ڪانالــ ڪشـڪولــ

09 February 2021 09:05

📝

سلام و درود خدمت اعضای محترم کانال و دوستان بزرگواری که رمان های کانال رو دنبال می‌کنند.
با عرض پوزش بابت تاخیر در ارسال رمان جدید، از امروز در خدمتتون هستیم با یک رمان زیبا.
امیدوارم از خوندن این رمان لذت ببرید.😊🌹

📕 @kashkooltel☕️

ڪانالــ ڪشـڪولــ

08 February 2021 08:12

🎶❤️
عُد بي إلى حيث كُنت
قبل أن ألتقيك،
ثم أرحل...

مرا بازگردان به جایی که بودم؛
پیش از دیدار تو!
پس آن‌گاه،
سفر کن!

#محمود_درویش

📕 @kashkooltel☕️

ڪانالــ ڪشـڪولــ

02 February 2021 18:41

▫️◽️◻️📚◻️◽️▫️


#دختر_مهاجر
#نویسنده_فریده_نجفی
#قسمت_190


ستاره، لحظه اي خشك و بيحركت در جا ماند و ناگهان ذوق زده، خود را در آغوش لعيا انداخت:
- آه مامان خوبم. هيچوقت اين لطف تو را فراموش نمی كنم.
حزنی كه از فكر اين جدايی، قلب لعيا را به درد می آورد، جائی در دل جوان و عاشق و پرهيجان ستاره نداشت. افكار او را، فقط انديشه يوسف به تسخير در آورده بود.
به سرعت، لوازم ضروري خود را، درون چمدانی كه غروب همان روز، براي ترك خانه پدر، كنار اطاق گذاشته بود، ريخت و با برداشتن كت پشمی به طرف لعيا آمد:
- من حاضرم مامان نازم. مي‌توانيم برويم!
به اتفاق حبيب، سوار بر اتومبيل او شدند و راه خانه نصير را در پيش گرفتند. با اولين تقه كوبه، پاركوهی و مريم و نصير، توي حياط ريختند. نگرانی و دلهره، هر سه را بیخواب كرده بود.
نصير، در را به روي حبيب باز كرد. حبيب، داخل خانه شد:
- نصير جان! به سرعت لوازم ضروري يوسف را داخل چمدانی بريز و ماشينت را بردار كه از خانه بيرون برويم! پاركوهی و مريم را هم به همراه بياور!
پاركوهی بازوي او را چسبيد:
- چه خبر شده آقا حبيب؟ يوسفم كجاست؟ سلامت است؟
حبيب با هول ولا حرف می زد:
- بله خانم، با تلاش لعيا، امشب قرار است او را از بازداشتگاه فراري بدهند. جانش در خطر است. بايد او را از مرز خارج كنيم. حالا هم زود راه بيفتيد تا در محل قرار، او را تحويل بگيريم و با او خداحافظی كنيد. لطفاً عجله كنيد!
پيكر پاركوهی درهم شكست:
- با او خداحافظی كنيم؟! راه ديگري وجود ندارد؟
نصير دست زير بازوي او انداخت:
- جاي چانه زدن نيست عزيزم، بحث نكن! مسئله مرگ و زندگی يوسف است تا همين جا هم، بايد هزار بار خدا را شكر كنيم. من كاملا نا اميد بودم.
و هيجان زده رو به حبيب كرد:
- مطمئنی كه او را آزاد می كنند؟
حبيب شانه بالا انداخت:
- اميدوارم كه مشكلی پيش نيايد نصير. اميدوارم.

طولی نكشيد كه همه، مقابل سر در باغ ملی، به انتظار يوسف ايستاده بودند. مريم دست خود را، دور بازوي ستاره حلقه كرده بود:
- آه خداي من! اگر واقعآً او را آزاد نكنند! اگر موفق نشوند فراريش بدهند؟ اگر او را اعدام كنند؟ در آن صورت بابا و مامان زنده نخواهند ماند. من هم خودم را می كشم ستاره. دعا كن همه چيز خوب تمام شود!
سوز سردي به گونه هاي ستاره مي‌خورد و قطرات اشك را، يخ زده به روي گونه اش می غلتاند.
لعيا، با چند قدم فاصله از جمع، به اتومبيل حبيب تكيه كرده و با اضطراب، رد تك و توك اتومبيلهاي شخصی يا تاكسی را كه از دور پيدا می شدند، دنبال ميكرد. نزديك به يك بامداد شده بود و دل توي دل هيچكدام نبود.
لعيا به خود لعنت می كرد:
- كاش تا از قضيه مطمئن نمی شدم، دختر بيچاره ام را اميدوار نمی كردم. خدايا خودت رحم كن! يوسف را نجات بده! به دل مادر بيچاره اش رحم كن!
حبيب كنارش آمد:
- گفتی آن مرد چه ساعتی را معين كرد؟ گفت حوالی نيمه شب، اينطور نيست؟
لعيا لب باز كرد:
- بله، ولی...
جيپی ارتشی، سفير كشان، به طرفشان آمد و در چشم بر هم زدنی، بعد از پياده شدن يوسف، از برابر نظرشان دور شد.
يوسف ناباورانه، در جا خشكش زده و آنها را نگاه می كرد. پاركوهی گريان به طرفش رفت:
- آه عزيزم. خوشحالم كه سلامت هستی. ولی انگار بايد همين حالا از هم جدا بشويم. ماندن تو در ايران، برايت خطر آفرين است. انگار اقبال سياه من نمي‌خواهد دست از سرم بردارد. باز هم بايد از عزيزي جدا شوم. باز هم مهاجرتی ناخواسته، بايد روزگارم را تيره كند.
نگاه يوسف، در حاليكه مادر را به سينه می فشرد، روي ستاره ثابت ماند. ستاره ذوق زده اشك می ريخت. حبيب نگاه او را دنبال كرد.
دستی به شانه اش زد:
- ستاره هم با تو می آيد يوسف. ترتيب عقد تو و او را، در كردستان، پيش از خروج از مرز خواهم داد. به همت مادر او، تو را از بازداشتگاه نجات دادند. دست دست نكن! با پدرت و مريم هم خداحافظی كن تا راه بيفتيم! بايد زودتر از تهران خارج شويم.
يوسف، گيج و بهت زده، نصير و مريم را در آغوش كشيد. انگار همه چيز را در خواب می ديد.
ستاره، با پيكري مرتعش، لعيا را در آغوش كشيده بود:
- مامان جان! به محض رسيدن به مقصدي معين، برايت نامه می نويسم. سعی كن ترتيبی بدهی و با خانجی و مامان شمسی، بيائيد پيش ما زندگی كنيد!
حبيب، او را از لعيا جدا كرد:
- زود باش دختر خوب! معطل نكن!
و رو به لعيا كرد:
- به محض مرتب شدن كار، برايت تلگراف می فرستم.
بعد از حركت اتومبيل حبيب، نصير به طرف لعيا رفت:
- لعيا جان! بيا تا تو را به خانه برسانيم!
لعيا سري تكان داد:
- نه، متشكرم، با تاكسی می روم.
و چشمان اشكبار را به سوي ديگر گرداند و سوار اولين تاكسی عبوري شد.


#ادامه_دارد

📕 @kashkooltel☕️

ڪانالــ ڪشـڪولــ

02 February 2021 18:40

✨🌸✨

جبریل به عرش نقش کوثر زده است
طوبی گل تسبیح به پیکر زده است
از خانه ی کوچک محمد(ص) امشب
خورشید زمین و آسمان سر زده است

میلاد با سعادت حضرت فاطمه‌ الزهرا (س) دخت نبی گرامی خدا و روز مادر مبارک ✨🌸✨


@kashkooltel

ڪانالــ ڪشـڪولــ

01 February 2021 20:31

▫️◽️◻️📚◻️◽️▫️


#دختر_مهاجر
#نویسنده_فریده_نجفی
#قسمت_188


دو صندلی، در كنار خرت و پرت ها و وسائل اضافی خانه كه در اطاق روي هم تلنبار شده بود، گذاشته شده و كاملا مشخص بود براي پذيرايی از لعيا، به اطاق آورده شده اند. مرد تعارف كرد:
- بنشينيد خانم! بفرمائيد با بنده، چه امري داشتيد؟
لعيا، مجري حاوي جواهرات را از ساك بيرون آورد و مقابل او گشود:
- اولين بار است كه خدمت شما می رسم. اين مختصر، هديه اي ناقابل است. اميدوارم بعداً با دست پرتري بتوانم خدمت برسم.
چشمان مرد برقی زد و نگاهش از روي جواهرات به چهره لعيا كشيده شد:
- راضی به زحمت نبودم خانم. می شود بفرمائيد منظورتان از اين كار چيست؟
لعيا، سر را به او نزديك كرد:
- خواهش بزرگی دارم آقا. يكی از عزيزانم، در پادگان عشرت آباد گرفتار است و شنيده ام حكم اعدامش را صادر كرده اند. روزبه، به دلايلی حاضر به كمك به او نشد. تنها اميدم شما هستيد. فرصت زيادي نداريم. قرار اعدام او، صبح فرداست. اگر بتوانيد كمكش كنيد، منت بزرگی بر من گذاشته ايد. قول می دهم تا آنجا كه در توان دارم، از خجالت محبتتان در بيايم. چه ميگوئيد؟ مي‌توانيد برايش كاري انجام بدهيد؟
مرد مكثی كرد و نگاهش لحظه اي به روي جعبه جواهرات، خيره ماند. چانه را خاراند:
- اين كار خطرناكی است خانم! دلم مي‌خواهد به شما كمك كنم ولی، مسئله حيثيت شغلی من ...
لعيا نگذاشت حرفش را تمام كند:
- به هر قيمتی كه باشد، حاضرم جبران كنم. می دانم كه اين كار، از عهده دست تواناي شما بر می آيد.
- ولی اگر كسی بو ببرد. مثلا خود همين روزبه...
لعيا، ملتمسانه سر تكان داد:
- مطمئن باشيد نمي‌گذارم كسی بويی ببرد. اگر روزبه از اين ماجرا بويی ببرد، اولين كسی كه دچار مشكل می شود خود من هستم. مطمئن باشيد مسئله، همين جا و در همين اطاق، به فراموشی سپرده خواهد شد. تنها دين من به شما می ماند كه هرگز فراموش نخواهم كرد!
مرد دستها را در هم فشرد:
- گفتيد نام شخص مورد نظر چه بود؟
قطرات اشكی در چشمان لعيا جوشيدن گرفت:
- نامش يوسف بشارت است. با نام مستعار ژزف او را دستگير كرده اند. البته گفتن اين حرف، تغييري در تعهدات من ايجاد نمی كند، ولی بايد بدانيد او بيگناه دستگير شده. مطمئن باشيد با اين كار، سبب رهايی يك بی گناه از چوبه دار می شويد.
بی گناه و گناهكاري يوسف، براي مرد چندان اهميتی نداشت، مهم وعده اي بود كه لعيا به او داده بود. از روي صندلی بلند شد:
- بايد ببينم چه كاري مي‌توانم براي اين شخص انجام بدهم. انجام اين كار، مستلزم تماس من با بعضی از دوستان است. بايد اوضاع خانه و ميهمانان را مرتب كنم و از خانه بيرون بروم. فعلا به منزل خودتان برويد و منتظر تلفن من باشيد! اگر توانستم كاري انجام دهم، با شما تماس مي‌گيرم.
لعيا هم از روي صندلی برخاست:
- تا آخر دنيا، مرا رهين منت خود می كنيد آقاي هژير. اميدوارم بتوانم جبران كنم.
و آرام و با احتياط، از خانه خارج شد.

حبيب، بی صبرانه انتظارش را می كشيد: - چه شد لعيا؟ هژير قول همكاري داد يا نه؟
لعيا دستان يخ زده را زير بالا پوش برد:
- بايد به خانه برويم حبيب. هژير گفت كه منتظر تلفن او بمانم. آه خداي من! نمی دانی چه حالی دارم؟ می ترسم تا او تلفن بزند، قلب من از كار ايستاده باشد!
دلهره جديد، به قلب حبيب هم چنگ انداخته بود. اتومبيل را روشن كرد:
- نگران نباش لعيا! توكلت به خدا باشد. صدايش لرزان بود و اضطراب لعيا را دوچندان می كرد.
اتومبيل را در خيابان پارك كرد و به اتفاق لعيا، آهسته وارد خانه شدند. خانجی با ديدن لعيا، به سويشان آمد:
- كجا بودي مادر؟ چرا به من نگفتی از خانه بيرون می روي؟


