1375
🌱 (کانالمون💕) این تاربرگ، نسخهٔ دوم تاربرگ «تاریخ روایی ایران» است. حوزه فعالیت این صفحه، شامل مطالب عمومیتر تاریخ، تاریخ ایران دوره اسلامی و برخی مسائل اجتماعی و فرهنگی روز خواهد بود. تماس با مدیر: @mehrdad1166
قشنگ بهش گفتن یک کاری بکن برسیم تا جام جهانی (خرداد)، بقیش با ما 🤮Читать полностью…
نمک به حرام، به روایت تصویر
رفته از ترامپ ۹۰ روز برای آخوندها وقت بگیرد!
خاندان قابوس داشت توسط کمونیستها سرنگون میشد. شاه با عملیات ظفار به دادشان رسید و ۶۰ سال است که خاندانش به همین علت بر تخت نشستهاند.
عراقچی، رم
تابستان ۱۴۰۴:
دور پنجم امروز در رم برگزار شد، میتونم بگم یکی از حرفهایترین ادوار مذاکراتی بود که تا الان داشتیم.
ما یکبار دیگه مواضع و اصول جمهوری اسلامی ایران رو در خصوص مذاکرات بیان کردیم. مواضع ما کاملا روشن است و روی آنها ایستادگی داریم.
فکر میکنم الان یک درک...
عراقچی، ژنو
زمستان ۱۴۰۴:
امروز میتونم بگم که یکی از جدیترین و طولانیترین ادوار مذاکراتی ما بود.
نزدیک چهار ساعت صبح جلسه داشتیم و نزدیک دو ساعت و خردهای عصر، و همان به صورت غیرمستقیم آقای بوسعیدی وزیر امور خارجه عمان و در بعضی قسمتها آقای گروسی این...
#بدون_شرح
#دو_روز_پیش_از_حمله
موسسۀ اسپکتیتور:
انتخاب خامنهای جنگ است، چون بخت بقای بیشتری برایش دارد تا تسلیم
علی خامنهای مذاکره با ترامپ (با شروط سخت مانند توقف کامل غنیسازی، تحویل ذخایر اورانیوم، محدودیت موشکی و قطع حمایت از تروریسم) را تهدید وجودی بزرگتری برای رژیم میداند تا یک درگیری نظامی مستقیم. او ترجیح میدهد با راهبرد «تابآوری نامتقارن» یعنی تحمل خسارات سنگین، اما وارد کردن درد کافی به آمریکا (مانند کشتن آمریکاییها و فشار سیاسی)، مقاومت کند تا واشنگتن را مانند مورد بمبگذاری بیروت ۱۹۸۳، وادار به عقبنشینی نماید.
خامنهای باور دارد که آمریکا فاقد صبر طولانیمدت برای جنگ است و رژیم میتواند با زنده ماندن «پیروز» شود، حتی اگر ضربه بخورد. در حالی که هر توافقی با شروط ترامپ را نوعی «تغییر رژیم نرم» میبیند که میراث ایدئولوژیک او را نابود میکند.
رژیم هماکنون در حال برنامهریزی برای شرایط جنگی و جانشینی پس از خامنهای و نیز سرمایهگذاری بر روی نیروی سرکوب است. زیرا میداند که شاید از جنگ جان سالم به در ببرد، اما از خشم مردم نه.
❌
با التماس رفتهاند با کشوری مذاکره کنند که شیطان بزرگ است، جهانخوار است، در حال افول است، کاخ سفیدش باید حسینیه شود، به او ربطی ندارد که چند درصد میخواهیم غنیسازی کنیم، با هر کس هم مذاکره کنیم عمرا اگر با فلانی مذاکره کنیم...،
تا آخرش آنها را قانع کنند که غنیسازی اینها را به رسمیت بشناسد.
