18857
ﺳﻌﻲ ﻣﻴﻜﻨﻢ ﻛﺎﺭﻫﺎﻳﻢ ﺭا اﺯ اﻳﻦ ﺑﻪ ﺑﻌﺪ اﻳﻨﺠﺎ ﻫﻢ ﺑﮕﺬاﺭﻡ. Iranian cartoonist and comic artist.
هیسسس، بچه خوب اعتراض نمی کنه !
منتشرشده در دویچه وله فارسی
@mananey
مانا نیستانی
#افزایش_قیمت_بنزین
سخنگوی عشق و امید
اختصاصی ایرانرایز
اثر مانا نیستانی
@iranriseonline
رپ تراز نظام مقدس
@mananey
منتشر شده در دویچه وله فارسی
مانا نیستانی
دانشجو بی تفاوت نمی ماند
کاری از: مانا نیستانی
@iranriseonline
مجوز ارشاد
منتشر شده در دویچه وله فارسی
@mananey
مانا نیستانی
موفقیت!
(بی ارتباط با خبری خاص)
@mananey
مانا نیستانی
انتشار ویدیویی از مسابقه شبکه نمایش خانگی «بازمانده» با واکنش گسترده کاربران مواجه شد. در این مسابقه شرکتکنندگان کیسههای شنی را به سمت پازلی هدف گرفتند که نقشمایههایی شبیه نمادهای باستانی ایران داشت و کاربران آن را توهین به میراث فرهنگی قلمداد کردند.
@iranintltv
استخر خصوصی خواص- کارت سفیدی ها
منتشرشده در دویچه وله فارسی
@mananey
مانا نیستانی
یک فرد نظر کرده
#سیم_کارت_سفید
#اینترنت_سفید
#اینترنت_طبقاتی
@mananey
اسب تروای نظام
منتشر شده در دویچه وله فارسی
@mananey
مانا نیستانی
#شش_سال_گذشت
@mananey
مانا نیستانی
📸 کاریکاتور هفته
افزایش ناامیدی اجتماعی، فشارهای سیاسی و تیرگی چشمانداز آینده، بسیاری از جوانان تحصیلکرده، روزنامهنگاران، هنرمندان و فعالان فرهنگی ایران را در وضعیتی فرساینده قرار داده است؛ چنان که شنیدن خبر مرگ خودخواسته یک چهرهٔ آشنا به امری عادی و تکراری بدل شده است. در چنین فضایی، حتی سخن گفتن از این زخم جمعی دشوار است و رسانهها از بیم دامنزدن ناخواسته به این نوع اقدامات سکوت اختیار میکنند، اما واقعیت با سکوت ناپدید نمیشود.این افزایش تکاندهنده را میتوان به "سونامی نهنگهای به ساحلپریده" تشبیه کرد؛ نمادی از نسلی که زیر فشارهای مداوم سیاسی، اجتماعی و اقتصادی، احساس میکند اقیانوس زندگی برایش تنگ و خفهکننده شده است.
اگر شما یا آشنایانتان درگیر افکار خودآزاری، ناامیدی شدید یا تمایل به آسیبزدن به خود هستید، لطفاً درنگ نکنید و فوراً با افراد مورد اعتماد، مشاوران حرفهای، یا خدمات اورژانسی و خطوط کمکگیری محلی تماس بگیرید.
@dw_farsi
برای امید سرلک
منتشر شده در دویچه وله فارسی
@mananey
مانا نیستانی
در لایحه «حمایت از زنان در برابر خشونت» که قرار بود پناهی برای زنان در برابر ساختارهای خشونتزا باشد، اضافه کردهاند اولویت با زیست غیرتمندانه مردان است، نه جان زن.
زیست غیرتمندانه نه ارزش است و نه فضیلت؛ مفهومی جعلی است که از دل همان منطق سلطه و تملک بر زن بیرون آمده است. در این منطق، زن یک انسان مستقل نیست بلکه ضمیمه غیرت مرد است.
طرح از مانا نیستانی
@KhanehAmnTelegram
مجرم کجاست؟
منتشر شده در دویچه وله فارسی
@mananey
مانا نیستانی
📸 کاریکاتور هفته
افزایش دوبارهٔ نرخ بنزین در ایران، در تضاد آشکار با وعدههای پیشین دولت مبنی بر ثبات قیمتها، بار دیگر شکاف عمیق میان گفتار رسمی و واقعیتهای اقتصادی را برجسته کرده است. این تصمیم با سهنرخی شدن بنزین، نهتنها ابهام و نابرابری بیشتری در دسترسی شهروندان به سوخت ایجاد کرده، بلکه عملاً فشار مضاعفی بر اقشار کمدرآمد وارد آورده است.