#ادامه_دارد

📕 @kashkooltel☕️

ڪانالــ ڪشـڪولــ

31 January 2021 18:44

▫️◽️◻️📚◻️◽️▫️


#دختر_مهاجر
#نویسنده_فریده_نجفی
#قسمت_186


پوزخند زهرآگينی، بر لبان روزبه نقش بست:
- عمري در آرزوي تلافی كارهاي نصير بودم. قطعاً، دست انتقام طبيعت، چنين بازي عجيبی را رقم زده. دختر من، بايد واسطه گرفتن انتقام من از اين مرد نفرت انگيز بشود!
لعيا چنگ به سينه انداخت:
- بس كن روزبه! اين قدر بی رحم نباش! كينه توزي هم حدي دارد تو نبايد حاضر شوي يك جوان بی گناه، در راه انتقامجويی تو از بين برود.
روزبه، بی خيال به سوي در خروجی اطاق رفت:
- حوصله جر و بحث با تو را ندارم لعيا. ولی براي راحتی خيالت بگويم، كار اين پسر، از دست تأمينات و شهربانی خارج شده و مسئله اش در دادرسی ارتش پيگيري می شود، نمي‌توانم كاري برايش انجام بدهم. امشب هم، در خانه هژير ميهمان هستم. اگر كسی تلفن زد و با من كار ضروري داشت، شماره او را بده!
لعيا از جا جست:
- ولی همين هژير كه...
و با خروج روزبه از اطاق، حرف خود را فرو خورد و او را دنبال نكرد. جرقه اي در ذهنش درخشيده بود. با سرعت، به سراغ جعبه جواهرات قديمی خود رفت. در مجري كوچك بدنه مخملی را گشود. بعد از ازدواجش با روزبه، هرگز طلا و جواهري نخريده بود ولی، چندين گردن آويز و دستبند و انگشتر جواهرنشان با ارزش، كه همگی هديه عموها و عمه ها و مادر و پدر شوهر در سر عقد بودند، مجري را لبريز ساخته بود. می دانست كه بعضی از آنها به دليل قدمتشان، زينت آلات ارزنده اي هستند.
منتظر شد تا روزبه از خانه خارج شود. دفتر شماره هاي ضروري تلفن را گشود و انگشتان لرزانش، شماره خانه هژير را گرفت.
خدمتكاري از آن سو جواب داد:
- بفرمائيد!
- لطفاً آقاي هژير صحبت كنند.
صداي مرد، حاكی از بيگانگی بود:
- بگويم چه كسی با ايشان كار دارند؟
لعيا ناخودآگاه صدا را پائين آورد:
- لطفاً بگوئيد يك دوست تلفن زده!
دقايقی به انتظار ماند تا صداي هژير را شنيد:
- بفرمائيد!
صداي لعيا لرزان بود:
- من بشارت هستم آقاي هژير، همسر روزبه بشارت.
- بله، بله. شناختم. حال شما چطور است سركار خانم؟ آقاي بشارت قرار است امشب به اينجا تشريف بياورند، ولی هنوز نرسيده اند. امري داشته باشيد، به محض رسيدن، خدمتشان عرض خواهم كرد.
- نه، نه. با او كاري ندارم. يك عرض خصوصی خدمت خود شما داشم. دلم نمي‌خواهد روزبه از اين جريان مطلع شود. بايد شما را امشب در محلی زيارت كنم. مسئله مهمی است. خواهش بزرگی از شما دارم و اميدوارم بتوانم جبران كنم. آيا چنين شانسی به من می دهيد؟
مرد كنجكاو شده بود:
- فرموديد، مي‌خواهيد مرا ملاقات كنيد و آقاي بشارت نبايد از اين موضوع باخبر شوند؟!
- بله، بله. همين را عرض كردم.
صداي مرد، سرشار از ترديدي توام با افكار پليد و ناپاك، در گوش لعيا نشست:
- من در خدمت هستم سركار خانم مي‌توانيد امشب به خانه من تشريف بياوريد.
- ولی روزبه آنجاست، نمي‌خواهم او و ميهمانان شما، مرا ببينند.
صداي مرد رذيلانه بود:
- نگران اين مسئله نباشيد سركار خانم. ميهمانان از درب شمالی خانه وارد می شوند و در تالار مخصوص، پذيرائی می شوند. شما می توانيد از درب جنوبی، تشريف بياوريد. هر ساعت كه بفرمائيد، آنجا منتظر شما هستم. آقايان وقتی پيكی می زنند و مشغول بازي می شوند، از كل عالم و مافيها بيرون می روند و به دور و اطرافشان كاري ندارند. بفرمائيد منتظر باشم يا نه؟
لعيا در خواسته خود مصمم بود:
- بله آقا، منتظرم باشيد! فقط لطفاً آدرس دقيق خودتان را يكبار ديگر بفرمائيد و بگوئيد چه ساعتی بيايم بهتر است.
مرد مكثی كرد:
- حدود يكساعت، يكساعت و نيم ديگر بيائيد بهتر است. لطفاً آدرس را يادداشت كنيد!
لعيا، چشمی به روي آدرس يادداشت شده گرداند. به سرعت لباس پوشيد و پس از گذاشتن مجري جواهر درون يك ساك دستی، از راننده خواست تا او را به خانه حبيب برساند.
حبيب، خود را در بالاپوش گرمی پيچيده و روي صندلی زير آلاچيق، در تاريكی نشسته بود. مسئله يوسف، بدجوري فكرش را به هم ريخه بود. با شنيدن صداي كوبه، گوش به طرف در حياط تيز كرد. صداي خدمتكار پير را شنيد: - بفرمائيد خانم! بله آقاي بشارت منزل هستند.
در نور كم جان حياط، لعيا را ديد كه به طرف او می آيد. به سرعت از زير آلاچيق بيرون رفت:
- سلام لعيا جان! خير است انشالله. چه شده كه اين وقت شب به اينجا آمده اي؟ كسی همراهت هست؟
- نه، با راننده آمدم. او را به خانه فرستادم، گفتم منتظرم نماند. كار مهمی با تو دارم حبيب.
حبيب با دست تعارفش كرد:
- بيا به داخل ساختمان برويم. نمي‌دانی چقدر از ديدنت خوشحالم، با اين افكار پريشان، داشتم ديوانه می شدم.
مستخدم، چراغهاي تالار پذيرايی را روشن كرد و لعيا روي يكی از صندليها نشست. حبيب يك صندلی روبروي او كشيد و رو به مستخدم كرد:
- رحمت، با تو كاري ندارم. مي‌توانی به اطاق خودت بروي!
و روي صندلی، مقابل لعيا نشست:
- خوب لعيا جان! چه خبر؟


#ادامه_دارد

📕 @kashkooltel☕️

ڪانالــ ڪشـڪولــ

31 January 2021 18:44

▫️◽️◻️📚◻️◽️▫️


#دختر_مهاجر
#نویسنده_فریده_نجفی
#قسمت_184


صداي ستاره، حرف حبيب را قطع كرد:
- نه عمو حبيب، به مادرم اصرار نكنيد! شما نمي‌توانيد با چند كلمه، ريشه كينه هاي منفوري، كه عمري در وجودش خانه كرده بسوزانيد، با اين كينه توزي بی دليل، مامان هم خودش را در آتش انداخت و هم زندگی مرا سوزاند. اگر مادرم منطقی بود، با لجبازيهاي بچگانه، با مردي كه به قول خودش از او انزجار داشت، وصلت نمی كرد و نتيجه شوم اين لجبازي، اينطور بی پناه و بی تكيه گاه، مقابل شما نايستاده بود. عمري در اين خانه سرد و بيروح پرسه زدم، كسی از من نپرسيد كه با اين همه التهاب، دردت چيست؟ نپرسيد دوستت كيست و با چه كسی آمد و رفت داري؟ مامان اجازه داد تا يك كينه كهنه و كودكانه، در تار و پود وجودش پيله ببندد. نه خودش از زندگی استفاده كرد و نه حقی براي اطرافيانش قائل شد. مادر بيچاره اش با ديدن اعمال و چهره افسرده او، زمين گير شده و بی هوش و گوش كنج اطاقی افتاده. پدرم يك لحظه در خانه بند نشد و من هم براي فرار از تنهايی، به هر زنجيري كه ديدم، چنگ انداختم. به راهی كشيده شدم كه عاقبتش اين شد. حالا از خودم بيزارم. از زندگيم بيزارم. از اين اوضاع و احوال دردبار بيزارم. تنها دلخوشی من در زندگی يوسف بود كه حالا دارند او را هم از من مي‌گيرند. در اين مدت كه او را پيدا كرده بودم، ناهنجاري زندگيم را فراموش كرده بودم. حس بودن و زندگی كردن را شناخته بودم. در دلم نور اميد تابيده بود. او برايم همه چيز بود عمو حبيب. ولی مامان، با وجود كينه و نفرتی كه توي دلش خانه كرده، حال مرا درك نمي‌كند. نمي‌خواهد بفهمد حالا كه می بينم دستی دستی، تنها دوست و دلخوشی زندگيم را جلو تيغ جلاد سپرده ام، چه حالی دارم. مامان هيچوقت نخواسته بفهمد، توي بحرانهاي زندگيم، چه حالی داشته ام و چه كمكی می توانسته به من بكند. من همين الان، لوازمم را بر ميدارم و از اين خانه می روم. طاقت ماندن يك دقيقه ديگر را ندارم. من می روم تا اهل اين خانه، هر كدام با دنيا و خواسته هاي خودشان خلوت كنند. عمو نصير، براي ديدن شما، به خانه تان آمده بود. بيچاره مثل مرغ سر كنده، بال بال می زند و به اين سو و آن سو ميرود. او مرا به اينجا رساند. الان هم توي ماشين، جلو در نشسته. راستش نتوانستم خبر توي ليست اعدام قرار گرفتن يوسف را به او بدهم. در خودم توان و شهامت چنين عملی را نديدم. دلم مي‌خواست همين الان، با او به خانه اش بروم ولی، روي رويارويی با مادر يوسف را ندارم. اگر اجازه بدهيد، امروز به خانه شما می آيم و منتظر رسيدن خبر بعدي از يوسف می شوم. و اگر خبر عملی شد، آن وقت براي هميشه زحمتم را از روي دوش همگی بر ميدارم. فعلا می روم كه چمدانم را بردارم. شما را در منزلتان، می بينم.
و از اطاق بيرون رفت...


#ادامه_دارد

📕 @kashkooltel☕️

ڪانالــ ڪشـڪولــ

31 January 2021 17:55

در من چيزى كم بود و
در اين زندگانى هم چيزى كج بود.
ميان ما و اين زندگانى
يك چيزى گنگ ماند.
ما دير آمديم، يا زود.
هرچه بود به موقع نيامديم.

#كليدر
#محمود_دولت‌آبادى

📕 @kashkooltel☕️

ڪانالــ ڪشـڪولــ

30 January 2021 19:29

▫️◽️◻️📚◻️◽️▫️


#دختر_مهاجر
#نویسنده_فریده_نجفی
#قسمت_182


چشمهايش، با شنيدن صداي باز و بسته شدن درب آهنی، از هم گشوده شد. دو مأمور بالاي سرش آمدند.
يكی نهيب زد:
- بلند شو ببينم! مي‌خواهند شرت را از اينجا كم كنند.
با آنچه توان در تن داشت به سرعت از روي زمين كنده شد. نمي‌خواست براي كتك خوردن، آتو دست مأموران بدهد. چشم بسته او را از كميته بيرون بردند و سوار جيپی كردند. می دانست كه مسير دادرسی ارتش است. حرفی براي دفاع از خود نداشت. آمادگی ذهنی هم نداشت. فقط گوش تيز كرده بود تا شايد سخنی از اطرافيان بشنود، ولی انگار همه چيز دست به دست هم داده بود كه روح او را شكنجه كند.
ماشين، با تكانی سخت متوقف شد. دستی در بازوي ورم كرده اش قالب
شد:
- پياده شو حيوان!
و لحظاتی بعد پاهاي مصدومش، روي آسفالت كشيده می شد. باد سرد صبحگاهی، از قسمت پارگی پيراهن، آرام به درون تنش می خزيد.

***

حبيب، با شنيدن ضربات متوالی و بی وقفه كوبه در، كنار پنجره رفت. پيرمرد خدمتكار، شتابزده، به سوي در ورودي حياط می رفت. سالها بود كه تنها با اين پيرمرد، در اين خانه نسبتاً بزرگ و قديمی، در ميان انبوهی از كتاب و كتابخانه، زندگی را به سر می برد.
ستاره را ديد كه هراسان، به سوي ساختمان می آيد. براي استقبالش به طرف سرسرا رفت. چشمان ستاره سرخ و متورم و رنگ چهره اش به شدت پريده بود. با ديدن حبيب، به سوي او دويد:
- عمو حبيب، دارند يوسف را می كشند. قرار است فردا اعدامش كنند.
لرزشی در پيكر حبيب افتاد. دست ستاره را گرفت:
- بيا برويم توي اطاق ببينم چه می گويی! اين خبر را از كی شنيده اي؟ اشك بی وقفه از چشمان ستاره می باريد. كنار ميز گوشه اطاق، روي صندلی نشست و دست روي شقيقه هاي خود فشرد:
- همين الان، دفتر مركزي حزب بودم. يكی از رابطين حزب، از پادگان عشرت آباد، خبر آورده بود. می گفت، او و سه نفر ديگر را، قرار است فردا اول صبح اعدام كنند. نمي‌دانم چه كنم عمو حبيب. اگر اين اتفاق بيفتد، من خودم را مي‌كشم. بابا اصلا حاضر نيست در اين رابطه كاري انجام بدهد. تصميم گرفته ام بروم و خودم را معرفی كنم. بايد ذهن مأموران حكومت در قضيه يوسف را روشن كنم. بايد به آنها بگويم كه مقصر اصلی در اين ماجرا چه كسی است. بايد برايش كاري بكنم.
حبيب مضطرب و درمانده، روي صندلی ديگر نشست. اعصابش به سختی متشنج بود:
- هنوز يك هفته نيست كه او را گرفته اند. چطور به اين سرعت حكم اعدام صادر كردند؟! يعنی زمان محاكمه اين قدر كوتاه بود؟! آخر اين چه محاكمه اي است؟! اين چه قانونی است؟!
صداي ستاره ناله مانند از گلو خارج می شد:
- قانونی در كار نيست عمو حبيب. همين كه او را در محل اختفاي سلاح ها گرفته اند، برايشان كافی است. پاي هر كس كه به دادرسی ارتش رسيده، زنده از آن در بيرون نرفته. مگر با شرايط خاصی. مگر با لو دادن ديگران و تعهد همكاري به دولت كه يوسف نه به واقع توده اي بود كه انزجار نامه بنويسد و نه اهل ضربه زدن به اطرافيان و آشنايان خود است. او دارد بی گناه كشته می شود عمو حبيب. براي كمك به او، من بايد خودم را معرفی كنم.
حبيب برخاست و شروع به قدم زدن در اطاق كرد. گيج گيج بود:
- نه ستاره. اين راه، چاره كار نيست. با این اقدام، تو هم به دردسر می افتی. قطعاً اين كار تو را حمل بر يك اقدام عاطفی می‌كنند و نه تنها براي او مفيد نخواهد بود، بلكه گرفتاري ما دو تا می شود. ساعتی پيش، نصير اينجا بود. بايد بيچاره را مي‌ديدي. در طول اين هفته، بی اغراق ده سال پير شده! براي رهايی يوسف، خودش را به آب و آتش زده، ولی متأسفانه هيچ دري به رويش باز نشده. حتی نتوانسته بفهمد كه يوسف را در كجا نگاه داشته اند. می گويد همه‌ی شب و روز پاركوهی شده اشك و آه. به هيچ امامزاده و كليسايی نيست كه متوسل نشده باشد. نمي‌دانم اگر واقعاً يوسف را اعدام كنند، چه بلائی بر سر اين زن و مرد بيچاره می آيد. آه خداي من! فكر كردنش هم دردناك است.
ستاره سر خود را، به ديوار پشت صندلی تكيه داد. صدايش در اثر گريه هاي طولانی، خَش عميقی داشت:
- در مدت اين چند روز، نتوانستم سري به آنها بزنم. بابا قدغن كرده بود كه نگذارند از خانه خارج شوم. امروز هم با هزار ترفند و تهديد اين و آن، توانسته ام از خانه بيرون بيايم. يكسره به دفتر مركزي حزب رفتم. البته اگر هم در اين مدت، از خانه بيرون می آمدم، روي رفتن پيش عمو نصير و همسرش را نداشتم. چطور مي‌توانم توي چشم آنها نگاه كنم؟ اگر اتفاقی براي يوسف بيفتد، قطعاً زنده نمي‌مانم ولی، شرمندگی از روي پدر و مادرش، تا قيام قيامت، روحم را آزار خواهد داد.
حبيب وسط اطاق ايستاد. انديشناك، دستی به چانه كشيد:
- بايد به ديدن لعيا بروم. اين ساعت روز، معمولا پدرت در خانه نيست. بايد از لعيا بخواهم تا با او صحبت كند. به هرحال زبان او را بهتر از ما

