی، دیوان شمس، غزل ۶۹۶)
 
دستِ جام‌بخشِ زندگی به ما می‌گوید که اگر نداری چنین مِی‌ای را، چنین زَری را، من به تو می‌دهم. منتها ما حواسمان به رَغیف است. به این دو بیت توجه کنید:
 
چون ببندی شهوتش را از رَغیف
سرکُنَد آن شهوت از عقلِ شریف
📚(مولوی، مثنوی، دفتر ششم، بیت ۱۱۲۳)
 
رَغیف: قرص نان
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
 
همچو شاخی که بِبُرّی از درخت
سرکُنَد قوّت ز شاخِ نیکبخت
📚(مولوی، مثنوی، دفتر ششم، بیت ۱۱۲۴)
 
رَغیف یعنی قرصِ نان. پس بنابراین اگر ما عشقمان را به قرصِ نان که نمادِ چیزهای این‌جهانی است، که ذهن نشان می‌دهد و ما با آن‌ها همانیده هستیم، بِبُریم، این عشقِ ما، این شهوتِ ما به چیزها می‌رود به‌سویِ عقلِ شریف، یعنی عقلِ کُل یا خداوند. مانند شاخی که، که نیمه‌خشک است، بِبُری از درخت، دیگر او نمی‌تواند بکِشد زندگی را، آن زر را.
 
پس بنابراین شما از این شاخ‌های همانیدگی عشق را بِبُرید، دُرست مثل این‌که یک درختی هست چندتا شاخِ تَر دارد یا یک دانه، یک دانه شاخ دارد میوه دارد، بقیه همه خشک هستند. شما همه را می‌بُرید که انرژی برود به آن شاخی که میوه دارد.
 
و حالا شاخی که در ما میوه دارد شاخِ حضور است. پس این عشق‌ها را بِبُری که ما داریم به همانیدگی‌ها، خودبه‌خود عشق می‌رود، علاقه می‌رود به‌سویِ عقلِ شریف. عقلِ شریف یعنی عقل کل.
 
پس ما یک عقلِ جزوی داریم که عقل همانیدگی‌ها است. یکی‌یکی این عشق را به همانیدگی‌ها می‌بُریم و خودِ انرژی می‌رود به سمتِ، توجه ما می‌رود به عقلِ شریف یا عقلِ کل. همین‌طور که آن انرژی می‌رفت به شاخ‌های نیمه‌خشک، که بُریدیم، الآن دارد می‌رود به شاخی که میوه دارد و برگ دارد و سبز است. توجه می‌کنید؟
 
یک مثال دیگرش این گُلی است که ما این‌جا می‌گذاریم. توجه کنید این‌ها برگ ندارند. به دو دلیل برگ ندارند. یکی این‌که از نظرِ سبز در این‌جا خوب دیده نمی‌شود و نور را به‌هم می‌ریزد، دوم اگر این‌ها با برگ بودند تا آخرِ برنامه خُشک می‌شدند، برای این‌که آن برگ‌ها انرژی را می‌کِشیدند. توجه می‌کنید؟ فرض کن مثلاً صدتا برگ هم این‌جا دیده می‌شد، سه چهار ساعت این نمی‌‌ماند این‌طوری بانشاط. در توی این لیوان غذا هست که حل می‌کنم من توی آب و این غذا را این گل‌ها می‌خورند و تا آخرِ برنامه، شاید دو سه روز هم این‌ها به‌اصطلاح سرحال هستند می‌بینید. یک پنجاه‌تا برگ بود، آن برگ‌ها می‌خوردند به این‌ها چیزی نمی‌رسید.
 
این هم مثالی بود که شما آن برگ‌ها همین همانیدگی‌های شما هستند، اگر بِبُرید، آن شاخِ اصلی که شاخِ حضور است می‌بینید که شروع کرد به رُشد، خودش را به شما نشان داد. این بیت را خواندم:
 
می‌گوید دستِ جام‌بخشش
ما بدْهیمش اگر ندارد
🌺(مولوی، دیوان شمس، غزل ۶۹۶)
 
و:
 
بر وی ریزیم آبِ حیوان
گر آب بر آن جگر ندارد
🌺(مولوی، دیوان شمس، غزل ۶۹۶)
 
آب بر آن جگر نداشتن: کنایه از سخت محتاج و فقیر بودن
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
 
توجه کنید این حَیَوان است تلفظش، منتها برای قافیه می‌خوانیم حَیوان. حِیوان نیست، حِیوان که همین حِیوان است. حَیَوان یعنی آبِ حَیَوان یعنی آبِ حیات، همان زَری که از آن‌ور می‌آید.
 
از زبان خداوند یا زندگی است، می‌گوید بر انسان ما آبِ حیات را می‌ریزیم اگر آب در جگر ندارد. جگر می‌دانید که هر چیزی که حادث است، این تن، این فکر، این هیجانات، این جانِ تنی ما، این‌ها جگر است.
 
وقتی کار انجام می‌دهیم، آیا وقتی شما دارید کاری را انجام می‌دهید بانشاط هستید؟ شوق دارید؟ با علاقه انجام می‌دهید؟ مثلاً یک کاری را انجام می‌دهید در حال آواز خواندن هستید؟ یا نه، با غصه و گرفته و استرس؟ اگر با استرس و این‌ها است، جگرتان آب ندارد، به‌دلیلِ این‌که به دل وصل نیست.
 
پس شما به خودتان نگاه کنید، در روز کارهایی که می‌کنید این‌ها همه با نشاط و شادی و خنده و آیا این لبخند همیشه در صورتتان هست؟ این ساده‌گیری و سهل‌گیری و حس به خدمت و. یا نه، ترمزدستی‌تان را کِشیدید دود می‌کنید؟ یا فکر می‌کنید من چرا باید این کار را انجام بدهم؟ کارم را دوست ندارم، توجه می‌کنید؟ کدام یکی است؟
 
اگر با نشاط و خنده دارید کارها را انجام می‌دهید در روز، هر کاری انجام می‌دهید، به‌طورِ کلی در روز، آب بر جگر دارید. اگر نه، دود می‌کنید، ناراحت هستید، خشمگین هستید، واکنش نشان می‌دهید، نه، آبِ حَیَوان در جگر ندارید. می‌گوید نداری؟! ما به تو می‌دهیم. از زبانِ خداوند است.
 
🔟6️⃣6️⃣ ۱۵ 🔟6️⃣6️⃣

گنج حضور متن کامل برنامه‌ها - Ganje Hozour

15 October 2026 03:10

فایل تصویری بخش دوم برنامه شماره ۱۰۶۶

گنج حضور متن کامل برنامه‌ها - Ganje Hozour

15 October 2026 03:09

ما اتحاد با زندگی را یا عشق را در فضای گشوده‌شده تجربه می‌کنیم و متوجه می‌شویم که اِ ذهن ما از ما جدا است و ما آن جان اصلی هستیم! پس ما آینه‌ای می‌شویم که ذهنمان را نشان می‌دهد و متوجه می‌شویم که در ذهن ما دویی وجود دارد و این جسم مجازی است، این در مرکز ما بوده و این را هُل می‌دهیم عقب، می‌شویم همان جان اصلی‌مان. و در این حالت می‌بینید کفر و ایمان دیگر مهم نیست، هرچه که ذهن نشان می‌دهد مهم نیست و این فضا باز می‌شود و ما روزبه‌روز ناظر بهتری خواهیم شد. به‌محض این‌که فکر مخرّب کردیم خواهیم دانست و متوقف خواهیم کرد. دوباره برایتان این سه بیت را می‌خوانم:
 
بیچاره کسی که زر ندارد
وز معدنِ زر خبر ندارد
 
بیچاره دلی که مانْد بی‌تو
طوطی‌ست، ولی شِکَر ندارد
 
دارد هنر و هزار دولت
افسوس که آن دگر ندارد
🌺(مولوی، دیوان شمس، غزل ۶۹۶)
 
بیت بعدی می‌گوید:
 
می‌گوید دستِ جام‌بخشش
ما بدْهیمش اگر ندارد
🌺(مولوی، دیوان شمس، غزل ۶۹۶)
 
دست جام‌بخشش یعنی، «ش» برمی‌گردد به خداوند، به زندگی. دست جام‌دِه یا جام‌بخش خداوند به ما می‌گوید که من می‌توانم به تو بدهم اگر نداری، اگر تا حالا از من زر نگرفتی و مِی نگرفتی و تا حالا مِی همانیدگی‌ها را خوردی که این مثل زهر بوده، تو را مسموم کرده، من الآن می‌خواهم به تو بدهم در همین لحظه، بیا فضا را باز کن.
 