همزمان، اتخاذ تدابیر امنیتی و حضور نیروهای انتظامی و امنیتی در برخی شهرها، بیش از آنکه نشانهٔ مدیریت اقتصادی باشد، بیانگر نگرانی حاکمیت از تکرار اعتراضات اجتماعی است؛ وضعیتی که نشان میدهد افزایش قیمت سوخت، همچنان نه یک مسئلهٔ صرفاً اقتصادی، بلکه بحرانی سیاسی و اجتماعی تلقی میشود که با پیشگیری امنیتی پاسخ داده میشود.
مانا نیستانی کاریکاتور این هفته دویچهوله را به این موضوع اختصاص داده است.
@dw_farsi
تازگی در یکی از بخشهای برنامهای که مجید واشقانی اجرای آن را برعهده داشت، او ادعایی مطرح کرد که شایان تأمل است: هر هنرمندی که در ایران کار میکند بهنوعی مورد تأیید حکومت است، از حکومت پول میگیرد و بنابراین «حکومتی» محسوب میشود؛ پس هنرمند اپوزیسیون داخل کشور وجود ندارد و هر ادعایی غیر از این «دروغ» است.
این استدلال، از جهاتی یادآور صحنهای در ماجراهای تام سایر است؛ جایی که «اینجون جو» پس از ارتکاب قتل، آن را به گردن «مَف پاتر» همدست مست و بیآزارش انداخت و به او القا کرد که هر دو مجرمند و اگر گیر بیفتند مجازات خواهند شد. منطقی که در آن صحنه عمل میکند، نه منطقی برای کشف حقیقت، بلکه تاکتیکی برای همپیمانسازی از طریق ایجاد هراس، تهدید و پاککردن مرز جرم است.
در حکومتهای تمامیتخواه نیز چنین الگویی بهگونهای ساختاری عمل میکند. یکی از روشهای دیرپای رژیمهای اقتدارگرا—از ایران تا شوروی سابق—گسترش بدنهی دولت، فربهسازی بوروکراسی و تبدیل بخش بزرگی از جامعه به کارمندان و وابستگان مالی حکومت است. این فرآیند، نهتنها امکان ادارهی فشل و کنترلشدهی جامعه را فراهم میکند، بلکه نقش مهمتری دارد: ایجاد لایهای گسترده از افراد ناراضی اما محافظهکار که به دلیل وابستگی اقتصادی، توان و شهامت کنش سیاسی مستقل را از دست میدهند.
با اینحال، رخدادهای ۱۴۰۱ در ایران نشان داد که این مدل همدستسازیِ عمومی رو به فرسایش است. در میان چهرههای شاخص سینما و تلویزیون—کسانی که سالها در تولیدات سفارشی حضور داشتند—تمایلی کمسابقه به فاصلهگیری از نهادهای حکومتی و پیوستن به صف معترضان دیده شد. بایکوت همکاری با صداوسیما و کنارهگیری از پروژههای دولتی، نشانههایی روشن از شکستن همان پیوندهای اجباری بود که حکومت بر آن بنا شده است.
از همینرو میتوان گفت استدلالی که واشقانی و همنظرانش تکرار میکنند، نه تحلیلی از واقعیت، بلکه نوعی بازی روانی از جنس همان الگوی «اینجون جو» است؛ تاکتیکی که هدف آن ایجاد احساس گناه مشترک و همسطحسازی میان کسانی است که صرفاً در ساختار کار کردهاند، با کسانی که آگاهانه بازوی تبلیغاتی حکومت بودهاند. این منطق میکوشد هنرمندان ناراضی اما همچنان شاغل در صداوسیما یا سینمای رسمی را در موقعیتی قرار دهد که گویی هرگونه فاصلهگیری، اعتراض یا انتخاب اخلاقی از اساس بیاعتبار است؛ چرا که «همه به یک اندازه مقصرند».
در حقیقت، نگرانی اصلی طراحان چنین روایتهایی چیزی جز بیم از ریزشهای بیشتر در بدنهی هنرمندان خاکستری نیست—هنرمندانی که نشان دادهاند در بزنگاههای تاریخی توان و تمایل پیوستن به جریان تغییر را دارند. با همسطحسازی آنها با هنرمندان ایدئولوژیک و رسمی حکومت، تلاش میشود پیام روشنی ارسال شود: خاموش بمانید، زیرا شما نیز در جرمی مشترک سهیماید. اما این روایت، همانقدر ساختگی است که منطق اینجون جو؛ و درست به همین دلیل است که تأکید بر آن، بیش از آنکه نشانهی «واقعیت» باشد، نشانهی ترس از فروپاشی آن سازوکار قدیمیِ همدستسازی است.