#ادامه_دارد

📕 @kashkooltel☕️

ڪانالــ ڪشـڪولــ

29 January 2021 20:16

▫️◽️◻️📚◻️◽️▫️


#دختر_مهاجر
#نویسنده_فریده_نجفی
#قسمت_180


روزبه با عصبانيت پوزخندي زد:
- مگر مأموران دولت ديوانه اند كه مردم را بی گناه دستگير كنند. برو ببين پسرت چه كرده و چه گناهی مرتكب شده! قطعاً در كار خلاف بود كه او را گرفته اند.
نصير، لبها را در هم فشرد:
- نه روزبه جان. پسرم آدم خلافكاري نيست. دانشجوي مهندسی است و امروز در يك مسئله كاملا اتفاقی، به چنگال نيروهاي فرماندار نظامی افتاده. برايش شديداً نگرانم. جرم شخص ديگري به گردنش افتاده و ممكن است برايش گران تمام شود. عاجزانه از تو ميخواهم به حرمت هم خونی خودت با او، نگذاري برايش دردسر درست شود و اگر مي‌توانی كمكش كنی.
صداي نصير، آكنده از عجز و لابه بود. روزبه چشمها را دراند:
- چه كسی گفته پسر تو با من هم خون است؟! من حتی پدرش را به هم خونی قبول ندارم چه رسد به فرزند او كه نيمی از اجدادش هنوز در خاك روسيه زندگی می كنند. با حرفهايی كه می زنی، گمان می كنم پسرت از آن دانشجوهاي ناراحت است كه توي دانشگاه آشوب به پا می كنند. از اين قماش، هر كدام را دستگير می كنند، پدر و مادرش ادعا دارند كه بی گناه دستگير شده اند و در موردشان بی عدالتی شده. من نميدانم اگر همه اين مردم و دانشجويان آشوبگر، بی گناه هستند، پس اين غائله چيست كه در
مملكت به راه افتاده؟ نه آقا نصير، من نمي‌توانم برايت كاري انجام بدهم. نمي‌توانم با حمايت از يك آشوبگر، حيثيت شغلی خودم را زير سؤال ببرم. حالا هم كار دارم و بايد زودتر از خانه بيرون بروم. خواهش ميكنم توي اين قضيه، دور من يكی را خط بكش!
ستاره دويد و بازوي او را چسبيد:
- نه پدر! خواهش می كنم نرويد! عمو نصير راست ميگويد. پسرش را بيگناه دستگير كرده اند. در حقيقت او براي كمك به من آمده بود. هيچوقت نتوانسته ام با شما در ميان بگذارم ولی، مدتهاست كه در حزب توده فعاليت دارم. با پسر عمو نصير در دانشگاه آشنا شدم و او را رذيلانه به جريان حزب وارد كردم. امروز هم براي كمك به يكی از دوستانم كه دستگير شده بود، رفتم تا چند اسلحه پنهان شده را از دسترس مأموران دور كنم. يوسف، پسرعمو نصير را از ماجرا مطلع شد و مرا همراهی كرد. بعد هم كه مأموران فرماندار نظامی به خانه ريختند، او مرا كمك كرد تا فرار كنم و خودش كاملا بی گناه دستگير شد. به خدا همه چيز تقصير من بود. در حقيقت او را به جاي من دستگير كرده اند. خواهش مي‌كنم كمكش كنيد پدر، خواهش مي‌كنم!
چشمهاي روزبه، خشمگين و ناباورانه، از حدقه بيرون زده بود. روحش گنجايش این شنيده ها را نداشت. لحظه اي چون برق گرفته ها در جا خشكش زد و ناگهان چون طوفانی مهيب، از جا كنده شد. دست ستاره را از دور بازوان خود باز كرد و سيلی محكمی به صورتش نواخت.
ضربه آنچنان بود كه ستاره تعادل خود را از دست داد و روي زمين افتاد. فرياد رعدآساي روزبه، در فضاي اطاق پيچيد:
- اي دختر بی شرم وقيح، بعد از اينهمه دير كردن و آشوبی كه در خانه برپا كرده اي، با اين ريخت و قيافه، يك ينگه برداشته اي و با خودت آورده اي كه اين مهملات را به من تحويل بدهی؟! كثافت بی چشم و رو، من تو را دانشگاه گذاشته ام كه آدم بشوي يا پی قرطاس بازي و هرزه گی بروي؟ نمك به حرام چشم سفيد، چه چيزت در خانه كم است كه ادعا می كنی در حزب توده فعال شده اي؟! آيا هدفت چيزي جز ضربه زدن به من است؟ آمده اي با وقاحت، از هنرنمايی ها و رفيق پسر گرفتنت برايم شعار می دهی؟! دختره بی شرف، خونت را می ريزم. من چنين لكه ننگی روي دامن خانواده نمي‌خواهم.
و دوباره به او حمله كرد.
نصير جلو دويد و دستش را گرفت:
- آرام باش روزبه! تو عصبانی هستی. به دخترت صدمه می زنی.
روزبه كف دست را توي سينه او كوفت:
- ولم كن كثافت! نمي‌دانم كی مي‌خواهی، شر وجود نحست را، از سر من بكنی؟ كی مي‌خواهی قدم ناپاكت را از زندگيم كنار بكشی؟
و ساعد ستاره را چسبيد:
- من اين دختري را كه با پسر تو همنشين شده زنده نميگذارم. گناه توده اي شدنش را مي‌بخشم ولی اين يكی را نه!
ناله ستاره، به همراه پيچيده شدن دستش، به هوا برخاست. در اطاق با صدا، باز شد و محكم به ديوار خورد. لعيا عصبی و وحشتزده، به طرف روزبه حمله كرد:
- چكار مي‌كنی مرد. بچه را رها كن!


#ادامه_دارد

📕 @kashkooltel☕️

ڪانالــ ڪشـڪولــ

29 January 2021 09:39

اول از همه برایت آرزومندم
که عاشق شوی
و اگر هستی،
کسی هم به تو عشق بورزد
و اگر اینگونه نیست،
تنهایی‌ات کوتاه باشد...

و پس از تنهائی‌ات،
نفرت از کسی نیابی...
آرزومندم که اینگونه پیش نیاید
اما اگر پیش آمد
بدانی چگونه به دور از نا امیدی،
زندگی کنی...

#ویکتور_هوگو


📕 @kashkooltel☕️

ڪانالــ ڪشـڪولــ

28 January 2021 19:34

▫️◽️◻️📚◻️◽️▫️


#دختر_مهاجر
#نویسنده_فریده_نجفی
#قسمت_177


از اين وجودي كه تنها براي اثبات قدرتمندي و ارضاء غرور كاذب خود، جوانی را به بيراهه زندگی خود كشيده و حالا سبب گرفتاري او در آن مهلكه شده، منزجر بود. تنها احساس گناه نبود كه او را آنچنان پريشان می ساخت. حس می كرد نيمی از وجودش را مأموران با خود برده اند. بايد كاري می كرد.
فكري به ذهنش رسيد. برخاست و آهسته و سر دزديده، پس از طی دو پشت بام، خود را به بامی كه در مسير آمدن، خرابه اي پشت آن ديده بود، رساند. با وجود روحيه اي پر تحركی كه داشت ولی اين اولين بار بود كه مجبور به بالا كشيدن و پائين رفتن از ديوار و روي بامها شده بود. لرزان و هراسناك، از آن بام، به بام ديگري كه حدود يك متر و نيم با پشت بام قبلی اختلاف سطح داشت، پريد و از ديوار كاه گلی قطوري كه به نظرش، به نازكی يك بند انگشت می رسيد عبور كرد. به بام كم مساحتی كه احتمالا سقف يك دستشويی بود، رسيد و از آنجا با آويزان شدن از ديوار، خود را توي خرابه پرتاب كرد. همه دستهايش خراشيده و لباسش پاره و خاك آلوده شده بود. دستی به بلوز و دامن خود كشيد و آهسته و در پناه تاريكی ديوار، خود را به سر خيابان رساند. جلو يك تاكسی را گرفت:
- خيابان كاخ، نمی خواهم مسافر ديگري سوار كنيد!
راننده با كنجكاوي نگاهش كرد و سر تكان داد:
- بيا بالا!
اصلا سخنان و پرسشهاي راننده را نشنيد. حواسش به او نبود. نزديك خانه يوسف پياده شد و اسكناسی كف دست راننده گذاشت. تمام كوچه را دويد. مريم و مستخدم خانه، با شنيدن صداي كوبه، با هم به پشت در رسيدند. مريم، با ديدن موها و چهره پريشان و لباس خاك آلود و پاره او، وحشتزده در آغوشش كشيد:
- چه شده ستاره؟! يوسف كجاست؟
بغضی دوباره، چشمان ستاره را گريان كرد:
- پدرت كجاست مريم؟ بايد با او صحبت كنم.
- چی شده ستاره؟! براي يوسف اتفاقی افتاده؟
ستاره ناليد:
- او را دستگير كردند مريم! بايد با عمو نصير حرف بزنم. بايد از او كمك بگيرم.
دستان مريم به دو گلوله يخ تبديل شد، نفسش به شماره افتاد:
- چی! يوسف را گرفتند؟! نه ستاره،
باور نمي كنم!
ستاره دستش را كشيد:
- زودباش مريم، مرا پيش عمو نصير ببر! او در خانه است يا نه؟
مريم صدا را در سر انداخت و فرياد زد:
- بابا! مامان! بيائيد! يوسف، يوسف...
امواج فرياد او، توي سر ستاره می پيچيد و مغزش را از كار می انداخت. با يكدندگی و حماقت خود، چه مصيبتی براي اين خانواده ساده و بيچاره به وجود آورده بود! حالا كه به اينجا رسيده بود، نمی دانست چگونه بايد با پدر و مادر يوسف روبرو شود.
پاركوهی و نصير، هراسان به روي بهارخواب آمدند. صداي فرياد مانند پاركوهی در خانه پيچيد:
- چه شده مريم؟ يوسف چی؟!
ستاره بی اراده از پله ها بالا كشيد و در بهار خواب، خود را در آغوش او انداخت:
- مرا ببخشيد زن عمو! همه اش تقصير من بود. اگر بلايی سر يوسف بيايد، من انتحار مي‌كنم.
پاركوهی با دستان لرزان بازوهاي او را گرفت:
- مگر يوسف چه شده ستاره؟ الان كجاست؟ حرف بزن دختر! حرف بزن!

#ادامه_دارد

📕 @kashkooltel☕️

ڪانالــ ڪشـڪولــ

27 January 2021 19:30

▫️◽️◻️📚◻️◽️▫️


#دختر_مهاجر
#نویسنده_فریده_نجفی
#قسمت_176


ستاره دستش را گرفت:
- تو چی يوسف. مگر تو نمی آيی؟
- نه، نه! نميتوانم! اگر دوتايی برويم، ردمان را روي بامها دنبال می كنند، بايد يكی بماند و سر آنها را گرم كند. عجله كن ستاره! فرصت نداريم.
ستاره بازويش را چسبيد:
- نه يوسف، من بدون تو جايی نمی روم. همين جا در كنار تو می مانم. يا با من می آيی يا هر دو می مانيم. زنده يا مرده، دوست دارم در كنار تو باشم.
يوسف با كلافگی دست او را از بازوي خود كند و شانه هايش را با حالتی عصبی گرفت:
- تو داري مرا اذيت ميكنی ستاره! هر چه ميگويم گوش كن! اينجوري هر دو گير می افتيم. دوستت دارم ستاره. ماههاست كه دوستت دارم. هرگز فرصتی پيش نيامد تا حرف دلم را با تو در ميان بگذارم. دلم ميخواهد متعلق به من باشی. دلم ميخواهد با من ازدواج كنی. اگر مرا به عنوان مرد زندگيت قبول داري، به حرفم گوش كن! بگذار كمكت كنم! بگذار حمايتت كنم! نشان بده كه مرا به عنوان يك مرد و يك تكيه گاه پذيرفته اي! زود باش ستاره! تصميم بگير! الان مأمورين سر می رسند.
ستاره، هيجان زده به هق هق گريه افتاد:
- ولی تو چی؟ من...
يوسف حرفش را بريد:
- من مقاوم تر از تو هستم. آمادگی بيشتري براي سؤال و جواب دارم. معطل نكن! پاهايت را روي دستهايم بگذار و از ديوار بالا بكش! براي يك بار هم كه شده، تو تابع نظر من باش! عجله كن! از ديوار بالا بكش!
ستاره لحظه اي چشمان گريان را، خيره به چشمان او دوخت. با وحشت عظيمی كه در اثر وضعيت پيش آمده، وجودش را در خود گرفته بود پاهايش را درون قالب دستهاي او قرار داد و با كمك گرفتن از شانه اش، خود را روي پشت بام كوتاه پاشير رساند. لحظاتی با ترديد، از آن بالا نگاهش كرد و با نهيب دوباره يوسف، از برابر نظرش ناپديد شد.
يوسف به وسط حياط دويد. سايه ستاره را روي پشت بام همسايه ديد. دلش كمی آسوده شد. در فكر راه گريزي براي خود بود كه مأموران به داخل حياط ريختند. نگران از گرفتار شدن ستاره، براي جلب توجه آنها، بی اراده به زيرزمين دويد.
دو مأمور در پی او وارد زيرزمين شدند و يكی ديگر بالای سر پيرزن ماند. سربازان فرماندار نظامی كه با يك كاميون به سركوچه آمده و خانه را محاصره كرده بودند، دوتا دوتا، وارد خانه پيرزن می شدند. تعدادشان آنقدر زياد بود كه انگار براي دستگيري يك گردان دشمن به آن خانه پا گذاشته اند.
يكی از مأموران، بازوي يوسف را كه بی دفاع وسط زيرزمين ايستاده بود، گرفت و مشتی حواله صورتش كرد. خون از دماغ و دهانش جاري شد. براي جنگيدن با مأموران دولت به آنجا نيامده بود تا از خود دفاع كند. آرام و سر به زير، به همراه يكی از مأموران، از خانه بيرون رفت.
همسايگان توي كوچه آمده و با كنجكاوي شاهد ماجرا بودند. پيرزنی از مأمور پرسيد:
- اين جوان چه كرده؟
مأمور كه سه چهار سرباز همراهيش می كردند، صدا را ته گلو انداخت:
- دزد است. پيرزن همسايه تان را كشته و ميخواسته، پول و طلاهايش را بدزدد. متفرق شويد! ديگر خبري نيست. مأموران مشغول جستجو هستند تا اگر همدستی داشته، او را هم دستگير كنند. به خانه هايتان برويد!
و جماعت ناباورانه و با نفرت براي مأموران دولتی راه باز می كردند.

