5932
✓ درسنامهها و تحلیل دروس نگارش سه پایه ✓ تولید متنها و انشاهای ارسالی شما ✓ نمونه سوال و طرح درس نگارش ✓ مطالب مرتبط با نگارش، نویسندگی، املا https://t.me/joinchat/AAAAAE_DTFtS7eSeNt8xow ارتباط جهت ارسال متنهای تولیدی و مطالب مرتبط: @MaryamBehvandi
حکایت بارانی بیامان
بخشی از مصاحبهی وزن دنیا با محمد شمس لنگرودی که در سیوسومین شمارهی وزن دنیا با موضوع «مروری تحلیلی بر کارنامهی کاری شمس لنگرودی در شعر و پژوهش ادبی» منتشر شده است.
- دوگانهی یأس و امید و این تناقضات وجودی بشر در شعرهای شما خیلی پررنگ است. این دوگانهها چگونه به هم پیوند میخورند؟
+ در زندان یک اتاق ۲۴ متری بود و بالغ بر سیچهل نفر در آن بودیم. بیرون که آمدم، کل ذهنم مشغول زندان بود. نه خود زندان، بلکه چه میخواستیم و چه شد. یک روز به ذهنم رسید که اتاق ما ۲۴ متری بود و شبانهروز هم ۲۴ ساعت است. دیدم چه هماهنگیای! محبوس در زمان. زندان زندگی. آنجا آدمها از ترس با هم حرف نمیزدند تا برایشان پرونده درست نشود. بیرون هم آدمها به هم دروغ میگویند تا پرونده درست نشود. دیدم چه شباهتهای عجیبی. شعر «قصیدهی لبخند چاک چاک» شعر زندان زندگی است.
- همین دوگانهها در قالبهای دیگر مثل زندگی و مرگ، سیاه و سفید و ... در شعرهایتان هست.
+بله. سایه و روشنی، روز و شب... واقعیت زندگی همین است. زندگی پر از شادی و زیبایی و موسیقی و بیقراری است، اما در عین حال اساسا امری تراژیک است. تجلی ناب زندگی را فقط در حافظ میشود دید.
حافظ از این نظر بزرگترین شاعر جهان است. هیچ شعری از حافظ خالی از مصائب و معضلات نیست، اما همیشه چشمانداز امیدبخشی بر سر آن میدرخشد.
- اگر قرار باشد کس دیگری یا خودتان جلد پنجم کتاب تاریخ تحلیلی شعر نو را شروع کنید بنویسید، توصیهتان چیست؟ از کجا باید شروع کرد؟
+ بعد از اینکه چهار جلد منتشر شد، عدهای آمدند اجازه گرفتند که شروع کنند به ادامهاش. گفتم مگر دست من است؟ خودتان اگر میتوانید، شروع کنید و بنویسید. اما من مطمئن بودم هیچکس این کار را نمیکند. به قول نیما یوشیج شعر شهادت است. نوشتن چنین کتابهایی هم شهادت است. زندگیات را باید تعطیل کنی.
مصاحبه از آنوشا نیکسرشت
همراه ما باشید در ⤵️
«نگارش دهم تا دوازدهم»
🍁🍂🍁
C᭄𝄞 @negareshe10
─━━━━⊱🖋⊰━━━━─
شکّرشکن شوند همه طوطیان هند
«زین قند پارسی» که به بنگاله میرود
حافظ
کاربرد نشانۀ سهنقطه ... (۱)
۱. برای نشان دادن ادامۀ مطلب و بهجای عبارتهایی چون: «و غیره»، «مانند اینها» و «از این قبیل»
گزارش انواع مختلفی دارد: علمی، فرهنگی، اجتماعی و... .
۲. برای نشان دادن حذف در آغاز، میانه یا پایان نوشته:
... و زنی پارسا داشت با رأی و تدبیر.
۳. بهجای اسم جلاله یا محرمانه نگاه داشتن نام اشخاص:
بسم ا...
آقایی به نام... به آقای... تلفن میزند.
آقای گـ... از سفر برگشت.
۴. برای نشان دادن افتادگی در نسخۀ خطی:
...نی توان الله شد/ میتوان موسی کلیمالله شد
- معمولاً در شعر برای برابر کردن طول هر مصراع، به اندازۀ کلمههای حذفشده، از نقطهچین استفاده میشود.
۵. برای نشان دادن کشش هجا در گفتار (بهخصوص در فیلمنامه، نمایشنامه و داستان):
«در دنیا... همین یک طوطی را... داشتم... جان شما... جان طوطی... او را بسپرید به... » و ناگهان خاموش شد.
سقف هر...ی ریخت.
راهنمای ویراستاری و درستنویسی
زندهیاد حسن ذوالفقاری
#زین_قند_پارسی
#استادعلیرضاحیدری
همراه ما باشید در ⤵️
«نگارش دهم تا دوازدهم»
🍁🍂🍁
C᭄𝄞 @negareshe10
─━━━━⊱🖋⊰━━━━─
ای آفتاب
که برنیامدنت
شب را جاودانه میسازد
بر من بتاب
پیش از آنکه
در تاریکی خود گم شوم
#استادشمسلنگرودی
صبحتان به رنگ خدا
دلتان شاد، رزقتان سرشار
#موسیقی
#بیکلام
*خاص نگارش و نوشتن
همراه ما باشید در ⤵️
«نگارش دهم تا دوازدهم»
🍁🍂🍁
C᭄𝄞 @negareshe10
─━━━━⊱🖋⊰━━━━─
مصاحبه با
#مهدیاخوانثالث
ـ چرا و چهگونه شعر میگویید؟
ـ چرا و چهگونه؟ این دو سؤال است، گرچه خیلی به هم نزدیک است.
«چرا؟» را درست نمیدانم. شاید من هم گاهی آن بیتابی را داشتهام و داشته باشم. برای من شعرگفتن به منزلهی پاسخدادن به یک نیاز درون است، به مثابهی آزمایشی خصوصی و شخصی که بدانم و ببینم زنده هستم یا نه، اما «چهگونه؟»، بدینگونه که گویا قلم برمیدارم و کاغذ و الخ… و بعد گاهی میبینم که نه، خوشبختانه زندهام.