📸 کاریکاتور هفته
بعد از دههها سرکوب موسیقی رپ و دستگیری گاه و بیگاه رپرهای فارسی، بنظر میآید بخشهایی از حکومت از سیاست حذف و انکار کامل ناامید شده با این گونه موسیقی از سر آشتی برآمده به تعدادی از رپرهای فارسیزبان مجوز هم دادهاند، حتی برنامهای تلویزیونی تهیه شده که به موسیقی و خوانندگان رپ می پردازد، نکته جالب اما تلاش این برنامه و برنامهریزان فرهنگ رسمی برای اختهسازی و حذف بخش اعتراضی، انتقادی این موسیقی و تبدیل آن به موجودی رام و آرام برای کنترل هیجانات نسل جوان است.
در شرایطی که همچنان زنان علاقمند به این گونه یا هر گونه دیگر موسیقی اجازه خواندن ندارند و خبر بسته شدن صفحات فضای مجازی آنها پشت هم میرسد، چیزی که برنامهریزان به عنوان موسیقی رپ معرفی میکنند فرسنگ ها با خاطره جمعی مخاطبان از آثار دغدغهمند و تاثیرگذار هیچکس، یاس، توماج و سایر خوانندگان رپ فاصله دارد. این موضوع دستمایه مانا نیستانی برای کاریکاتور هفته بوده است.
@dw_farsi
نگاهی دور از هیجان، حمله و انگزنی به موقعیتی از این دست، ما را وامیدارد چنین پرسشهایی را مطرح کنیم: تا کی هنرمندان کشور باید به قوانینی ناعادلانه—از جمله نظارت و سانسور دولتی، تبعیض میان خوانندگان زن و مرد، ممنوعیت صدای زنان و حذف همکارانشان—تن بدهند؟ و از کجا باید «نه گفتن» را آغاز کرد؟
چه تفاوتی است میان آنان که با صدای بلند «نه» میگویند و پیه ممنوعیت و محرومیت را به تن میمالند، و دیگرانی که با همان شرایط ادامه میدهند؟ آیا با جملاتی از این دست که «همه، چه آنان که با مجوز کار میکنند و چه آنان که از این مسیر تن زدهاند، قابل احتراماند»، به فضایی بیوزن از نظر ارزشی و معنایی نمیرسیم؟ فضایی که در آن انگار هیچ انتخابی بر دیگری برتری ندارد و مسئولیت مقاومت و تغییر مسیر از دوش شهروندان، بهویژه هنرمندان، برداشته میشود؟
📸 کاریکاتور هفته
شروین حاجی پور خواننده ترانه اعتراضی "برای" که تبدیل به یکی از نمادهای خیزش زن زندگی آزادی شد خبر از انتشار اولین آلبوم رسمی خود با مجوز وزارت ارشاد داد. این امر منجر به حملات بسیاری علیه او شد که اتهام "خیانت، سازشکاری و همکاری با حاکمیت" را نثارش میکردند به گونهای که او را به واکنش واداشت و در پیامی اتهامات و شایعات را رد کرد و اعلام داشت امکان ندارد روی نقطه ای بایستد که مقابل مردم باشد. تعدادی از کاربران دریافت مجوز را برای هنرمندی مقیم ایران امر "طبیعی" دانستند.
@dw_farsi
تا آتش افروز برجاست هیرکانی ها خواهند سوخت
@mananey
مانا نیستانی
📸 کاریکاتور هفته
تغییرات جدید شبکه ایکس (توئیتر سابق) باعث شد موضوعی که از مدتها قبل همه میدانستند، شکلی قطعی پیدا کند: اینترنت در ایران طبقاتی است و عدهای نظرکرده، امکان ورود بدون مانع و فیلتر به اینترنت جهانی دارند، در حالی که مابقی مردم با تهیه فیلترشکن و با سختی فراوان به جهان آزاد وصل می شوند.
این وضعیت در شرایط جنگ ۱۲ روزه و قطعی اینترنت توسط حکومت بسیار حادتر شد چرا که اکثر ایرانیان خارج از کشور امکان خبرگیری از بستگان داخل را از دست داده و در اضطراب به سر میبردند، البته غیر از خواص که عمدتا برای تبلیغ پنهان و پیدای سیاستهای نظام از کارت سفید برای جولان در فضای مجازی برخوردار بودند.
در این میان حضور اسامی بسیاری از چهرههای سیاسی و روزنامهنگاران منتسب به جریان اصلاحطلب در فهرست دارندگان اینترنت سفید سروصدای بسیار برپا کرد، هرچند که آگاهان عرصه سیاست تعجب چندانی نکردند. زیرا اعطای امتیاز و رانت به حامیان، سیاست همیشگی دولتهای مختلف نظام جمهوری اسلامی، از جمله دولتهای نزدیک به اصلاحطلبان بوده است.