پس دست جام‌بخش خداوند به شخص شما که به این برنامه نگاه می‌کنید می‌گوید که تو نداری؟ بیا از من بگیر، با چه؟ با فضاگشایی. شما همیشه در افسانهٔ من‌ذهنی [شکل ۹(افسانه من‌ذهنی)] بوده همین‌طور که این شکل نشان می‌دهد، بنابراین از نقطه‌چین‌ها شما تا حالا شیره و یا شیر گرفتی، شیر شیطان را گرفتی. حالا که شیر شیطان را نمی‌گیری و خودت را از شیر شیطان باز کردی، فضا را باز کن، [شکل‌۱۰ (حقیقت وجودی انسان)] من دست می‌دِه دارم. و در این میِ من شادی بی‌سبب هست، عقل هست، حس امنیت هست، هدایت هست، قدرت هست، عشق هست، لطافت هست، خاصیت فضاگشایی هست، من به تو می‌دهم، بیا از من بگیر. درست است؟ خب شما حاضر هستید از او بگیرید؟ پس:
 
درنگر در شرحِ دل در اندرون
تا نیاید طعنهٔ لاتُبْصِرُون
📚(مولوی، مثنوی، دفتر پنجم، بیت ۱۰۷۲)
 
لاتُبْصِرُون: نمی‌بینید.
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
 
یعنی همه‌اش حواست به خودت باشد، به اعتراض کمتر، به مقاومت کمتر، به قضاوت کمتر، به نچسبیدن به آفلین، چیزهای گذرا، و تا این فضا باز بشود. هرچه فضا بیشتر باز می‌شود، زندگی شراب بیشتری می‌تواند بدهد به تو، عقل بیشتری بدهد، راحت‌تر می‌تواند آن نیم‌بیتِ «ما کمان و تیراَندازَش خداست» را اجرا کند، راحت‌تر از طریق شما فکر می‌کند. و شما روزبه‌روز خواهید دید که دست به صُنع می‌زنید و رو می‌کنید به جریدگی، «تنها زن و تنها خور»، «تنها زن و تنها خور».
 
اگر ما تنها نزنیم و تنها نخوریم، نمی‌توانیم با دیگران بزنیم و بخوریم. اولین شرط ارتباط درست با دیگران، مثل همسرمان، بچه‌مان، با مردم، این است که ما از دست جام‌بخش خداوند از درون مِی بگیریم، که درواقع این مِی را ما به همه می‌دهیم. اگر حواسمان به این باشد که من می‌خواهم منقبض بشوم و این مِی را از دیگران بگیرم، نمی‌توانیم بگیریم، چون دیگران را به‌صورت من‌ذهنی می‌بینیم و من‌ذهنی جز درد، جز انرژی بد به ما نمی‌دهد.
 
🔟6️⃣6️⃣ ۱۴ 🔟6️⃣6️⃣

گنج حضور متن کامل برنامه‌ها - Ganje Hozour

15 October 2026 03:08

طفلِ جان از شیرِ شیطان باز کُن
بعد از آنَش با مَلَک انباز کُن
📚(مولوی، مثنوی، دفتر اول، بیت ١۶۴۰)
 
مَلَک: فرشته
انباز: شریک
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
 
شما می‌خواهید شیر از طرف خداوند بگیرید؟ شیری که از همانیدگی‌ها می‌گیرید، آن را نگیرید. خودتان را از شیرِ شیطان که شیر یا شیرهٔ همانیدگی‌ها است باز کنید. یعنی نیایید به پولتان نگاه کنید بگویید «به! دارد زیاد می‌شود، من خوشحال دارم می‌شوم» حواسم را دادم به این. یکی دیگر ورشکست می‌شود، بعد من خوشحال می‌شوم. نمی‌دانم نگاه می‌کنم به یکی می‌بینم من برتر از او هستم خوشحال می‌شوم. این‌ها شیرِ شیطان است. شیره گرفتن از هر همانیدگی و درد شیرِ شیطان است. شما خودتان را از این باز کنید تا یک‌دفعه می‌‌بینید که از پستان دل دارید شیر می‌خورید.
 
یادتان باشد در هفتهٔ قبل بود در برنامهٔ ۱۰۶۵، می‌دانید برنامهٔ بسیار خوبی بود آن، اگر شما گوش نکردید، بروید گوش کنید. می‌گفت که اگر شما یک درختی هست شاخِ نیمه‌خشک را که نه میوه دارد و نه شاخِ درست و حسابی است ببُرید، آن انرژی‌ای که در آن‌جا تلف می‌شود، دیگر نمی‌شود، می‌رود به آن شاخی که میوه دارد و سبز است.
 
این چند بیت را بخوانم:
 
ای عاشقِ موفّق، وی صادقِ مصدّق
می‌بایدت چو گردون بر قطبِ خود تنیدن
 
در بی‌خودی تو خود را می‌جوی تا بیابی
زیرا فراق صعب است، خاصه ز حق بریدن
 
لب را ز شیرِ شیطان می‌کوش تا بشویی
چون شسته شد، توانی پستانِ دل مکیدن
🌺(مولوی، دیوان شمس، غزل ۲۰۲۹)
 
قطب: میلهٔ ثابت در سنگ زیرین آسیا که سنگ رویی آسیا به دور آن می‌چرخد.
صعب: دشوار، مشکل
➖➖➖➖➖➖➖➖➖
 
قطب: میلۀ ثابت در سنگ زیرین آسیا که سنگ رویی آسیا به دُور آن می‌چرخد. صَعب: دشوار، مشکل. قطب محوری است که ما دُورش می‌چرخیم. الآن دارد می‌گوید که «ای عاشق موفّق». عاشق موفّق، کسی که فضا را باز کرده، مقاومتش را به صفر رسانده، قضاوتش را به صفر رسانده. «وی صادقِ مصدّق»، ای کسی که صادق است و صدقش تصدیق شده. چه‌جوری تصدیق می‌شود؟ شما با خدا یکی می‌شوید، تماس برقرار می‌شود. اگر صادق هستید شما، ولی یکی نمی‌شوید با خداوند، عشق ندارید، از آن‌‌ور زَر نمی‌آید، هنوز تصدیق‌شده نیستید، باید کار کنید، می‌شوید.
 
حالا می‌گوید باید مانند گردون فضا را باز کنی دُور خودت بگردی. یعنی دُور هیچ همانیدگی یا هیچ‌کسی نگردی. می‌بینی که معمولاً ما دُور آدم‌های دیگر می‌گردیم، باید دُور خودت با فضاگشایی بگردی. درست است؟
 
و فضا را که باز کردی، تو بی‌خود می‌شوی. بی‌خود یعنی بدون من‌ذهنی. در بی‌خودی، درحالی‌که دُور فضای گشوده‌شده می‌گردی، دُور خداوند می‌گردی، خودت را جست‌وجو کن؛ آن خود، خود اصلی است، «تا بیابی». برای این‌که اصلاً جدایی دشوار است. شما، جدایی ما از انسان‌های دیگر، دوستانمان دشوار است‌، مخصوصاً جدایی از خداوند، این دیگر دشوارترین است. و در من‌ذهنی که به‌وسیلهٔ جدایی و همانیدگی درست شده، جدایی از خداوند وجود دارد. درست است؟
 
حالا می‌گوید «لب را ز شیرِ شیطان می‌کوش تا بشویی». ما همه‌اش شیر همانیدگی‌ها را خوردیم. یکی با همسرش همانیده است، یکی با بچه‌اش همانیده است، شیر آن‌ها را می‌خورد. هِی نگاه می‌کند از آن‌ها شیره می‌کشد، آن‌ها را هم کنترل می‌کند. توجه کنید ما از هرچه در بیرون شیره می‌کشیم که ذهن نشان می‌دهد، شیر شیطان است و آن‌ها را کنترل می‌کنیم. وقتی کنترل می‌کنیم، آن‌ها را به خطر می‌اندازیم.
 
باید شما حول خودتان بگردید و آن بیت «صلوات بر تو آرَم» را بخوانید که من از طریق قرب به کل، با استفادۀ عقلِ کل تمام اجزای وجودی من، این چهار بُعد من درست کار خواهند کرد و مزاحم من نخواهند شد.
 