***

ستاره، پشت بام به پشت بام، با حالتی خزيده و نيم نشسته، خود را به پشت بام مشرف به كوچه اصلی رساند. يك كاميون نظامی و دو جيپ، سر كوچه توقف كرده بود. سينه خيز، خود را به جهت ديگر بام رساند و توي كوچه فرعی سرك كشيد. تا ته مغزش داغ شد. سه سرباز مسلح و يك مأمور لباس شخصی، يوسف را در ميان خود گرفته و به سوي ماشينها می بردند. يوسف، بی مقاومت، در كنار آنها روان بود ولی، گاه گاهی يكی از سربازها، با ته قنداق تفنگ، او را وادار به تند رفتن می كرد.
ستاره با دو دست، چشمان خود را پوشاند. درد بدي در قلبش می پيچيد. انگار دست و پايش را به چهار ميخ كشيده و بند بندش را از هم جدا می كردند. چند بار به سرش افتاد كه با ايجاد سر و صدا، توجه مأموران را به خود جلب كند تا شايد بتواند امكان فراري براي يوسف فراهم كند. به سرش افتاد كه خود را به مأموران بنماياند و دستگيرش كنند تا تنها يوسف را گرفتار نكرده باشد، ولی نه شهامت اين كار را در خود می ديد و نه تصميم عاقلانه اي بود. دستگير شدن او كمكی به يوسف نمی كرد. سر را روي دستان قالب شده، كه به كاه گل خشن كف بام چسبيده بود، گذاشت و در حاليكه ناله هاي خفه اي از گلويش خارج می شد، شروع به ريختن اشك كرد. رفته رفته هوا تاريك می شد و سوز سرد پائيزي، با سرماي حاصل از يأس و نگرانی، توام شده و سرتاپاي وجودش را لرزان كرده بود. پس از دقايقی، دوباره توي كوجه را نگاه كرد. اثري از كاميون و جيب هاي نظامی نبود. روي بام نشست. زانوها را بغل كرد و در خود مچاله شد. نميدانست چكار ميتواند انجام دهد. از خودش بيزار بود.

#ادامه_دارد

📕 @kashkooltel☕️

ڪانالــ ڪشـڪولــ

26 January 2021 18:59

▫️◽️◻️📚◻️◽️▫️


#دختر_مهاجر
#نویسنده_فریده_نجفی
#قسمت_174


به محل پارك اتومبيل رسيده بودند.
يوسف رو به او كرد:
- خوب ستاره جان، بگو ببينم چه كاري از دست ما بر ميآيد؟ مگر مي‌توانيم به او كمكی بكنيم؟
- بله يوسف، مي‌توانيم. تا آنجا كه ميدانم، مليحه تعدادي از سلاح ها را، در زير زمين خانه مادربزرگش پنهان كرده. پيرزن بيچاره تنها زندگی ميكند و از وجود آنها در خانه خود بيخبر است. دلم مي‌خواهد برويم به خانه پيرزن و سر و گوشی آب بدهيم. اگر هنوز مأموران به آنجا نريخته باشند، پيش از لو رفتن قضيه، شايد بتوانيم اسلحه هاي مزبور را از آن خانه خارج كنيم و به محل امن تري ببريم. مطمئن باش اگر سلاح ها را در خانه مادربزرگ مليحه پيدا كنند، حكم اعدام دختر بيچاره قعطی است. نبايد بگذاريم كار به اينجاها بكشد!
يوسف فكري كرد:
- نه ستاره. اين كار درستی نيست. بازي خطرناكی است. ممكنست مأموران همين حالا هم آن خانه را تحت نظر گرفته باشند و ما به دردسر بيفتيم. از فكر اين كار منصرف شو!
ستاره با يكدندگی، مشتها را گره كرد:
- من بايد اين كار را انجام بدهم يوسف. حالا چه تو بيايی و چه نيائی. البته اول با همراهانم، به دور و بر خانه می رويم و اوضاع را بررسی می كنيم، اگر خبري نبود، به سرعت سلاح ها را از آنجا بيرون می بريم. منظورم دو تا از بچه هاي حزب هستند. با آنها قرار گذاشته ام. آنها براي كمك اعلام آمادگی كرده اند. الان جلو در تالار منتظر من هستند. به هرحال بايد آنها هم براي كمك بيايند. به وجودشان نياز دارم. حالا هم مزاحم تو و مريم نمي‌شوم. برو او را به خانه برسان! بعداً با تو تماس مي‌گيرم.
يوسف بازوي او را گرفت:
- تو ديوانه شده اي دختر؟ مگر مي‌گذارم بی من بروي؟! اگر مي‌گويم نرويم، براي خاطر توست. نمي‌خواهم تو به خطر بيفتی. حالا كه خودت مي‌خواهی و به هيچ عنوان حرف نمي‌شنوي، مسئله اي نيست، با هم می رويم. فقط بگذار براي مريم يك تاكسی بگيرم!
مريم با نگاه مضطرب چشم به آنها داشت:
- مي‌خواهيد من هم بيايم؟
يوسف سر بالا انداخت:
- نه، نه. تو هيچ كمكی نميتوانی بكنی مريم جان. بهتر است به خانه بروي كه پدر و مامان نگران نشوند. از اين مسئله چيزي به آنها نگو! سعی ميكنم زودتر به خانه برگردم كه از دلواپسی بيرون بيايی. بعداً تو را در جريان كارهامان خواهم گذاشت.
و با اشاره دست، جلو يك تاكسی را گرفت و دست پشت شانه مريم گذاشت:
- برو سوار شو! اصلا هم نگران نباش!
مريم قدمی پيش رفت، بازگشت و با نگران او و ستاره را نگاه كرد و با ديدن دوباره چشم و صورت سرخ شده از گريه ستاره، با اكراه سوار تاكسی شد و از آنها دور شد.
يوسف رو به ستاره كرد:
- خوب، بايد كجا برويم؟ راستی مگر تو می دانی مليحه، سلاح ها را در كجاي خانه پنهان كرده.؟
ستاره در ماشين را باز كرد:
- بله ميدانم يوسف جان. باور كن راضی نيستم تو را به دردسر بيندازم ولی بی تو قادر به انجام كار نيستم. وجود تو به من قوت قلب می دهد. خيلی وقتست كه احساس می كنم، بی تو قادر به انجام هيچ كاري نيستم.
نگاه پر مهر يوسف، به چشمانش باريد:
- پس سوار شو! انگار اول بايد دوستانت را برداريم؟
ستاره هيجان زده بود:
- بله يوسف، به آن طرف بپيچ!

غروب پائيزي دلگيري بود. هواسوز سردي داشت و نرمه بادي غمبار، برگهاي زرد درختان را به روي زمين ميريخت. سر راه دختر و پسري جوان را كه به انتظار ستاره، ايستاده بودند، سوار بر اتومبيل كردند و با راهنمايی ستاره، يوسف سر ماشين را به سوي منطق پل چوبی، كج كردند.
خانه مادربزرگ مليحه، در يكی از كوچه هاي فرعی آن منطقه واقع بود. اتومبيل را سر كوچه نگاه داشتند و پسر جوان همراهشان پياده شد:
- من اول بروم سر و گوشی آب بدهم و خبر بياورم.
لحظاتی طول كشيد، تا بازگشت. سر را از شيشه به درون آورد:
- خبري نيست. مي‌توانيد پياده شويد.
با فاصله از يكديگر، در كوچه به راه افتادند. سعی داشتند با حركات غيرعادي، سبب جلب توجه اطرافيان نشوند. اولين نفر، ستاره بود كه به كنار خانه رسيد. كوبه درب چوبی و رنگ و رو رفته را به صدا درآورد. كوچه باريك بود و صداي كوبه، بدجوري در فضا می پيچيد.
پيرزنی فربه، هن و هن كنان، به كنار در آمد. چهره پرچروكش را چارقدي سپيد و ململی، قاب كرده بود. رفتارش عادي بود و به نظر می رسيد كه هنوز از دستگيري نوه خود باخبر نشده.
ستاره قدمی به داخل حياط رفت...


#ادامه_دارد

📕 @kashkooltel☕️

ڪانالــ ڪشـڪولــ

25 January 2021 18:44

▫️◽️◻️📚◻️◽️▫️


#دختر_مهاجر
#نویسنده_فریده_نجفی
#قسمت_172


مريم سر را از شيشه ماشين بيرون آورد:
- ستاره! باز هم به ديدن ما بيا! دلم پيش تو مي‌ماند تا دوباره ببينمت. خيلی دوستت دارم.
ستاره، در حاليكه، پرده اي اشك گرم، ديدش را تيره می كرد. براي او دست تكان داد و از آنها دور شد.
مريم رو به يوسف كرد. حسابی احساساتی شده بود:
- آه يوسف، ستاره چه دختر ماهی است! چه قيافه قشنگی و دلنشينی دارد! حس مي‌كنم يكديگر را دوست داريد، اينطور نيست؟
هاله اي از نااميدي، بر چهره يوسف نشست. تبسمی محو، لبانش را از هم گشود و در خيابان را دور زد...

*

مليحه، با هيجان جوانهاي دور و بر را تشويق به خريد بليط می كرد:
- برنامه جالبی است. اجراي كنسرت و پيانوي شماره يك چايكوفسكی، توسط گروه موسيقی خودمان. باور كنيد شنيدنش هوش از سر آدم مي‌برد.
با ديدن يوسف و ستاره، دسته بليط را به دست دختر بغل دستيش داد و به طرف آنها رفت. يوسف از آخرين تمرين پيش از كنسرت باز مي‌گشت.
مليحه با او دست داد:
- خسته نباشی ژوزف. امروز در تالار بودم و تمرينتان را ديدم. چقدر اجراي همگی قشنگ بود! چه ابهتی دارد اين آهنگ! باور كنی بند بند وجودم را لرزاند. يك چيز جالب ديگر! نمی دانی بليط ها چه فروش معركه اي داشته!
يوسف لبخندي زد:
- تو لطف داري قدسی. من هم اين قطعه را خيلی دوست دارم، ولی يك چيز اذيتم
مي‌كند.
مليحه چشمها را تنگ كردك:
- چه چيز؟!
- اينكه نمي‌دانم پول فروش بليط‌ها، واقعاً به چه مصرفی مي‌رسد. راضی نيستم حتی يك ريال آن، جز به مصرف تهيه لباس زمستانی فقرا برسد!
مليحه به بی ميلی يوسف، از بودن در ميان جمعشان واقف بود. می دانست او اعتقادي به كارها و مرام آنها ندارد. مي‌دانست كه تنها به خواست ستاره بوده كه وارد اين جريان شده و حالا هم ماندنش، فقط به دليل درگيري هاي عاطفی است كه در بعضی قسمتهاي آن سازمان برايش به وجود آمده و همان ها دل كندن را برايش دشوار كرده است. همه اينها را ستاره به او گفته بود. و در عين حال می‌دانست كه اين جوان، تا چه حد مورد اعتماد، و وفادار و پاي بند به قول و وعده هاي خود است.
ساعد او را گرفت و دوستانه فشرد
- خيالت راحت باشد رفيق! سعی مي‌كنم اين پولها را به دست اهلش بسپارم و حتی الامكان، در جهت نيت تو مصرف شود. تو شخصيت جالب و احترام برانگيزي داري ژوزف. هيچوقت نمي‌توانم خواسته هايت را ناديده بگيرم.
و صدا را پائين آورد:
- راستی شما دو تا، كی مي‌خواهيد به ما شيرينی عروسی بدهيد؟
ستاره رنگ به رنگ شد:
- بس كن قدسی! تو كه عادت به فضولی نداشتی!
مليحه خنديد:
- اين فضولی نيست خانم عزيز. فقط يك سؤال دوستانه است. هوس شيرينی كرده ام و هيچكس را مناسب تر از شما، براي دادن شيرينی نمی شناسم.
يوسف نگاه مشتاق خود را به چهره ستاره دوخت.
چهره دختر جوان ملتهب بود و اشتياقی توام با نااميدي، در چشمانش سوسو می زد. با ديدن نگاه خيره او، لبخندي زد و نگاه شيفته خود را به زير انداخت.
يوسف سر به طرف مليخه خم كرد:
- خوب قدسی خانم، ما با اجازه می رويم. به صحرا قول داده ام بعد از پايان آخرين تمرين، با او به تأتر فردوسی بروم.


مليحه دست برهم كوفت:
- آفرين! حتماً برويد! تئاتر پرنده آبی موريس مترلينگ روي صحنه است. من آن را ديده ام. واقعاً بی نظير است. و صميمانه با آنها دست داد و به طرف گيشه فروش بليط بازگشت.
يوسف سر تكان داد:
- چه آدم باصفايی است اين دختر! ظاهرش نشان نمی دهد ولی قلب مهربان و بزرگی دارد. ميدانی چه چيز اذيتم ميكند ستاره؟ اينكه بيشتر هواداران اين حزب و احزاب ديگر، جوانان پاك نهاد و بی ريايی هستند كه همه زندگی خود را روي خواسته هاي بالادستها، قمار می كنند. همه بار روي دوش آنهاست و در نهايت هم، بازندگان واقعی آنها هستند. هيچوقت در تغيير و تحولات يك كشور، آنها كه در رأس دسته جات احزاب قرار دارند، لطمه نمي‌خورند. آن كسی زندگيش پايمال ميشود كه چشم و گوش بسته و كوركورانه، از آنها اطاعت مي‌كند. زندانش مال پائين دست است. كتك خوردنش مال پائين دست است. دلهره اش مال پائين دست است و آلاف و علوفش مال بالا دستها، كه همه وابسته به اجنبی هستند. آخر كار هم، مطمئن باش تقی به توقی بخورد، آنها كه در رأس هستند فلنگ را مي‌بندند و به كشورهاي حامی فرار مي‌كنند و باز گرفتاريش می ماند، براي جوانان بی‌گناه و پاك باخته هوادار و فريب خورده پائين دست.
ستاره اخمی نمكين كرد:
- باز منفی فكر كردي آقا يوسف؟! زودباش راه بيفت! چيزي تا شروع نمايش تئاتر نمانده.
و به اتفاق از ساختمان مركز فرماندهی بيرون رفتند.

***

روز اجراي كنسرت بود و تالار نمايش مركز فرماندهی حزب، مملو از جمعيت. به راستی جاي سوزن انداختن نبود. طنين دلنشين سازها، درهم می آميخت و صوت آسمانی اثر باشكوه چايكوفسكی، در فضا جاري مي‌گشت...

#ادامه_دارد

📕 @kashkooltel☕️

ڪانالــ ڪشـڪولــ

09 February 2021 09:03

پس از سفرهای بسیار و
عبور از فراز و فرود امواجِ
این دریای توفان‌خیز،
بر آن‌ام که
در کنار تو لنگر افکنم؛
بادبان برچینم؛
پارو وانهم؛
سُکان رها کنم؛ 
به خلوت لنگرگاه‌ات درآیم و
در کنارت پهلو گیرم...
آغوش‌ات را بازیابم:
استواری امن زمین را
زیر پای خویش...

