485
یک پست در 4 الی 7 روز دارای مشکل اینترنت من باستان شناس هستم نویسنده هستم ارتباط با ادمین @Ben_Nihon تاریخ تاسیس کانال:11 دسامبر 2015
دایه های مذکر
وظیفه دایگان آن بود که نوزادان را شیر دهند و این افراد به دلیل مورادی چون سلامتی بهتر از مادر نوزاد برگزیده می شدند که چون معمولا افراد ثروتمند و با موقعیت بالا توانایی استخدام دایه دارند کسب چنین شغلی می توانست زندگی این زنان را عوض کند به خصوص اگر آن شخص ارباب، وزیر یا امپراتور می شد. این موقعیت بود که باعث شد مردان نیز خواهان این شغل باشند. یک روش آن بود که مرد به عنوان مسئول برگزیده می شد ولی همسر او بود که کودک را شیر می داد. نمونه این امر فوجیوارا ن میچینُری، راهب جنگاور بود که همسرش امپراتور گُ-شیراکاوا را شیر داد. البته چون موقعیت این افراد متزلزل بود و امکان داشت به زودی رانده شوند سعی می کردند از فرصت استفاده نموده و با طبقات بالاتر وصلت کنند. قطعا چنین مردانی طمعکار خوانده شده و دایگان ساده محبوب بودند. وقتی میچینری سعی کرد دخترش را به عقد تایرا ن کیُمُری در آورد میناموتو ن یوشیتومو با او دشمنی ورزید و نهایتا میچیتری سر خود را ازدست داد. روش دیگری نیز بود. لغت دایه در نیهونی مِنُتُ است که در اواخر عصر هی آن تغییر املا داد ولی همچنان یکسان خوانده شد که معنایش می شد پدر دایه. بنابراین افراد می توانستند دختر خود را به دایگی داده و از این طریق ارتقا یابند که شام پدرخوانده نیز می شود یعنی پدری جهت ارتقا درجه خود و خانواده اش دخترش را به فرزندی فردی از مقام بالاتر بدهد. به مرور این نیز تغییر کرد و این «پدر» می توانست برادر یا همسر آن زن هم باشد که مسئولیت ایشان در دربار امپراتوری توجه به پوشش امپراتور و غیره بود. از این رو نهایتا به مردی که چنین وظیفه ای را می پذیرفت منوتو گفته شد بدون آنکه اصلا دایه ای در کار باشد. در نتیجه به مرور خاندان های منوتو ظهور کردند که در عهد کاماکورا تلاش داشتند تا حد امکان دایه و پرنس امپراتوری کسب کنند و سپس از ایشان برای رسیدن به قدرت حمایت کنند. هینُ تُشیمیتسو، منوتو سه امپراتور بود و دخترانش را به عقد حتی امپراتور و شگون نیز رساند. اما چون خیلی وقت ها این لقب بدون معنی واقعی بود این نزدیکی دایه و فرزند نیز شکل نمی گرفت بنابراین سیستم منوتو به مرور سقوط کرد و به آنچه در آغاز بود بازگشت.
@IranNHK
مقاومت مردم در برابر سامورای و سروران از عصر کاماکورا
در عصر کاماکورا که برای نخستین بار طبقه بوشی موسوم به سامورای حاکمین اداری و ولایتی نیهون شدند از آن رو که نظامی و پیروز بودند اما نمی خواستند با ساختار دربار امپراتوری مخالفت کنند تبدیل به ارباب دوم شدند که فشار زیادی به مردم وارد می کرد از این رو عریضه های بسیاری توسط مردم به کاماکورا فرستاده می شد. در یکی از نامه ها نوشته شده است یک سامورای محلی متوجه شد مردم چند زمین کشاورزی را از او پنهان نگه داشته بودند پس خشمگین شد و مالیات آنان را خواست درحالی که بنابر قانون مالیات باید به دست صاحب زمین که در کیوتو بود می رسید بعلاوه خواهان پرداختی سالانه به او تحت عنوان مجازات شد و از آن رو که مردم مال نداشتند خواهان انجام کارهای او چون هیزم شکنی و مراقبت از اسب ها انجام دهند و حتی گیاه بود که از خانه رعایا بر می داشت تا آنکه بعضی آن روستا را رها کردند اما سامورای آنان را بازگرداند و دستور داد علف هرز در زمین هایشان بکارند وگرنه گوش و دماغ دخترانشان را بریده موهایشان را زده و به دور آبادی می گرداند. اما اینطور نبود که فقط سامورای ها فشار بیاروند بلکه صاحبان زمین نیز این کار را می کردند هرچند با خشونت کمتر. معمول آن بود که فقط در بدترین شرایط مردم برای مخالفت جمع می شدند و مانند نمونه فوق عریضه می فرستادند که معمولا در آن کامیان را به عنوان قاضی و شاهد احضار می کردند و همگی امضا می کردند معمولا امضا ها حول یک دایره بودند تا نشان داده شود برابر هستند بنابراین مراسم برگزار می شد که شیوه آن قسم خوردن در معابد بود که سپس قسم را آتش زدن و خاکستر آن در آب ریختن و آن آب را خوردن بود. پیش می آمد صاحب زمین با رعایا مذاکره کند و در شرایط بدتر به کوه و جنگل می رفتند و آنقدر می ماندند تا خواسته هایشان تایید شوند. ممکن بود ماه ها طول بکشد و اگر ارباب نرمش نشان نمی داد ممکن بود رعیت همه چیز ازدست بدهد. در یک مورد رعایا خواهان مالیات کمتر شدند چون باد و حشرات محصولات را ازبین برده بودند اما معبدی که مسئول زمین بود تقریبا هیچ نرمش نشان نداد و درعوض رعایا نامه ای فرستادند که در آن نوشته شده بود تمام ولایت صدمه دیده اما این روستا کمترین کاهش مالیات را داشته که باعث شد معبد شرمسار شده و مالیات ها را کاهش دهد.
