osiangar24 | Unsorted

Telegram-канал osiangar24 - عصیانگر

2419

🔷 هدف: ● ترویج آگاهی ● خرافه زدایی ● دعوت به تفکر ● آزادی انسان 🔷 موضوع: ● بریده هایی از کتاب ● متون فلسفی، روانشناسی، علمی و... ● نوشته های خودم 🔱 مرگ تقدس 🔱 عصیان میکنم پس هستم آیدی بنده:👇 @voco24

Subscribe to a channel

عصیانگر

نه تنها در فرانسه، بلکه در آلمان‌ و چکسلواکی و هرجا که پای شیعه به آنجا رسیده، کثافتکاری‌هایی کرده‌اند که جهودهای بدنامِ پاچه‌ورمالیده در مقابلِ آنها، پیغمبر نمود می‌کنند. البته این هم امری بسیار طبیعی است چون اینها همان دزد و دغل‌های داخلی هستند که برایشان همه‌چیز مجاز است، در خارجه هم همان روش خود را دنبال می‌کنند.


👤
#صادق_هدایت
📚نامه به
#شهید_نورایی

🟧
#بریده_کتاب

✅
#عصیانگر | OSIANGAR ✅

Читать полностью…

عصیانگر

🟢 قسمت پانزدهم | چگونه انسان می‌تواند علیه انسان دیگری بی‌رحم شود؟


بی‌رحمی انسان نسبت به انسان دیگر، همیشه از نفرت شدید یا میل آگاهانه به آزار آغاز نمی‌شود. گاهی فردی که در زندگی عادی خود مهربان است، در موقعیتی خاص می‌تواند رنج دیگران را نادیده بگیرد، به تحقیرشان بخندد یا حتی در آزار آن‌ها مشارکت کند. چه شرایطی مرزهای اخلاقی ما را کنار می‌زند؟


یکی از عوامل مهم، انسان‌زدایی است؛ فرایندی که در آن قربانی دیگر به‌عنوان انسانی با احساس، ترس، خانواده و حق زندگی دیده نمی‌شود. وقتی گروهی با برچسب‌هایی مانند «انگل»، «خائن»، «وحشی» یا «دشمن» توصیف می‌شود، فردیت اعضای آن کم‌رنگ و آسیب زدن به آن‌ها آسان‌تر می‌شود. زبان در اینجا فقط واقعیت را توصیف نمی‌کند؛ می‌تواند زمینه‌ای بسازد که خشونت در آن قابل‌قبول یا حتی ضروری جلوه کند.


عامل دیگر، اطاعت از اقتدار است. بسیاری از افراد در برابر دستور کسی که صاحب قدرت، مقام یا اعتبار است، مسئولیت اخلاقی خود را به حاشیه می‌رانند. ممکن است بگویند تصمیم را دیگری گرفته و وظیفه آن‌ها فقط اجرای دستور بوده است. پژوهش مشهور استنلی میلگرام درباره اطاعت نشان داد که موقعیت آزمایشگاهی و حضور یک مقام مقتدر می‌تواند افراد عادی را به ادامه رفتاری وادارد که تصور می‌کنند به دیگری آسیب می‌زند. البته نتایج این آزمایش را نباید به این معنا گرفت که همه انسان‌ها در هر شرایطی مطیع‌اند؛ بلکه نشان می‌دهد موقعیت و اقتدار می‌توانند قضاوت اخلاقی را تحت فشار قرار دهند.


در گروه‌ها نیز مسئولیت فردی ممکن است پراکنده شود. وقتی افراد زیادی در یک رفتار زیان‌بار مشارکت دارند، هرکس سهم خود را کوچک می‌بیند: «من فقط یک دستور را اجرا کردم»، «همه همین کار را می‌کنند» یا «اگر من انجام ندهم، فرد دیگری انجام می‌دهد». این تقسیم مسئولیت، احساس پاسخ‌گویی را کاهش می‌دهد. سکوت اطرافیان نیز گاهی به‌اشتباه نشانه رضایت تلقی می‌شود.


فشار جمعی می‌تواند از این هم فراتر برود. در شرایطی که وفاداری به گروه ارزش اصلی معرفی می‌شود، مخالفت با آزار دیگران ممکن است خیانت تلقی شود. فرد برای حفظ جایگاه یا تعلق خود از قضاوت شخصی فاصله می‌گیرد. در چنین فضایی، تماشاگران خاموش و توجیه‌کنندگان نیز ممکن است به دوام خشونت کمک کنند؛ هرچند مسئولیت افراد با توجه به قدرت و امکان مخالفتشان یکسان نیست.