#مارگوت_بیکل

📕 @kashkooltel☕️

ڪانالــ ڪشـڪولــ

03 February 2021 18:11

▫️◽️◻️📚◻️◽️▫️


#دختر_مهاجر
#نویسنده_فریده_نجفی
#قسمت_آخر



سه شبانه روز، از رفتن مسافران گذشته بود. لعيا، تكيده و مضطرب، تنها در اطاق خود نشسته و مجله اي را ورق می زد. در طول اين مدت، دلواپسی و اندوه جدايی از تنها اميد زندگيش، او را كاملا از پا در آورده بود.
تقه اي به در اطاق خورد و نوروز مستخدم پير وارد شد. پاكتی در دست داشت:
- خانم! اين تلگراف همين الان رسيد. مردك تا انعام نگرفت، آن را به من نداد.
لعيا با دستانی لرزان، در پاكت را گشود. روي كاغذ زرد رنگ، تنها دو جلمه نوشته شده بود:
"كارها به خوبی انجام شد. همه چيز مرتب است. حبيب."
اشكی بی صدا بر گونه اش غلتيدن گرفت. نفسش، انگار در سينه حبس شده بود. برخاست و به روي بهارخواب رفت. دلش از شدت غصه داشت می تركيد. به ستون سنگی ايوان تكيه زد و چشم به آسمان دوخت. لكه ابرهاي كبودي، شب راه تيره تر از هميشه كرده بود. با عبور لكه ابري بزرگ، دو ستاره دير آشناي او، در برابر نظرش، شروع به جلوه گري كردند. دلش به سختی لرزيد و فشرده شد. بغضی قديمی بر گلويش چنگ انداخت. چشمان خود را به روي هم فشرد:
"شايد آن دو ستاره، متعلق به ستاره‌ی من و يوسف باشند.
و با قلبی پر از درد، نگاه از آسمان دزديد و با قدمهاي سنگين و لَخت، به طرف اطاق خود رفت.

پــــايـــــان


📕 @kashkooltel☕️

ڪانالــ ڪشـڪولــ

02 February 2021 18:41

▫️◽️◻️📚◻️◽️▫️


#دختر_مهاجر
#نویسنده_فریده_نجفی
#قسمت_189


لعيا انگشت روي دهان گذاشت:
- هيس! سر و صدا نكن خانجی! نمي‌خواهم خدمه خانه، از ورود و خروج ما بويی ببرند.
و به اتفاق پيرزن و حبيب، داخل ساختمان شدند، لعيا روي صندلی كنار تلفن نشست و حبيب، شروع به قدم زدن در تالار كرد.
خانجی كنار پاي لعيا نشست:
- چه خبر شده لعيا جان؟ موضوع چيست؟
چشمان لعيا، از شدت هيجان، سرخ و ملتهب بود:
- چيزي نيست خانجی، از ستاره چه خبر؟ شام خورد يا نه؟
پيرزن سري تكان داد:
- نه مادر! در اين چند روزه، اصلا لب به غذا نزده. امروز هم از وقتی به خانه آمده، توي اطاقش رفته و در را به روي هيچكس باز نكرده، خيلی نگران او هستم لعيا جان!
لعيا، با سرانگشت، چشمان خود را فشرد:
- دعا كن خانجی! دعا كن همه چيز به خير و خوشی تمام شود! حالا هم برو بگير بخواب! ما ممكنست تا ساعتها مجبور شويم همين جا بنشينيم.
پيرزن از جا بلند شد:
- مگر خوابم می برد مادر؟ می روم كنار اطاق ستاره ببينم در را باز می كند يا نه؟ چند ساعتی است سينی غذايش را پشت در گذاشته ام.
و از تالار بيرون رفت.
لعيا، بی قرار بود. با دستمال درون كيف دستی خود، شروع به گردگيري گلدان پاكيزه روي ميز كرد. حبيب، لحظه به لحظه، نگاهی به ساعت خود می انداخت. زمان، كشدار و اضطراب آلود، در فضاي تالار بال بال می زد. نزديك به دو ساعت، از ملاقات لعيا و هژير می گذشت ولی هنوز خبري از تلفن او، نبود.
حبيب، ناآرام روي مبل نشست:
- چرا اين مردك تلفن نمی‌زند؟ نكند روزبه سر برسد و همه چيز خراب شود؟
لعيا، چشمها را در هم فشرد:
- نگران آمدن روزبه نباش! او معمولا از خانه هژير، مستقيم به سر كار می رود. حتی صبح فردا هم ممكن است از خانه بيرون نرود و بازي اش تا طرفهاي غروب طول بكشد. قمار، همه چيز او شده حبيب. جاذبه اش حتی بيشتر از زنانی است كه با آنها ارتباط دارد.
گره اي در پيشانی حبيب افتاد و سر را به زير انداخت. در صدد يافتن كلامی تسلی دهنده بود كه زنگ تلفن، او را از جا كند. شتابزده گوشی را برداشت و به دست لعيا داد. صداي لعيا، از شدت ترس و هيجان می لرزيد:
- بفرمائيد! ... آه شما هستيد آقای هژير... وای خداي من! از شما ممنونم، جبران می كنم آقا، جبران می كنم... كجا؟ سردر باغ ملی... چشم آقا، به روی چشم. حتماً اين كار را می كنيم... نه، مطمئن باشيد. اگر سرم برود، كسی به راز كار شما پی نخواهد برد. باز هم ممنونم.
لعيا گوشی را به روي تلفن گذاشت و با دستان خود، چهره را پنهان كرد. اشكی بی وقفه، از چشمانش باريدن گرفته بود. جبيب كنارش زانو زد:
- چه شد لعيا؟ هژير چه گفت؟
سخنان لعيا، به سختی قابل فهم بود:
- گفت امشب، حوالی نيمه شب يوسف را، به كنار سر در باغ ملی می آورند و تحويل ما می دهند. گفت بايد به سرعت او را از كشور خارج كنيم. بايد بروم به ستاره خبر بدهم حبيب. بايد بگويم لوازم ضروري اش را در چمدان بگذارد.
به ناگهان گريه اش متوقف شد. نگاه درمانده خود را به حبيب دوخت:
- چطور و به چه وسيله می توانم آنها را از كشور خارج كنم؟ عبور يوسف از مرز مقدور نيست. قطعآً مأمورين دنبالش خواهند كرد.
حبيب دست روي شانه او گذاشت:
- بلند شو به ستاره اطلاع بده لعيا! بردن يوسف و او با من. آنها را به كردستان، پيش رفيع می برم. او آشنايان زيادي در آن منطقه دارد. قطعاً می تواند كمكمان كند. تا پيدا شدن راه خروج مناسب، بچه ها را در خانه او پنهان می كنيم. بلند شو لعيا! بايد اين خبر را به نصير و پاركوهی هم بدهيم. البته خبر ندارند كه قرار بود يوسف را اعدام كنند. فقط سربسته به نصير گفته ام فردا روز محاكمه نهايی اوست، ولی نميدانی همين خبر هم چطور آن بيچاره را از خود، بی خود كرد. براي اولين بار به چشم خودم ديدم كه آدمی به يكباره، در عرض چند دقيقه به اندازه چند سال شكسته و پير شده، تو معجزه كردي لعيا. اميدوارم مشكلی بر سر اين راه پيش نيايد.
لعيا، خسته و سنگين، از روي صندلی برخاست و به طرف اطاق ستاره رفت. ضرباتی بر در زد:
- ستاره! ستاره جان!
جوابی نشنيد. سر را نزديك شكاف در برد:
- ستاره! از يوسف خبر آورده ام.
در با سرعت باز شد و ستاره، با گيسوان پريشان و چشمانی سرخ و تبدار، در آستانه آن ايستاد.
ناباورانه لعيا را نگاه می كرد. لعيا، بغض خود را فرو خورد:
- چمدانت را ببند عزيزم! چيزهاي ضروريت را بردار! بايد امشب با يوسف از تهران خارج شويد. يوسف نبايد در ايران بماند. حبيب، شما را كمك خواهد كرد كه از مرز عبور كنيد. زود باش ستاره! وقت زيادي نداريم.

#ادامه_دارد

📕 @kashkooltel☕️

ڪانالــ ڪشـڪولــ

02 February 2021 07:46

دريا هم
دگر آرام نيست
و غرلندكنان امواجش را
به ساحل تنهايی‌ام می‌كوبد
به گمانم دريا هم از نبودنت شاكی‌ست

#رامين_وهاب

📕 @kashkooltel☕️

‎

ڪانالــ ڪشـڪولــ

01 February 2021 20:31

▫️◽️◻️📚◻️◽️▫️


#دختر_مهاجر
#نویسنده_فریده_نجفی
#قسمت_187


لعيا چند لحظه، به انتظار دور شدن مستخدم از تالار ماند:
- دارم دست به كار خطرناكی می زنم حبيب، به همراهی و قوت قلب تو احتياج دارم.
حبيب، بی اراده، صندلی را جلوتر كشيد:
- بگو كارت چيست لعيا؟ در مورد يوسف است؟
- بله، در مورد يوسف است. امروز بعد از رفتن تو خيلی فكر كردم. تصميم گرفتم با روزبه صحبت كنم ولی همان طور كه حدس می زدم، جوابش خشونت بود. وقتی از خانه خارج می شد، گفت كه به منزل يكی از دوستانش به نام هژير می رود. اين مرد هفته اي يكبار، جلسه بزم و قمار در خانه اش برپا می كند و دوستانش در آنجا جمع می شوند. بارها اصرار كرده كه من هم در جلساتش شركت كنم ولی، مي‌دانی كه اهل اين گونه بزمها نيستم. با شنيدن نام هژير، جرقه اي در ذهنم درخشيد. او نظامی است و شنيده ام پست مهمی در ارتش دارد. روزبه لعنتی، با او رفيق گرمابه و گلستان است، ولی، نمي‌خواهد در راه كمك به پسر نصير، قدمی بردارد. چه بسا كه در اين مسئله، آتش بيار معركه هم بوده. به سرم زد كه با هژير، مستقيماً وارد مذاكره بشوم. به او تلفن زدم و قرار ملاقات گذاشتم. ساعت هفت و نيم بود كه تلفن زدم. گفت حدود هشت و نيم، نه در خانه اش منتظر من است. پيش از اين، وضعش را از دوستان روزبه شنيده ام. می گويند به دليل باختهاي سنگين در قمار، هميشه هشتش گرو نه است. آدم اهل زد و بندي هم هست. مقداري طلا و جواهر با خودم آورده ام كه او را تطميع كنم. به او قول می دهم اگر كار را درست انجام دهد، هرچه بخواهد، به او بدهم. مي‌خواهم از او درخواست كنم، به نحوي يوسف را، از پادگان فراري دهد. نمي‌دانم آيا قبول می كند يا نه. مضطربم حبيب. دعا كن كارها به خوبی پيش برود! دعا كن اين كار را بپذيرد!
حبيب، تعجب زده، چانه خود را فشرد:
- گفتی، امشب روزبه در خانه آن مرد ميهمان است؟! گفتی تو را براي ملاقات به خانه اش دعوت كرده؟! فكر نميكنی يك جاي كار می لنگد لعيا؟ اگر مسئله را با روزبه در ميان گذاشته باشد چه؟ اگر موقع رفتن به خانه، روزبه تو را ببيند، يا حتی به جاي هژير، او به استقبالت بيايد. در آن صورت چه جوابی براي همسرت داري؟ فكر همه جاي مسئله را كرده اي؟
لعيا، پيش سينه لباس را در چنگ فشرد:
- من تصميم خودم را گرفته ام حبيب. مي‌دانم كه كار خطرناكی است ولی، بايد انجامش بدهم. هيچ راه حل ديگري به نظرم نمی رسد. فرصتی براي تعلل نيست. بلند شو لباس بيرون به تن كن! بايد مرا به خانه هژير برسانی! البته اصرارت نمی كنم. اگر تمايلی به آمدن نداري، ميتوانی خواهشم را رد كنی. با يك درشكه يا تاكسی به آنجا می روم، ولی اگر بيايی، كمك بزرگی كرده اي.
حبيب از روي صندلی بلند شد:
- حتی اگر از من نمي‌خواستی، با تو می آمدم. كاش اصلا ميتوانستم خودم به تنهايی بروم. چند دقيقه منتظر باش، تا آماده شوم!

همه جا تاريك بود و تنها صداي تك و توكی رفت و آمد اتومبيل و سم اسبان درشكه، خلوت خيابان را درهم می شكست. حبيب، در ميان سكوتی كه بر فضاي درون اتومبيل جاري بود، به پيش می راند. گويی هيچكدام، جرأت بحث بيشتري، در مورد اقدام عجيب لعيا را نداشتند. توي كوچه مورد نظر كه پيچيدند، لعيا رو به حبيب كرد:
- ماشين را همين جا نگه دار حبيب! بهتر است از خانه هژير كمی فاصله داشته باشی، تو، توي ماشين بنشين، تا من بروم و برگردم! اگر مورد مشكوكی ديدي، خواهش می كنم به خانه ات برگرد. نمي‌خواهم توي دردسر بيفتی.
حبيب، كنار كوچه توقف كرد:
- نگران من نباش لعيا! كسی را ندارم كه در خانه منتظرم باشد. تمام وجودم، نگران پسر بيچاره نصير است. همين جا منتظر می مانم. اميدوارم با خبر خوش برگردي.
لعيا، ساك دستی را برداشت و با قدمهاي مردد و لرزان، به كنار خانه هژير رسيد. نفس نيم خورده اي فرو داد و آهسته با انگشت، چند ضربه به در نواخت. تصور نمي‌كرد، صداي ضربات، به گوش كسی برسد ولی دو سه دقيقه نگذشته بود كه در به روي پاشنه چرخيد و مردي ميانسال، با موهاي جوگندمی و چشمانی تيز و نافذ، در برابرش ظاهر شد.
لعيا، صدا را در گلو شكست:
- سلام آقاي هژير، می بخشيد كه مزاحم شده ام.
مرد، متقابلا با صداي خفه اي صحبت می كرد. اشاره كرد:
- اينجا بد است خانم. بفرمائيد توي اين اطاق صحبت كنيم.
لعيا، بی گفت و شنودي، به دنبال او، وارد اطاق انباري كنار در شد.