همینقدر حقیر و مسخره
❌
توافق در دسترس است
فضای مذاکرات مثبت بود
دو طرف بر ادامۀ گفتگوها تاکید کردند
به یک چارچوب مشخص رسیدیم
کارشناسها از دور بعد وارد میشوند
حضور گروسی به تفاهم کمک کرد
حرومزاده ۲۰ ساله داره همینا رو میگه
ربایش وحشیانۀ یک زن
به دست نیروهای سرکوب جمهوری اسلامی
#وحیدآنلاین
یک جرعه سیاست
دکتر میثم رضیئی
اگر سیاست را در سطح تحلیل واقعگرایانه و بدون روتوش اخلاقی ببینیم، یک گزارۀ تلخ اما کلیدی روشن میشود: مردم در این بازی موضوعند، نه بازیگر.
آنچه در سطح افکار عمومی به شکل روایتهای اخلاقی عرضه میشود، در سطح راهبردی چیزی جز تنظیم منافع نیست.
ایالات متحده می تواند همزمان حکومتی را به کشتار گستردۀ معترضان متهم کند و همان ساختار را طرف مشروع مذاکره بداند.
این تناقض ظاهری نیست، بلکه تفکیک میان گفتمان ارزشی و منطق قدرت است. حقوق بشر در عرصۀ بیانیهها کارکرد دارد و توازن قوا در اتاقهای مذاکره. اگر همان ساختار بتواند در معادلۀ منطقهای یا هستهای نقش مفیدی ایفا کند، تعامل جای تقابل را میگیرد.
همزمان آمریکا مدعی حذف کامل تهدیدی است که پیشتر اعلام کرده آن را نابود کرده است (برنامۀ هستهای). در ادبیات راهبردی، نابودی مطلق معنا ندارد. تهدیدها حذف نمیشوند، بلکه در سطوح مختلف مدیریت میشوند. بازتعریف مداوم خطر، بخشی از ابزار فشار و چانهزنی است. تهدید تا وقتی کارکرد دارد، زنده نگهداشته میشود، چه در سطح تحریم، چه در سطح اقدام محدود نظامی.
در سوی مقابل، ایران نیز با دولتی مذاکره میکند که پیشتر مذاکره با آن را نفی مطلق میدانست و آن را مسئول ترور یکی از عالیترین فرماندهان خود معرفی کرده بود. در سیاست بینالملل، نفی ابدی وجود ندارد. آنچه تعیینکننده است، ضرورت بقا و کاهش هزینههاست. خطوط قرمز بیشتر برای مصرف داخلی ترسیم میشود و در صورت تغییر موازنه، قابل بازنگریاند.
اما در این میان، مردم ایران با واقعیتی عریان مواجهند. جامعهای با درآمد متوسط سی میلیون و خط فقر هفتاد و پنج میلیون. هر موج مذاکره یا تهدید نظامی مستقیما به انتظارات تورمی و بیثباتی اقتصادی ترجمه میشود. مردم هزینۀ نوسان میان دیپلماسی و تقابل را در قیمت کالا و امنیت روانی خود پرداخت میکنند، در حالی که در طراحی معادله نقشی ندارند.
نتیجۀ این چرخه، شکلگیری احساس بازی خوردن است. وعدۀ حمله نظامی، امید کوتاهمدت میسازد و شکست آن یاس عمیقتر تولید میکند. احتمال توافق برای مردمی که جانشان از دست حکومت به لب رسیده، ترس میآفریند و عقبنشینی از آن توهم پیروزی میسازد. این نوسان مداوم، سرمایۀ روانی جامعه را فرسایش میدهد.
واقعبینی میهنپرستانه اقتضا میکند مردم وعدههای غرب را به عنوان ابزار چانهزنی ببینند، نه تضمین رهایی. در نظام بینالملل، هیچ قدرتی از سر دلسوزی عمل نمیکند. دل بستن هیجانی به لبخند قدرتهای بیرونی میتواند به افسردگی جمعی پس از هر چرخش منافع بینجامد. اگر امیدی قرار است پایدار باشد، باید بر توان درونی جامعه و کنش آگاهانۀ خود مردم تکیه کند، نه بر میزها و ناوگانهایی که هر لحظه ممکن است برچیده شوند.
❌
۴۷ سال است که مرگ بر آمریکا میگویند.
۴۷ سال است که میگویند آمریکا شیطان بزرگ است.
۴۷ سال است که میگویند باید نابودش کنیم.