عادت کردن به خشونت نیز نقش دارد. رفتارهای آسیب‌زا ممکن است مرحله‌به‌مرحله عادی شوند: ابتدا یک توهین، سپس محرومیت از حقوق، بعد تحقیر علنی و سرانجام آسیب جسمی. دور شدن از رنج قربانیان نیز فاصله روانی میان عامل خشونت و پیامد عملش را بیشتر می‌کند. بی‌رحمی گاهی نه با تصمیمی ناگهانی، بلکه با سازش‌های کوچک و تکرارشونده شکل می‌گیرد.


با این حال، توضیح دادن سازوکارهای بی‌رحمی به معنای تبرئه عاملان آن نیست. اثر فشار جمع و اطاعت، مسئولیت اخلاقی را خودبه‌خود از میان نمی‌برد. اگر همه‌چیز را به «ذات شرور» چند فرد نسبت دهیم، شرایطی را که خشونت را ممکن می‌کنند نادیده می‌گیریم. باید هم رفتار فرد و هم ساختارهای تضعیف‌کننده اختیار و پاسخ‌گویی را بررسی کرد.


برای مقاومت در برابر این روند، باید به عادت پرسیدن و مسئولیت‌پذیری برگردیم: اگر قربانی از گروه خودم بود، باز هم همین رفتار را توجیه می‌کردم؟ آیا حاضرم پیامد واقعی دستوری را که اجرا می‌کنم ببینم؟ آیا سکوت من به ادامه آسیبی کمک می‌کند؟ فاصله انتقادی از اقتدار و دیدن فردیت قربانیان، احتمال تبدیل شدن به ابزار بی‌رحمی را کاهش می‌دهد.


بی‌رحمی فقط مسئله انسان‌های استثنائاً خشن نیست؛ گاهی محصول موقعیت‌هایی است که در آن‌ها همدلی تضعیف، مسئولیت تقسیم و مخالفت پرهزینه می‌شود. بنابراین پرسش مهم تنها این نیست که چه کسی مرتکب خشونت شد، بلکه این هم هست که چه شرایطی آن را ممکن کرد و چه کسانی می‌توانستند مانعش شوند. در قسمت بعد، از سازوکارهای رفتار اجتماعی فاصله می‌گیریم و به قلمرو احساسات وارد می‌شویم: آیا احساسات دشمن عقل‌اند یا بخشی از آن؟


🟩
#روانشناسی

▫️
#شناخت_انسان

✅
#عصیانگر | OSIANGAR ✅

Читать полностью…

عصیانگر

🔴 قسمت هفتم | دموکراسی در آتن باستان؛ چگونه مردم وارد قدرت شدند؟


دموکراسی آتن یکی از مهم‌ترین تجربه‌های تاریخی مشارکت سیاسی شهروندان بود؛ تجربه‌ای که بعدها بر اندیشهٔ سیاسی غرب اثر گذاشت. اما این نظام ناگهان و با تصمیم یک فرمانروا پدید نیامد. شکل‌گیری آن حاصل کشمکش‌های اجتماعی و اصلاحاتی بود که به‌تدریج توازن قدرت را میان خاندان‌های اشرافی و شهروندان تغییر داد. برای فهم آن باید به شرایطی بازگردیم که مسئلهٔ اصلی، مهار نفوذ نخبگان و گشودن راه مشارکت سیاسی بود.


در آتنِ سدهٔ ششم پیش از میلاد، زمین و ثروت عمدتاً در دست خاندان‌های قدرتمند متمرکز بود و بدهکاری می‌توانست کشاورزان را به وابستگی و حتی بردگی بکشاند. اصلاحات سولون، در حدود ۵۹۴ پیش از میلاد، بخشی از این تنش‌ها را کاهش داد: بدهی‌های خاص لغو شد، بردگی شهروندان به‌سبب بدهی ممنوع شد و جایگاه سیاسی افراد تا حدی بر اساس دارایی تعیین شد. بااین‌حال، نفوذ اشراف پابرجا ماند. اهمیت سولون در گشودن مسیر اصلاحات بود، نه ایجاد دموکراسی کامل.