#ادامه_دارد

📕 @kashkooltel☕️

ڪانالــ ڪشـڪولــ

31 January 2021 18:44

▫️◽️◻️📚◻️◽️▫️


#دختر_مهاجر
#نویسنده_فریده_نجفی
#قسمت_185


خانجی كه توي راهرو ايستاده و سخنان ستاره را شنيده بود، راه او را سد كرد:
- نه مادر! نمي‌گذارم بروي. به اين هارت و پورت مادرت نگاه نكن! دل او از اين واقعه، كم از دل تو خون نيست. او حتی دل شنيدن خبر ناخوشی يك پيرزن را ندارد، چه رسد به مرگ يه جوان. اگر بروي، او از غصه دق مي‌كند. هيچ خيري از عمر و جوانيش نديده، تو يكی ديگر دق مرگش نكن! هيچ می دانی چقدر دوستت دارد؟ هيچ ميدانی كه تنها دلخوشی زندگی سياهش تو هستی؟ تو را به خدا قسم، آزارش نكن!
اشكی دوباره بر چهره ستاره روان شد:
- پسرعمو نصير و زنش را چه مي‌گويی خانجی؟ مگر آنها احساس ندارند؟ مگر فرزندشان را دوست ندارند؟ مامان حتی زبانی هم حاضر نيست با آنها همدردي كند. حتی حاضر نيست براي كمك به آنها، غرورش را يك بار، زيرپا بگذارد. اسم اين كار او را، چه مي‌توانم بگذارم؟
خانجی، دختر جوان را در آغوش كشيد و شروع به نوازش شانه هايش كرد:
- زياد به مادرت خرده نگير ستاره جان! او پدرت را می شناسد. من هم پدرت را خوب شناخته ام. آدم با عاطفه اي نيست. سايه نصير و خانواده اش را با تير می زند. مادرت تقريباً مطمئن است كه روزبه در اين راه قدمی برنخواهد داشت. يك عمر، اين و آن غرورش را لگدمال كردند، از او توقع نداشته باش كه يك بار ديگر، با اين روح شكننده اي كه دارد، به پدرت متوسل بشود و او با كينه اي كه از نصير به دل دارد، روح اين زن بيچاره را به لجن بكشد. از خر شيطان پائين بيا عزيزم! مادرت را در اين شرايط بحرانی، تنها نگذار! فقط خدا می داند كه توي دل اين زن مصيبت كش بيچاره، چه می گذرد! خدا را خوش نمی آيد آزارش كنی.
ستاره، سر را از روي شانه او برداشت. چشمان اشكبارش، نگران و درمانده بود. چانه اش می لرزيد:
- به عمو حبيب بگو، عمو نصير جلو در منتظر نشسته، بگو منتظر من نباشند!

پيرزن، از پس پرده اي از اشك، قامت شكسته دختر جوان را می ديد كه از او دور می شود. آهی كشيد و به سوي تالار رفت. لعيا، در حاليكه با دو دست، چهره را پوشانده بود، روي مبل مچاله شده و شانه هايش به سختی می لرزيد. می دانست كه مثل هميشه، گريه اش بی صداست. در حقيقت براي رساندن خبر به او و دلگرم كردنش، رو به حبيب كرد:
- آقا حبيب، ستاره به اطاقش رفت. گفت نصير كنار در، توي ماشينش نشسته و منتظر او است. شما زحمت بكشيد و به او بگوئيد، ستاره در خانه می ماند! گفت كه بگويم منتظرش نباشيد!
حبيب دست روي شانه لعيا گذاشت: - خودت را زجر نده، دختر عمو! من بهتر است پيش نصير بروم. می ترسم كار اين مرد بيچاره، با اين اخبار وحشتناك، عاقبت به جنون بكشد. مرا ببخش كه اذيتت كردم! باور كن چنين قصدي نداشتم.
با خروج حبيب از تالار، لرزش شانه هاي لعيا بيشتر شد. در تمامی عمر سياهش، هرگز آنقدر احساس درماندگی و بدبختی نكرده بود.

***

چشمان خونبار روزبه، از شدت عصبانيت، از حدقه بيرون زده بود. فرياد كشيد:
- چی؟ تو از من مي‌خواهی براي خاطر پسر خاطی نصير، حيثيت شغلی ام را لكه دار كنم؟! از من مي‌خواهی به آشنايان رودربايستی دار، سفارش او را بكنم؟! مي‌خواهی عمري جان كندن و خدمت صادقانه را زير سؤال ببرم؟! آنهم براي خاطر فرزند نصير؟! واقعاً كه عقلت كم شده زن! شعورت را از دست داده اي!
لعيا قصد جري كردن او را نداشت. اهانتها را ناديده گرفت. آرام ناليد:
- ولی روزبه، او براي خاطر كمك و نجات دختر ما، در اين مهلكه افتاده. ستاره قسم مي‌خورد كه او هيچ علاقه اي به مسائل حزب و هيچ رلی در نگهداري سلاح ها نداشته. اين جوان، بی گناه دارد نابود می شود.


#ادامه_دارد

📕 @kashkooltel☕️

ڪانالــ ڪشـڪولــ

31 January 2021 17:56

گل گندم👌❤️

🎼 آهنگ جدید محسن چاووشی

📕 @kashkooltel☕️

ڪانالــ ڪشـڪولــ

30 January 2021 19:29

▫️◽️◻️📚◻️◽️▫️


#دختر_مهاجر
#نویسنده_فریده_نجفی
#قسمت_183


ستاره، قطره اشكی را با سرانگشت گرفت:
- نه عمو حبيب. اجازه بدهيد اينجا بمانم. طاقت پا گذاشتن دوباره به آن خانه را ندارم. حالم از ديدن آنجا به هم ميخورد. در و ديوارش را، كينه و انزجار، سياه كرده. بهتر است شما به تنهايی برويد.
حبيب در چشم برهم زدنی، آماده شد و از او خداحافظی كرد. لعيا، تنها توي اطاق خود نشسته و پرده ها را كر و كيپ كشيده بود. اوضاع جديد، روح ناآرامش را آشفته تر كرده بود. با نداي خانجی، در صندلی جابجا شد. پيرزن كنار در اطاق ايستاده بود:
- آقا حبيب به اينجا آمده لعيا جان. توي تالار منتظر تو نشسته. بلند شو يك تُك پا به تالار بيا!
لعيا با بي‌حوصلگی، دستی بر گيسوان خود كشيد. به سرعت از روي صندلی بلند شد. شايد بيش از هر زمان ديگر، به يك هم زبان نياز داشت:
- آمدم خانجی. برويم! چه شده كه حبيب اين ساعت روز به ديدنم آمده؟
پيرزن شانه بالا انداخت:
- من هم تعجب كردم. معمولا اين ساعت او در اداره است. ولی آنقدر به هم ريخته و پريشان است كه فكر كنم حال رفتن به اداره را نداشته.
حبيب با ديدن لعيا، به استقبالش رفت. با ديدن هاله كبودي كه در زير چشمان او پيدا شده بود، دريافت كه زن بيچاره شب و روز خوبی نداشته. كمكش كرد تا روي مبلی بنشيند و خود در مبل كنار دستش نشست.
لعيا چشمان غمزده را به او دوخت:
- چه عجب يادي از ما كرده اي حبيب جان.
حبيب مشت گره شده را به پيشانی فشرد:
- حامل اخباري بدي هستم لعيا. خبر آورده اند كه پسر نصير را فردا اعدام می كنند.
تكانی ناگهانی، لعيا را روي مبل جابه جا كرد:
- از كی شنيده اي؟
- اين مهم نيست لعيا جان. مهم اينست كه بايد از اين اتفاق جلوگيري كنيم. نبايد بگذاريم خون اين جوان بيگناه، به اين سادگی ريخته شود. بايد كاري بكنيم لعيا!
لعيا لبها را درهم فشرد:
- چرا پيش من آمده اي حبيب. من كه كاره اي نيستم.
بغض و كينه اي كهنه، در صدايش مشهود بود. حبيب با تضرع دسته مبل را فشرد:
- چرا لعيا. تو مي‌توانی به او كمك كنی. مي‌توانی روزبه را وادار كنی تا توصيه او را بكند. روزبه توي شهربانی آدم سرشناسی است. دوستانی در مراجع قضايی و سرپرستی زندانها دارد. حرف او از امثال من و نصير، در اين كار برتر است. لااقل مي‌تواند اعمال نفوذ كند و از آنها بخواهد براي اين جوان بيچاره، يك محاكمه عادلانه تر ترتيب بدهند. ما همه می دانيم او بيگناه است لعيا جان. به گفته خود ستاره، او پسر نصير را در اين جريان شوم وارد كرده. تو در قبال او مسئولی لعيا. بايد برايش كاري بكنی.
بغض ليعا گشوده شد:
- من در مقابل هيچكس مسئول نيستم حبيب! سعی نكن با حرفهايت ديوانه ام كنی! يك عمر است كه در شعله هاي آتشی كه پدر همين پسر، در وجودم برافروخته، دارم مي‌سوزم. تو با من در يك خانه زندگی می كردي. در يك محل بودي. تو شاهد بودي كه نصير، ابتدا با من چه رفتاري داشت و بعد چه بلائی بر سرم آورد. تو شاهد بودي كه چه تحقيرها را به خاطر رفتار او تحمل كردم. جوانيم در راه او تباه شد. زندگيم به آتش كشيده شد. براي خاطر عمل او، با مردي وصلت كردم كه هميشه از او انزجار داشتم. در عين تمكن مالی، با وجود اينهمه فشار روحی، نفهميدم شب عمرم كی بود و روزش چه زمان. حتی نتوانستم به تنها فرزندم، آنطور كه بايد و شايد برسم. حالا پسرش پيدا شده و دختر مرا اسير خودش كرده. دوباره نامش در زندگيم آشوب به پا كرده . از او و تمام وابستگي‌هايش بيزارم حبيب. كاش می شد به دره و بيابانی پناه ببرم كه ديگر نام او، از فرسنگها فاصله هم به گوشم نرسد. مرا بفهم حبيب! چطور انتظار داري در مورد او با روزبه صحبت كنم؟! من سالهاست كه حتی در ضروري ترين مسائل با او هم كلام نشده ام. چطور انتظار داري براي خاطر نصير اين كار را بكنم؟! نمي‌گويم از اتفاقی كه براي پسر او افتاده خرسندم ولی از من نخواه كه در اين رابطه، با روزبه هم كلام بشوم!
حبيب خود را روي مبل جلو كشيد:
- ببين لعيا! حالا وقت به ميان كشيدن مسائل قديمی نيست. جان يك انسان در خطر است. مهم نيست او فرزند چه كسی است.مهم اين است كه او بيگناه است. تو بايد به او ....
صداي ستاره، حرف حبيب را قطع كرد:
- نه عمو حبيب، به مادرم اصرار نكنيد! شما نمي‌توانيد با چند كلمه، ريشه كينه هاي منفوري، كه عمري در وجودش خانه كرده بسوزانيد، با اين كينه توزي بی دليل، مامان هم خودش را در آتش انداخت و هم زندگی مرا سوزاند. اگر مادرم منطقی بود...


#ادامه_دارد

📕 @kashkooltel☕️

ڪانالــ ڪشـڪولــ

29 January 2021 20:16

▫️◽️◻️📚◻️◽️▫️


#دختر_مهاجر
#نویسنده_فریده_نجفی
#قسمت_181



خون جلو چشمان روزبه را گرفته بود. صدايش نعره مانند، از گلو بيرون می آمد:
- ولم كن! تو يكی دست از سرم بردار! اين بود دختر تربيت كردنت؟! بيا ببين چه تحفه اي تحويل من داده اي! بيا ببين خانم! دخترت توده اي شده. رفته برايم پسر عمويش را پيدا كرده. آه، لعنت به تو لعيا! نكند از همه جريانات باخبر بودي و مرا دشمن و نامحرم می دانستی و ماجرا را پنهان كرده بودي؟
دست تابيده ستاره، به پشت شانه اش رسيده بود. بيحال، روي دست خانجی و نصير كه سعی می كردند او را از چنگال روزبه خارج كنند، افتاد.
لعيا هراسيده، به طرف راهرو فرياد زد:
- يكی بيايد اينجا! اين مرد ديوانه شده. دارد بچه ام را می كشد.
زن و مردي خدمتكار، در آستانه در ظاهر شدند ولی با وحشت، همانجا ميخكوب ماندند. خانجی، زير بازوي ستاره را گرفت و او را كشان كشان، با كمك زن خدمتكار، از اطاق بيرون برد.
نگاه لعيا، به نصير افتاد. گويی تازه متوجه حضور او شده با درماندگی ناليد:
- هيچ معلوم است اينجا چه خبر شده؟! اين سر و صداها چيست كه راه انداخته ايد؟
و رو به نصير كرد. صدايش آكنده از نفرت بود:
- شما اينجا چه ميكنيد آقا؟ نكند آمده ايد شر به پا كنيد؟!

نصير، نگاهی به روزبه كه خشمگين روي مبل نشسته و ليوان آبی را كه برايش آورده بودند، جرعه جرعه می نوشيد، انداخت. بغض بدي در سينه اش گره خورده بود. فكر اينكه ممكنست با اين عمل، كار يوسف را خراب تر كرده باشد، ديوانه اش می كرد. در حاليكه به سختی قدم برمي‌داشت، از اطاق خارج شد. به هنگام عبور از راهرو، صداي ضجه هاي دردآلود ستاره، كه همه فضاي خانه را پر كرده بود، توي سرش می پيچيد و ذهن ملتهبش را آشفته تر كرد. نمي‌دانست چگونه به پاركوهی بگويد كه اوضاع يوسف چه قدر وخيم است!

***

يوسف، خرد شده و بي‌حال، كنار ديوار سرد و نمور ولو بود. از لحظه اي كه او را به كميته زيرزمينی شهربانی آورده بودند، بازجويان دوره اش كرده و با سيلی و مشت و زنجير، دمار از روزگارش كشيده بودند. هنوز صداي بازجويان در سرش می پيچيد:
- بقيه مهمات كجاست؟ آنها را كجا پنهان كرده اي؟ نام همدستانت چيست؟ دختر و پسري كه با تو وارد خانه شدند، چه كسانی بودند؟
يوسف فقط يك جواب داده بود:
- نمي‌دانم. من از هيچ چيز اطلاع ندارم و باران مشت و لگد بر سر و رويش باريده بود. جوانی نقاب زده را براي شناسائی او به كميته آورده بودند. جوان سر تكان داده بود:
- بله، او را می شناسم. نام مستعارش ژزف است. امروز در تالار مركز فرماندهی حزب، كنسرت داشت. اغلب اوقات با دختري به نام صحرا می گردد. هر دو رابطه صميمانه اي با قدسی داشتند.
و نفس يوسف، با شنيدن نام مستعار ستاره، در سينه سنگينی كرده بود:
- اگر او را شناسايی كنند، چه؟ اگر برايش دردسري درست شود؟
يكی از مأموران، پس از فرود آوردن آخرين ضربه، او را روي زمين رها كرده بود:
- ولش كنيد. فردا او را به دادرسی ارتش می فرستند. زبان خر را خلج می داند. آنجا او را به حرف در می آورند.
و زيرزمين را ترك كرده بودند. و حالا، به پايان اين بازي مسخره فكر مي‌كرد. چه ساده در اين ورطه هولناك افتاده بود. اصلا نمي‌دانست پايان ماجرا چه خواهد بود و سرنوشتش به كجا خواهد انجاميد، ولی يك چيز برايش محرز بود. به اين سادگی ها، دست از سرش بر نخواهند داشت. ديده بود كه نام دادرسی ارتش، رنگ از رخسار بچه هاي حزب می برد. شنيده بود كه در بازجويی، همه چيز را بايد انكار كرد و هيچ چيز را به گردن نگرفت، ولی انگار اين حكم در مورد او نمي‌توانست جاري باشد. او را درست بالاي سر سلاحها دستگير كرده بودند.
بازويش درد و كوفتی عجيبی داشت. با دست ديگر آن را لمس كرد. ورم كرده به نظر می رسيد. فكر كرد، شايد هم شكسته باشد. چشمان خود را درهم فشرد و سعی كرد به چيزي فكر نكند. پلكهايش، خسته و ورم كرده، رفته رفته روي هم می نشست، درد بازو و شانه بي‌حالش می كرد. خوابی منقطع و كابوس گونه، وجودش را در خود فرو برد.