@IranNHK
سری معرفی توکیو
مترو توکیو، بهترین در دنیا
ایستگاه شینجوکو با حمل و نقل 3.6 میلیون نفر در روز شلوغ ترین ایستگاه مترو دنیاست که سه خط برای اتصال به چی-یُدا، شیبویا و میناتُ دارد که توسط پنج شرکت راه آهن اداره می شوند که در بیست پلتفرم متفاوت خدمت می کنند. البته این ایستگاه 1600 خط اتوبوس رانی نیز تا خارج از توکیوی بزرگ را نیز صاحب است. اما این سیستم بزرگ منظم در تمام ایستگاه های بزرگ توکیو تکرار شده است و این کلید اصلی امن ترین شهر دنیا از منظر رفت و آمد است درحالی که 37 میلیون نفر جمعیت دارد یعنی حدود پنجاه درصد بیش از شهر دوم دنیا. قطعا مدیریت بودجه 3.9 میلیاردی مترو (200 میلیارد دلار بودجه کل حمل و نقل نیهون است) خود یک موقعیت برتر است. باید گفت دوچرخه 14 درصد کل وسایل نقلیه توکیو را تشکیل می دهد ولی علی رغم آنکه به دلیل خود مختار بودن هر مرکز پیاده روی کاملا بدون دردسر است باید گفت 57 درصد رفت و آمد با حمل و نقل عمومی است که در نیویورک 58 باشد. نیویورک 34 خط و 468 ایستگاه دارد اما با وجود عظمتی که دارد از منظر شمار استفاده از توکیو عقب است. از آنجایی که نیهون نه نفت دارد و نه درآمد عمومی قابل مقایسه با آمریکا است هرگز ماشین وسیله جذابی محسوب نشد درواقع مالکیت بر ماشین در توکیو به ازای هر کسی 0.56 و در شیکاگو 1.12 است اما تنها وضعیت شخصی نیست. دولت در خیابان های بزرگ شهر مالیات 25 ینی بابت هر کیلومتر مشخص کرده است که با ده درصد مالیات بر مصرف بنزین ترکیب می شود پس بابت پنج کیلومتر باید 300 ین پرداخت کرد که برای هزینه هر روزه یا هر هفته ای می تواند خیلی باشد مخصوصا اگر مسیر طولانی باشد که شاید 14000 ین هزینه بردارد پس استفاده کنندگان مترو زیاد هستند که مسئله بلیت و صف های طولانی را ایجاد می کند برای این مسئله کارت پاسمو ارائه شد. بیشتر ترن ها در اخر شب ها خالی هستند که فرصتی است برای چک شدن شبانه تا هر خرابی هرچقدر کوچک باشد در همان شب اصلاح شود و همگی باید دستی انجام شوند. بعلاوه قطار شینکانسن هم وجود دارد که متصل به مسیر مترو بوده و اینگونه از شینجوکو تا آئوموری را طی سه ساعت و بیست دقیقه طی کرد که 730 کیلومتر است. پس مترو توکیو از لحاظ تکنولوژی و وسعت نیست که از نیویورک یا لندن سرتر است بلکه مدیریت عالی و تناسب کامل آن با نیازهای عمومی است که باعث شده بهترین و برای شهرداری سود ده باشد (برای شهرداری نیویورک ضرر است).