تحول تعیین‌کننده‌تر با اصلاحات کلیستنس در سال‌های ۵۰۸ و ۵۰۷ پیش از میلاد رخ داد. او سازمان سیاسی شهروندان را بازآرایی کرد و پیوندهای قبیله‌ای پیشین را تضعیف کرد. شهروندان در واحدهای محلی ثبت می‌شدند و این واحدها در ساختارهای تازه نقش داشتند. شورای پانصد نفره، که اعضایش با قرعه انتخاب می‌شدند، دستور کار مجمع را آماده می‌کرد و بخشی از امور اجرایی را پیش می‌برد. این اصلاحات، قدرت سیاسی را از انحصار چند خاندان دورتر کرد و مشارکت شهروندان را گسترش داد.


مرکز تصمیم‌گیری، مجمع شهروندان بود. شهروندان مردِ واجد شرایط می‌توانستند در آن حضور یابند، دربارهٔ جنگ و صلح، سیاست خارجی و مسائل عمومی بحث کنند و رأی دهند. اما مشارکت مستقیم به معنای حضور همیشگی یا فرصت برابر همه نبود. فاصلهٔ محل زندگی، کار و وضعیت اقتصادی بر امکان حضور اثر می‌گذاشت. در دورهٔ پریکلس، پرداخت دستمزد برای برخی وظایف عمومی، از جمله حضور در دادگاه‌ها، گسترش یافت تا مشارکت برای شهروندان کم‌درآمد عملی‌تر شود.


دادگاه‌های مردمی نیز اهمیت داشتند. هیئت‌های بزرگ شهروندان که غالباً با قرعه انتخاب می‌شدند، به پرونده‌ها رسیدگی می‌کردند و بخشی از قدرت قضایی را از انحصار نخبگان بیرون می‌آوردند. بسیاری از مناصب عمومی نیز با قرعه توزیع می‌شدند؛ روشی برای کاهش برتری ثروتمندان و گردش مسئولیت. البته همهٔ مقام‌ها چنین نبودند: فرماندهان نظامی، از جمله استراتگوس‌ها، انتخاب می‌شدند؛ زیرا تجربه و مهارت در این مسئولیت‌ها اهمیت داشت. بنابراین، نهادهای آتن ترکیبی از قرعه، انتخاب، بحث عمومی و رأی‌گیری بودند.


با وجود این نوآوری‌ها، دموکراسی آتن بر پایهٔ شهروندی محدود بنا شده بود. زنان، بردگان و بیگانگان مقیم، با وجود نقش مهمشان در زندگی شهر، از حقوق سیاسی برخوردار نبودند. حتی در میان مردان آزاد نیز فقط کسانی که شرایط شهروندی را داشتند می‌توانستند در نهادهای سیاسی مشارکت کنند. قانون تابعیت پریکلس در سال ۴۵۱/۴۵۰ پیش از میلاد، شهروندی را به کسانی محدود کرد که پدر و مادر آتنی داشتند. بنابراین، «حکومت مردم» در آتن به معنای حکومت همهٔ ساکنان نبود؛ گروهی محدود از جمعیت، مردمِ صاحب حق سیاسی محسوب می‌شدند.


تجربهٔ آتن نه الگویی بی‌نقص بود و نه بی‌اهمیت. این شهر نشان داد شهروندان می‌توانند در تصمیم‌گیری عمومی و ادارهٔ امور سیاسی نقش مستقیم داشته باشند؛ اما هم‌زمان محرومیت بخش بزرگی از جامعه را نیز آشکار کرد. اهمیت تاریخی آن در تبدیل مشارکت شهروندان به بخشی از سازمان واقعی حکومت بود؛ مسئله‌ای که در دوره‌های بعد، با دگرگونی‌های بسیار، دوباره صورت‌بندی شد.


🟥
#سیاست

▫️
#دموکراسی

✅
#عصیانگر | OSIANGAR ✅

Читать полностью…

عصیانگر

🟢 قسمت چهاردهم | چرا از آدم‌های متفاوت می‌ترسیم؟


ترس از آدم‌های متفاوت همیشه به معنای دشمنی آشکار یا نفرت آگاهانه نیست. گاهی در برخورد با کسی که زبان، پوشش، باور، سبک زندگی یا شیوه فکرش با ما فرق دارد، احساس ناآرامی می‌کنیم؛ پیش از آنکه او را بشناسیم، درباره‌اش قضاوت می‌کنیم یا فاصله می‌گیریم. این واکنش از کجا می‌آید؟ چرا تفاوتی که لزوماً هیچ خطری برای ما ندارد، می‌تواند چنین حساسیتی ایجاد کند؟


یکی از پاسخ‌ها به سازوکار دسته‌بندی ذهن مربوط است. مغز برای فهم سریع محیط، آدم‌ها و پدیده‌ها را در گروه‌هایی قرار می‌دهد. این کار به‌خودی‌خود ضروری و همیشه زیان‌بار نیست؛ اما وقتی دسته‌بندی به داوری درباره ارزش و ویژگی افراد تبدیل شود، مسئله آغاز می‌شود. ممکن است از چند تجربه محدود درباره یک فرد یا گروه نتیجه بگیریم که همه اعضای آن گروه شبیه یکدیگرند. در این حالت، به‌جای دیدن انسان‌های جداگانه، با تصویری کلی و ساده‌شده روبه‌رو هستیم.