ـ محرک اصلی شما در سرودن شعر چیست؟ زن است؟ جامعه است؟ یا عوامل دیگر؟
ـ محرک اصلی و فرعی و همهچیز برای من، زندگی است، که این زندگی از خیلی چیزها تشکیل و ترکیب یافته است؛ خیلی عوامل، به قول شما دارد.
زن و بچه یا هرچیز دیگر که مجموع آن محیط زندگی ما را ساخته.
من البته خالی از توجه به جامعهی بدبخت و بیمارمان هرگز نبودهام و نمیتوانم باشم. وقتی میبینم ملت ما، جامعهی ما با اینهمه ثروت و غنای طبیعی و زندگی آزاد و مالی و انسانی، اینچنین بیمار و گرسنه و فرومانده و سیهروز و تبهروزگار است و خوب و روشن میدانم و میبینم به چه علتهایی چنین است، مسلماً آرام و ساکت نمیتوانم بمانم.
ـ نقش عشق در شعر شما چیست؟
ـ نقش عشق؟ تمامت ِ نقش به عهدهی عشق است. تا عشق نباشد هیچ کار هنری، هیچ شعری بهوجود نمیآید، اما عشق به چی و کی، حرف دیگری است.
من از عشق، مفهوم دیگری برای خودم دارم. همین الآن هم عشق مرا وادار به نوشتن کرده است. عشق به همین لحظه و البته در هنگام تغنی و سرایش، این عشق به مرحلهی بیتابی میرسد؛ همانکه در پاسخ به سؤال اول اشاره به آن کردم.
بی عشق، زندگی مفهومی ندارد. اصلاً ممکن نیست. یا اگر باشد پوچ است و هیچ و سرد و یخزده، مثل هستهی زردآلو که از لایه در آوری، بشکنی ببینی پوک است.
عشق در طبیعت ِ زندگی است، هستهی پر و پیمان زندگی است یا حتی باید گفت عشق، خود زندگی است، تعبیر و لفظ دیگری است برای مفهوم و معنی زندگی.
از مقدمهی «بهترین امید»
سال ۱۳۴۸، انتشارات روزن
همراه ما باشید در ⤵️
«نگارش دهم تا دوازدهم»
🍁🍂🍁
C᭄𝄞 @negareshe10
─━━━━⊱🖋⊰━━━━─
واژهکاو — کاوشگر واژگان ادب فارسی
https://farazheh.com/vazhekav
**قرابت
مرد و مَرکب هر دو رم کردند
ناگه با شتاب از آن شتابِ خویش کم کردند
کم
رم
کم
#اخوانثالث
من ديگر نمیتوانستم بدون گاری راه بروم يا بِايستم.
اسب ديگر نمیتوانست بدون گاری بِايستد يا راه برود.
من ديگر نمیتوانستم...
اسب...
من...
اسب...
#بیژننجدی
#موسیقی
#بیکلام
خاص نگارش و نوشتن
همراه ما باشید در ⤵️
«نگارش دهم تا دوازدهم»
🍁🍂🍁
C᭄𝄞 @negareshe10
─━━━━⊱🖋⊰━━━━─
در خود فرو رفتن، بیاشتهایی، كمحرفی، درونگرایی و بیقراری از خصوصيات بیژن نجدی در شروع نوشتن داستان بود. اينها آغاز داستانی بودند كه طرحش مشخص بود. در اينگونه مواقع تشريفاتی داشت: در اتاق كارش كه اتاق مطالعه و تدريس رياضی هم بود، كارش را شروع می كرد و اين آغاز يك زايمان بود. بعد نوشتههايش را پاراگراف به پاراگراف میخواند و نظرخواهی و بازنویسی میكرد.
بعد از پايان كار با فراغ بال و خوشحالی و شعف میرفتيم بيرون، به مكان داستانها؛ دور استخر، جلو هتل ايران، گاراژی كه "مرتضی" پياده شده بود و.... از فضاهای واقعی ايده میگرفت و يكی دو داستان انتزاعی بيشتر ننوشت؛ مثل "مرا به تونل بفرستيد". "استخري پر از كابوس" دقيقا روزی نوشته شد كه يك قو كشته شد.
نجدی بدون موسيقی نمینوشت و بيشتر چهارمضراب پرويز ياحقي همراه نوشتنش بود. فقط داستان "مرا به تونل بفرستيد" را با گيتار نوشت، كه آنهم به تم و فضای غيربومی حاكم بر كار برمیگردد.
نوشتن شعر اما برایش كاملا فرق میكرد. هميشه در حال شعر گفتن بود. پشت ورقه دانشآموزان، پشت پاكت وينستون، در دفتر مشق ناتانائيل،دخترش، و زير "آب، بابا"ی يوحنا، پسرش، روی تقويم و...
در زمان زندگی خود، تنها مجموعه داستان "يوزپلنگانی كه با من دويدهاند" را منتشر كرد. بقيه آثارش پس از درگذشت در سن۵۶ سالگي، توسط همسرش بهچاپ رسيد: "دوباره از همان خيابانها" (۷۹/ برنده جايزه نويسندگان و منتقدان مطبوعات)، مجموعههای شعر "خواهران اين تابستان" و دفتری از گزيده ادبيات معاصر نيستان (۸۰)، و "داستانهای ناتمام"(۸۰).
وقتي پيادهروی میرفتیم آرامگاه شيخ زاهد گيلانی، گفته بود: "بودن در جوار آرامگاه و كوهپايههای آنجا را دوست دارد و شعر "وصيت"اش بر در خانه ابدیاش نقش بسته:
و میبخشم به پرندگان
رنگها، كاشيها، گنبدها
به يوزپلنگانی كه با من دويدهاند
غار و قنديلهای آهك و تنهایی
و بوی باغچه را
به فصلهایی كه میآيند
بعد از من...