@IranNHK
رعایا در عصر کاماکورا
بیشتر جمعیت نیهون تا عصر میجی در روستاها زندگی می کردند ولی هرگز صاحب زمین نبودند بلکه نیهون به هزاران هزار واحد زمین تقسیم شده بود که به دو دسته شُئن و کُکوگاریُ تقسیم می شدند. در هر کدام از زمین ها مجموعه ای از واحدهای زراعی قرار داشت که هر کدام مسئول پرداخت خراج به مالک بود و آن رعایایی که صاحب زمین برنج یا میُشو بودند در بالاترین طبقه رعایا قرار داشتند به خصوص آنکه بعضی از ایشان نجیب زاده یا مقامی تبعیدی بودند فقط این دسته بودند که می توانستند منابع کافی برای کار در شالیزار را فراهم کنند و چون بیشتر مالکین در شهر یا معبد زندگی می کردند میشو ها نیز در اداره روستا ها آزاد بودند. مردم پایین تر بر زمین های خشک یا غیر شالیزار کار می کردند که بنابر فرمان نخستین امپراتوری ها مالیات به آن ها تعلق نمی گرفت و در این زمین ها بود که محصولاتی غیر از برنج نیز کشت می شد بنابراین از منظر خوراکی بسیار اهمیت داشتند و رعایا نیز گرایش به تبدیل شالیزار به زمین غیر شالیزار داشتند که بازخورد دولت را دربرداشت. از آنجایی که بلایای طبیعی در نیهون بسیار معمول است و جمعیت غیر میشو ها زیاد بود بسیار معمول بود که مردم زمین و خانه خود را رها کنند به خصوص آنکه خانه ها از چوب های به سادگی بریده شده و گل درست می شدند و به راحتی بازماندگان از آنان برای ساخت خانه خود استفاده می کردند. خوراک نیز بسیار ناخوشایند بود چراکه برنج را میشو به بالا می خوردند و ما بقی از هر خوراکی دیگر حتی کرم و دانه گیاهان و علف تغذیه می کردند مگر آنکه در جایی مملو از شکار یا ماهی باشند که تنوع بیشتری می دهد. بنابراین نباید تصور شود رعیت با کشاورز یک معنی می دهد بلکه شغل های مختلفی چون ماهی گیر، شکارچی، معدنچی و غیره وجود داشت. لباس ایشان نیز نه از ابریشم یا کتان بلکه معمولا علف و حتی مانند آئوموری از خزه یا مانند هوکایدو از فلس ماهی درست می شد و البته نوعی ابریشم زمخت نیز برای کیمونو در دسترس بود که شاید رعایا می توانستند تهیه کنند.
@IranNHK
سری معرفی طوایف
سانادا، نیزه مینانو
طایفه پیشین: اونو
مشهورترین: یوکیمورا، ماسایوکی
مقامات: ولایت مدار، ارباب، ژنرال
معرفی: نخستین کسی که این نام را بر خود گذاشت یُریماسا بود که شاید نه پدر بلکه پدر زن یوکیتاکا (یا یوکیتسونا) (1512 تا 1574) بود از این رو اوست که درواقع این طایفه را بنیان گذاشت. او به طایفه اونُ خدمت می کرد از این رو نماد همان خاندان را برای خودش برگزید که سانادا رُکومون سِن یا 6 سکه سانادا نامیده می شود که اشاره به شش سکه پرداختی برای گذشت از رود سانزو در برزخ بودایی دارد. در ولایت شینانو طوایف بسیاری حاکم بودند که یکی از آنان به نام موراکامی رشد کرد و اونو ها را بیرون راند اما در 1540 تاکدا هارونوبو (شینگن) به شینانو حمله کرد که یوکیتاکا به او پیوست و ارگ تُیشی را کسب کرد و او بود که در نبرد چهارم کاواناکاجیما، اوئسوگی کنشین را از تاکدا شینگن دور کرد. یوکیتاکا به نفع پسر بزرگش نُبوتسونا کناره گیری کرد. نبوتسونا تحت امر ارباب جدید تاکدا به نبرد ناگاشینو وارد شد و همراه برادر اولش ماساتِرو (نُبوتِرو) کشته شد پس قلمرو به پسر سوم، ماسایوکی رسید (1547 تا 1611) و او علی رغم شکست اربابش به تکوگاوا ضد حمله ضد و زمانی که همگان تاکدا را رها می کردند او وفادار موند تا آنکه تاکدا کاتسویوری انتحار کرد پس سانادا تحت امر اُدا نوبوناگا قرار گرفت و ارگ نوماتا را ازدست داد. با مرگ نوبوناگا، با حمله هوجو جنگ تِنشُ جینگُ شروع شد، همگی بجز ماسایوکی گریختند زیرا قلمرو خود را پس گرفت و به اوئسوگی پیوست اما با پیشروی هوجو به آنان پیوست که با پیشروی تکوگاوا او جایگزین شد و ارگ اوئدا را برپا کرد. او که به تنهایی برای ارگ نوماتا در برابر هوجو ایستاده بود علیه تکوگاوا شورید و به اوئسوگی پیوست تا آنکه همگی مطیع تویوتومی هیده یوشی شدند و در اُداوارا جنگید و پسرش یوکیمورا از سرداران اصلی جنگ کره شد. ماسایوکی خود و یوکیمورا را متحد تویوتومی، و پسر بزرگش نوبویوکی را متحد تکوگاوا کرد تا در هر صورت متحد طرف پیروز باشند. با پیروزی تکوگاوا، نوبویوکی حاکم اوئدا خوانده شد. یوکینوری (1836 تا 1869) آخرین فرد مستقیم این خاندان بود که به امپراتور پیوست و داته یوکیموتو را به فرزندی گرفت و اینچین ساناداهای امروز درواقع از نسل داته شاخه ای از فوجیوارا هستند که جزیی از نجبای درجه اول محسوب می شوند.
