1831
چه گفتم در وفا افزا جفا و جور افزودی جفا کن جور کن جانا،غلط گفتم خطا کردم فیض
هر لذتی که می‌پوشم، یا آستینش دراز است یا کوتاه یا گُشاد ! هر غمی که می‌پوشم، دقیق انگار برای من بافته شده ، هر کجا که باشم !
- شیرکو بیکَس
.
ای خوش آن سر که در او نشئه ي سودائی هست
داغ آشوب ازو بر دل شیدائی هست
نیکبخت آن دلِ آشفته که از روزنِ داغ
بر گلستانِ غمش چشم تمنائی هست
مژده ای خار ره عشق که این شیفته را
طُرفه دامانی اگر نیست، کفِ پائی هست
اجل اینک به‌سرم تاخته، جان می‌طلبد
ناامیدش نکنم، گر ز تو ایمائی هست
عشق بی جلوۀ حسنی نکشد ناز وجود
یوسفی هست به هرجا که زلیخائی هست
رغبتی باشد اگر خاک صنم را به سجود
سجده بر جبهه گره ناصیه فرسائی هست
شرط مکتوب همین نامه سیه کردن نیست
شوخی خطی و شیرینی انشائی هست
همت آنست که دریای اجل زارا،زار
جان سپاری و نگویی که مسیحائی هست
می‌توان برد ز دل زنگ خماری " #طالب"
صاف می گر نبوَد، دردی مینائی هست
غزل
طالب آملی
بچشم من جهان جز رهگذر نیست
هزاران رهرو و یک همسفر نیست
گذشتم از هجوم خویش و پیوند
که از خویشان کسی بیگانه تر نیست
#اقبال_لاهوری
«فراق پخته می‌کند و مهذّب می‌کند. اکنون، مهذّب و پخته‌ی وصال اولاتر یا پخته‌ی فراق؟»
مقالات شمس.
مخمور جام عشقم ساقي بده شرابي
پرکن قدح که بي مي مجلس نداردآبي
وصف رخ چوماهش درپرده راست نايد
مطرب بزن نوايي ساقي بده شرابي
#حافظ
آهسته
آرام، دستت را بر من بگذار
و همچون روزگارت
مرا سخت مفشار
که در میان انگشتانت در هم می شکنم
بیش از این نزدیک میا
بیش از این دور مرو...
#غاده_السمان
،،
خوشا آنانکه با عزت ز گیتی
بساط خویش برچیدندو رفتند
زکالاهای این آشفته بازار
محبت را پسندیدند و رفتند
خوشا آنانکه در میزان وجدان
حساب خویش سنجیدند و رفتند
نگردیدند هرگز گرد باطل
حقیقت را پسندیدند و رفتند
خوشا آنانکه بر این صحنه ی خاک
چو خورشیدی درخشیدند و رفتند
خوشا آنانکه با اخلاص و ایمان
حریم دوست بوسیدند و رفتند
خوشا آنانکه که پا در وادی حق
نهادند و نلغزیدند و رفتند
شهریار
ای بندگی تو پادشاهی کردن
کارت همه انعام الهی کردن
من، در غفلت، عمر به پایان بردم
من این کردم، تا تو چه خواهی کردن
عطار
خوش آمد گُل وز آن خوش‌تر نباشد
که در دستت بجز ساغر نباشد
زمانِ خوش‌دلی دریاب و دُر یاب
که دایم در صدف گوهر نباشد
غنیمت دان و مِی خور در گلستان
که گُل تا هفتهٔ دیگر نباشد
ایا پُرلعل کرده جامِ زَرّین
ببخشا بر کسی کش زر نباشد
بیا ای شیخ و از خُم‌خانهٔ ما
شرابی خور که در کوثر نباشد
بشوی اوراق اگر هم‌درسِ مایی
که عِلمِ عشق در دفتر نباشد
ز من بنیوش و دل در شاهدی بند
که حُسنش بستهٔ زیور نباشد
شرابی بی‌خمارم بخش یا رب
که با وی هیچ دردِ سر نباشد
من از جان بندهٔ سلطان اویسم
اگر چه یادش از چاکر نباشد
به تاجِ عالم آرایش که خورشید
چنین زیبندهٔ افسر نباشد
کسی گیرد خطا بر نظمِ حافظ
که هیچش لطف در گوهر نباشد
حافظ
غزل شماره ۱۶۲
«و چون کسی را به تو میلی بُوَد ولیکن تو از او همه رنج ببینی، تو را از دوستی او چه سود_ که در حقِّ تو دشمن است.»
عین‌القضات همدانی.
«من از این رنج‌ها اگر چه این ساعت حاصلی ندارم، عاقبت به گنج‌ها خواهم رسیدن.»