۴۷ سال است که به مردم میگویند سازشکار...
حالا که وقتش رسیده،
به مردم میگویند جنگطلب، و هر کس آرزو کند که توافق نشود را مزدور دشمن خطاب میکنند.
روانیاند بیچارهها...
عرزشی،Читать полностью…
هی عر بزن هی عر بزن
عرزشیها میگن جنگ نمیشه، چون ناوهای آمریکایی جرات نمیکنن بیان توی خلیج فارس.
عقل ندارن بیچارهها، راحتن
ناوها وقتی میخوان بجنگند، از خلیج فارس میرن بیرون
آدمکشهای رژیم،
به جز دریافت واریزهای نقدی برای کشتن جوانان ایرانی، توجیه ذهنی هم میشوند.
❌
یکبار دیگر تکرار میکنم،
دارید طرف اشتباه تاریخ میایستید.
جمهوری اسلامی:
اعراب از ما میترسند، برای همین حمایت میکنند.
واقعیت:
اعراب از رستاخیز ققنوس ایران میترسند.
برای همین از تداوم حاکمیت شما موجودات مخرب بر ایران، حمایت میکنند.
❌
آغاز یک پایان
دکتر میثم رضیئی
آنچه امروز در ایران جریان دارد، صرفاً یک سلسله اعتراض و بحران مقطعی نیست. بلکه نشانۀ یک دگرگونی عمیق در بافت اجتماعی است.
برخلاف دورههای پیشین که جغرافیای اعتراض، محدود و پراکنده بود، این بار تقریباً تمام شهرها سهمی از سوگ و خون دارند. هر شهر چند جاویدنام، هر محله چند خاطرۀ داغدار. این گستردگی، بیانگر انباشت نارضایتیای است که دیگر در یک طبقه یا یک نسل محصور نمانده است.
دانشگاه که همواره دماسنج تحولات اجتماعی بوده، امروز تندترین و عریانترین شعارها را فریاد میزند. رادیکالیسم کلامی را نمیتوان صرفاً هیجان جوانی دانست. این محصولِ سالها انسداد، بیپاسخی و سرکوب است. وقتی امکان بیان تدریجی و اصلاحی بسته میشود، زبان اعتراض نیز بیپرده و بیواسطه میشود. این تغییر لحن، آینۀ تغییر رابطۀ نسل جدید با ساختار قدرت است.
تخریب سنگقبر جاویدنامهایی که مضامین آزادیخواهی و میهندوستی دارند، تنها یک رفتار امنیتی یا واکنشی نیست، نشانۀ هراس از حافظۀ جمعی است. جامعهای که یاد و نام کشتهشدگانش را به نماد مقاومت تبدیل میکند، برای هر ساختار اقتدارگرا تهدیدی معنوی محسوب میشود. تخریب نمادها تلاشی است برای مهار روایت، اما تاریخ نشان داده که حافظۀ سرکوبشده عمیقتر و ماندگارتر بازمیگردد.
شگفت آنکه، همان دانشگاهی که در سال ۱۹۷۹ شعار مرگ بر شاه سر میداد، امروز پس از ۴۷ سال فریاد جاوید شاه سر میدهد. این چرخش تاریخی را باید نه بازگشت نوستالژیک، بلکه اعتراض نمادین به وضع موجود دانست. وقتی نسل جدید گذشتهای را که خود تجربه نکرده، به عنوان اعتراض انتخاب میکند، پیامش روشن است: نارضایتی به نقطۀ مقایسه تاریخی رسیده است.
و شاید تلخترین نشانه، حجم انبوه کسانی است که از سر یأس، به حملۀ خارجی امیدوارند. جامعهای که روزگاری استقلال را خط قرمز میدانست، اگر امروز به چنین گزینهای میاندیشد، این نه از خیانت به میهن که از فرسایش امید داخلی است. هیچ ملتی ذاتاً مایل به مداخلۀ بیگانه نیست، این ناامیدی عمیق است که چنین تصوری را ممکن میکند.