#بیژننجدی
برگرفته از کانال نویسندگی
همراه ما باشید در ⤵️
«نگارش دهم تا دوازدهم»
🍁🍂🍁
C᭄𝄞 @negareshe10
─━━━━⊱🖋⊰━━━━─
مسجد
«مَزگَت» واژهای ایرانی به معنی مسجد است و ریشهی آن پارسی باستان، «مزکد» از «مزداکده» است.
منظور از «مز» در «مزکد» یا «مزگت» همان خدا و «کد» به معنی خانه است.
معادل این واژه در آرامی هخامنشی، سریانی و مندایی «مَسْگدا» است و از آرامی وارد زبان عربی شده است.
در زبان پهلوی به مسجد، مزگت یا مِزگوت گفته میشود.
در انگلیسی نیز Mosque و در ارمنی Maskit باز هم ریشه در مَزگِت دارد.
با نگاهی به فرهنگ نفیسی
برگرفته از کانال فرهنگ
همراه ما باشید در ⤵️
«نگارش دهم تا دوازدهم»
🍁🍂🍁
C᭄𝄞 @negareshe10
─━━━━⊱🖋⊰━━━━─
#خاطرهنگاریو
یادمان استاد ارجمند زبان و ادبیات فارسی
#سعیدنفیسی
سعید نفیسی به روایت همسرش
عاشق کرسی بود و به جرأت میتوانم بگویم که بیش از نصف تألیفاتش را زیر کرسی نوشته، حتی مکرر در تابستان به من میگفت آیا نمیشود یک کرسی از یخ برایم بگذاری؟
کرسی زمستان باید داغ داغ میبود بطوری که غیر از خودش کمتر کسی تحمل آن را داشت، با یک پوستین کوتاه (پستک) و یک شورت روی مخده مینشست و به مخده دوم پشت میداد و لحاف را تا بالای گردن میکشید و ساق های پا را به موازات سینه بالا میآورد و زانوان را تکیه کاغذ میکرد.
چراغ کار و قلم و دوات و یادداشتهای لازم در یک سینی روی کرسی بود. کتاب های مورداحتیاج فوری در دو طرف پهلوها روی لحاف و تشک پخش بود و سنگینی آنها مانع از حرکت لحاف کرسی از روی زانوانش میشد. در این حال به غیر از کله بیمو و ریش ژولیدهاش، بقیه بدن را پوششی از لحاف کرسی مثل یک کیسه در برگرفته بود، تنها تحرکی که در اطراف این کیسه به چشم میخورد حرکات لغزنده قلم بود که با شتاب و نرمی بین انگشتانش نوسان داشت و به دیوار پشت مخده اردکوار سایه میانداخت.
در چنین حالت و کیفیتی بود که میتوانست ساعت ها کاغذهای سفید را سیاه کند و تاریخ زندگی اشخاص و حوادث ایام را در نظم و نثر با تیزبینی و دقت و کنجکاوی بخصوص خود و گاهی هم با طنز روحی درهمآمیزد.
هدفش از چاپ کردن انتشار بود و انتشار برای مردم بود نه برای بهرهبرداری مالی. عقیده داشت که کتاب باید چاپ شود و به دست مردم بیفتد. کتاب را نباید حبس کرد و جلوی پیشرفت فکری مردم را گرفت، باید وسیله به دست مردم داد تا هر کس هر قدر مایل است مطالعه کند، استفاده ببرد، روشنبین و روشنفکر شود و این راه را یک قدم اساسی برای پیشرفت جامعه و جوانان بخصوص میدانست، از این روی در امانت دادن کتاب حتی کتاب های کمیاب و منحصر به فرد خود به دوستان و دانشجویان مضایقه نداشت و در این راه هیچ ضابطه و رسید هم در کار نبود. واضح است با چنین طرز فکر هیچوقت با هیچ ناشری سخت نمیگرفت و آنها هم با بیانصافی تمام همه شرایط را به نفع خود و زحمت او در نظر میگرفتند و او هم بدون عاقبتاندیشی قبول میکرد.
اغلب تمام حق خود را در ازای وجه ناچیزی برای همیشه به ناشر داده است، و چه بسیار که همان حقالتألیف ناچیز را هم با کتاب های دیگر معاوضه میکرد. بدین حال واضح است که همیشه در مضیقه مالی بود. طبعاً از بدخلقیهای من هم که به سهم خود با مشکلات مالی و گرفتاری های چهار فرزند دست به گریبان بودم درامان نبود.
ساعاتی که در منزل بود صرف نوشتن و مطالعه میشد و هیچ مسئولیت دیگر برای خود نمیشناخت...باید اقرار کنم که در طول زندگی مشترکمان فقط یکی دو سال اول که هنوز کانون خانواده کوچک بود و فراغتی دست میداد به کارهای ادبی و نویسندگی شوهرم بیعلاقه نبودم و در هر فرصت با رغبت کمک به استنساخ شاهنامه که در آن زمان در دست چاپ داشت و یا غلطگیری کتاب لغت فرانسه به فارسی و غیره میکردم و یا به اشعار سرودهشدهاش گوش میدادم و تبادل نظر میکردم.
ولی کمکم بر اثر زیاد شدن حجم مطالعه و نویسندگی او و حجم گرفتاری های خانوادگی که سهم او را من به دوش داشتم، به غیر از نگاه های سرسری و کوتاه آن هم فقط به پشت کتاب های چاپ شدهاش، به تألیفات او چندان عمیق نمیشدم و چون کارهایش هم زیاد و هم متنوع بود، بعضی از آنها برایم بیتفاوت و یا اصلاً جالب نبود که وقت لازم را برای شناختن عمیق آنها به کار برم، فقط به دانستن اسم کتاب ها اکتفا میکردم، برای آنکه اگر کسی راجع به کتاب صحبت کند زیاد هم بیاطلاع نباشم.