فیه ما فیه؛ مولانا.
«من از این رنج‌ها اگر چه این ساعت حاصلی ندارم، عاقبت به گنج‌ها خواهم رسیدن.»
فیه ما فیه؛ مولانا.
همین بس شاهد یکرنگی‌ام با دوست در معنی ...
که او پیمانه می‌نوشد -که نوشش باد- و من مستم
طالب آملی
من کوشش میکنم خدای را
از طریق خدمت به مردم ببینم
چون میدانم خدا نه در
بهشت است و نه در جهنم !
بلکه درون همه‌ی انسان‌هاست ...
گاندی
برون آر از طبیعت خارخارِ وهمِ آسودن
که چشمِ بی‌نیازان از رگِ این خواب، خس دارد
بیدل
اگر عاشق شوی، فَرق ندانی میان روی دوست و موی دوست. پس چون از فرق تا قدم یک نقطه‌ی درد گردی، تسبیح جان تو این بوَد که
آن بت که مرا داد به هجران مالش
دل گم کردم میان زلف و خالش
پُرسند رفیقان من از حال دلم
آن دل که مرا نیست، چه دانم حالش؟
عین‌القضات همدانی.
«عشق رابطه‌ی پیوند است. تعلق به هر دو جانب دارد. اگر نسبت او در سمت عاشق درست شود، پیوند ضرورت بوَد از هر دو جانب، که او خود مقدمه‌ی یکی است.»
سوانح؛ احمد غزالی.
برخیز و باده نوش
که مستان صبح خیز
آتش به آب دیدهٔ ساغر نشانده‌اند
#خواجوی_کرمانی
من خویشاوند هر انسانی هستم که خنجری در آستین پنهان نمی‌کند.
نه ابرو درهم می‌کشد نه لبخندش ترفند تجاوز به حق نان و سایه‌بان دیگران است.
نه ایرانی را به غیرایرانی ترجیح می‌دهم نه ایرانی را به ایرانی.
من یک لر ِ بلوچ ِ کردِ فارسم، یک فارس‌زبان ترک، یک افریقایی اروپایی استرالیایی امریکایی ِ آسیایی‌ام، یک سیاه‌پوستِ زردپوستِ سرخ‌پوستِ سفیدم که نه تنها با خودم و دیگران کمترین مشکلی ندارم بلکه بدون حضور دیگران وحشت مرگ را زیر پوستم احساس میکنم.
من انسانی هستم میان انسان‌های دیگر بر سیارهٔ مقدس زمین، که بدون حضور دیگران معنایی ندارم.”
احمد_شاملو
خوار و خجلم خوار و خجل باد دلم
آسیمه‌سر و پای به گل باد دلم
در دست غمم اسیری از دست دلست
چونان که منم، اسیر دل باد دلم
انوری ۳۱۴
صوفی بیا که خرقه سالوس برکشیم
وین نقش زرق را خط بطلان به سر کشیم
نذر و فتوح صومعه در وجه می‌نهیم
دلق ریا به آب خرابات برکشیم
فردا اگر نه روضه رضوان به ما دهند
غلمان ز روضه حور ز جنت به درکشیم
بیرون جهیم سرخوش و از بزم صوفیان
غارت کنیم باده و شاهد به بر کشیم
عشرت کنیم ور نه به حسرت کشندمان
روزی که رخت جان به جهانی دگر کشیم
سر خدا که در تتق غیب منزویست
مستانه‌اش نقاب ز رخسار برکشیم
کو جلوه‌ای ز ابروی او تا چو ماه نو
گوی سپهر در خم چوگان زر کشیم
حافظ
دلم را جز پریشانی
نصیبی نیست در عالم ...
#سلیم_تهرانی
«خدای را بندگانند که کسی طاقت غم ایشان ندارد، و کسی طاقت شادی ایشان ندارد.
صراحی‌ای که ایشان پر کنند هرباری و درکشند، هر که بخورد دیگر با خود نیاید. دیگران مست می‌شوند و برون می‌روند و او بر سر خم نشسته.
من چون شاد باشم، هرگز اگر همه عالم غمگین باشند در من اثر نکند، و اگر غمگین هم باشم، نگذارم که غم من به کس سرایت کند.»
مقالات شمس.
«ملامت در عاشق و معشوق و خلق گیرم که همه کس در آن راه برَد امّا این‌جا نقطه‌ای هست مشکل و آن ملامت در عشق است.»
سوانح؛ احمد غزالی.
«به وقت شقاوت قَرین بودیم، به وقت سعادت ببُریم؟»
مقالات شمس.
«به وقت شقاوت قَرین بودیم، به وقت سعادت ببُریم؟»
مقالات شمس.