می‌گوید لبت وقتی شسته شد از شیر شیطان، از شیری که از همانیدگی‌ها می‌گیری، می‌توانی پستان دل را بِمَکی، پستان خداوند را بِمَکی، آن زر را بگیری، وگرنه نمی‌توانی. تا زمانی که ما خودمان را از شیر شیطان باز نکردیم، از پستان دل نمی‌توانیم شیر بگیریم، بله. این بیت را داشتیم:

🔟6️⃣6️⃣ ۱۲ 🔟6️⃣6️⃣

گنج حضور متن کامل برنامه‌ها - Ganje Hozour

15 October 2026 03:07

صلوات بر تو آرَم که فزوده باد قُربت
که به قُربِ کُلّ گردد همه جزوها مُقَرَّب
🌺(مولوی، دیوان شمس، غزل ۳۰۱)
 
قُرب: نزدیکی، نزدیک شدن، منزلت
مُقَرَّب: نزدیک‌شده، آن‌ که به کسی نزدیک شده و نزد او قرب و منزلت پیدا کرده.
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
 
می‌توانست بگوید همه جزوها مرتب و نظم. می‌گوید من هر لحظه ای خدا، با فضاگشایی به تو درود می‌فرستم، سلام می‌کنم، تسلیم می‌شوم تا این «زر» بیاید. این زر است که تمام اجزای من را با خرد تو هماهنگ می‌کند. «صلوات بر تو آرَم که فزوده باد» نزدیکی تو، قرب تو که زِ «قُربِ کُلّ» یعنی از قرب به تو من این نظم همهٔ اجزایم را درست می‌کنم. یعنی تمام اجزای وجودی من، بدنم، تمام ذرات این بدنم، فکرهایم، هیجاناتم و جان تنیِ من با آن نیروی تو، با زرِ تو هماهنگ می‌شوند. من اگر جدا باشم، از تو این‌ها را نگیرم، خب هر چهار بُعد خراب می‌شود.
 
پس شما حواستان به ورزشِ چهار بُعدتان هست که این‌ها اگر پارازیت بدهند، پارازیت بدهند یعنی مزاحم شما بشوند، سر راه شما قرار بگیرند، این بدن مریض بشود، فکرها خراب بشود، هیجاناتتان چیزهای مخرّبی باشند، تنتان هم پُر از زهر باشد، یعنی جانِ تنی‌تان پر از زهر باشد، دیگر کار شما تمام است. بعد هم فکر کنید این‌طوری، با این‌طوری زندگی کردن می‌توانید خودتان را نجات بدهید، نمی‌توانید.
 
مولانا در درس گذشته که بگوییم ۱۰۶۵ باشد، کاروان بشریت را تشبیه کرد به یک کاروانی. یعنی همهٔ افراد روی زمین را، انسان‌های روی زمین را به کاروانی تشبیه کرد که در یک دِهی هستند، می‌رسند می‌بینند اِ هوا خیلی سرد است ولی یک دری باز است، می‌گویند برویم این تو، چیزها را بگذاریم زمین این‌جا استراحت کنیم، از تو صدا می‌آید «نه! بار و بُنِه‌تان را بگذارید بیرون، بیایید». یعنی این «در» همین فضای گشوده‌شده است. تنها دری است که در این سرما یعنی دردهای من‌ذهنی می‌توانیم وارد بشویم. برایتان می‌خوانم فقط برای یادآوری:
 
آن‌چنانکه کاروانی می‌رسید
در دِهی آمد، دری را باز دید
📚(مولوی، مثنوی، دفتر ششم، بیت ۱۱۳۱)
 
آن یکی گفت: اندرین بَردُالْعَجوز
تا بیندازیم اینجا چند روز
📚(مولوی، مثنوی، دفتر ششم، بیت ۱۱۳۲)
 
بَردُالْعَجوز: سرمای پیرزن، کنایه از سرمای سخت
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
 
بانگ آمد نه، بینداز از برون
وآنگهانی اندر آ تو اندرون
📚(مولوی، مثنوی، دفتر ششم، بیت ۱۱۳۳)
 
بَردُالْعَجُوز: سرمای پیرزن، کنایه از سرمای سخت. اصطلاحاً از پانزده بهمن شروع می‌شود و به آن می‌گویند سرمای پیرزن. سرمای پیرزن یعنی دردهایی که ذهن ایجاد کرده برای بشریت. الآن ببینید بشریت با فضای درد مواجه است، همین سرمای سخت. همه سردشان است. توجه می‌کنید؟
 
یک مطلبی هم بگویم. شما ببینید این من‌ذهنی ساخته شده سرما تولید کند، یعنی درد تولید کند. درست شبیه فریزرِ یخچال. دیدید که یخچال یک فریزر دارد همه‌اش یخ تولید می‌کند. این من‌ذهنی هم این‌طوری است. شما نمی‌توانید فریزرِ یخچال را بزنید به برق، انتظار داشته باشید گرما تولید کند. مگر خرابش کنید، از آن یک بخاری درست کنید.
 
و کار ما هم همین است اتفاقاً. شما الآن فهمیدید که من‌ذهنی شبیه فریزر است. اگر به برقِ خدا وصل بشود، انرژیِ خدا را می‌گیرد یخ درست می‌کند، یعنی درد درست می‌کند. آدم نمی‌تواند تکان بخورد. برای چه می‌گفت که حرکت کن؟
 
وسط جوی دارد می‌رود تند، این کناره‌ها دارد یخ می‌زند. اگر این وسطِ جوی تند نرود، همه‌اش یخ می‌زند. وسطِ جوی، این مرکز شما است، تندتند باید شما آن‌جا حرکت کنید که این یخ نزند وگرنه این همانیدگی‌ها و دردها دارند فشار می‌آورند که ما متوقف بشویم یخ بزنیم. خیلی‌ها زدند.
 
پس همین‌طور یک کاروانی می‌رسید، کاروانِ انسانیت است در دِهِ ذهن آمده، دری را باز دیده، «در» همین فضای گشوده‌شده است، یکی گفته برویم در این سرمای سخت و این دردهای طاقت‌فرسا بار و بُنِه‌مان را یعنی با همانیدگی‌ها و دردها برویم آن تو. گفته نه، از آن تو بانگ آمده «نه! هرچه داری بینداز بیرون، بیا تو. اگر نیندازی، نمی‌توانی بیای تو».
 
هم برون افگن هر آنچ افکندنی‌ست
در میآ با آن‌ که این مجلس سَنی‌ست
📚(مولوی، مثنوی، دفتر ششم، بیت ۱۱۳۴)
 
سَنی‌: بلندمرتبه، عالی‌قدر
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
 
بینداز بیرون همانیدگی‌ها و دردهایت را، بیا از این فضای گشوده‌شده به درگاه خداوند با او یکی بشو، به عشق برس، با آن نیا. اِشکال ما این است که با این‌ها می‌رویم. می‌گوییم من دردهایم را نمی‌اندازم، همانیدگی‌ها را نمی‌اندازم. این مجلس بلندمرتبه است. شما دارید پیشگاه خداوند می‌روید، باید تمام همانیدگی‌ها و دردهایتان را به‌خاطر خودتان بیندازید.
 