خاطرم است رمان فرنگیس را در همان ماه های اول زندگانیمان با نظر من طرح و شروع به نوشتن کرد و اغلب اظهارنظرها و امیال مرا به تخیلات و خاطرههای خود میافزود. اما حالا که دوران بازنشستگی را میگذرانم و فراغت بیشتری دارم و با دید و نظر دیگر در آثار مانده و چاپ شدهاش نگاه میکنم، رابطه نزدیکی بین خصوصیات اخلاقی او و اغلب نوشتههایش چه تحقیقی و چه داستان کوتاه و یا رمان مییابم و طبیعت کنجکاو و پژوهشگر او را یک ردیف کتاب تاریخ به اسمهای تاریخ بیهقی، تاریخ خاندان طاهری، تاریخ اجتماعی و سیاسی ایران، تمدن ساسانی، تاریخ نظم و نثر در ایران، تاریخ ادبیات روسی، تاریخ عمومی قرون معاصر، و غیره را میبینیم که در قفسه کتابخانه کوچک اطاق نشستهاند و به جای خالی او به من چشمک زده و به نق و نق ها و غر و لندهای که به شبزندهداری و بینظمیهای زندگیاش میزدم نیشخند میزنند و خجالتم میدهند!
خاطرات پریمرز نفیسی، همسر سعید نفیسی
مجله بخارا شهریور نود
همراه ما باشید در ⤵️
«نگارش دهم تا دوازدهم»
🍁🍂🍁
C᭄𝄞 @negareshe10
─━━━━⊱🖋⊰━━━━─
با من بمان و
سایه ی مهر
از سرم مگیر
من زندهام به مهر تو
ای مهربان من!
#حسینمنزوی
#موسیقی
#بیکلام
۱۳نوامبر روز جهانی "مهربانی" است.
🍁🍂
C᭄𝄞 @negareshe10
─━━━━⊱🖋⊰━━━━─
#خاطرهنگاری
دروغ و دزدی: بزرگترین دشمنان سعادت کشورها
شبی در محفلی انتخاباتی که مَملو از جمعیّت بود، پدر[=استاد ملکالشعراء بهار] سخنرانی میکرد. دربارهٔ اخلاق بود و اینکه امپراتوری روم بر اثر تباهیِ اخلاق از میان رفت، و گفت که: «دروغ و دزدی بدترین دشمنان سعادت یک کشورند» و ما باید دولتی و مجلسی داشته باشیم که مُشوِّق و مَظهَر اعتلای اخلاقی ما باشد». وقتی سخنرانی تمام شد، کف زدنها آغاز گشت و مدتی به طول انجامید. میدیدم که پدرم چقدر از تأثیر گفتار خود بر مردم راضی بود. آن غروری که از ارضای خاطر دست میدهد در چهرهاش نمایان بود؛ امّا وقتی که از مجلس خارج شدیم به اتاق رختکن رفتیم تا پالتو و چترش را بردارد و برویم، دیدیم که نشانی از هیچیک در میان نبود، آنها را شنوندگان دزدیده بودند!
همهٔ آن رضایت خاطر در چهرهاش فرومُرد و گفت: «این ملّت درست شدنی نیست!»
از اسطوره تا تاریخ، دکترمهرداد بهار
🍁🍂🍁
C᭄𝄞 @negareshe10
─━━━━⊱🖋⊰━━━━─
#نامهنگاری
موجهای دریا که در وقت طلوع ماه و خورشید اینقدر قشنگ و برازنده است، کی توانسته است به آن اعتماد کند و روی آن بیفتد؟ ولی کوه محکم، اگرچه بهظاهر خشن است، تمام گلها روی آن قرار گرفتهاند.
- بیا! بیا! روی قلب من قرار بگیر!
از نامههای #نیما_یوشیج برای همسرش عالیه
21 آبان زادروز نیما یوشیج
گرامی باد🌹
چشم بودم بر رحیل صبح روشن
با نوای این سحرخوان
شادمان من نیز می خواند
به گلشن
وین سخن را دم به دم گویا
میرسد صبح طلایی
#نیمایوشیج
صبح طلاییتان به خیر،روزگار همیشه بروفق مرادتان باد
#موسیقی
#بیکلام
*خاص نگارش و نوشتن
همراه ما باشید در ⤵️
«نگارش دهم تا دوازدهم»
🍁🍂🍁
C᭄𝄞 @negareshe10
─━━━━⊱🖋⊰━━━━─
طنز و طعنه در تاریخ بیهقی
نوشتهی دکتر محمدجعفر یاحقی
قند پارسی پاییز ۱۳۸۵ شماره ۳۵
برگرفته از کانال شکفتن در آفتاب
همراه ما باشید در ⤵️
«نگارش دهم تا دوازدهم»
🍁🍂🍁
C᭄𝄞 @negareshe10
─━━━━⊱🖋⊰━━━━─
یک سال دگر
ز خواب برمیخیزم
بیزار
ز آفتاب بر میخیزم
یا میخشکم
چو مردهی پروانه
یا از وسط کتاب
برمیخیزم
#علیباباچاهی
و یک ساعت با آهنگهای بیکلام خاطرهانگیز
تقدیم خوبان همراه
خاص نگارش و نوشتن
همراه ما باشید در ⤵️
«نگارش دهم تا دوازدهم»
🍁🍂🍁
C᭄𝄞 @negareshe10
─━━━━⊱🖋⊰━━━━─
#نگارش۱
#شعرگردانی
تو نیکی میکن و در دجله انداز
گاهی با خودم می گویم که نتیجه کارهای خوبی که میکنم کجا می رود؟ آیا واقعاً روزی به کارم می آیند؟ البته که کم خوبیهای کوچک و بزرگ نکردهام اما همیشه این سوال گوشه ذهنم است.
امروز که میخواستم بخاری را روشن کنم فهمیدم مشکل دارد و روشن نمی شود.چند وقتی است دستم خالی شده و نمیدانم میتوانم پول تعمیر آن را جور کنم یا نه. از طرفی هم زمستان از دور دست تکان میدهد و ممکن است به مشکل بخورم.
