18857
ﺳﻌﻲ ﻣﻴﻜﻨﻢ ﻛﺎﺭﻫﺎﻳﻢ ﺭا اﺯ اﻳﻦ ﺑﻪ ﺑﻌﺪ اﻳﻨﺠﺎ ﻫﻢ ﺑﮕﺬاﺭﻡ. Iranian cartoonist and comic artist.
برای آقای دبیر که به رقص سوگ خانواده های کشته شده های ۱۸ و ۱۹ دی نگاه تحقیر و تمسخر داشتند
@mananey
مانا نیستانی
رقص سوگ
منتشر شده در دویچه وله فارسی
@mananey
مانا نیستانی
پیشرفت مذاکرات ، فاز اول: زیپ
@mananey
مانا نیستانی
مساله ما با حکومت ایران قهر و آشتی نیست، نه ما بچه نابالغیم و نه حکومت پدر و قیم ما که از روش بچه داریش ناراضی باشیم و قهر کرده باشیم: این حکومت چند دهه است مملکت را دچار بحران های متعدد اقتصادی، سیاسی اجتماعی زیست محیطی فرهنگی و … کرده که هر از گاهی به انفجار اعتراض می انجامد و در جواب اعتراضات، حق به جانب کشتار می کند، این حکومت، موجودیتی مافیایی و قاتل است. تا زمانی که روال سیستم، کشتار و سرکوب مردم باشد (از هشتاد و هشت به بعد در همه دولت ها چه اصلاح طلب چه اصولگرا کشتار حادث شده پس فرقی ندارد) همکاری با آن باید قطع شود. فقط مشکل این است که حکومت روی اکثر بخش های اقتصادی سایه انداخته تعداد زیادی از ملت را نانخور خودش کرده و همگان امکان قطع کارکردن را ندارند، لااقل باید با مناسبت ها و جشن های کوچک و بزرگش قطع رابطه کرد و خصوصا این کمترین انتظار از آدمهای فرهنگی و هنرمندان و روشنفکران جامعه است.
این که در مراسم شرکت کنیم و در آن غری بزنیم، مثلا نقدی کنیم، به نعل و به میخ بزنیم، رندگویی کنیم شامورتی بازی است. تایید و تثبیت چارچوب ساختار کشتار است. دانش اموز که بودیم یک تست معروف در مبحث مجموعه ها یادمان داده بودند:
کدام یک از اینها یک مجموعه تهی است :
الف- {} ب- {۰}
بعضی ها به غلط ، جواب ب را انتخاب می کردند، چون داخل آن عدد «صفر» را می دیدند و آن را به عنوان هیچ بودن مجموعه در نظر می گرفتند در حالی که خود آن صفر، آکولاد را از تهی بودن نجات داده است.
پس مسأله ساده است ؛ مجموعه جمهوری اسلامی را باید تهی کرد (به آن سمت رفت). جز این گزینه، غلط است.
برای حضور جمهوری اسلامی در سازمان ملل بعد از کشتار ۱۴۰۱ کشیدم و متاسفم که همچنان مصداق دارد
Читать полностью…
📸 کاریکاتور هفته
حمید مهدوی، آتشنشان اهل مشهد در جریان اعتراضات سراسری ایران در دیماه ۱۴۰۴ در برابر سرکوب شدید نیروهای حکومتی، به نماد شجاعت و انساندوستی تبدیل شد. یکی از ویدئوهای منتشره از اعتراضات، او را در حال حمل یک معترض زخمی بر دوش نشان میدهد؛ صحنهای که در شبکههای اجتماعی وایرال شد و بسیاری از کاربران آن را نماد همبستگی و فداکاری خواندند. این ویدئو در اعتراضات مقابل کلانتری هفتتیر مشهد ثبت شده بود، جایی که ماموران از پشتبام به سوی معترضان آتش گشودند و زخمیها را تهدید کردند.
بر اساس گزارشهای منتشرشده در رسانهها و شبکههای اجتماعی، حمید مهدوی همان شب هدف شلیک مستقیم ماموران قرار گرفت و بر اثر اصابت گلوله به ناحیه گردن، جان باخت.
تصاویر و پیامهای منتشرشده پس از کشتهشدنش نشان میدهد که از او نهفقط بهعنوان یک آتشنشان، بلکه بهعنوان "قهرمانی" در میان مردم یاد میشود که جانش را در لحظاتی هراسناک برای کمک به دیگران بهخطر انداخت و سرانجام کشته شد. این موضوع دستمایه مانا نیستانی برای کاریکاتور هفته بوده است.