🔟6️⃣6️⃣ ۱۰ 🔟6️⃣6️⃣

گنج حضور متن کامل برنامه‌ها - Ganje Hozour

11 October 2026 02:56

فایل PDF متن کامل پیغام‌های تلفنی برنامه ۳-۱۰۶۵ (روز جمعه)

گنج حضور متن کامل برنامه‌ها - Ganje Hozour

09 October 2026 05:32

فایلPDF متن کامل برنامه ۱۰۶۵ با لینک ابیات و آیات به «فایل اصلی تصویری» در سایت گنج حضور
WWW.PARVIZSHAHBAZI.COM

گنج حضور متن کامل برنامه‌ها - Ganje Hozour

08 October 2026 02:54

فایل PDF متن کامل پیغام‌های تلفنی برنامه ۲-۱۰۶۵ (روز سه‌شنبه)
(مخصوص چاپ سیاه و سفید)

گنج حضور متن کامل برنامه‌ها - Ganje Hozour

08 October 2026 02:54

فایل WORD متن کامل پیغام‌های تلفنی برنامه ۲-۱۰۶۵ (روز سه‌شنبه)

گنج حضور متن کامل برنامه‌ها - Ganje Hozour

03 October 2026 23:34

فایل PDF متن کامل پیغام‌های تلفنی برنامه ۱-۱۰۶۵ (روز جمعه)

گنج حضور متن کامل برنامه‌ها - Ganje Hozour

01 October 2026 18:30

فایل PDF متن کامل برنامه تلفنی ۰-۱۰۶۵

(مخصوص چاپ سیاه و سفید)

گنج حضور متن کامل برنامه‌ها - Ganje Hozour

15 October 2026 03:20

پس از خدا غیر از خدا را اگر بخواهیم این دعا محسوب نمی‌شود، بلکه فکر من‌ذهنی است و درواقع همه‌چیز را زیر پا له کردن است. «کُلّی کاستن» یعنی همهٔ زندگی را خراب کردن. پس از خدا غیرِ خدا را می‌خواهید یعنی همهٔ زندگی را می‌خواهید خراب کنید. نکنید این کار را، این دعا نیست. دوباره راجع‌به دعا می‌خوانم:
 
شُکرِ حق را کآن دعا مردود شد
من زیان پنداشتم، و آن سود شد
📚(مولوی، مثنوی، دفتر دوم، بیت ۱۳۹)
 
بس دعاها کآن زیان است و هلاک
وز کَرَم می‌‏نَشنَود یزدانِ پاک‏
📚(مولوی، مثنوی، دفتر دوم، بیت ۱۴۰)
 
درست است؟ البته این مربوط به یک آیهٔ قرآن است.
 
«... وَ عَسَىٰ أَنْ تَكْرَهُوا شَيْئًا وَ هُوَ خَيْرٌ لَكُمْ وَ عَسَىٰ أَنْ تُحِبُّوا شَيْئًا وَ هُوَ شَرٌّ لَكُمْ وَاللَّهُ يَعْلَمُ وَ أَنْتُمْ لَا تَعْلَمُونَ.»
«... و بسا چيزى را ناخوش داشته باشيد كه آن به سود شما است و بسا چيزى را دوست داشته باشيد كه به زيان شما است و خدا مى‌داند و شما نمى‌دانيد.»
🌴(قرآن کریم، سورهٔ بقره (۲)، آیهٔ ۲۱۶)
 
کاملاً درست است. واضح است با این دو بیت. می‌گوید خدا را شکر که من با من‌ذهنی دعا کردم و قبول نشد. این را بعد از سه چهار سال می‌فهمیم یک دعایی که شب و روز نمی‌خوابیدیم می‌گفتیم خدایا این‌طوری کن، این‌طوری کن، بعد از سه چهار سال می‌گوییم خب خوب شد نشد، آن‌طوری می‌شد بدبخت می‌شدم، من فکر می‌کردم آن زیان است بعد دیدم که نشد چقدر خوب بود، سود شد.
 
پس بنابراین خیلی دعاها که با من‌ذهنی می‌شود سبب زیان و هلاکت ما است و از کرم و بخشش و لطف، خداوند آن دعاهای من‌ذهنی ما را نمی‌شنود. درست است؟ دوباره راجع‌به دعا است:
 
بر سرِ خرقه شدم بارِ دگر
در دعا کردن بُدم هم بی‌هنر
📚(مولوی، مثنوی، دفتر ششم، بیت ۲۲۹۶)
 
بر سَرِ خرقه شدن: كنايه از رسيدن به مرتبهٔ نيستى و فناى عارفانه است.
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
 
«بر سرِ خرقه شدم بار دگر» یعنی شروع کردم به دعا کردن، منتها باز هم با من‌ذهنی، در دعا کردن خدایا چقدر بی‌هنر بودم، بلد نبودم. همه‌اش چیزها را خواستم، همه‌اش با من‌ذهنی دعا کردم، همه‌اش درحالی‌که به تو پیوسته نبودم دعا کردم با من‌ذهنی در جدایی، درحالی‌که باید فضا را باز می‌کردم تو را می‌آوردم به مرکزم و تو دعا می‌کردی. چقدر بی‌هنر بودم.
 
بر زبان نامِ حق و، در جانِ او
گَندها از فکرِ بی‌ایمانِ او
📚(مولوی، مثنوی، دفتر دوم، بیت ۲۶۹)
شما این بیت را می‌توانید در خودتان ملاحظه کنید. مرتب یک آدمِ منافق که مرکزش با زبانش فرق دارد در، خدایا این‌طوری کن، خدایا رحم کن، هی خدا خدا، بر زبان نام حق، اما در مرکز او گَندهای درد و همانیدگی از فکرهایی است که به‌وسیلهٔ من‌ذهنی می‌شود، و به عقل کل، به خداوند وصل نیست، این‌طوری نیست که «ما کمان و تیراندازش خداست». این شد دعا؟! خیلی‌ها این را دعا می‌دانند، نیست.
 
شما وقتی دعا می‌کنید، ببینید در زبان نام خدا هست در مرکز من هم عدم هست؟ یا در مرکز من فتنه و اختشاش است، درد است، هزار جور گرفتاری است اما زباناً من می‌گویم خدایا این کار را بکن، آن کار را بکن، این نمی‌شود دعا. اول باید این گَنده‌ها را از این‌جا  [ اشاره به مرکز] ما پاک کنیم. گَنده‌ها همین دردها همراه با همانیدگی‌ها هستند.
 
آن دعایِ بی‌خودان خود دیگر است
آن دعا زو نیست، گفتِ داور است
📚(مولوی، مثنوی، دفتر سوم، بیت ۲۲۱۹)
 
«داور» یعنی خداوند است. حالا آمدیم به «دعا». دعای بی‌خودان کسانی هستند که من‌ذهنی ندارند، فضا را باز می‌کنند، یک دعای دیگری است. برای این‌که من‌ذهنیِ آن‌ها دعا نمی‌کند، بلکه خداوند برایشان دعا می‌کند. واضح است دیگر، شما باید این‌طوری دعا کنید. و بگذارید دل اصلی دعا کند.
 
و این چند بیت را چندین بار است دارم تکرار می‌کنم ان‌شاءالله مورد توجهتان قرار بگیرد، که می‌گوید شرایط دعا «حضور» است، «نیاز» است و «صدق» است، هم برای دعا‌کننده هم برای دعا‌شونده. اگر این‌ها نباشد دعا فایده ندارد، دعا می‌شود خرافات.
 
🔟6️⃣6️⃣ ۲۲ 🔟6️⃣6️⃣

گنج حضور متن کامل برنامه‌ها - Ganje Hozour

15 October 2026 03:18

لوله‌‌ها بربند و پُر دارش ز خُم
گفت: غُضُّوا عَنْ هَوا أبصارکُمْ‌‌
📚(مولوی، مثنوی، دفتر اول، بیت ۲۷۱۴)
 
غُضُّوا عَنْ هَوا أبصارکُمْ‌‌: دیدگانتان را از هویٰ و هوس فروبندید.
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
 
یعنی لوله‌های اتلاف که همین همانیدگی‌ها و دردهای ما هستند، همان نقطه‌چین‌ها، آن‌ها را ببند. یعنی شهوتتان را از آن‌ها ببُر، عشقتان را از آن‌ها ببُرید. و وقتی اتلاف تمام شد، از این لوله‌ها دیگر آن زر و آن مِیِ خداوند نمی‌رود بیرون، بگذار جمع بشود. حالا جمع بشود این فضا باز می‌شود، برای این‌که فرمان این بوده که «غُضُّوا عَنْ هَوا أبصارکُمْ‌‌» دیدگانتان را از هویٰ و هوس من‌ذهنی ببندید.
 