#ادامه_دارد

📕 @kashkooltel☕️

ڪانالــ ڪشـڪولــ

29 January 2021 20:16

▫️◽️◻️📚◻️◽️▫️


#دختر_مهاجر
#نویسنده_فریده_نجفی
#قسمت_179



خانجی، متعجب و كنجكاو، با فاصله يك قدم، آنها را دنبال ميكرد. وارد سرسراي طبقه اول شدند. پلكانی عريض كه از دو طرف با طارمی چوبی خراطی شده چشم نوازي محصور بود، در وسط سرسرا، طبقه اول را به طبقه دوم ساختمان متصل می كرد. طارمی ها تا قسمت انتهائی دو سوي راهرو طبقه بالا ادامه می يافت. درب همه اطاقها، در راهروي پيچاپيچ طبقه بالا باز می شد.
ستاره، پيرمردي را كه سينی و ليوان به دست، از پله سرازير بود، صدا زد:
- نوروز! پدر كجا هستند؟
پيرمرد شانه را صاف كرد و راست ايستاد:
- توي اطاق خودشان هستند. انگار منتظر آمدن شما بودند. گفتند هر وقت آمديد، به ايشان اطلاع بدهم.
ستاره نگاهی متوحش به نصير انداخت و رو به پيرمرد كرد:
- برو به پدرم بگو ستاره آمد! يك ميهمان هم همراه اوست!
خانجی نصير را شناخته بود و سر و وضع خاك آلود و پارگی لباس ستاره، هزار سؤال در ذهنش به وجود آورده بود. نزديك ستاره رفت:
- چی شده مادر؟ چرا لباسهايت خاك آلود و پاره شده؟ نكند با اين سر و وضع پيش پدرت بروي!
و سر را توي گوشش برد:
- اين مرد را چرا اينجا آورده اي! نكند امشب حرفی راجع به ارتباط خودت با پسر او به ميان بياوري. هيچكس آمادگيش را ندارد. اگر يك كلمه از دهانت بيرون بيايد، پدرت خون به پا می كند.
ستاره با دلخوري، از او فاصله گرفت و با بيرون آمدن نوروز از اطاق پدرش، دست زير بازوي نصير انداخت:
- برويم عموجان. دعا می كنم بابا روي دنده عصبانيت نباشد. واي كه رو به رو شدن با او، چقدر برايم مشكل است!
ستاره، بی توجه به هشدار خانجی، پشت در اطاق پدر رفت و با چند ضربه، اجازه ورود خواست. در آن لحظه، بيش از هر زمان با او احساس غريبگی و دوري داشت.
صداي آمرانه روزبه را شنيد:
- بيا تو!
دست را از بازوي نصير خارج كرد و داخل اطاق شد. تصميم داشت پيش از ورود نصير، ذهن پدر را براي رويارويی با او، كمی آماده كند.
قدمی به طرفش رفت:
- سلام پدر! می بخشيد كه امشب شما را نگران كردم. با خودم ميهمان آورده ام. غريبه نيستند. ايشان را می شناسيد.
چشمان سرخ و می زده روزبه، لحظه اي بر سر و روي او چرخيد و خون به صورتش دويد:
- كجا بودي تا حالا؟ اين چه سر و وضعی است كه براي خودت درست كرده اي؟
ستاره، دهان خشك شده را به سختی گشود:
- بعداً توضيح می دهم پدر! فعلا اجازه بدهيد مهيمان ما داخل شوند.
نگاه خشمناك و پر انزجار روزبه، به روي نصير خيره ماند.
آشكارا تكانی خورد:
- به به، آقا نصير! چه عجب از اين طرفها! چه شده يادي از ما كرديد؟!
نفرت و تمسخر، تواماً در صدايش موج می زد. نصير لبه كلاه را در دست می فشرد:
- برايم گرفتاري پيش آمده روزبه جان. مأموران پسرم را بی گناه، دستگير كرده اند. آمده ام تا چنانچه مقدور باشد، از تو بخواهم او را كمك كنی، جان پسرم در خطر است روزبه. كسی را جز تو براي كمك گرفتن نمی شناسم.

#ادامه_دارد

📕 @kashkooltel☕️

ڪانالــ ڪشـڪولــ

28 January 2021 19:34

▫️◽️◻️📚◻️◽️▫️


#دختر_مهاجر
#نویسنده_فریده_نجفی
#قسمت_178


ستاره به سختی می گريست:
- او را گرفتند زن عمو... او را... بردند. بايد كمكش كنيم... همين امشب! شايد پدرم بتواند برايش كاري كند. بايد عمو نصير با من به خانه ما بيايد. من به تنهايی نمي‌توانم با پدر صحبت كنم. من...
ستاره، سر را روي شانه پاركوهی گذاشت. زن بيچاره، حيران و وحشتزده ايستاده و شاهد ضجه زدنهاي دختر جوان بود. نصير، رنگ به چهره نداشت:
- بيا به داخل برويم ستاره! بايد همه چيز را كامل براي من تعريف كنی. بايد بدانم چه بلائی بر سر پسرم آمده.
ستاره، به همراه آنها، وارد اطاق نشيمن شد. روي مبلی نشست و شرم زده و پريشان، به شرح ماوقع پرداخت. بی پرده حرف می زد. مختصراً از ابتداي آشنائيش با يوسف تا آن حادثه مصيبت بار را براي آنها بازگو كرد صدايش بغض آلود بود:
- عمو نصير! فكر نمي‌كردم كار به اينجاها بكشد، هميشه تصور مي‌كردم كار ما، فقط يك بازي پر هيجان و سازنده است. نمي‌دانستم چنين وضعيتی براي يوسف پيش می آيد. شما و زن عمو بايد مرا ببخشيد! بايد بيائيد با من پيش پدر برويم. به هر حال او آگاهی چی است و در شهربانی و اين سو و آن سو، نفوذ دارد. شايد بتواند براي يوسف كاري انجام بدهد.
نصير، با درماندگی سر را ميان دو دست گرفت. كی گمان می كرد روزي پسرش، در رابطه با مسائل سياسی و حزبی، گرفتار شود؟! گمان می كرد فرزندان خود را، در مورد اين گونه مسائل، كاملا توجيه كرده و ديگر لزومی به تكرار هر روزه سخنانش نيست. چطور ممكن بود يوسف در حزبی فعاليت كند كه وابسته بودن آنها نه تنها به روسيه، بلكه با پيدا شدن توده اي نفتی، وابستگی اش حتی به اينتليجنت سرويس انگليس نيز، بر افراد آگاه، محرز شده بود! چقدر از فرزندانش غافل بوده!
ناله پاركوهی او را به خود آورد:
- چرا نشسته اي نصير! بايد كاري براي يوسف كرد. بلند شو به ديدن پسرعمويت برو! ستاره درست ميگويد. شايد او بتواند، الان كه اول راه است. به پسرم كمك كند. نبايد ساكت بنشينی. زودتر حركت كن!
فكر نصير از كار افتاده بود. ديگر حفظ غرور، برايش معنايی نداشت. برخاست و براي آماده شدن، به اطاق خود رفت.
پاركوهی، ملتهب و هراسان، با نگاهی وحشتزده، جمع حاضر را از نظر می‌گذراند. شايد منتظر بود در اعمال آنها، حالتی دلداري دهنده و بارقه اميدي مشاهده كند. ولی، هر لحظه نااميديش پر رنگ تر می شد.
نصير، سر بالائی خيابان را طی كرد و به راهنمايی ستاره، كنار درب بزرگ باغی ايستاد.
ستاره ملتمسانه نگاهش كرد:
- پياده شويد عمو نصير! اميدوارم پدر در خانه باشد. واقعاً نمی دانم موضوع را چطور با او مطرح كنم. اگر شما نبوديد، مطمئناً قادر به چنين كاري نبودم.
نصير عليرغم تمايلش، با سنگينی از روي صندلی اتومبيل كنده شد. نگران بود كه با در ميان گذاشتن موضوع با روزبه، تنها غروري خرد شده از خود به جا بگذارد. ولی سرگشتگی فكري، راه ديگري برايش باقی نمی گذاشت. هنوز به پياده رو نرسيده بودند كه در نيمه باز شد و سري با حالتی جستجوگر، از آن خارج شد. خانجی بود كه پس از غروب آفتاب، پشت در بست نشسته و هر چند دقيقه يكبار همين كار را تكرار می كرد.
با ديدن ستاره، از جا كنده شد و خود را به او رساند:
- كجا بودي مادر؟ دلمان هزار راه رفت. مادر بدبخت را آواره كوچه و خيابان كرده اي. بيا تو ببينم كجا بودي!
و در سايه نور بيجان چراغ سردر خانه، نگاهی متعجب به مرد همراه او انداخت در همان نور كم سو، تشخيص می داد كه سنی از مرد گذشته ولی نه پريشانی چهره او را متوجه می شد و نه هويتش را، لب باز كرد:
- ستاره جان! اين آقا...
ستاره توي حرفش رفت:
- خانجی! پدر خانه است؟
پيرزن چادر را روي سر بالا كشيد:
- بله، هنوز در خانه است. شايد با ديدن مادرت كه آنطور گيچ و وحشتزده براي پيدا كردن تو از خانه بيرون رفت. نگران شده و مانده تا ببيند از تو خبري میرسد
يا نه.
انزجار و اشمئزازي توأم در صدايش هويدا شد:
- خوب، بالاخره پدر است. حتماً نگران می شود.
ستاره دست نصير را گرفت:
- بفرمائيد عمو جان! انگار در اين مورد شانس آورده ايم. خدا كند پدر منطقی با مسئله برخورد كند. و رو به پيرزن كرد:
- الان پدر كجاست؟
پيرزن شانه بالا انداخت:
- چه می دانم. توي يكی از اطاقها. شايد در اطاق خودش باشد. زودتر برو تو مادر! هوا سرد شده. می ترسم با يك تا پيراهن بچايی.
خيابان باغ را، از مقابل نگاه كنجكاو و منتظر مستخدمين كه چشمشان در تاريكی سوسو می زد، طی كردند و به ساختمان مجلل خانه رسيدند.
ستاره، دست مرتعشش را پشت شانه نصير گذاشت:
- بفرمائيد عموجان! بايد به طبقه بالا برويم.

#ادامه_دارد

📕 @kashkooltel☕️

ڪانالــ ڪشـڪولــ

27 January 2021 19:30

خیال خوش...

علیرضا قربانی🎤

📕 @kashkooltel☕️

ڪانالــ ڪشـڪولــ

27 January 2021 19:30

▫️◽️◻️📚◻️◽️▫️


#دختر_مهاجر
#نویسنده_فریده_نجفی
#قسمت_175


ستاره قدمی به داخل حياط رفت:
- سلام آباجی، من هستم ستاره دوست مليحه. يادتان كه نرفته؟
با خنده اي از سر شوق، چند دندان سياه و كج و كوله كه در دهان پيرزن باقی مانده بود، در صورتش خودنمايی كرد:
- سلام به روي ماهت عزيزم، مگر ميشود ستاره از يادم رفته باشد؟ مادر خانم چطورند؟ خانجی چطور است؟ او هم مثل من هنوز مصيبت پيري را می كشد يا خداي نكرده راحت شده؟
ستاره با بيتابی داخل خانه شد:
- آباجی! نمي‌خواهم نگرانتان كنم ولی مليحه به دردسر افتاده. وسائلی در خانه شما پنهان كرده كه اگر به دست مأمورين دولتی بيفتد وضعش وخيم ميشود. من و دوستانم آمده ايم كه آنها را از خانه بيرون ببريم. اگر وسائل اينجا بمانند، براي شما هم توليد دردسر مي‌كنند. حالا اجازه می دهيد داخل شويم؟
رنگ رخسار پيرزن، مثل كهربا زرد شد. سرش به دوران افتاد و روي سكوي كنار در نشست:
- يا امام رضاي غريب. خودت كمك كن! حالا مليحه ام كجاست؟
ستاره شروع به مالش دادن شانه هاي او كرد:
- خودتان را ناراحت نكنيد آباجی! اگر اين وسائل را از خانه بيرون ببريم، ديگر خطري او را تهديد نمي‌كند. فقط بايد اجازه بدهيد داخل خانه بيائيم.
پيرزن پنجه بر گونه ميكشيد:
- بيائيد! بيائيد هرچه را كه ميخواهيد ببريد! فقط مليحه را نجات بدهيد. نكند يك مو از سرش كم بشود! دخترم دق ميكند. اي خدا خودت كمك كن!
ستاره اشاره به دوستان خود كرد كه داخل شوند و خود كنار پيرزن نشست:
- آباجی! خواهش ميكنم سر و صدا نكنيد! اينجوري توجه همسايه ها به اين خانه جلب مي‌شود. فقط راهنمائيم كنيد! پاشير آب انبار كدام طرف است؟ وسائل مليحه، توي زيرزمين بغل پاشير است. بايد زودتر آنها را برداريم و از اينجا بيرون ببريم.
پيرزن، ناله اي كرد و دستها را ستون بدن قرار داد. به سختی از روي سكو كنده شد و پيشاپيش ستاره به راه افتاد.
ستاره رو به دختر همراهشان كرد:
- پوران! تو بهتر است توي كوچه بروي و
كشيك بايستی! اگر حس كردي هوا پس است، فوري ما را خبر كن!
و به همراه يوسف و پسر ديگر، در پی پيرزن به راه افتادند. پيرزن، در حاليكه روي اين پا و آن پا لنگر می انداخت و به سختی پيش می رفت، از كنار باغچه رسيدگی نشده و پر از علف هرز، و حوض لجن گرفته گذشت و به قسمت انتهايی حياط رفت. كنار زيرزمينی گود و نيمه تاريك ايستاد:
- همين جاست، برويد داخل!
سه جوان، با خم كردن سر، از درب كوتاه و چوبی زيرزمين عبور كردند. در ابتداي ورود، همه جا به نظرشان تاريك می رسيد و ته زير زمين گودال مانند را نمی ديدند. تمام روشنائی محل، از پنجره
كوچك و بی شيشه كف حياط، گرفته می شد. كمی ماندند تا چشمشان به سياهی عادت كرد. ستاره اشاره كرد:
- بيائيد اين نردبان و چله چوب را از اين طرف برداريم. آنطور كه قدسی می گفت، سلاحها پشت اين خرت و پرتها، درون يك صندوقچه حلبی پنهان شده. زود باشيد! كمك كنيد!
و سر نردبان را گرفت. خرده ريز و چله چوب، به سرعت در سمت ديگر زيرزمين چيده شد. چشم ستاره به يك صندوق افتاد:
- اينجاست! صندوق حلبی اينجاست. ولی انگار درش را قفل زده.
يوسف با دست او را كنار زد:
- مشكلی نيست، همين الان در صندوق را با يك اهرم باز می كنيم. يك ميله آهنی يا چوب مقاوم نياز داريم.
و به سرعت شروع به كاويدن درون خرت و پرتها كرد. ميخ طويله اي براي آويزان كردن چند سبد، به ديوار كوفته شده بود. يوسف با چند ضربه، به بالا و پائين آن، ميخ را از درون كاه گلهاي ديوار بيرون كشيد و به طرف صندوقچه رفت. آن را با فشار دست، زير چفت صندوق انداخت و در حال كشيدن لولا به طرف بيرون بود كه صداي وحشتزده پيرزن، به هوا بلند شد:
- يا جد سادات! مأمورها پشت در هستند. يك كاري بكنيد! يا ابوالفضل بدبخت شدم، حالا چه خاكی به سرم بريزم؟
بند دل ستاره پاره شد. نفس در سينه هر سه حبس شده بود. پسر جوان همراهشان، بدون گفت و شنودي، با يك جهش ناگهانی آنها را از سر راه خود پس زد و از در زيرزمين بيرون پريد.
ستاره بازوي يوسف را چسبيد. تمام وجودش مرتعش بود:
- چه كار بايد كرد يوسف؟ الان است كه آنها سر برسند.
يوسف دستش را گرفت و او را به طرف بيرون زيرزمين برد:
- بايد از مهلكه فرار كنيم ستاره! ماندن
در اينجا جايز نيست.
پيرزن، كنار در زيرزمين، روي خاكها ولو شده و بيهوش به نظر می رسيد. صداي ضربه هاي مهيب و متوالی، از جانب درب چوبی، در حياط خانه می پيچيد. گويی مأموران قصد شكستن آن را داشتند.
نگاه مضطرب و ترسان ستاره در روي ديوار خانه، به پسر همراهشان افتاد.
صدايش می لرزيد:
- آنجا را نگاه كن يوسف! كاوه دارد فرار ميكند.
يوسف شتابزده سر تكان داد:
- بله، ديدم. تو هم بايد در پی او بروي! زود باش بايد از ديوار زيرزمين بالا بكشی! بايد از روي پشت بامها، خودت را به محل امنی برسانی!