@dw_farsi
هدف
منتشر شده در دویچه وله فارسی
@mananey
مانا نیستانی
بعضیها خیال میکنند مشکلِ کسانی که به جنایتهای حکومتی واکنش نشان نمیدهند — یا بدتر، در جشنوارهها و مناسبتهای حکومتی شرکت و همکاری میکنند — «عددِ» جنایت است. انگار ۱۷۶ مسافر پرواز اوکراینی PS752 عدد کمی بوده، یا چند هزار کشتهی آبان ۹۸ و ۱۴۰۱ آنقدر نبوده که واکنش جدی لازم داشته باشد.
حالا که شمار قربانیان به دهها هزار نفر رسیده، آیا از «حد نصابِ عددی» گذشتهایم و باید منتظر تحریم و همراهی سلبریتیها و دیگر گروههای رانتخوار با مردم باشیم؟ این یک فرضِ اشتباه است.
جنایت حکومتی از همان لحظهای آغاز میشود که اولین معترض در خیابان با گلولهی حکومت بر زمین میافتد. اگر آن جنایت دادخواهی نشود و تکرار شود، برای هر انسانی که وجدان داشته باشد، تکلیفش با آن حکومت روشن است.
کسی که با کشتار آبان و سرنگونی هواپیمای ۷۵۲ تکان نخورده و مسیرش را عوض نکرده، دیگر برایش تفاوتی نخواهد داشت سه هزار نفر کشته شوند یا سی هزار یا سه میلیون.
ما با قشری روبهرو هستیم که انسانیتشان را یک حکومت تبهکار و ضدانسانی، با پول و رانت معامله کرده و از دست دادهاند.
اگر بگذارند رژیم پا به مرحله بعد بگذارد
منتشر شده در ایران رایز
@mananey
مانا نیستانی
آزادی بابا کجایی؟
منتشر شده در دویچه وله فارسی
@mananey
مانا نیستانی
اختصاصی ایرانرایز
اثر #مانا_نیستانی
@iranriseonline
📸 کاریکاتور هفته
بیش از دوازده روز از قطع کامل اینترنت در ایران میگذرد و در این مدت صدای قربانیان سرکوب و بازماندگان کشتار اعتراضات اخیر عملاً خفه شده است تا ابعاد جنایتی که صورت گرفته، برای جهانیان آشکار نشود و تنها روایت رسمی حکومت باقی بماند. این روایت، حضور "تروریستهای مسلح" را بهعنوان بهانهای برای استفاده از گلولههای جنگی و کشتاری وسیع برجسته میکند، در حالی که گزارشهای مستقل از استفاده گسترده از سلاح توسط نیروهای امنیتی علیه اعتراضات مسالمتآمیز و تلفات بسیار بالا در میان معترضان خبر میدهند. برخی گزارشها از شمار هزاران نفری قربانیان حکایت دارند، حال آن که حکومت این ارقام را رد میکند، بدون آن که توضیح دهد اگر قربانی حمله تروریستی بوده چرا راه سخن گفتن مردم با جهان خارج را بهطور کامل مسدود کرده است. این موضوع دستمایه مانا نیستانی برای کاریکاتور هفته بوده است.
@dw_farsi
راجر واترز، بهخصوص در دوران پینک فلوید، قهرمان چند نسل از ما ایرانیها بوده است. آلبوم «دیوار» او الهامبخش همهٔ ما برای اعتراض به سیستمهای سرکوبگر بود. نمیدانم چند نفر از هزاران کشتهشدگان خیزش انقلابی اخیر، جزو عاشقان و طرفداران پینک فلوید بودهاند؛ چند نفر اشعارش را از بر داشتهاند.
برای همین، وقتی خواندم راجر واترز دربارهٔ حرکت مردمی ایرانیان چه گفته، دلم بیشتر سوخت.
آقای واترز عزیز، این اولین بار نیست که روشنفکران، بهخاطر صفکشیهای ایدئولوژیک، منکر واقعیتها میشوند. تاریخ ثبت کرده که ژانپل سارتر چگونه تا سالها سرکوب، سانسور و کشتارهای جمعی در اردوگاههای سیبری شوروی را، بهخاطر تعلق خاطرش به کمونیسم و همپیمانی علیه آمریکا، انکار میکرد و حتی مانع همکارانش از انتشار اخبار در اینباره میشد؛ تا جایی که کامو، دلزده از این دروغها، از او فاصله گرفت. فقط زمانی که شوروی به پراگ حمله کرد، تازه صدای اعتراض سارتر بلند شد. اینها بهعنوان لکههای سیاه کارنامهٔ اندیشمند مهمی چون سارتر در تاریخ ثبت شدهاند؛ از آنها عبرت بگیریم.