نزدیک آمد که دیده بخشیم
آن را که به ما نظر ندارد
🌺(مولوی، دیوان شمس، غزل ۶۹۶)
 
این بیت را خواندم. پس دوباره به ما ببینید مژده می‌دهد که ادامه بده، صبر داشته باش، روی خودت کار کن، برنامه را گوش کن، همهٔ برنامه را نگاه کن، ببین هر بیتی چه چیزی را در شما نشان می‌دهد، پیدا کن. اگر چیزی را باید تغییر بدهی، تغییر را آسان بگیر. و:
 
خاموش که مشکلاتِ جان را
جز دستِ خدای برندارد
🌺(مولوی، دیوان شمس، غزل ۶۹۶)
 
برداشتن: گشودن، حل کردن، رفع کردن
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
 
توجه کنید این بیت بسیار مهم است، چندین بار امروز تکرار کردم. ذهن را خاموش کن. شما اگر می‌دانید که این من‌ذهنی حرف می‌زند، درواقع حرف من‌ذهنی ما به‌عنوان اَلَست زاده می‌شویم به یک صندوقی، می‌رویم توی صندوقی، از یک صندوقی می‌آییم بیرون می‌رویم به صندوقی دیگر و شما می‌دانید:
 
فُرجهٔ صندوقْ نونو مُسکِر است
دَرنیابد کاو به صندوق اندر است
📚(مولوی، مثنوی، دفتر ششم، بیت ۴۵۱۶)
 
فُرجه: گشایش
نونو: تازه‌به‌تازه
مُسکِر: مست‌کننده
کاو: که او (که + او)
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
 
فاصلهٔ دو صندوق را می‌بندیم. فکر بعد از فکر، بعد از فکر، این می‌شود فکرهای من‌ذهنی که مولانا می‌گوید ژاژ است. این را خاموش کن. حالا که فهمیدی این جزء ضرر به شما هیچ فایده‌ای ندارد، خاموش کن. حالا، نه‌ تنها ضرر است، مشکلات ایجاد می‌کند، مسئله ایجاد می‌کند.
 
می‌گوید ذهن را خاموش کن، چون با ژاژ که نمی‌توانی مسائلی را که همین ژاژ به‌وجود آورده حل کنی. «مشکلاتِ جان» یعنی مشکلات من‌ذهنی، «جان» در این‌جا همین جانِ ذهنی ما است یا جانِ تنی ما است که برای ما وقتی کار می‌کند مسئله ایجاد می‌کند. خاموش کن ذهن را که مسائلی را که جان تنی ما یا ذهنی ما به‌وجود آورده نمی‌شود با این ژاژ از بین برد، فقط باید فضا گشوده بشود و دست خداوند این مشکلات را بردارد. این بیت خیلی‌خیلی مهم است.
 
شما الآن می‌دانید که با فکرهای ژاژ که پایه‌اش سبب‌سازی ذهن است، مسائل شما حل نخواهد شد. شما نمی‌توانید یک، دیدید که ما وقتی ژاژ، به ژاژ مشغول هستیم هر حرفی می‌زنیم، با همسرمان دعوا می‌کنیم، فحش و ناسزا، همه‌چیز، و رنجش ایجاد می‌کنیم. بعد استدلال می‌کنیم با سبب‌سازی که این‌ها باید بخشیده بشود. امکان ندارد این‌ها بخشیده بشود. شخص نمی‌تواند ببخشد، اگر خودش هم بخواهد نمی‌تواند ببخشد.
 
شما فرض کنید از همسرتان رنجیدید، نمی‌توانید ببخشید. می‌خواهید ببخشید، باید ببخشید این، باید ببخشم وگرنه دارم خشم و ترس و رنجش را حمل می‌کنم، این دارد من را خراب می‌کند، باید ببخشم، باید. باید ندارد، نمی‌توانی ببخشی، باید فضا را باز کنی زندگی ببخشد. این در فضای خالی بخشیده می‌شود. این طرح به این علت این‌طوری است که شما فضا را باز کنید.
 
جان ذهنی ما مشکل ایجاد می‌کند، خودش نمی‌تواند حل کند. شما هِی این‌ور بدوید، آن‌ور بدوید، می‌بینید حل نشد. آخرسر به این فکر می‌افتید بابا مولانا می‌گوید بگذار فضا باز بشود، دست خداوند این را بردارد.
 
پس می‌بینید راه‌ها را می‌بندد تا یک راه، یک پنجره باز است. در آن مثنوی خواندیم که گفت کاروان در ده رسیدند دیدند یک در باز است، گفتند برویم تو، گفتند آقا هرچه داری بینداز بیرون، نمی‌توانی بیایی تو با آن‌ها.
 
پس شما باید فضا را باز کنید، در خلأ این چیزها حل بشود. با من‌ذهنی، با سبب‌سازی، با استدلال نمی‌شود. چندین بار این بیت را بخوانید، بعد این اگر درست بفهمید خواهید دید که راه دیگری نیست غیر از فضاگشایی. برای فضاگشایی امروز مقدماتی گفتیم که شما باید آن‌ها را رعایت کنید.
 
🔟6️⃣6️⃣ ۲۰ 🔟6️⃣6️⃣

گنج حضور متن کامل برنامه‌ها - Ganje Hozour

15 October 2026 03:16

شما از خودتان سؤال کنید شما از خداوند، از زندگی خبر دارید؟ نه ذهناً، آقا ما می‌دانیم خداوند هست بیا ثابت کنم، نه. به‌صورت فضای گشوده‌شده، «ای دیدنِ تو روی من وی روی تو ایمان من»، بله؟ دیدن تو، «ای دیدنِ تو دین من»، ای دیدن تو دین من. دین من دیدن تو است. پس دین من فضاگشایی و وصل شدن به خداوند است. ایمان من هم روی او است، یعنی دائماً به رویش نگاه می‌کنم، هیچ‌چیز دیگر نگاه نمی‌کنم. آن ابیات را دوباره امروز می‌خوانیم برایتان.
 
حَیْثُ ما کُنْتُم فَوَلُّوا وَجْهَکُم
نَحْوَهُ هٰذَا الَّذی لَمْ یَنْهَکُم
📚(مولوی، مثنوی، دفتر دوم، بیت ۳۷۴۵)
 
«در هر وضعیتی هستید روی خود را به‌سویِ آن وحدت و‌‌ یا آن سلیمان بگردانید که این چیزی است که خدا شما را از آن بازنداشته‌است.»
 
یعنی در هر وضعیتی هستید فقط به من نگاه کنید. چه‌جوری به او نگاه می‌کنید؟ با فضاگشایی.
 
گرچه دوری، دور می‌جُنبان تو دُم
حَیْثُ ما کُنْتُم فَوَلُّوا وَجْهَکُم
📚(مولوی، مثنوی، دفتر دوم، بیت ۳۳۵۴)
 
درست است که دوری، در ذهن زندانی شدی، ولی کوشش کن فضا را باز کنی، هی به من یک آشناییتی بده که به‌غیر از من شما حق ندارید به چیز دیگر نگاه کنید. این‌ها را خوانده‌ایم برایتان.
 
پس اگر او را می‌بینیم، یعنی زندگی را می‌بینیم در مرکزمان، خب او هم برای ما دعا می‌کند دیگر. وقتی او دعا کند، من‌ذهنی‌تان به کنار باشد، شما با عقل جزوی‌تان فکرهای مخرّب نکنید، اعمال مخرّب انجام ندهید، زندگی‌تان درست می‌شود.
 
پس از خودتان سؤال کنید آیا من از خداوند فقط به‌صورت فهمیدن و ذهنی خبر دارم؟ یا نه، با اتصال به او؟ گفت امروز می‌خواهی شیر من را بگیری، از من می‌خواهی آن شکر را بگیری، زر را بگیری، باید خودت را از شیر شیطان باز کنی. از خودت سؤال کن من از شیر شیطان خودم را باز کردم؟ از همانیدگی‌ها شیر نمی‌خورم؟
 
لوله‌‌ها بربند و پُر دارش ز خُم
گفت: غُضُّوا عَنْ هَوا أبصارکُمْ‌‌
📚(مولوی، مثنوی، دفتر اول، بیت ۲۷۱۴)
 
غُضُّوا عَنْ هَوا أبصارکُمْ‌‌: دیدگانتان را از هویٰ و هوس فروبندید.
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
 
لوله‌های اتلاف را ببند. لوله‌های اتلاف همین همانیدگی‌ها و دردهای ما هستند که انرژی را، آن زر را می‌کِشند یا به درد تبدیل می‌کنند یا به همانیدگی. گفت که از فرمان ایزدی این است که از آن چیزهایی که من‌ذهنی می‌خواهد، از آن‌ها دوری کنید، آن‌ها را نبینید. همیشه این بیت خیلی ساده است:
 
ننگرم کس را وگر هم بنگرم
او بهانه باشد و، تو مَنْظَرم
📚(مولوی، مثنوی، دفتر سوم، بیت ۱۳۵۹)
 
مَنْظَر: جای نگریستن و نظر انداختن
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
 
به کسی یا چیزی نگاه نمی‌کنم، اگر هم نگاه کنم و ذهن توجه من را ببرد به یک چیزی، به یک اتفاقی، آن بهانه است که من فضاگشایی کنم تو را ببینم. پس ما باید خبر داشته‌ باشیم از او و متوجه بشویم که او وقتی به مرکز ما می‌آید دعا اثر دارد. راجع‌به دعا پس از غزل یک بحث مفصلی خواهیم‌ کرد.
 