ذهن همچنین میان «خودی» و «غیرخودی» مرز می‌کشد. تعلق به یک گروه می‌تواند امنیت، هویت و حمایت اجتماعی فراهم کند. اما همین احساس تعلق گاهی با مقایسه همراه می‌شود: گروه خودمان را بهتر، منطقی‌تر یا اخلاقی‌تر می‌بینیم و گروه دیگر را پایین‌تر ارزیابی می‌کنیم. پژوهش‌های روان‌شناسی اجتماعی نشان داده‌اند که حتی تقسیم‌بندی‌های بی‌اهمیت و تصادفی نیز می‌توانند زمینه ترجیح گروه خودی را ایجاد کنند. بنابراین تعصب همیشه از اختلاف‌های عمیق تاریخی یا منافع واقعی شروع نمی‌شود؛ گاهی صرفِ احساس عضویت کافی است.


تفاوت، علاوه بر این، می‌تواند باورهای تثبیت‌شده ما را به چالش بکشد. حضور کسی که جور دیگری زندگی می‌کند یا به چیزی باور ندارد، ممکن است پرسشی ناخوشایند ایجاد کند: اگر راه او هم ممکن باشد، آیا انتخاب‌ها و باورهای من تنها گزینه‌های قابل دفاع نیستند؟ به‌جای روبه‌رو شدن با این پرسش، ممکن است خود آن فرد را نادرست، منحرف یا تهدیدکننده بدانیم. در چنین وضعی، مخالفت با تفاوت گاهی راهی برای محافظت از تصویری است که از خود و جهان ساخته‌ایم.


عامل دیگر، ناآشنایی است. ما معمولاً رفتارهایی را که می‌شناسیم راحت‌تر تفسیر می‌کنیم؛ اما وقتی با زبان، آداب یا سبک زندگی ناآشنا روبه‌رو می‌شویم، ممکن است نتوانیم انگیزه طرف مقابل را درست حدس بزنیم. ذهن در برابر ابهام گاهی بدترین احتمال را برجسته می‌کند. چیزی که برای ما عجیب است، لزوماً خطرناک نیست؛ اما اگر فرصت شناخت وجود نداشته باشد، ناآشنایی می‌تواند به سوءظن تبدیل شود. تجربه مستقیم و ارتباط برابر با افراد متفاوت، این تصویرهای کلیشه‌ای را تضعیف می‌کند.


البته همه اختلاف‌ها صرفاً محصول ترس یا ناآگاهی نیستند. تفاوت در باورها و رفتارها گاهی پیامدهای واقعی دارد و می‌توان درباره آن‌ها نقد کرد. احترام به انسان‌ها به معنای پذیرفتن همه عقاید یا رفتارها نیست. باید میان نقد یک اندیشه و نفی حق انسانیِ صاحب آن اندیشه تفاوت گذاشت. می‌توان با یک باور مخالف بود، آن را زیان‌بار دانست و برای ردش دلیل آورد، بی‌آنکه تمام اعضای یک گروه را ذاتاً بد یا خطرناک معرفی کنیم.


برای بررسی واکنش خودمان، بهتر است از چند پرسش شروع کنیم: دقیقاً کدام رفتار یا باور مرا نگران کرده است؟ آیا درباره فرد مشخصی قضاوت می‌کنم یا ویژگی‌های یک نفر را به تمام گروه تعمیم می‌دهم؟ اگر همین رفتار را از فردی متعلق به گروه خودم می‌دیدم، باز هم همان‌قدر سخت‌گیر بودم؟ آیا شواهدی برای خطر ادعایی دارم یا صرفاً با چیزی ناآشنا روبه‌رو شده‌ام؟ پاسخ صادقانه به این پرسش‌ها می‌تواند مرز میان نقد منطقی و پیش‌داوری را روشن‌تر کند.