افکار گوناگون مانند مادربزرگم که هنگام درست کردن خمیر آن را چنگ میزد و ورز می داد، به جان ذهنم افتادهاند. سوار ماشین شدم تا به یکی از دوستان قدیمیام سری بزنم. خودتان که می دانید، فقط یک احوالپرسی ساده و معمولی! همینطور که در خیابان حرکت میکردم و فکر و خیالها در اتوبان ذهنم ویراژ می دادند، ناگهان به ماشین جلویی برخورد کردم. دیگر از این بدتر نمی شد!
بعد از طی شدن مراحل قانونی به خانه باز گشتم و روی زمین نشستم. سرم را در دستانم گرفتم. یاد حرف ننه بزرگ افتادم که می گفت: « این همه آهن پاره در خیابان حرکت می کنند، خب بالاخره دو تایشان به هم می خورند.» راست می گفت دیگر! اما حیف که استدلال ننه بزرگ برای شاکی کافی نبود.
عجب اوضاعی شد! حالا باید چه کنم؟! تلفنم زنگ خورد. حدس زدم باید همانی باشد که ماشینش را له کردم. جواب شماره ناشناس را دادم. صدایی آشنا به گوشم خورد. بعد از اینکه مغزم کمی پرونده هایش را زیر و رو کرد یادم آمد. همانی بود که چند سال پیش پولی به او قرض داده بودم که مطمئن بودم نمی تواند برگرداند. گفت که اوضاعش خوب شده و میخواهد پول مرا پس دهد. از خوشحالی در پوست خودم نمی گنجیدم!
ماشین و بخاری من و ماشین آن مرد نسبتاً نامحترمی که به ماشینش برخورد کرده بودم بالاخره درست شدند. اما من درس مهمی از این اتفاق گرفتم. خدا حواسش به همه بندگانش هست و هر کس کار خوبی کند نتیجهاش را میبیند.چه در اینجا و چه در آنجا!
فاطمه کرهبندی، دهم تجربی(ب)
دبیرستان امکلثوم بوشهر
دبیر: خانم دهقانی
همراه ما باشید در ⤵️Читать полностью…
«نگارش دهم تا دوازدهم»
C᭄𝄞 @negareshe10
─━━━━⊱🖋⊰━━━━─
۲۶ آبان، زادروز استاد شمس لنگرودی ، گرامی باد!
خوان رولفو در زندگی نامهاش مینویسد بیست جا کار کرده است. با سرخ پوستها کار کرده با اتاق اموات کار کرده، فلان جا کار کرده بعد رمان مینویسد و میبیند در نیامده و بازنویسی میکند. می خواهم بگویم برای خلق هنر صرف علاقه به خلق، کارساز نیست باید به درون زندگی رفت و درس را آموخت. حرف این است که آگاهی و نوشتن و داستان باید طی زمان به دقت به درون ضمیرناخودآگاه نویسنده ریخته شود. صرف دوست داشتن نوشتنِ رمان، نمیشود اثری جادویی خلق کرد، و تأثیرگذار نمیشود.
استاد شمس لنگرودی
📕کتابتِ روایت
همراه ما باشید در ⤵️
«نگارش دهم تا دوازدهم»
🍁🍂🍁
C᭄𝄞 @negareshe10
─━━━━⊱🖋⊰━━━━─
درون بیشهی پاییز
من جوان شدهام
بهار در بن انگشتانم
موسیقی تنت را میخواند
مرا ز گیسویت آزاد کن!
#جوادمجابی
#موسیقی
#بیکلام
خاص نگارش و نوشتن
همراه ما باشید در ⤵️
«نگارش دهم تا دوازدهم»
🍁🍂🍁
C᭄𝄞 @negareshe10
─━━━━⊱🖋⊰━━━━─
شکّرشکن شوند همه طوطیان هند
«زین قند پارسی» که به بنگاله میرود
حافظ
❌ وقتی قرار شد به خونمون بیاد، پدرم خیلی خوشحال شد.
خونمون: خون ما
خونهمون: خونۀ ما
🔹گفتارینویسی دستور و قانون دارد، نباید خودسرانه نوشت که موجب بدخوانی و آشفتگی در زبان شود.
#زین_قند_پارسی
#استادعلیرضاحیدری
همراه ما باشید در ⤵️
«نگارش دهم تا دوازدهم»
🍁🍂🍁
C᭄𝄞 @negareshe10
─━━━━⊱🖋⊰━━━━─
وَ خیرُ جلیسٍ فی الزّمانِ کتابُ
نیکوترینِ همنشینان در زمانه کتاب است.
کلیله و دمنه، ص ۱۷
**٢٤ آبان, روز کتاب و کتابخوانی بر دوستداران دانش مبارک باد.
همراه ما باشید در⤵️
«گالری مطالب ناب ادبی»
🍁🍂🍁
C᭄𝄞 @GaleryeTasavireAdabi
♡჻ᭂ࿐✰⊰━━━━─
شعر به مفت هم نمیارزد
اگر نتواند پلی بشود بین من و شمس
من و پروانه
من و هرکه عاشقتر.
وصیت بیژن نجدی برای شمس لنگرودی
فصلنامهی گوهران، شمارهی ۱۹ و ۲۰، بهمن ۱۳۸۷
🍁🍂
C᭄𝄞 @negareshe10
─━━━━⊱🖋⊰━━━━─
** به بهانهی زادروز بیژن نجدی
خالق " یوزپلنگانی که با من دویدهاند"
#نامهنگاری
دریغ که شما را ندیدم . دریغ که ( خورشید ) را حتی به اندازه همان یک پنجشنبه که به لاهیجان آمده بود ندیدم . و چه بسیار دریغ و دریغا و دریغ دیگر ...