#ادامه_دارد

📕 @kashkooltel☕️

ڪانالــ ڪشـڪولــ

26 January 2021 18:59

▫️◽️◻️📚◻️◽️▫️


#دختر_مهاجر
#نویسنده_فریده_نجفی
#قسمت_173


ستاره با التهاب روي يكی از صندليها، در اولين رديف صندلی تماشاگران نشسته و يك چشم به قامت استوار يوسف، كه از خود بی خود، روي كليدهاي پيانو خم و راست می شد، داشت و چشم ديگرش به در ورودي سالن بود. روز بدي را از سر گذرانده بود. باز هم ساعتها خانجی او را از معاشرت با يوسف منع كرده بود و عواقب ناخوشايند كار را برايش شمرده بود. باز هم لعيا حاضر نشده بود حتی كلامی در مورد بستگان مورد علاقه ستاره بشنود و حالا هم غيبت مليحه در مراسم كنسرتی كه خود از برگزار كنندگان اصلی آن بود، دلش را به آشوب انداخت. مليحه قول آمدن داده بود و امكان نداشت در چنين موقعيت حساسی، دوستان خود را تنها بگذارد.
ستاره بازوي مريم را كه كنار دستش روي صندلی نشسته بود، فشرد و آرام سر در گوشش برد:
- مريم جان! تو همين جا بنشين و اجراي بچه ها را ببين! يكی از دوستانم دير كرده نگران او هستم. می روم بيرون تا سر و گوشی آب بدهم.
مريم دستش را نوازش كرد و سرتكان داد. در خلال اين دو ماه پس از آشنائي‌شان، با رفت و آمدهايی كه ستاره به خانه آنها پيدا كرده بود، صميميتی نگفتنی ميانشان به وجود آمده بود. ستاره حس می كرد، خواهر هرگز نداشته خود را يافته و مي‌تواند ساعتها بنشيند با او درددل كند و مريم حس مي‌كرد هرگز ميان آنها جدايی وجود نداشته است.
ستاره آرام، در حاليكه سرخود را براي جلوگيري از مزاحمت ديد تماشاگران خم كرده بود، از برابر صف آنها گذشت و از حاشيه راهرو، به بيرون تالار رفت.
سكوتی باشكوه، در ميان صف تماشاگران برقرار بود. هيچكس حتی حركتی نداشت و چشمها همه به سن نمايش دوخته شده بود. اجراي قطعه كه به پايان رسيد، چند لحظه اي هنوز جماعت در حال خود بودند و به يكباره صداي هلهله و دست زدنهاي آنها مثل شليك توپ، در هوا منعكس شد.
يوسف، سرمست از اين ابراز احساس و عاطفه، به همراه گروه به جلو سن آمد و تعظيم كرد. نگاهش به روي صندلی خالی ستاره ثابت ماند. مريم در كنار صندلی خود ايستاده و به تبعيت از ديگران، مشغول تشويق و دست زدن بود.
يوسف به او اشاره كرد. مريم به طرف پله ها سن رفت و به محض پائين آمدن او سر در گوشش برد:
- ستاره حدود نيم ساعت است كه از سالن خارج شده. گويی نگران يكی از دوستانش بود. احتمالا در بيرون تالار نشسته.
يوسف، تعجب زده، دست پشت شانه مريم گذاشت و از ميان توده جمعيت، او را به بيرون تالار هدايت كرد. با ديدن چشمان گريان ستاره، دلش به سختی فشرده شد.
با شتاب به طرف او رفت:
- چی شده صحرا؟ چرا گريه ميكنی؟ چه اتفاقی افتاده؟
ستاره با دو دست چهره را پوشاند. هق هق گريه، كلماتش را بريده بريده می كرد:
- قدسی را گرفته اند ژزف. بيا زودتر از اينجا بيرون برويم! بايد فكري به حال او بكنيم.
بيرون از ساختمان، راحت تر می توانستند صحبت كنند. يوسف دست زير بازوي او انداخت:
- خبر را از كی شنيده اي ستاره؟ مطمئنی اشتباهی در كار نيست؟
اشك ستاره، بی وقفه روان بود:
- نه يوسف، اشتباهی در كار نيست. يكی از دوستان صميمی او خبر را به من رساند. گفت امروز صبح به خانه آنها ريخته اند و او را با خود برده اند. مأموران فرماندار نظامی، بعد از دستگيري او، تا ساعتها خانه آنها را زير و رو می كرده اند. اينطور كه خواهرش تعريف كرده، مليحه پيش از ورود آنها، توانسته تمام جزوه ها و كتابهاي خود را، ريز ريز كند و از دريچه آب انبار، به داخل آب بريزد. اطاق مليحه روي آب انبار خانه ساخته شده بود و كف آن را به دليل رطوبت، مرتب گچ مالی می كردند. مأموران با سرنيزه، تمام گچهاي كف اطاقش را كنده اند. در و ديوار اطاقها را وارسی كرده اند. آنها به دنبال يافتن اسلحه بوده اند ولی، خوشبختانه چيزي به دست نياورده اند. بچه ها متوجه شده اند كه يكی از خودي ها او را لو داده. نگرانم آن شخص از مخفيگاه اسلحه ها هم باخبر باشد و محلش را لو بدهد. بايد زودتر براي دختر بيچاره كاري بكنيم.
يوسف با تعجب نگاهش كرد:
- اسلحه ها؟! كدام اسلحه؟! مگر مليحه سلاح نگه می داشت؟
ستاره با كلافگی سرتكان داد:
- بله يوسف. مليحه سلاح نگاه ميداشت. در حقيقت او يكی از انبارداران مهمات بود. به تازگی چنين مسئوليتی به او داده بودند. در موردش با من صحبت كرده بود. ميگفت نگهداري اسلحه با روحيه من سازگار نيست. اصلا با مبارزه مسلحانه مخالف بود، ولی به دليل فعاليت زياد در حزب، و اعتمادي كه به او داشتند، اين پست را به او تحميل كرده بودند. ديروز در صحبتی خصوصی به من گفت كه با فرماندهان حزب، قرار تماس داشته و بنا بود، سلاحها را تحويل آنها بدهد تا به همراه تسليحاتی كه مي‌خواستند به شمال برند، آنها را هم ببرند و دختر بيچاره، از زير بار اين مسئوليت نجات پيدا كند، ولی متأسفانه گويی يكی از اعضاء حزب كه جاسوس بوده، نامه قرار تماس او را مستقيماً به فرماندار نظامی داده است.

#ادامه_دارد

📕 @kashkooltel☕️

ڪانالــ ڪشـڪولــ

25 January 2021 18:44

▫️◽️◻️📚◻️◽️▫️


#دختر_مهاجر
#نویسنده_فریده_نجفی
#قسمت_171


پاركوهی روي مبلی ديگر نشست:
- يوسف جان! به من نگفتی كه اين خانم كی هستند؟ می بينم كه مريم او را دخترعمو مي‌خواند، از حرفهاي شما سر در نمی آوردم. راستش حسابی گيج شده ام.
يوسف خنديد:
- حق داري مادر. من هم جاي تو بودم، چنين حالتی داشتم. اين دخترخانم، ستاره، دختر روزبه، پسرعموي بابا هستند. مدتی است توي دانشگاه همديگر را ديده و شناخته ايم. تا امروز پيش نيامده بود كه شما را با او آشنا كنم. بالاخره امروز ستاره افتخار داد و به اينجا آمد. ديدنش برايت جالب نيست؟
پاركوهی لب باز كرد:
- البته كه هست....
ولی سخنانش، با ورود نصير، نيمه تمام ماند. نصير ناباورانه به ستاره چشم دوخت. لحظه اي درجا ميخكوب شد و با قدمهاي بلند به سوي او رفت:
- باور كنم كه دختر لعيا و روزبه، به خانه من آمده؟ آيا چنين چيزي ممكنست؟!
ستاره از روي مبل بلند شد و بی محابا خود را در آغوش او رها كرد. از شدت هيجان، پيكرش مرتعش بود. وجد و محبتی كه در سخنان و حركات اين مرد ميانسال وجود داشت، او را به راستی هيجان زده كرده بود. انگار نه كه تا چه حد خانجی و مادرش از او متنفر بودند. انگار نه انگار كه روزهاي زيادي، خودش با ديدن چهره افسرده مادر، او را در دل نفرين كرده بود. اين چهره مهربان، نمي‌توانست ديوي باشد كه خانجی با سخنان خود در ذهن او ترسيم كرده بود. نصير در حاليكه بغضی نفس گير، چانه اش را لرزان كرده بود، بوسه اي بر سر دختر جوان نشاند. با زنده شدن خاطرات تلخ گذشته، لبخندي اندوهناك چهره پاركوهی را رنگ غم زده بود. با فروكش كردن هيجانات اوليه، همه گرداگرد ستاره نشستند و شروع به حال و احوال كردند و مريم مشتاق ترين فرد در جمع حاضر بود. مي‌خواست از تمام مسائل مربوط به ستاره سر در بياورد و اهل خانواده اش را با تجسم كاملی از قيافه هاي آنها، بشناسد.
پاركوهی و نصير، شكی نداشتند كه آشنايی و روابط يوسف و ستاره چيزي بالاتر از يك شناخت معمولی فاميلی است. اين را از نگاه و حركات پسر و دختر جوان درك كرده بودند. حسی ناخوشايند، بر دل نصير چنگ ميزد:
- اگر لعيا و روزبه از آشنايی آنها باخبر شوند، چه می كنند؟ چه عكس العملی نشان می دهند؟ آيا احساس اين دو جوان را در نظر ميگيرند؟ يعنی ممكنست اين آشنائی منجر به از ميان رفتن كينه هاي قديمی شود؟ او مي‌دانست كه اين فكر، جز وهمی بيش نيست. روزبه را خوب مي‌شناخت و از نفرت لعيا هم باخبر بود. تنها مي‌توانست به خدا پناه ببرد.

در هنگام خداحافظی، مريم آماده شد و به همراه يوسف و ستاره، سوار ماشين شد. هر سه جوان، از اين ديدار، هيجان زده بودند. يوسف رو به ستاره كرد:
- احساست چيست ستاره؟ از اين ديدار راضی هستی؟
ستاره چشمها را در هم فشرد:
- آه، خيلی زياد يوسف و از خدا مي‌خواهم عاقبت اين كار را خير كند.
مريم ساده تر از سنش رفتار ميكرد. دست روي شانه ستاره گذاشت:
- اگر موافق باشی، همين الان من و يوسف، به خانه شما می آئيم و با پدر و مادرت آشنا می شويم. شايد با اين ملاقات، كينه ها از ميان برداشته شود و دو خانواده، رفت و آمد معقولی با هم پيدا كنند.
ستاره، شتابزده سر تكان داد:
- نه، نه مريم جان! موقعش كه شد، خودم از تو و يوسف دعوت مي‌كنم تا به خانه ما بيائيد. فكر مي‌كنم حالا كمی زود باشد.
مريم لب برچيد:
- آخر معلوم نيست، حرف اين آدم بزرگها چيست؟! چرا اينقدر با هم بد هستند و ترك يكديگر كرده اند؟
يوسف نهيب زد:
- حرفی ديگر بزن مريم جان! كار بزرگترها به خودشان مربوط است.
اين حرف را تنها براي آرامش دل ستاره می زد. مريم حرف ديگري پيش كشيد:
- ستاره! تو از فعاليت‌هايی كه در حزب داري، راضی هستی؟ هنوز برايت تازگی دارد، يا جذابيتش را از دست داده؟ يوسف كمی راجع به كارهايتان برايم توضيح داده. آخر ما، در خانه رازدار يكديگر هستيم.
ستاره لبخندي زد:
- دوست داري تو هم، به جمع ما بپيوندي؟
- نه، هيچوقت! جسته گريخته از دوستانم، در مورد خطراتی كه هواداران حزب شما را تهديد مي‌كند، مطالبی شنيده ام. اگر وارد اين جريان بشوم و از آن خوشم بيايد، در دنياي شما غرق می شوم. البته اين بد نيست، ولی مشكل اينجاست كه بعدها ممكنست با اعمالم براي اطرافيان دردسر ايجاد كنم. من دختر شجاعی نيستم ستاره! و اگر زمانی دستگير شوم و شكنجه ام كنند، آنقدر ضعيف هستم كه مطمئناً تمام اسرار دوستانم را فاش مي‌كنم. پس ترجيح مي‌دهم هيچوقت گرد اين طور مسائل نگردم.
حدود محل هميشگی، ستاره از آنها خداحافظی كرد و از اتومبيل پياده شد.

#ادامه_دارد

📕 @kashkooltel☕️