جامعه‌ای که تفاوت را تحمل نمی‌کند، به‌تدریج امکان یادگیری و اصلاح خود را نیز از دست می‌دهد. وقتی افراد فقط اجازه داشته باشند شبیه اکثریت فکر و زندگی کنند، بسیاری از تجربه‌ها و پرسش‌های تازه از میدان گفت‌وگو حذف می‌شوند. مسئله این نیست که همه باید شبیه هم شوند یا هر تفاوتی ارزشمند است؛ مسئله این است که تفاوت به‌تنهایی دلیل تهدید، تحقیر یا محروم کردن کسی از حقوقش نیست. اما چگونه ممکن است انسان، با وجود توانایی همدلی و شناخت رنج دیگران، در شرایطی به موجودی بی‌رحم تبدیل شود؟


🟩
#روانشناسی

▫️
#شناخت_انسان

✅
#عصیانگر | OSIANGAR ✅

Читать полностью…

عصیانگر

🔴 قسمت ششم | سنجش دموکراسی: چگونه بفهمیم یک حکومت واقعاً دموکراتیک است؟

دموکراسی و معیارهای آن را شناختیم و نسبتش را با جمهوری، سلطنت و حکومت اکثریت بررسی کردیم. اکنون چگونه می‌توان این معیارها را دربارهٔ یک کشور به کار برد؟ خودخوانده بودن یک حکومت یا اشارهٔ قانون اساسی‌اش به انتخابات و حقوق شهروندان، کافی نیست. سنجش دموکراسی یعنی بررسی اینکه قدرت در عمل چگونه به دست می‌آید و تا چه اندازه در برابر مردم پاسخ‌گوست.


نخست باید میان قواعد رسمی و واقعیت سیاسی تفاوت گذاشت. ممکن است قانون اساسی آزادی بیان و حق تشکیل حزب را به رسمیت بشناسد، اما منتقدان تهدید یا بازداشت شوند؛ ممکن است انتخابات برگزار شود، اما رسانه‌ها و منابع عمومی در اختیار حزب حاکم باشند و مخالفان امکان رقابت برابر نداشته باشند. وجود قانون یا نهاد به‌تنهایی تحقق آن اصل را ثابت نمی‌کند؛ باید دید شهروندان در عمل تا چه اندازه از حقوق خود بهره می‌برند.


برای سنجش، باید چند بُعد را هم‌زمان بررسی کرد. نخست کیفیت انتخابات و رقابت سیاسی: آیا رأی‌دهندگان گزینه‌های واقعی دارند؟ آیا مخالفان آزادانه فعالیت می‌کنند؟ آیا نتیجه می‌تواند به تغییر صاحبان قدرت بینجامد؟ بُعد دیگر آزادی‌های مدنی، مانند آزادی بیان، رسانه، تشکل و تجمع است. همچنین مشارکت سیاسی، برابری شهروندان، استقلال نهادهای قضایی و محدودیت قدرت اجرایی اهمیت دارند. ممکن است کشوری انتخابات رقابتی داشته باشد، اما در آزادی رسانه یا حاکمیت قانون ضعف نشان دهد.


برای مقایسهٔ کشورها، پژوهشگران از شاخص‌های گوناگون استفاده می‌کنند. پروژهٔ V-Dem ابعاد مختلف دموکراسی را می‌سنجد؛ شاخص دموکراسی واحد اطلاعات اکونومیست فرایند انتخاباتی، عملکرد حکومت، مشارکت و آزادی‌های مدنی را بررسی می‌کند؛ و freedom house بر حقوق سیاسی و آزادی‌های مدنی تمرکز دارد. این ابزارها روش یکسانی ندارند؛ بنابراین ممکن است یک کشور در رتبه‌بندی‌های مختلف جایگاه متفاوتی داشته باشد. برای فهم اختلاف باید دید هر شاخص چه چیزی را اندازه می‌گیرد.


دموکراسی در جهان واقعی همیشه وضعیتی کاملاً دوگانه ندارد. ممکن است کشوری انتخابات رقابتی داشته باشد، اما آزادی‌های مدنی در آن محدود باشد؛ کشوری دیگر آزادی‌های بیشتری داشته باشد، اما نظارت بر قدرت در آن ضعیف باشد. سنجش می‌تواند میزان و نوع این کاستی‌ها را نشان دهد. بااین‌حال، درجه‌ای بودن دموکراسی نباید تفاوت میان نقص‌های محدود و فقدان امکان واقعی رقابت و انتقال قدرت را محو کند.