در نامهات نوشته ای«مرگ، این باور سیاه» از این بگذریم که باید اجازه دهی نام یکی از نوشته هایم را، آن، بنامم ...به راستی فکر کردم که چرا نباید پس از مرگ عزیزی، چنان دنیا، آبی بنماید که سوگواران سفید بپوشند؟ از کجا معلوم آنکه از دست ما می رود خود سرشار از لذت نباشد و پر از آبی های یک دیدار ؟ از چیست که برای ما ، ماندگان ، مرگ ، این چنین باوری است که همه در سیاهی آن تردید نداریم؟
نامه از بیژن نجدی به علی مسعود هزار جریبی
🍁🍂🍁
C᭄𝄞 @negareshe10
─━━━━⊱🖋⊰━━━━─
خاطرات رامین نفیسی (فرزند سعید نفیسی)
از پدر خود و دوران کودکیاش:
“از نظر من پدرم نمرده است و هنوز در کنار ماست! از گفتن لغت مرحوم معذورم که نمی توانم استفاده کنم. مرد نکونام هیچوقت نمی میرد. دو خاطره از زندگی پدرم می گویم که به خصوصیات اخلاقی او بازمی گردد. متأسفانه من در بین خواهر و برادرهایمان کم ترین مدت را با پدرم زندگی کردم. و خیلی جوان بودم که وقتی پدر را از دست دادم.
اولین چیزی که می توانم از پدر بگویم این است که حافظۀ بسیار خوبی داشت. هیچگاه یادم نمی رود. کلاس هشتم مدرسه بودم. معلمی در رشتۀ ادبیات داشتیم که از دانشجویان پدرم بود. من را صدا کرد و گفت که کتابی می خواهد و به احتمال خیلی زیاد در کتابخانۀ پدرت موجود است و من نمی توانم به ایشان بگویم. اگر می شود شما از ایشان سؤال کنید. من که با معلمم اختلافی داشتم و برای بهتر شدن رابطه ام با ایشان نزد پدر رفتم و به پدر گفتم. ایشان گفتند به کتابخانه برو و دیوار روبروی در و قفسۀ سوم از طرف پنجره، طبقۀ چهارم از پایین از آن دسته کتاب هایی است که به صورت افقی گذاشتم یک کتابی است که جلد زرشکی دارد و شیرازۀ نارنجی بردار. کتابخانۀ پدر من بیشتر به یک انبار کتاب شباهت داشت تا یک کتابخانۀ منظم. اما تمام این چندین جلد کتاب را با اسم و مشخصات و … می شناختند. و وقتی من این کتاب را برای دبیرم گفتم بسیار شگفت زده شد.
دوم مسئلۀ عشقش به ایران و کتاب بود. وقتی به تبعید خود خواسته اش بعد از ماجرای بازنشستگی اش بازمی گشت (به دانشگاه گمنامی در یک شهر مرکز هندوستان)، من تمام مدت با ایشان بودم. اولین چیزی که خریداری کرد یک رادیو بود. و خوشبختانه هنوز این رادیو موجود است. هر شب اخبار رادیو تهران را گوش می دادند. در همان دوران سفرهای متعددی ایشان داشتند. در 56 دانشگاه دنیا تدریس و سخنرانی کرده اند. و این ها همگی باعث شد که ما به نبود پدر عادت کنیم. و تنها مادر را در کنار خود داشته باشیم. در همان دو سال در هندوستان من سه بار تنها ماندم. ولی این تنهایی را هیچگاه احساس نکردم چون با گوش دادن به رادیو به یاد خاطرات پدر می افتادم.”
“خانواده دوست بود. ایشان هیچوقت در زندگی بر ما تحکم نکرد. همیشه هر زمان می خواستند نصیحتی بکنند اول استدلالش را می گفتند. مثلا نمی گفتند که “با کبریت بازی نکن!” بلکه می گفتند: “می سوزی ها!” همیشه به جای دستور ما را راهنمایی می کردند.
ما فرزندان ایشان بعد از اینکه پدر از بین ما رفتند تصمیم گرفتیم یادگارهایشان را نگاه داریم و همۀ وسیله ها و خانۀ ایشان را حفظ کردیم و این بار سنگین تنها به دوش من است. خانه اش را به عنوان میراث فرهنگی به ثبت میراث فرهنگی رساندیم و امیدوارم باقی بماند. پدر برای من هیچگاه برای من نمرده و نخواهد مُرد! همانطور که برای فرهنگ ایرانی نمرده و نخواهد مُرد!”
برگرفته از کانال فرهنگ
همراه ما باشید در ⤵️
«نگارش دهم تا دوازدهم»
🍁🍂🍁
C᭄𝄞 @negareshe10
─━━━━⊱🖋⊰━━━━─
سعید نفیسی روزگاری به یاد ایران نوشته بود:
به ایرانم
به ایران گرامیام
به ایران جاودانیام
این عبارت نفیسی که در یکی از سالهای پریشانی ایران ۱۳۲۵-۱۳۲۷، بر پیشانی یکی از داستانهای تاریخیِ مجموعهٔ «ماه نخشبِ» او چاپ شده بود، «شعر» است و سراسر حقیقت است. سعید نفیسی ایرانِ جاودانی را دوست میداشت؛ برای فرهنگ درخشان آن رنجهای گران برد و دلسوختگی بیپایان نسبت به آن ابراز میکرد؛ دلداده بدین سرزمین بود. سراسر زندگی را در راه پیشرفت کارهای فرهنگی و پژوهشی آن گذراند؛ زن و فرزند و خانه و نیروی بدنی و حیثیت معنوی خود را در آن راه مصروف کرد. او از سرِ همهچیز میگذشت تا نکتهای و سطری و ورقی و کتابی در یاد ایران و برای ایران چاپ شود.
ایرج افشار| مجلهٔ آینده | سال ۱۳| شمارهٔ چهارم و پنجم | تیر – مرداد ۱۳۶۶|
#موسیقی
ای ایران ایران
همراه ما باشید در ⤵️
«نگارش دهم تا دوازدهم»
🍁🍂🍁
C᭄𝄞 @negareshe10
─━━━━⊱🖋⊰━━━━─
زادروز مترجم توانمند ایرانی
#استادعبداللهکوثری
از هر چیز که ادبیات نیست نفرت دارم.
