672
شعر هایم بچه هایم هستند🤍 برخی اشعار از مجموعه فانوس شبم📝 از حضور شما صمیمانه سپاسگزارم اگر به شعر، عشق و علاقه مخصوص ندارید؛عضو نشید دوست من! وقتی پرده ی حریرچشم هایتان،روی شعرهایم کنار میرود آفتاب عشق به دلم میتابد... دوستتون دارم :)
ثروتمند کسی نیست که زیاد دارد
کسی است که هرچه دارد برایش کافیست!
به گذشته نگاه میکردم ، اتفاق های ساده ی دوست داشتنی
تو دربینشان چقدر مجلل بودی
:)
چنان زندانی خویشم که از دیوار میترسم
من از آواز خوش بودن در این نیزار میترسم
پرم از گله های اسب دراین قانون جنگل ها
نه از صیاد و زندانش که،از افسار میترسم
تظاهر میکنم خوبم به یک لبخند مصنوعی
هزاران فکر آشفته،از این افکار میترسم
درونم عشق راکشتندو من مظنون این قتلم
نه از مردن که ازاسم طناب و دار میترسم
شبیه کودکی گریان که گم شد در شلوغی ها
ز لبخند عروسکها در این بازار میترسم
سرود #افسون
گاهی که یک اتفاق بدی برایم میافتاد فکر میکردم دیگر نمیتوانم شعر بنویسم،مثل امشب،یک مرد با صورت کاملا پوشیده وارد حیاط شد، در خانه را باز کردوتا وسط اتاق آمددقیقا مثل کسی رفتار میکرد که انگار سالها اینجا و در این خانه زندگی میکند،من از شدت تعجب دهانم باز ماند و فقط گفتم اینجا چیکار میکنی!؟ برخلاف تصورم نه جیغ زدم و نه آنچنان وحشت زده شدم ،فقط ترسیدم همیشه وقتی چنین صحنه ای را در فیلم ها میدیدم میگفتم من اگر بودم و چنین اتفاقی می افتاد حتما سکته میکردم.
او فقط گفت ببخشید اشتباه شد، اشتباهی آمدم و بعد در را بست و نه از در که بازهم از دیوار رفت! من حتی به پلیس هم زنگ نزدم فقط پرده را کشیدم ، در را قفل کردم و برای خودم یک لیوان آب قند درست کردم.
و نوشتم
چنان زندان شدم در خویش که از دیوار میترسم
من از آواز خوش بودن در این نیزار میترسم
#افسون
همچو ماهی مرده ای تنها در این سیلابها
چه تفاوت میکند دریاچه یا مرداب ها
لذت دنیا که نه یک خواب خوش با جای امن
مرده ای بی سرصدا درخانه ی گردابها
زخم دارد جسم بی جانم دراینجا صبر کن
تا سوالت را بپرسند خنجر قلاب ها
ذبح کرد جسم مرا دنیا و اما همچنان
روح سرگردان من همسایه ی قصابها
خواب دیدم با نقابی قلب ها را می درند
هیچ تعبیری نمیخواهد دگر این خوابها
سرود #افسون
بیاید حس کنیم ساعت یازده و بیست دقیقه است خوابمون گرفته و هنوز مشقامون رو ننوشتیم.
:)
شبیه قاب عکسی کهنه بر دیوار
که یک شب میگذارندم ته انبار
کلاس اولم انگار و میگویند
بیا تا آخرین اعداد را بشمار
شبیه مادری که بچه اش را
گرفته اند درجمعی تبهکار
پرم از استرس مانند مردی
که با زور شکنجه کرده اقرار
خدایا سایه ی شوم غمت را
بیا از دوش این آواره بردار
سرود #افسون
جهان پایم را به ریل بسته تو صدای سوت قطار را میشنوی!؟
#افسون
پر شدم از یک سکوت مبهم و
حال و احوالم دوباره در هم و
واژه ها را ، حرفها را کشته ام
مانده ام با تیپ و تاپ قلبم و
در درونم دختری پر جیغ و داد
ظاهراً اما شبیه مردَم و
گاه همچون خنجری پر زهر و درد
گاه بر زخم خیالم مرهم و
من ولی فرقی ندارد قصه ام
در شلوغی یا سکوت پر دردم و...
سرود #افسون
سلام بر آدمهایی که بارها و بارها به مرز انهدام رسیدند و دوام آوردند، بارها خستهترینِ جهان بودند و بااینحال، کوهِ سنگینِ رابطهها و مشغلهها را به دوش کشیدند، آنان که بلندترین فریاد و بغضهای جهان را در سینه محبوس کردهبودند و به نظر میرسید قوی، ساکت و آرامند، در حالی که آتشفشانی درونشان پنهان بود.
اگر دیدید آدمی ناگهان به مرز فریاد و خشم رسیده، اگر میزان واکنشش فراتر از واقعه بود، اگر بیدلیل میزد زیر گریه و به کمترین کنشی، شدیدترین واکنشها را میداد، در آغوشش بگیر؛ این همان آتشفشان خفتهی درونش است که لبریز شده. او سالها غم و خستگی و فریاد را تحمل کرده و تو فقط از آنجا به بعد را میبینی که طاقتش طاق شده و جانش به لب رسیده.. خدا میداند چهها کشیده و چقدر مدارا کرده و چه جزیرهی رنج و اندوهی در سینه پنهان دارد، چقدر خشم، چقدر خستگی، چقدر تنفر و چقدر بغض و فریادِ نگریسته...