شاخص‌ها بی‌نقص نیستند. برخی بر قوانین و اسناد رسمی تکیه می‌کنند، برخی بر داده‌های انتخاباتی و برخی بر ارزیابی کارشناسان یا نظرسنجی‌ها. دسترسی ناقص به اطلاعات و نحوهٔ وزن‌دهی به معیارها بر نتیجه اثر می‌گذارد. یک امتیاز کلی نیز ممکن است تفاوت‌ها را پنهان کند: دو کشور با نمره‌ای نزدیک، ممکن است یکی انتخابات رقابتی اما آزادی رسانه‌ای ضعیف داشته باشد و دیگری وضعیتی معکوس. رتبهٔ نهایی را باید همراه با مؤلفه‌های جداگانه و روش‌شناسی شاخص خواند.


برای ارزیابی، به‌جای اتکا به یک رتبه یا رویداد، باید پرسید: آیا مردم می‌توانند حاکمان را انتخاب و برکنار کنند؟ آیا مخالفان حق سازمان‌دهی دارند؟ آیا رسانه‌ها می‌توانند قدرت را نقد کنند؟ آیا دادگاه‌ها مستقل‌اند؟ و آیا حقوق سیاسی گروه‌های نامحبوب محفوظ می‌ماند؟ پاسخ باید بر شواهد مستمر و منابع متنوع استوار باشد، نه تبلیغات رسمی یا یک انتخابات منفرد.


در نهایت، سنجش دموکراسی راهی برای عبور از شعارها و بررسی عملکرد حکومت‌هاست. شاخص‌ها حقیقتی کامل ارائه نمی‌کنند، اما برای مقایسه و تشخیص پس‌رفت یا پیشرفت سیاسی مفیدند. معیار اصلی این است که مردم تا چه اندازه می‌توانند در قدرت مشارکت کنند، آن را نقد کنند و بدون سرکوب تغییر دهند.


🟥
#سیاست

▫️
#دموکراسی

✅
#عصیانگر | OSIANGAR ✅

Читать полностью…

عصیانگر

کدام زهر، کدام افیون بهتر از فلسفه قضا و قدر و قسمت جهودها و مسلمانان، مردم را بی‌حس و بی‌ذوق و بداخلاق میکند؟ ﯾﮏ ﻧﮕﺎﻩ ﺑﻪ ﻧﻘﺸﻪ ﺟﻐﺮﺍفی ﺑﯿﻨﺪﺍﺯ! ﻫﻤﻪ ﻣﻠﻞِ ﺍﺳﻼﻣﯽ ﺗﻮﺳﺮﯼ‌ ﺧﻮﺭ، ﺑﺪﺑﺨﺖ، ﺟﺎﺳﻮﺱ، ﺩﺳﺖ‌نشانده ﻭ ﻣﺰﺩﻭﺭ ﻫﺴﺘﻨﺪ.

👤
#صادق_هدایت
📚
#کاروان_اسلام

🟧
#بریده_کتاب

✅
#عصیانگر | OSIANGAR ✅

Читать полностью…

عصیانگر

🔴 قسمت سوم | انواع دموکراسی: یک مفهوم، چند الگوی متفاوت


دموکراسی یک شکل ثابت و یکسان از حکومت نیست. جوامع مختلف می‌توانند اصل حاکمیت مردم را بپذیرند، اما دربارهٔ چگونگی مشارکت شهروندان، شیوهٔ تصمیم‌گیری و حدود اختیار نهادهای سیاسی، الگوهای متفاوتی داشته باشند. برای شناخت این تفاوت‌ها، باید توجه کرد که اصطلاحات رایج در این حوزه همیشه به یک پرسش پاسخ نمی‌دهند: بعضی دربارهٔ این‌اند که چه کسی تصمیم می‌گیرد، برخی دربارهٔ میزان مشارکت مردم و بعضی دربارهٔ محدودیت‌های قدرت سیاسی. بنابراین، این الگوها لزوماً رقیب یکدیگر نیستند و می‌توانند در یک نظام سیاسی با هم ترکیب شوند.