فرانتس کافکا
(به نقل از کتاب «خودم با دیگران»، کارلوس فوئنتس، ترجمهی عبدالله کوثری، نشر قطره، چاپ اول، ۱۳۷۲، ص ۱۴۸).
***
من جدا از ادبیات زندگیای ندارم.
نیکلای گوگول
(به نقل از کتاب «خودم با دیگران»، کارلوس فوئنتس، ترجمهی عبدالله کوثری، نشر قطره، چاپ اول، ۱۳۷۲، ص ۱۴۸).
***
آدمی که نمیخواند، یا کم میخواند یا فقط پرت و پلا میخواند، بیگمان اختلالی در بیان دارد، این آدم بسیار حرف میزند اما اندک میگوید، زیرا واژگانش برای بیان آنچه در دل دارد بسنده نیست(ماریو بارگاس یوسا، چرا ادبیات؟، نشر لوح فکر، چاپ دوم، ۱۳۸۵، ترجمهی عبدالله کوثری، ص ۱۰).
***
ادبیات برای آنان که به آنچه دارند خرسندند، برای آنان که از زندگی بدانگونه که هست راضی هستند، چیزی ندارد که بگوید.
ادبیات خوراک جانهای ناخرسند و عاصی است، زبان رسای ناسازگاران و پناهگاه کسانی است که به آنچه دارند خرسند نیستند(ماریو بارگاس یوسا، چرا ادبیات؟، نشر لوح فکر، چاپ دوم، ۱۳۸۵، ترجمهی عبدالله کوثری، ص ۲۳).
همراه ما باشید در ⤵️
«نگارش دهم تا دوازدهم»
🍁🍂🍁
C᭄𝄞 @negareshe10
─━━━━⊱🖋⊰━━━━─
#یادمان پدر اسطورهشناسی ایران
#دکترمهردادبهار
مهرداد بهار:
پدر صبحها ساعت هشت و نه بیدار میشد، صبحانهای اندک میخورد و شروع به کار در همان اتاقش میکرد که پر از قفسه و کتاب بود، اما بابا هیچوقت پشت میز کار نمیکرد؛ روی زمین، چهارزانو مینشست یا یک پا را خم میکرد، کاغذ را میگذاشت روی ران یا زانو و غرق کار میشد.
گاهی مادر فرصتی به دست میآورد پس از آنکه پدر از خانه بیرون میرفت اتاق بابا را مرتب میکرد و کتابهای پراکنده را توی قفسه میگذاشت و زمین را جاروب میزد و تمیز میکرد ولی وقتی بابا برمیگشت و به اتاقش میرفت، فریادش به آسمان میرسید، چون کتابها را گم میکرد، نمیدانست آنها را مادر کجا گذاشته است.
یکی از گرفتاری مادر و پدر این بود که پدر میگفت: ول کن تو به اتاق من چه کار داری؟
و مادر میگفت: باید نظافت کرد، اینطور نمیشود و چون پدر زورش نمیرسید، کاری جز تسلیم نداشت.
مادر، هروقت دلش میخواست، کارها را درست آنطور که فکر میکرد خوب است انجام میداد، البته گاهی هم رعایت حال او را میکرد.
مهرداد بهار
از اسطوره تا تاریخ، ص ۶۱۳
از گفتوگوی مهرداد بهار با علی دهباشی
همراه ما باشید در ⤵️
«نگارش دهم تا دوازدهم»
🍁🍂🍁
C᭄𝄞 @negareshe10
─━━━━⊱🖋⊰━━━━─
یاد باد ٢١ آبان زادروز نیما یوشیج
عزیزم! خواندن عادتاً برای احتیاجی است، امّا در ادبیّات برای کیفکردن و لذّتبردن است. خواندن باید یا تأثیر کند یا تحریک یا تفریح ببخشد. معالوصف، گاهی برای یافتن است، چنانکه در خواندنیهایی که علمی هستند، برای یافتن بهطوری که بهتر از آن یافتنش امکانپذیر نباشد. در موقع اخیر باید غرض و مرض را بهکنار گذاشته، با نظر خردهگیری منصفانه در آثار نویسندگان وارد شد و قضاوت کرد و علاوه بر قضاوت عمومی و جزئی، قضاوت عالی را فراهم آورد، زیرا قضاوتهای عمومی هم حاوی جمع قضاوتهای فردی هستند. بهعبارت آخری با سنجش قضاوتهای فردی نسبت بههم در طول مدّت زمانی، قضاوت اصلی راجع بهاثر فلان نویسنده بهدست میآید. نویسندهای که این زمان بهروی آثار او دور نزده است، خوبی و بدی آثار او البته بهطور کلّی معلوم است، ولی بهطور قطع و ممتاز مسلّم نشده است؛ چون موشکافی کافی در آن نشده است. خواندن برای آدمهایی که نسبتاً فرزانگی دارند و میتوانند در این دائره نقطهای برای اتکاءِ اندیشهی دیگران باشند البته آن است که گفتم. سرسریخواندن و بهقضاوت دیگران صددرصد تکیهکردن، کار آدم سرزنده و فرزانه نیست. هرچند که باید گاهی چشم پوشید و کیف برد ولی همیشه نباید اینطور بود، ولی این کیفبردن مانع از این نیست که کسی خود را بهکلّی در مقابل آثار هنری ببازد.
#نیمایوشیج
«حرفهای همسایه»
دربارهی هنر و شعر و شاعری، تدوین سیروس طاهباز، نگاه، تهران، ۱۳۸۵ [چاپ دوم ۱۳۹۴]
همراه ما باشید در ⤵️
«نگارش دهم تا دوازدهم»
🍁🍂🍁
C᭄𝄞 @negareshe10
─━━━━⊱🖋⊰━━━━─
قرابت معنایی زیبا
عشق به زندگی
ایوان:
من میل به زندگی دارم، و به رغم منطق، به زندگی ادامه میدهم. هر چند به نظم جهان باور نداشته باشم، خردهبرگهای چسبناک را که در بهار باز میشوند دوست میدارم. آسمان آبی را دوست میدارم، بعضی از آدمها را دوست میدارم، آدمهایی که گاهی بیآنکه بدانیم چرا، دوستشان میداریم... اینجا سخن از عقل و منطق نیست، سخن از دوست داشتنِ از تهِ دل، از اندرونه است...