@dw_farsi
دستور اژهای برای برخورد جدی با متخلفین از حجاب اجباری
کاری از: #مانا_نیستانی
@iranriseonline
📸 کاریکاتور هفته
نصب مجسمه منتسب به شاپور اول که والرین رومی در برابرش زانو زده یکی از تازهترین رویکردهای ناگهانی حکومت پس از جنگ دوازده روزه به نمادهای ملی تاریخی است که دهه ها با آن عناد ورزیده بود. پس از رونمایی مجسمه شکست والرین در میدان انقلاب تهران و برگزاری ویژهبرنامه «در برابر ایران زانو میزنید» نقدهایی در این باره که فرد زانو زده در نقشبرجستههای باقی مانده در استان فارس اساسا فیلیپ عرب است نه والرین رومی مطرح شد. اما سوال اساسیتر منتقدان این است که کدام سیاست مبنایی جمهوری اسلامی نسبت به ایران، ایرانی و هویت او تغییر معناداری کرده که چنین رویکردهای ناگهانی حکومت ترفند تازهای برای همدل کردن مردم دلزده و ناراضی از فشار سیاسی و اقتصادی تلقی نشود. کاریکاتور این هفته مانا نیستانی برای دویچه وله به این موضوع اختصاص یافته است.
@dw_farsi
خودکشی نهنگ ها
منتشرشده در دویچه وله فارسی
@mananey
مانا نیستانی
اخیرا بعضی تریبون های حکومتی خصوصا مذهبیون سناریوی یکسانی را تکرار کرده بحران محیط زیست، خشکسالی و بی آبی کشور را در حرکتی خرافی/اکروباتیک به پوشش آزاد زنان ایران ربط می دهند، بی آن که به مجموعه سیاست های مخرب زیست محیطی گروههای مافیایی حاکمیت و نقش آن در نابودی تالاب ها، دریاچه ها و رودخانه ها در این چنددهه کوچکترین اشاره ای کنند: قطع بی رویه درختان و نابودی فضای سبز، سدسازی های پرمنفعت اما مضر و بی رویه، نابودسازی منابع آبی و خاکی بخشی از این سیاست هاست که همچنان ادامه دارد و البته کسی پاسخگوی آن نیست.
کاری از: #مانا_نیستانی
@iranriseonline
🔶 کاریکاتور هفته:
پیکر بیجان امید سرلک جوان معترض اهل الیگودرز شنبه ۱۰ آبان ۱۴۰۴ در خودروی شخصیاش پیدا شد. پیش از مرگ، سرلک ویدیویی از خود منتشر کرده بود که در آن او تصویر علی خامنهای، رهبر جمهوری اسلامی را به آتش میکشید.
منابع محلی گزارش دادهاند که سرلک ساعاتی پیش از مرگ، توسط نیروهای وابسته به سپاه پاسداران بازداشت شده بود. حکومت تلاش کرده که روایت "خودکشی" او را از طریق طرفدارانش در فضاهای مجازی تثبیت کند حال آن که با توجه به سابقه حکومت در حذف فیزیکی مخالفان و معترضان و خودکشی جلوه دادن آن، افکار عمومی در ایران فرضیه قتل حکومتی را امری قریب به یقین میداند.
مانا نیستانی کاریکاتور این هفته برای دویچه وله را به این موضوع اختصاص داده است.
@dw_farsi
برای احسان فریدی
کاری از: مانا نیستانی
@iranriseonline
🔶 کاریکاتور هفته:
هفته گذشته خبر اتهام تجاوز یکی از بازیگران سینما بحثهای بسیار در فضای مجازی ایجاد کرد. ماجرا با انتشار گزارشی در روزنامه "هممیهن" که حاوی صحبتهای قربانی بود اوج بیشتری یافت و ساعاتی بعد وبسایت این روزنامه را به بهانه نوع حجاب تصویر همراه گزارش مسدود کردند.
همزمان متهم ضمن تکذیب اتهامات بدون هر گونه مشکلی ایران را به مقصد ترکیه ترک کرد. منتقدان تمام این نشانهها را نمایشگر حمایت قدرت از سلبریتی متهم به تجاوز دانستند و خصوصا بر این سوال تاکید کردند که چطور است سال ۱۴۰۱ بسیاری از چهرههای هنری زن که بر حکومت شوریدند و حجاب از سر برداشتند ممنوعالخروج شدند اما متهم به تجاوز به عنف بیهیچ مانعی کشور را ترک کرد؟
مانا نیستانی، کاریکاتور این هفته برای دویچه وله را به این موضوع اختصاص داده است.
@dw_farsi