دموکراسی مستقیم الگویی است که در آن شهروندان خود دربارهٔ مسائل مشخص سیاسی تصمیم می‌گیرند، نه اینکه تصمیم‌گیری را به‌طور کامل به نمایندگان بسپارند. همه‌پرسی دربارهٔ یک قانون یا اصلاح قانون اساسی و ابتکار شهروندان برای طرح یک پیشنهاد قانونی، از ابزارهای این الگو هستند. مزیت آن، نزدیک‌تر کردن تصمیم سیاسی به ارادهٔ مستقیم مردم است؛ اما این روش نیز بی‌نقص نیست. پیچیدگی مسائل عمومی، کیفیت اطلاعات در دسترس رأی‌دهندگان، تأثیر تبلیغات و خطر تبدیل مسائل دشوار به پرسش‌های سادهٔ بله یا خیر، می‌توانند نتیجه را تحت تأثیر قرار دهند. افزون بر این، رأی اکثریت در یک همه‌پرسی به‌خودی‌خود تضمین نمی‌کند که حقوق اقلیت‌ها حفظ شود.


در مقابل، دموکراسی نمایندگی بر انتخاب افرادی استوار است که از طرف شهروندان مسئولیت تصمیم‌گیری و ادارهٔ امور عمومی را بر عهده می‌گیرند. این الگو در جوامع بزرگ و پیچیده امکان تقسیم کار سیاسی را فراهم می‌کند؛ نمایندگان می‌توانند زمان بیشتری صرف بررسی قوانین، بودجه و سیاست‌های عمومی کنند. بااین‌حال، انتخاب نماینده به معنای واگذاری نامحدود قدرت به او نیست. ممکن است نمایندگان پس از انتخاب، به منافع حزبی، گروه‌های اقتصادی یا بقای سیاسی خود بیش از خواسته‌های شهروندان توجه کنند. از همین رو، انتخابات دوره‌ای، امکان فعالیت مخالفان، شفافیت و پاسخ‌گویی اهمیت دارند. بسیاری از دموکراسی‌های امروزی نمایندگی‌اند، اما برخی از آن‌ها ابزارهای دموکراسی مستقیم را نیز به کار می‌گیرند.


اصطلاح دموکراسی لیبرال به الگویی اشاره دارد که در آن حکومت مبتنی بر ارادهٔ مردم با حمایت از حقوق و آزادی‌های فردی و محدودیت قدرت سیاسی همراه است. در این برداشت، حتی حکومتی که از حمایت اکثریت برخوردار است، نباید بتواند هر کاری انجام دهد. آزادی بیان، آزادی تشکل، حقوق اقلیت‌ها، استقلال قوهٔ قضائیه و حاکمیت قانون برای جلوگیری از تمرکز خودسرانهٔ قدرت اهمیت دارند. «لیبرال» در این ترکیب صرفاً به معنای سیاست اقتصادی آزاد یا بازار آزاد نیست؛ موضوع اصلی، تضمین آزادی‌ها و محدود کردن قدرت حکومت است. این الگو با این پرسش روبه‌روست که چگونه می‌توان هم ارادهٔ عمومی را محترم شمرد و هم از حقوقی حفاظت کرد که نباید با هر تغییر در نظر اکثریت از میان بروند.


دموکراسی مشارکتی بر این ایده تأکید می‌کند که نقش شهروندان نباید به رأی دادن در فاصله‌های چندساله محدود شود. مشارکت در شوراهای محلی، تصمیم‌گیری دربارهٔ بخشی از بودجهٔ عمومی و حضور در فرایند تدوین سیاست‌ها، نمونه‌هایی از این رویکردند. طرفداران آن معتقدند مشارکت مستمر می‌تواند توانایی سیاسی شهروندان را تقویت کند و فاصلهٔ میان جامعه و نهادهای رسمی را کاهش دهد. در مقابل، مشارکت گسترده نیازمند وقت، اطلاعات و منابع است؛ در غیر این صورت، افرادی که فرصت و امکانات بیشتری دارند ممکن است صدای مسلط شوند و نابرابری اجتماعی به نابرابری در مشارکت سیاسی تبدیل شود.


الگوی دیگری که باید از مشارکت صرف متمایز کرد، دموکراسی مشورتی است. در این دیدگاه، مشروعیت تصمیم سیاسی فقط به شمارش ترجیحات موجود وابسته نیست؛ چگونگی شکل‌گیری آن ترجیحات نیز اهمیت دارد. شهروندان باید بتوانند در فضایی آزاد و نسبتاً برابر، دلایل خود را مطرح کنند، اطلاعات را ارزیابی کنند و در صورت قانع شدن، دیدگاهشان را تغییر دهند. هدف الزاماً رسیدن به توافق همگانی نیست؛ اختلاف‌نظر ممکن است باقی بماند. نکته این است که تصمیم‌ها از گفت‌وگویی آگاهانه و قابل‌بررسی عبور کنند، نه صرفاً از رقابت تبلیغاتی یا قدرت بسیج هیجانی.