در مجموع، تمام این نشانهها به یک نقطه بازمیگردد: شکاف عمیق میان حاکمیت و جامعه. وقتی اصلاحات واقعی مسدود میشود، وقتی صداها شنیده نمیشود و پاسخها امنیتی و گلوله است، رادیکالیسم رشد میکند، حافظه مقاوم میشود و حتی نمادهای تاریخی دگرگون میگردند. مسئولیت این چرخه، پیش از هر چیز بر دوش ساختاری است که ظرفیت شنیدن و اصلاح را مطلقاً از دست داده است. میهندوستی یعنی دیدن این حقیقت و بازگرداندن سیاست به مدار پاسخگویی.
دریغا که شکافها به نقطهای بیبازگشت رسیده و کار از دست شده...
❌
ارزش ۳۰۰ هزار تومان در طول ۷ سال،
تحت لوای حکومت اسلامی!
❌
#پیشبینی
شب پیش از انتخابات سال گذشته، پیشبینی کردم که سعید جلیلی گزینۀ موردنظر نظام نیست و آزادی عمل ظریف در تبلیغات و مناظرات، دستوری بوده است.
پارسال هم پیشبینی کردم که کامالا هریس پیروز انتخابات شده و جمهوری اسلامی به حجله خواهد رفت، که تحقق نیافت.
اما اکنون پیشبینی میکنم که کارکرد جمهوری اسلامی برای غرب پایان نیافته و ذهن ایرانیان هنوز آنگونه که غرب میخواهد، پخت و پز نشده و تمایلی به فدرال و تجزیه ندارد.
اگرچه غول رسانهای غرب این بار موفق شد سنیها را از #خیزش_ملی_دیماه جدا کند و همین باعث تعجب و خوشحالی عوامل جمهوری اسلامی نیز گردید.
و اما، مذاکرات دور سوم در ژنو، احتمالا با توافقی نسبی در موضوع هستهای و به جهت دوری از جنگ همراه خواهد بود. همچنین بنا به درخواست جمهوری اسلامی و حمایت اعراب و اروپا و ترکیه، موارد دیگر شامل موشکی و نیابتی، در آینده مورد بحث قرار خواهد گرفت تا ملاها بتوانند به گندهگویی در داخل ادامه دهند.
غرب هنوز زمان نیاز دارد تا دیگر گروههای ایرانی را نیز مانند سنیها، از پیکرۀ ملت ایران جدا کند. پس جمهوری اسلامی احتمالا تا چند سال دیگر برقرار نگهداشته خواهد شد.
برای کردها و بلوچها متاسفم. روزگاری بهتر از عراق و افغانستان نخواهید یافت.
❌
از زمانی که دست آیتالله بیبیسی برای مردم رو شد، گلوبالیستها تلاش کردند تا وظیفۀ حمایت پنهان از جمهوری اسلامی را به خبرگزاری دیگری واگذار کنند.
آن خبرگزاری، اکنون آکسیوس و خبرنگارش باراک راوید است.
❌
شهری باقی ماند که در آن ایرانی نکشته باشید؟
شهرهایی نام فرزندان جانفدای میهن در آن ثبت شد که تا امروز حتی نامشان را نشنیده بودیم. چقدر سیاوش و گردآفرید داشتیم...
روزی که ترامپ گند زد به هیکل ایلهان عمر
اون وقت میگن مردم چرا به مساجد حمله کردن!
مردم به پایگاههای بسیج حمله کردن که همشون داخل مساجد است.
خودم سال ۸۸ در یک مسجد غرب تهران به نام مالک اشتر، زیر مشت و لگد ۱۵-۱۰ تا بسیجی، دماغم شکست.
مظلومنماییهای این مسلمانها، ۱۴۰۰ ساله که تمامی نداره!
خودم سال ۶۶ بسیجی و رزمندهای نوجوان بودم. مفهوم بسیجی در آن زمان با الان فرق داشت.❌ Читать полностью…
بسیجی مخلص به جبهه میرفت و بسیجی جاکش، در گشتهای ثارالله، مردم داخل شهرها را کتک میزد.
یک پرسش:
آمریکاییها از ابتدا کثافتند و بعدا دموکرات میشوند یا اینکه اول دموکرات شده و سپس به نجاست کشیده میشوند؟
🤔🤮