پس [شکل ۹(افسانه من‌ذهنی)] این افسانهٔ من‌ذهنی از خداوند خبر ندارد و می‌گوید دعا اثر ندارد. چرا؟ مقدار زیادی خواسته‌ها و دعاها داشته با من‌ذهنی، هیچ‌کدام نتیجه نداده، برای این‌که دعا با من‌ذهنی کرده.
 
بس دعاها کآن زیان است و هلاک
وز کَرَم می‌‏نَشنَود یزدانِ پاک‏
📚(مولوی، مثنوی، دفتر دوم، بیت ۱۴۰)
 
خیلی دعاها ما داریم که با من‌ذهنی می‌کنیم سبب زیان و هلاکت ما است، خوشبختانه خداوند آن را نمی‌شنود. خداوند دعای من‌ذهنی را نمی‌شنود. باید فضا گشوده بشود [شکل‌۱۰ (حقیقت وجودی انسان)] و او بیاید مرکز ما و او بخواهد. شما به‌عنوان من‌ذهنی بخواهید، دعای شما اثر ندارد.
 
نزدیک آمد که دیده بخشیم
آن را که به ما نظر ندارد
🌺(مولوی، دیوان شمس، غزل ۶۹۶)
 
خب، می‌گوید خیلی کم مانده، از زبان زندگی می‌گوید، خیلی کم مانده که شما چشمی پیدا کنید که من را ببینید. بیت قبلی این بود دیگر، می‌گفت که کسی که از ما خبر ندارد می‌گوید دعا اثر ندارد، ولی نمی‌داند که دعا را من باید بکنم، من را باید بیاورند مرکزشان. بعد خیلی کم مانده، صبر کنید، کار را ادامه بدهید. این بیت در مورد همهٔ ما صادق است.
 
این‌همه شما گنج حضور نگاه کردید، روی خودتان تمرکز کردید، بیت را خواندید، به خودتان نگاه کردید که عیبتان را برطرف کردید، انقباض‌ها را کم کردید، با آفلین، چیزهای گذرا کمتر همانیده شدید، هر روز کمتر می‌کنید، بالاخره او چشمی به شما خواهد داد، چشم عدم‌ را خواهد داد که به‌قول خودش «یَنْظُر بِنورِالله» بشوید، با نور خدا، با نور نظر ببینید.
 
خیلی کم مانده به بشر می‌گوید آن چشم نظر را، چشم خدا را بدهیم، اگر الآن آن نظر را ندارد. شما هم اگر ندارید، ادامه بدهید خواهد داد. ولی کسی که با هشیاری جسمی [شکل ۹(افسانه من‌ذهنی)]، با سبب‌سازی می‌خواهد کار کند، متأسفانه اگر آن راه را ادامه بدهد نخواهد رسید.
 
🔟6️⃣6️⃣ ۱۸ 🔟6️⃣6️⃣

گنج حضور متن کامل برنامه‌ها - Ganje Hozour

15 October 2026 03:15

بر وی ریزیم آبِ حیوان
گر آب بر آن جگر ندارد
🌺(مولوی، دیوان شمس، غزل ۶۹۶)
 
آب بر آن جگر نداشتن: کنایه از سخت محتاج و فقیر بودن
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
 
توجه کنید مولانا بین دل و جگر، دل این فضای گشوده‌شده است، مرکزِ اصلی شما است. جگر هرچه که حادث است، هرچه که به‌صورتِ ماده در ما هست. درست است؟ فکرهای شما، آیا فکرهای شما سازنده است، با‌نشاط است؟ مثلاً شما فکر می‌کنید می‌خندید یا فکر می‌کنید حالتان خراب می‌شود؟ اگر فکر می‌کنید حالتان خراب می‌شود، در فکرهایتان که جگرِ شما است، آبِ زندگی وجود ندارد، برای این‌که قطع هستید.
 
خلاصه شما باید وصل بشوید، [شکل ۹(افسانه من‌ذهنی)] نمی‌توانید این افسانهٔ من‌ذهنی را که آبِ حَیَوان را قطع کرده و تجربهٔ جدایی است، ادامه بدهید. [شکل‌۱۰ (حقیقت وجودی انسان)] باید فضا گشوده بشود، از این فضای گشوده‌شده آبِ حیات، مِیِ زندگی، این‌ها همه‌ به یک معنی است که همه هم مست‌کننده است، هشیار‌کننده است، خردمندانه است، به فکر و عمل شما بریزد.
 
بی‌برگان را دهیم برگی
زان برگ که شاخِ تر ندارد
🌺(مولوی، دیوان شمس، غزل ۶۹۶)
 
بی‌برگان‌ یعنی کسانی که برگ را نوا را یا سرمایه را، این همانیدگی‌ها می‌دانند. [شکل ۹(افسانه من‌ذهنی)] کسی که این نقطه‌چین‌ها را‌، همانیدگی‌ها را، حتی دردها را برگ می‌داند، توشه می‌داند، نوا می‌داند، بی‌برگان را، او بی‌برگ است.
 
هر که من‌ذهنی دارد، حواسش به همانیدگی‌ها است، این سرمایهٔ زندگی ندارد، ما به آن‌ها برگ می‌دهیم. منتها چه برگی می‌دهیم؟ برگیِ که این «شاخِ تَر» را مثال می‌زند. شاخِ تَر، یک شاخ درخت را در نظر بگیرید، حواسش به برگ‌هایی است که دارد، ولی از آن انرژی زندهٔ زندگی آگاه نیست، حواسش به برگ‌هایش است. من‌ذهنی را تشبیه می‌کند به این شاخِ تَر. درست است که شاخِ تَر است این، ولی برگ‌هایش مصنوعی است، برگ‌هایش همانیدگی است. ما به‌عنوانِ امتدادِ خداوند و اَلَست باید این را تشخیص بدهیم که این‌ها برگ نیست.
 
[شکل‌۱۰ (حقیقت وجودی انسان)] برگ همان فضای گشوده‌شده که در پایین می‌گوید این بی‌برگی است. فضا که باز می‌شود و شما خودتان را از شیرِ همانیدگی‌ها که گفت شیرِ شیطان است باز می‌کنید، تازه می‌فهمید برگ چیست، خِرَد چیست، عشق چیست، مستی چیست، شادی چیست.
 
در فضای مُستَحیلهٔ ذهن ما خوشی داریم، می‌گوییم آقا به پولم نگاه می‌کنم، به هیکلم نگاه می‌کنم، به زیبایی‌ام، به کسانی که با آن‌ها همانیده‌ هستم مثل همسرم، بچه‌ام، این‌ها را نگاه می‌کنم، خوش می‌شوم. خوشیِ ذهنی یعنی من‌ذهنی خوشحال می‌شود. من‌ذهنی خوشحال می‌شود. این برگ است؟ نه.
 
شادی بی‌سبب با فضای گشوده‌شده، منِ اصلی شما برگ است. شادی بی‌سبب برگ است. عشق برگ است و آن را من‌ذهنی ندارد یا ما به‌عنوانِ من‌ذهنی نداریم. ما به‌عنوانِ اَلَست و امتدادِ خدا این شعور را داریم و عقل را داریم تشخیص بدهیم که این من‌ذهنی که برگ را این همانیدگی‌ها می‌داند، واقعاً این‌ها برگ نیست. و:
 
برگِ بی‌‏برگی تو را چون برگ شد
جانِ باقی یافتیّ و مرگ شد
📚(مولوی، مثنوی، دفتر دوم، بیت ۱۳۷۸)
 
مرگ شد: مرگ رفت، از مصدر شدن به‌معنیِ رفتن
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
 
اگر بگویی این همانیدگی‌ها برگِ من نیستند، فضا را باز کنی و «برگِ بی‌برگی» یعنی توشه و سرمایهٔ فضای گشوده‌شده برگِ شما باشد، دراین‌صورت شما جاودانه می‌شوی. «جانِ باقی یافتی» و مرگ رفت دنبال کارش، مرگ تمام شد. توجه می‌کنید که تا زمانی‌ که من‌ذهنی هست ما از مرگ می‌ترسیم. اگر من‌ذهنی برود ما به خداوند زنده بشویم، مرگی وجود ندارد. ما درحالی‌که توی این تَن هستیم ما نَقل کردیم.
 