-نرگس صرافیان
با کسی که روحتان را دیده چگونه غریبه میشوید ؟!
:)
صبح گنجشکهای لانه گزیده بر شاخه های درختان خیابانت هم بخیر!
#افسون
آنقدر خواستی کامل باشی
که لذت بودن را از دست دادی؟
:)
دلی که برایت تنگ شده است
منطقی که به روی خودش نمی آورد
پنجره ای که پاییز همیشه باز بود و بسته است !
:)
نامه ای به خود گذشته ام :
سلام دختر کوچولوی قشنگم
دلم خیلی برات تنگ شده بود، برا وقتی که گلبرگای حیاط بی بی جانو میمالیدی به لپات و گاهی لاک ناخنشون میکردی و تنها آرزوت این بود کنده نشن ، برا وقتی که از دست مامان فرار میکردی و تمام روز روی شاه توت توی حیاط میموندی یه تیکه آینه شکسته بالا میبردی و باهاش نور آفتابو انعکاس میدادی توی صورت هرکی از زیر درخت رد میشد یادته یه بار که مامان دنبالت کرده بود رفتی نوک شاه توت الکی شاه توت رو له کردی چنتا قطرش مثل خون چکوندی روی دستت که بری مظلوم نمایی کنی بگی من از درخت افتادم و دستم زخمی شد،
کفشای مخمل جیر عمه رو یادته یواشکی برمیداشتی میرفتی یه جای خلوت تند تند قدم میزدی که صدای تق تق بده و حس کنی قدت خیلی بلند شده ، بی بی جان چقدر روی رختخوابش حساس بود و نرم ترین جای دنیا دقیقا همونجا بود برات یه بار توی خواب غلت خورده بودی توی رختخوابش فردا که بیدار شدی انگار به بزرگترین آرزوت رسیده بودی اونشب که از عروسی برگشتی خونه رو یادته دلت میخواست مثل همه ی زنای توی عروسی باشی به تک تکشون نگاه میکردی و دوست داشتی بجاشون میرقصیدی، چقد گل میریختی تو سر عروس که بغلت کنه و بوست کنه چقد التماس کردی به مامان که بذاره آرایش کنی آخرشم نذاشتی موهاتو شونه کنه
عذرا خانوم بیچاره هر موقع میمد و میرفت بعدش چادر رنگی مامانو برمیداشتی ، تنگ میگرفتی توی صورتت و تمام کلماتشو تکرار میکردی، الان که همه ی کارات از ذهنم رد شد دلم میخواد یه دختر بچه کپ تو داشته باشم بغلش کنم و اندازه ی تمام دلتنگیم تو بغلم فشارش بدم
#افسون
تنها چیزی که با
گذشت زمان
در
بعد مکان
هرگز تغییرنکرد،
«عشق »
بود.
بنابراین تورا تا زمانی نامعلوم در مکانی نامشخص دوست خواهم داشت.
#افسون
تو آدم امنی هستی در روزهایی که نمیشود به کسی پناه برد ؟!
:)
این روزا اکثرن میگن :
« نجات دهنده در آینه است»
اما من با داستایوفسکی موافقم : در آغوشم بگیر و نجاتم بده، قاتلی به دنبال من است که گاه به گاه در آینه ها میبینمش ...!
قلبم پاره شده بود، چشمانت باید باشند ،آنها را از صدایت نخ کنم و دستهایت را به قلبم رفو بزنم
#افسون
«عظمت کوروش در قلم حقیرم نمیگنجد »
سر تعظیم فرو می آورم
در برابر نام ابر مرد دنیا
بنیان گذار صلح جهانی.
شبیه قاب عکس کهنه ی دیوار
که یک شب میگذارندم ته انبار
سرود #افسون
نزار قبانی میگه؛
برای من و تو همین بس است،
که برای همیشه رازی می مانی که مرا می درد…
و گفته نمی شود.
:)
دلم میخواست به کودکی بر میگشتم و در یک روز که پراز خنده و بازی بود چنگ میزدم ، مشتی خوشحالی برمیداشتم و در جیب این ثانیه های سال مانند میریختم
#افسون
افسوس که تمام روابط انسانی نیاز به نوعی نقاب دارد و تنهایی آخرین گریزگاه انسانهای صادق است.
بوف کور، صادق هدایت
امروز به سایه ام نگاه کردم ، درختی بود که شاخه هایش در پی آفتاب بودند...
#افسون
شاید اصلا از قبل
قبل از اینکه بشناسم او را
تکه ابری بودم ، که بر او باریدم
یا که در کالبد یک کودک
به دلش خندیدم
یا گلی بود او که
از میان گلها دائمابوئیدم
شاید او سرخ ترین سیبی بود که ز شاخه چیدم
یا صدایی خوش بود
یا هوایی مطبوع
آسمانی آبی
یا لباسی خوشبو
برکه ای پر ماهی
جنگلی پر آهو
دیده بودم او را ....
سرود #افسون
جنگ بود در سرم،
در دلم ،
در بند بند استخوانهایم ،
آمدی ...
صلح برقرار شد
اکنون تپش های قلبم جایزه ی صلحیست که هر سال تقدیم تو باد ...
#افسون
ناگهان دیدم سایه ام
سایه ی برگی معلق بر شاخه ای در انتظار باد
#افسون
شاید سخت ترین تضاد دنیا این بود
اخبار جنگ را میخواندم ، عاشقانه میسرودم