تقریباً یک دهه است که اکثریت جامعهٔ ایرانی، ناامید از هرگونه تغییر و اصلاح در دیکتاتوری شیعیِ جمهوری اسلامی ـ که به یک مافیای اقتصادی فاسد نیز تبدیل شده ـ خیزشهای متعددی را رقم زده است. آخرین آنها، طبق اسناد، فیلمها و گزارشها، جمعیت عظیمی از مردمی خسته از کنترل ذهنی، اسارت و بردگی را به خیابان آورد، اما توسط جلادان رژیم و مزدوران خارجیاش به خاک و خون کشیده شد. هزاران نفر کشته شدند، هزاران نفر دیگر بازداشت، زیر شکنجه یا در انتظار مجازاتهای سنگیناند، فقط به این دلیل که حکومتی سکولار و آزاد میخواهند و هیچ راه و روش مسالمتآمیزی برای گذار به این خواسته در اختیارشان گذاشته نشده است.
آنها وقتی فروشگاههای حکومتی ـ عاملان فقر و بدبختیشان ـ را تسخیر کردند، برنجها را بهطور نمادین بیرون پاشیدند تا با صدایی بلند و واضح بگویند گرسنهاند، اما آزادی و شرافت انسانیشان را مقدم میدانند. بیش از هفت روز است که رژیم جلاد، با ادعای مبارزه با «تروریستهای مسلح» و «عاملان موساد و سیا»، راه ارتباط مردم داخل با جهان خارج، یعنی اینترنت بینالمللی، را کاملاً قطع کرده تا جنایتها را پنهان کند و حجم هولناک توحش و سلاخی، توسط قربانیان و بازماندگان، به گوش دیگران نرسد.
و امثال شما، بهجای تأکید بر این غیبت صدای مردم ایران و تکیه بر روایتهای مردمی، در حلقهٔ یاران چپگرای خود، روایت محبوب حکومت دیکتاتوری ـ اما انگار مورد تأیید خودتان ـ را شنیده و بازگویی میکنید.
ایرانیها شما و آثارتان را دوست دارند؛ به آنها خیانت نکنید و کنارشان بایستید.
منتشر شده در Télérama
مانا نیستانی
@mananey
دانشجو ادامه می دهد
@mamaney
مانا نیستانی
📸 کاریکاتور هفته:
در مراسم چهلم بسیاری از کشتهشدگان قتلعام دیماه خانوادههای سوگوار بهجای شیوههای مرسوم عزاداری بر مزار عزیزان از دسترفتهی خود به رقص پرداختند؛ حرکتی که از سوی برخی نیروهای نزدیک به حکومت با تحقیر، توهین و تمسخر روبهرو شد.
آنچه نادیده گرفته شد، معنای این رقصها بود: وقتی مرگ با خشونت، بیعدالتی و شوک همراه است، سوگ در اشکال فعال دیگری بروز مییابد. آنجا که زبان از بیان عمق فاجعه ناتوان میماند، بدن به حرکت درمیآید؛ از تبدیل اندوه به سکوتِ تحمیلشده سرباز میزند و از نمایشِ درهمشکستگی امتناع میکند. در چنین لحظهای، سوگ به بیانی از مقاومت بدل میشود، اعلامی از نشکستن در برابر ظلم، و رقص، سرپیچی از روایت رسمیِ مطلوبِ ایدئولوژی حاکم میشود.
همین موضوع دستمایه مانا نیستانی در طراحی کاریکاتور هفته برای دویچه وله فارسی قرار گرفته است.
@dw_farsi
مذاکرات ژنو
منتشر شده در دویچه وله فارسی
@mananey
مانا نیستانی
به قصاب تهران تریبون ندهید، با او مذاکره نکنید ، توافق نکنید
@mananey
برنده واقعی
منتشر شده در دویچه وله فارسی
@mananey
مانا نیستانی
مذاکره با قصاب
منتشر شده در ایران رایز
@mananey
مانا نیستانی
📸 کاریکاتور هفته:
کشتار معترضان در جریان اعتراضات دیماه ۱۴۰۴ بهعنوان مصداقی از جنایت علیه بشریت، موجب شد تا اتحادیه اروپا سپاه پاسداران را در فهرست سازمانهای تروریستی قرار دهد. این تحولات و شکنندهتر شدن موقعیت نظام همزمان منجر به افزایش تهدیدهای دونالد ترامپ علیه نظام جمهوری اسلامی شده است. نیروهای نظامی آمریکا در اطراف مرزهای ایران در وضعیت آرایش رزمی قرار گرفتهاند که سایه جنگ احتمالی را بیش از هر زمان دیگری سنگین کرده است.