آن بیت‌های نَقل را قبلاً خواندم به شما که، الآن دیگر وقتش نیست، حالا دوباره می‌خوانم که کسی که به بی‌نهایت و ابدیتِ زندگی زنده می‌شود و هیچ همانیدگی در درونش نمی‌ماند، درواقع به خداوند زنده شده و نَقل کرده از این جهان رفته. درست مثل این‌که اگر بمیرد، مُردنش اصلاً مهم نیست دیگر. یک‌دفعه این تَن می‌ریزد دیگر، که قبلاً رفته دیگر. پس هر موقع این تَن بریزد، برایش اصلاً مهم نیست.
 
تَن چو با برگ است روز و شب از آن
شاخِ جان در برگ‌ریز است و خزان
📚(مولوی، مثنوی، دفتر پنجم، بیت ۱۴۴)
 
می‌گوید که اگر ما به‌صورتِ من‌ذهنی همانیدگی‌ها را برگ بدانیم، دراین‌صورت آن شاخِ جانِ اصلیِ ما در خزان و برگ‌ریز است.
 
شما الآن از خودتان سؤال کنید آیا شما همانیدگی‌ها و دردهای ذهنی را برگ می‌دانید؟ چیزهایی که ذهنتان نشان می‌دهد، این‌ها را برگ می‌دانید؟ که اگر این‌طوری باشد، آن جانِ اصلی‌تان دارد برگ‌هایش را می‌ریزد. برگ‌های اصلی را دارید می‌ریزید که شادی بی‌سبب است، مستیِ آن‌وَری است، عشق است و دارید واردِ خزان می‌شوید.
 
🔟6️⃣6️⃣ ۱۶ 🔟6️⃣6️⃣

گنج حضور متن کامل برنامه‌ها - Ganje Hozour

15 October 2026 03:12

فایل صوتی بخش دوم برنامهٔ ۱۰۶۶

گنج حضور متن کامل برنامه‌ها - Ganje Hozour

15 October 2026 03:09

🔹🔹🔹پایان بخش اول🔹🔹🔹

گنج حضور متن کامل برنامه‌ها - Ganje Hozour

15 October 2026 03:09

بیا که ساقیِ عشقِ شراب‌باره رسید
خبر ببر برِ بیچارگان که چاره رسید
🌺(مولوی، دیوان شمس، غزل ۹۱۵)
 
شراب‌باره: شراب‌دوست، مستی‌دوست
➖➖➖➖➖➖➖➖➖
 
این غزلی است که در برنامهٔ ۱۰۶۵ خواندیم. می‌گوید که رها کن تمام همانیدگی‌ها را، هرچه ذهنت نشان می‌دهد، بیا، برای این‌که عشقی رسیده، وحدت ما با زندگی رسیده که مستی‌باره است، حواسش به مستی است، شادی بی‌سبب است. اما «خبر ببر برِ بیچارگان»، شما امروز متوجه شدید بیچارگان چه هستند. اما تأکید من امروز به «خبر ببر» است. خبر بردن یعنی حواس آدم به خودش است، فضاگشایی می‌کند. خبر بردن این نیست که برویم به یکی بگوییم که بیا برنامهٔ گنج حضور را نگاه کن، برو مولانا بخوان، این عیب را داری رها کن، نه. شما شمع خودت را روشن می‌کنی، «تو چراغِ خود براَفروز»، «تو یکی نِه‌ای، هزاری، تو چراغِ خود براَفروز».
 
گفتیم خلقت ما شبیه شمع است و درخت. شما شمع حضور خودتان را روشن کنید، خبر را می‌برید. همین‌طور شمع حضور را روشن کنید و راه بروید، خبر را به همه می‌برید. حرف نزنید، خودِ روشنایی نشان می‌دهد. خبر ببَر برِ بیچارگان که فضاگشایی و گرفتن زر از آن طرف، یعنی از درون چاره است. از بیرون نیست از درون است، آن هم با فضاگشایی است. اگر فضاگشایی نمی‌توانیم بکنیم، دوباره تأکید کنم شما می‌توانید بیت‌های مولانا را بخوانید، فکرهایتان را درست کنید. و
 
چون‌که قَبضی آیدت ای راه‌رو
آن صَلاحِ توست، آتش‌دل مشو
📚(مولوی، مثنوی، دفتر سوم، بیت ۳۷۳۴)
 
قبض: گرفتگی، دلتنگی و رنج
آتش‌دل: دل‌سوخته، ناراحت و پریشان‌حال
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
 
وقتی منقبض می‌شوید، بدانید که خداوند می‌خواهد به شما چیزی را نشان بدهد. واکنش نشان ندهید، فضا باز کنید، یک عیبی را در آن‌جا ببینید در خودتان. توجه می‌کنید؟ این «صلاحِ توست». اگر یک دردی بالا می‌آید در ما و ما منقبض می‌شویم، شما چون حواستان به خودتان است و فضاگشا هستید، در سایهٔ آن فضای گشوده‌شده عیبتان را ببینید، دردتان را ببینید، همانیدگی خودتان را ببینید، ببینید یک دردی، یک رنجشی، یک کینه‌ای، یک حسادتی در شما هست که هنوز این حل و فصل نشده، هنوز خودتان را به‌خاطر آن اشتباه نبخشیدید، هنوز فلانی را به‌خاطر کاری که کرده نبخشیدید؛ ببخشید.
 
بنابراین انقباض‌های ما نباید ما را آتش‌دل بکند، خشمگین بکند که ای بابا من الآن دو سال است گنج حضور گوش می‌کنم باز هم خشم آمد! باز هم حالم خراب شد! حالت خراب شد؟ ببین چرا خراب شد! یک چیزی می‌خواهد به شما نشان بدهد.
 
این دو بیت را هم دوباره داشتیم که با من‌ذهنی هر عبادتی می‌کنیم ما، این‌ها ما را به سرکشی می‌کشد، به خدا نزدیک نمی‌کند. پس شما باید اول سعی کنید روی چهار بُعدتان، ورزش‌ها، کار کنید که با فضاگشایی با مرکز عدم عبادت کنید. می‌گوید:
 
چو روشن گشتی از طاعت، شدی تاریک از عصیان
دلِ بیچاره را می‌دان که او محتاجِ چاره‌ستی
 
وگر محتاجِ این طاعت نمانْدستی دلِ مسکین
ورای کفر و ایمان، دل همیشه در نظاره‌ستی
🌺(مولوی، دیوان شمس، غزل ۲۵۲۰)
 
طاعت: عبادت
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
 
طاعت یعنی عبادت. می‌گوید اگر من‌ذهنی داشته باشی، فقط با من‌ذهنی عبادت کنی، این عبادت سبب تاریکی خواهد شد، تاریکی بیشتر خواهد شد و شما طغیان خواهی کرد، آن موقع دلت بیچاره است. بدان، اگر عبادتت کار نمی‌کند، بدان که تو مرکزت باید چاره بشود، اشکال داری. و فکر نکن که تو به یک همچو دلی احتیاج داری، به همچو حالتی احتیاج داری. پس فشار و انقباض را کم کن، بگذار فضا باز بشود.
 
«وگر محتاجِ این طاعت نمانْدستی دلِ مسکین»، این دلِ بیچارهٔ ما نباید فکر کند که ما محتاج این طاعتِ مصنوعی هستیم با من‌ذهنی، نه. ما محتاج نیستیم، هیچ‌کس محتاج نیست. این برای ما کفر و ایمان آورده، این باور کفر است، این باور ایمان است، این باور کفر است، این باور ایمان است، نه، این مال ذهن است، ذهنِ همانیده است. وَرایَش، ورای این کفر و ایمان، ورای این دویی، دلِ ما به‌عنوان جوهری که روی خودش قائم شده، در این فضای گشوده‌شده زندگی به‌صورت ما خودش را به ما پدیدار می‌کند.
 