@IranNHK
فیلم آوالُن
کارگردان: اُشی-ای مامُرو
نویسنده: ایتُ کازونُری
سینماتوگراف: گرگورز کِدزیرسکی
موزیک: کاوای کنجی
استودیو: دیز پروداکت، باندای ویژوال، مدیا فکتوری، دِنتسو و نیپون هرالد فیلمز
تاریخ انتشار: 20 جونری 2001
بودجه: 8 میلیون دلار
باکس آفیس: 500 هزار دلار
داستان: در آینده که اقتصاد از میان رفته و مردم در مرز مرگ بر اثر قحطی زندگی می کنند گروهی مخفی موسوم به بیشاپ یک بازی نظامی واقع گرا را به وجود آورده اند که از طریق آن طبقات جامعه را بازسازی نموده اند. یکی از بازی کنان حرفه ای به نام اَش از این طریق توانسته است زندگی خوبی داشته باشد ولی می خواهد حتی بهتر شده و چون حدی بالاتر از بیشاپ نیست به یکی از ایشان مبدل گردد. در عین حال یکی از بیشاپ ها به دنبال او است چراکه پیشتر اَش جزئی از گروهی شکست ناپذیر بوده که به دلیل نا معلومی از هم پاشید.
نقد: سرتاسر فیلم دارای فیلتری تیره کننده است تا دنیای پژمرده رو به سقوط را نشان دهد وقتی نیز وارد بازی می شود فیلتر قهوه کدری بر روی آن قرار می دهد که البته خوشایند نیست و تا حدی به این دلیل است که اثر را خاص تر از چیزی که هست نشان دهد. کامپیوتر اثر برای زمان خودش فاجعه نیست آثار خیلی بدتر هم در همان زمان بودند با این وجود مشخصا اثر از کمبود شدید بودجه رنج می برد. البته کامپیوتر کمی داشته و تسلیحات از جمله تانک و هلیکوپتر همه واقعی هستند ولی انفجارها کامپیوتری باشند که برای توجیه کیفیت پایین آن از ساختار دو بعدی بهره برده شده است. مسئله اصلی فیلم علی رغم ایده خوبش نویسندگی و کارگردانی عجیب ناپسندش است. اگر کسی تخم فرشته از همین کارگردان را دیده باشد متوجه می شود مشکل اصلی اوست، بسیار کند بوده و به زور نمادین است. از طرف دیگر نویسنده نیز قادر نبوده دو ساعت فیلم نامه بنویسد. درواقع این نیز مشخص باشد که به این دلیل اثر جاویدان نویسنده یعنی گوست این دِ شل فوق العاده است که انیمیشن است و به مراتب کوتاه تر. هنرپیشه ها به خصوص ماوگورزاتا فورمنیاک با چیزی که دریافت کردند خوب بازی می کنند. مشخصا موسیقی اگر به این خوبی نبود بیش از بیست دقیقه فیلم قابل تحمل نبود.
نقد کوتاه: سعی دارد بسیار هنری و البته سرگرم کننده باشد در هر دو به نحوی شکست خورده است
نمره کانال: موسیقی: 9، کارگردانی: 4، نویسندگی: 6، بازیگری: 7ريال سینماتوگرافی: 7 (به نسبت بودجه وگرنه 5 یا 4)
نمره کلی: 6.6
@IranNHK