@dw_farsi
گوئرنیکای ایرانی
@mananey
مانا نیستانی
بالاخره اتحادیه اروپا را ترو.ریستی اعلام کرد
Читать полностью…
📸 کاریکاتور هفته:
در روزهای ۱۸ و ۱۹ دیماه ۱۴۰۴ هزاران نفر از مردم ایران به صورت مسالمتآمیز در شهرهای مختلف به خیابانها آمدند و علیه جمهوری اسلامی شعار دادند و خواستار گذار از این حکومت شدند، اما پاسخ نیروهای امنیتی تبدیل به یکی از شدیدترین سرکوبها در سالهای اخیر شد.
جمهوری اسلامی با قطع کامل اینترنت و ارتباطات، اعتراضات و شدت سرکوب را از دید جهانی پنهان کرد، اما گزارشهای نهادهای حقوق بشری و روایتهای شاهدان عینی از کشتار وسیع و شلیک مستقیم ماموران امنیتی به صفوف معترضان حکایت دارد. بر اساس بررسیهای مستقل و گزارشهای رسانههای بینالمللی و سازمانهای حقوق بشری، شمار قربانیان در این دو شب خونین تا "دهها هزار نفر" تخمین زده شده است؛ رقمی بسیار فراتر از آمار رسمی اعلامشده از سوی حکومت.
در بسیاری از ویدئوها، تصاویر و روایتهای تکاندهندهای از اجساد جانباختگان در پزشکی قانونی شهرهای مختلف دیده میشود که در اغلب آنها خانوادهها در حال جستجوی پیکر عزیزانشان هستند.
@dw_farsi
ویدئویی که شاهرخ حیدری روی کارتونم ساخته
@mananey
اسلحه ای که قربانیان داشتند
منتشر شده در دویچه وله فارسی
@mananey
مانا نیستانی
Roger Waters—especially during the Pink Floyd era—has been a hero to several generations of us Iranians. His album The Wall inspired all of us to stand up against oppressive systems. I do not know how many of the thousands killed in the recent revolutionary uprising were fans and lovers of Pink Floyd, or how many knew his lyrics by heart. That is why, when I read what Roger Waters had said about the Iranian people’s movement, my heart sank even more.
Dear Mr. Waters, this is not the first time that intellectuals, because of ideological alignments, have denied reality. History has recorded how Jean-Paul Sartre, for many years, denied the repression, censorship, and mass killings in the Soviet Siberian camps due to his attachment to communism and his alliance against the United States. He even prevented his colleagues from publishing news about these crimes, to the point that Albert Camus, disillusioned by these lies, turned his back on him. Only when the Soviet Union invaded Prague did Sartre finally raise his voice in protest. These facts remain as dark stains on the record of an important thinker like Sartre, preserved in history—lessons from which we should learn.
For nearly a decade now, the majority of Iranian society—hopeless about any reform or change within the Shiite dictatorship of the Islamic Republic, which has also turned into a corrupt economic mafia—has carried out numerous uprisings. The most recent one, according to documents, videos, and reports, brought an enormous crowd of people, exhausted by mental control, captivity, and servitude, into the streets. They were met with bloodshed by the regime’s executioners and their foreign mercenaries. Thousands have been killed; thousands more arrested, tortured, or are awaiting severe punishment, simply because they want a secular and free government, and because no peaceful path toward achieving this demand has been left open to them.
When they took over regime-run stores—the agents of their poverty and misery—they symbolically scattered rice outside to loudly and clearly say that they are hungry, yet they place freedom and human dignity above everything else. For more than seven days now, the murderous regime, claiming to be fighting “armed terrorists” and “agents of Mossad and the CIA,” has completely cut off the Iranian people’s connection to the outside world by shutting down the international internet, in order to conceal its crimes and prevent the horrifying scale of brutality and slaughter from reaching others through the voices of victims and survivors.
And people like you, instead of emphasizing the silencing of the Iranian people’s voices and relying on grassroots narratives, seem to listen to and repeat—within your circle of leftist allies—the regime’s preferred narrative, a narrative that appears to have gained your own approval as well.
Iranians love you and your work. Do not betray them—stand with them.
ما به سانسور و کنترل ذهن ها احتیاج نداریم… مگر توسط رژیم ملاها
@mananey
مانا نیستانی
واکنش شدید
منتشر شده در دویچه وله فارسی
@mananey
مانا نیستانی