آلیوشا:
این را چه خوب گفتی و بسیار خوشحالم که چنین میلی به زندگی داری. فکر میکنم بهتر آن باشد که هر کسی زندگی را بیشتر از هر چیز دیگری در دنیا دوست داشته باشد.
ایوان:
زندگی را بیشتر از معنای آن دوست داشته باشد؟
آلیوشا:
یقیناً، دوستش بدارد، سوای منطق_به قول تو_ باید سوایِ منطق باشد، و تنها آن وقت است که آدمی به معنای آن پی میبَرَد.
(برادران کارامازوف، فئودور داستایفسکی، ترجمه صالح حسینی، نشر ناهید، جلد اول، ص۳۲۳_۳۲۴)
«آدم باید پیش از آنکه به معنای زندگی عشق بورزد به خود زندگی عشق بورزد. این حرف داستایفسکی است. بله، و وقتی عشق به زندگی میمیرد، هیچ معنایی دلمان را تسلا نمیدهد.»(یادداشتها، ترجمه خشایار دیهیمی، ص۳۶۵، نشر ماهی: ۱۳۹۶)
۲۰ آبان زادروز خشایار دیهیمی
🍁🍂
C᭄𝄞 @negareshe10
─━━━━⊱🖋⊰━━━━─
#خاطرهنگاری
و با یادی از #علیباباچاهی شاعر و منتقد در زادروزش
خاطره ی مانیفست شعر پرتابی
#دکترسیناجهاندیده
دقیقا یادم نیست سال ۶۹ بود یا ۷۰. جوان بیست یا بیست و یک ساله و دانشجوی سال آخر کارشناسی ادبیات؛ سرم درد می کرد برای مکتب بازی و مانیفست نویسی. من به اتفاق دوستی حس شاعران فرانسه را گرفته بودیم. مکتبی ساختیم به نام "شعر پرتابی". دانشگاه را گذاشته بودیم روی سرمان. مانیفست انقلابی نوشتیم. من چندین مقاله درباره هویت و پرتابی نوشتم. جناب غلامرضا مرادی شاهد ماست چون یک از مقاله هایم را به نام "شخصیت و پرتابی" در هفته نامه ای چاپ کرد. تمام مبانی نظری مانیفست را من فراهم کرده بودم. عزمم را جزم کردم بروم پیش جناب باباچاهی. نسخه های مانیفست را تایپ کردم. رفتم مجله ی آدینه. خودم را به بابا چاهی معرفی کردم. " مانیفست شعر پرتابی" را با غرور گذاشتم روبروش. باباچاهی نگاهی به جوان لاغری که ادعای بزرگ داشت کرد، یک نگاه عاقل اندر سفیه. هیچی نگفت. منم خدا حافظی کردم و برگشتم. نکته ی جالب این که بعدها دکتر براهنی از شعر پرتابی گفت؛ البته این پرتابی ربطی به مانیفست ما نداشت. هنوز معتقدم شعر باید پرتابی باشد. اما از هر مانیفستی متنفرم. مکتب سازی امری پسینی است نه پیشینی. شاعر که تخیلش را با زنجیرهای مکتب و نام گذاری محدود می کند شاعر نیست.
همراه ما باشید در ⤵️
«نگارش دهم تا دوازدهم»
🍁🍂🍁
C᭄𝄞 @negareshe10
─━━━━⊱🖋⊰━━━━─
#نگارش۲
#درس۲
#گسترش_محتوا
به نام خدا
من هرگز آن روز را فراموش نمیکنم
بعضی روزها آن قدر زیبا و خاطرهانگیز هستند که حتی گذشت زمان هم نمیتواند آنها را از ذهن ما پاک کند. من هرگز روزی را که باران
میبارید و آسمان لباس خاکستری بر تن کرده بود، فراموش نمیکنم. آن روز برای من با تمام روزهای دیگر فرق داشت.
صبح آن روز وقتی از پنجره به بیرون نگاه کردم، آسمان پر از ابرهای تیره بود. قطرههای باران آرام آرام روی شیشه میلغزیدند و صدای دلنشین آنها سکوت خانه را میشکست.
بوی خاک نم خورده در هوا پیچیده بود و درختان از خوشحالی زیر باران میرقصیدند دلم میخواست ساعتها کنار پنجره بنشینم و به موسیقی زیبای باران گوش بدهم.
به حیاط رفتم و دستم را زیر قطرههای باران گرفتم. چه زیبا آسمان در حال هدیهدادن زیبایی و سرزندگی به زمین بود. باران آمده بود تا غبار غم را از دل طبیعت بشوید و دوباره به زمین جان ببخشد.
آن لحظه با خودم فکر کردم شاید باران هم مثل انسانها گاهی نیاز دارد ببارد تا سبک شود.
ان روز به من آموخت که گاهی زیباترین لحظهای زندگی در سادهترین اتفاقات پنهان شدهاند.
باران برای من فقط چند قطره آب از آسمان نبود، بلکه صدای آرامش، موسیقی طبیعت و نشانهای از امید بود. من هرگز این اتفاقهای ساده اما زیباآفرین و ناب را فراموش نمیکنم ....
مبینا حسننژاد، یازدهم انسانی ۲
دبیرستان حضرت رقیه (س)
شهرستان رامهرمز
دبیر: سرکار خانم مریم بهوندی
همراه ما باشید در ⤵️Читать полностью…
«نگارش دهم تا دوازدهم»
C᭄𝄞 @negareshe10
─━━━━⊱🖋⊰━━━━─