🔟6️⃣6️⃣ ۱۳ 🔟6️⃣6️⃣

گنج حضور متن کامل برنامه‌ها - Ganje Hozour

15 October 2026 03:07

این را هم عرض بکنم، خیلی‌ها دردها را نمی‌اندازند می‌گویند «دردها را بیندازم، چه می‌گویند مردم، پُررو می‌شوند!» به‌خاطر خودتان. و این هم بدان اگر شما درد بکشید، دارید سم می‌خورید. با سم خوردنِ شما یکی دیگر از بین نمی‌رود، شما از بین می‌روید. پس شما این‌ها را به‌خاطر خودتان هم شده بیندازید ولی برای یک کار بزرگ‌تر شما می‌دانید این‌ها را باید بیندازید، بروید از درِ گشوده‌شده که با فضاگشایی از درونِ شما برای شما شخصاً باز می‌شود بروید تو. نیندازید، نمی‌توانید بروید تو. و این بیت را هِی بخوانید:
 
حُکمِ حق گُسترد بهر ما بِساط
که بگویید از طریقِ اِنبساط
📚(مولوی، مثنوی، دفتر اول، بیت ۲۶۷۰)
 
بِساط: هر چیزِ گستردنی مانند فرش و سفره
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
 
حُکم خداوند این است که هر لحظه شما بگذارید این فضا باز بشود. این خودش باز می‌شود. سؤال نکنید یک راهکار بدهید. راهکار هیچ‌کس نمی‌داند، این خودش باز می‌شود. راهکار این است که فشار را کم کنید، فشار به خودتان را کم کنید، انقباض را کم کنید، واکنش نشان ندهید، اتفاقات را جدی نگیرید، سبب‌سازی‌های منفی نکنید، انتقام نگیرید، هی ببخشید، به‌خاطر خودتان ببخشید، ببخشید، ببخشید، هم خودتان را ببخشید هم دیگران را ببخشید. برنگردید به گذشته ملامت کنید.
 
یادتان باشد اگر شما آن اشتباه را نمی‌کردید، الآن این‌قدر عقل نداشتید که بگویید «من چرا آن اشتباه را کردم، به من نمی‌آید». آن اشتباه را باید می‌کردید. پس خودتان را ببخشید، دیگران را هم ببخشید، دیگران هم نمی‌دانستند.
 
پس اجازه بدهید انقباض در این لحظه کم بشود، شما به‌عنوان اَلَست گشوده می‌شوید. پس خداوند به شما می‌گوید که با من از طریق انبساط صحبت کنید، حرف بزنید و از طریق انقباض حرف نزنید، ولی ما هر لحظه منقبض می‌شویم، کار درستی نیست. توجه کنید در غزل داشتیم چه؟ «دولت». این چند بیت را برایتان می‌خوانم. چه می‌گفت؟ می‌گفت که
 
دارد هنر و هزار دولت
افسوس که آن دگر ندارد
🌺(مولوی، دیوان شمس، غزل ۶۹۶)
 
این چند بیت بسیاربسیار مهم است:
 
وآنکه ایشان را شِکَر باشد اَجَل
چون نظرْشان مست باشد در دُوَل؟
📚(مولوی، مثنوی، دفتر پنجم، بیت ۱۷۱۲)
 
اَجَل: مرگ
دُوَل: جمع دولت، دولت‌ها، منظور همانیدگی‌ها است.
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
 
تلخ نَبْوَد پیشِ ایشان مرگِ تن
چون رَوَند از چاه و زندان در چمن
📚(مولوی، مثنوی، دفتر پنجم، بیت ۱۷۱۳)
 
وارهیدند از جهانِ پیچ ‌پیچ
کس نَگِریَد بر فَواتِ هیچ، هیچ
📚(مولوی، مثنوی، دفتر پنجم، بیت ۱۷۱۴)
 
فَوات: فوت شدن، از بین رفتن، مرگ
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
 
اَجَل یعنی مرگ. دُوَل: جمع دولت است. فَوات یعنی فوت شدن. درست است؟ اگر برای شما مردن به من‌ذهنی شِکَر باشد، چه‌جوری از دولتِ همانیدگی‌ها مست می‌شوید؟ نمی‌شوید. درست است؟ شما می‌گویید روزبه‌روز من نسبت‌به من‌ذهنی می‌خواهم بمیرم، کوچک‌تر بشود این من‌ذهنی‌ام، و این برای من شِکَر است چون دارم به درگاه زندگی می‌روم، دارم دوباره به عشق می‌رسم، دارم باز با خداوند دوباره هشیارانه یکی می‌شوم.
 
«تلخ نَبْوَد پیشِ ایشان مرگِ تن». مردن به من‌ذهنی پیش همچو آدم‌هایی تلخ نیست. برای این‌که از چاه و زندان، ذهن هم شبیه چاه است هم زندان. چاه است، به‌راحتی با ابزارهای ذهنی از آن‌جا نمی‌شود آمد بیرون. زندان است، نمی‌گذارند ما بیرون برویم. «در چمن» در جای آباد یعنی بیرون از ذهن، در فضای گشوده‌شده «از جهانِ پیچ‌پیچ» رهیدند، «وارهیدند از جهانِ پیچ‌پیچ». خب اگر از جهان پیچ‌پیچِ ذهن یکی برسد، پیچ‌پیچ یعنی این همانیدگی‌ها، آدم هِی دُورش می‌گردد. می‌بینید؟
 
حالا، این «هیچ» بوده، کسی که بر فوت شدنِ «هیچ»، هیچ گریه نمی‌کند، اصلاً گریه نمی‌کند، خوشحال می‌شود.
 
بُرجِ زندان را شکست اَرکانیی
هیچ ازو رنجد دلِ زندانیی؟
📚(مولوی، مثنوی، دفتر پنجم، بیت ۱۷۱۵)
 
اَرکانی: در این‌جا یعنی کسی که از جنس زندگی است.
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
 
اگر یکی از عوامل دولتی بیاید زندان را بشکند بگوید که آقا بیایید بروید بیرون، زندانی‌ها می‌گویند چرا شکستی، چرا ما را آزاد کردی؟! مولانا دارد ما را آزاد می‌کند. اگر زندانیِ درست و حسابی باشیم، می‌گوییم دست شما درد نکند، ما رفتیم بیرون از ذهن. درست است؟
 
ما هم داریم همین کار را می‌کنیم؛ می‌گوییم شما بیایید این ابیات را بخوانید، این درس را گوش کنید، متعهد باشید، مداومت داشته باشید تا بتوانید این برج زندان را بشکنید، زندان ذهن شخصی خودتان را و از آن بپرید بیرون. آن‌جا زندان است. اما چه کسی از این شیرِ آن‌وری یعنی «زر» می‌خورد؟ کسی که خودش را از شیرِ ذهن باز کند.
 
🔟6️⃣6️⃣ ۱۱ 🔟6️⃣6️⃣

گنج حضور متن کامل برنامه‌ها - Ganje Hozour

11 October 2026 02:57

فایل PDF متن کامل پیغام‌های تلفنی برنامه ۳-۱۰۶۵ (روز جمعه)
(مخصوص چاپ سیاه و سفید)

گنج حضور متن کامل برنامه‌ها - Ganje Hozour

11 October 2026 02:55

فایل WORD متن کامل پیغام‌های تلفنی برنامه ۳-۱۰۶۵ (روز جمعه)

گنج حضور متن کامل برنامه‌ها - Ganje Hozour

09 October 2026 05:32

فایلPDF متن کامل برنامه ۱۰۶۵ با لینک ابیات و آیات به «فایل اصلی صوتی» در سایت گنج حضور
WWW.PARVIZSHAHBAZI.COM

گنج حضور متن کامل برنامه‌ها - Ganje Hozour

08 October 2026 02:54

فایل PDF متن کامل پیغام‌های تلفنی برنامه ۲-۱۰۶۵ (روز سه‌شنبه)

گنج حضور متن کامل برنامه‌ها - Ganje Hozour

03 October 2026 23:34

فایل PDF متن کامل پیغام‌های تلفنی برنامه ۱-۱۰۶۵ (روز جمعه)
(مخصوص چاپ سیاه و سفید)

گنج حضور متن کامل برنامه‌ها - Ganje Hozour

03 October 2026 23:34

فایل WORD متن کامل پیغام‌های تلفنی برنامه ۱-۱۰۶۵ (روز جمعه)

گنج حضور متن کامل برنامه‌ها - Ganje Hozour

01 October 2026 18:30

فایل PDF متن کامل برنامه تلفنی ۰-۱۰۶۵