این دسته‌بندی‌ها نشان می‌دهند که یک کشور می‌تواند هم دموکراسی نمایندگی و هم سازوکارهای مشارکتی یا مستقیم داشته باشد؛ همچنین می‌توان پرسید فرایندهای آن تا چه اندازه مشورتی‌اند و حقوق فردی در آن چگونه تضمین می‌شوند. هیچ‌یک از این نام‌ها به‌تنهایی کیفیت واقعی حکومت را ثابت نمی‌کند. باید دید نهادها در عمل چگونه کار می‌کنند، چه کسانی امکان اثرگذاری دارند و آیا قدرت قابل‌کنترل باقی می‌ماند.


🟥 #سیاست

▫️
#دموکراسی

✅
#عصیانگر | OSIANGAR ✅

Читать полностью…

عصیانگر

همان‌گونه که مسلمانان، چپ ها را به بهانه مبارزه علیه نظم موجود و بی‌عدالتی خر کردند و انقلاب مضحک اسلامی رخ داد، در حال حاضر هم مسلمانان چپ ها را خر می‌کنند و بعد از اینکه به هدف خود دست یافتند، درست مثل سال ۵۷ آنها را تبعید و اعدام می‌کنند.

چپی که نه می‌داند چه می‌خواهد و نه می‌داند چه چیزی در انتظار اوست!.

تاریخ این‌گونه تکرار می‌شود، اروپا و خاورمیانه نمی‌شناسد ...

پ.ن: عکس سمت راست مربوط به فرانسه در روز های اخیر است. عکس سمت چپ هم که خودتان بهتر می‌دانید !!

👤
#وکو

✅
#عصیانگر | OSIANGAR ✅

Читать полностью…

عصیانگر

من ایرانی‌ام، دلم برای مملکتم می‌سوزد. اما ببین چه وضعی شده که آدم راضی می‌شود بیایند بگیرند و از بدبختی نجاتش بدهند.

👤
#عباس_معروفی
📚
#سمفونی_مردگان

🟧
#بریده_کتاب

✅
#عصیانگر | OSIANGAR ✅

Читать полностью…

عصیانگر

🟢 قسمت سیزدهم | چرا انسان از جمع پیروی می‌کند؟


در قسمت قبل دیدیم که ترس از طرد شدن می‌تواند رفتار ما را تغییر دهد؛ گاهی برای حفظ رابطه سکوت می‌کنیم یا برخلاف قضاوت خودمان تصمیم می‌گیریم. اما فشار جمع فقط از ترسِ تنها ماندن نمی‌آید. گاهی وقتی می‌بینیم بیشتر افراد چیزی را درست می‌دانند، خودمان هم به درستی آن شک می‌کنیم؛ گاهی هم می‌دانیم جمع اشتباه می‌کند، اما همراهی با آن را کم‌هزینه‌تر از مخالفت می‌بینیم. چرا نظر و رفتار دیگران تا این اندازه بر ما اثر می‌گذارد؟
_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

انسان برای فهم جهان فقط به اطلاعات شخصی خودش تکیه نمی‌کند. توانایی بررسی همه‌چیز را نداریم و ناچار از تجربه دیگران کمک می‌گیریم. پیروی از جمع همیشه نشانه ضعف یا ناآگاهی نیست؛ گاهی راهی برای استفاده از تجربه‌ای است که خودمان در اختیار نداریم.
_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

اما این سازوکار زمانی خطرناک می‌شود که تعداد موافقان را جای کیفیت شواهد بنشانیم. زیاد بودن طرفداران یک باور، به‌تنهایی آن را درست نمی‌کند. ممکن است افراد زیادی ادعایی را تکرار کنند، چون آن را از دیگران شنیده‌اند، نه چون مستقلاً بررسی‌اش کرده‌اند. باور جمعی در این حالت نه حاصل بررسی مشترک، بلکه محصول زنجیره‌ای از اعتمادهای بررسی‌نشده است.
_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

روان‌شناسان میان دو نوع اثر اجتماعی تمایز می‌گذارند. در همنوایی اطلاعاتی، فرد از جمع پیروی می‌کند چون گمان می‌کند دیگران واقعیت را بهتر می‌دانند. در همنوایی هنجاری، فرد ممکن است در دل مخالف باشد، اما برای پذیرفته‌شدن، جلوگیری از تمسخر یا دور ماندن از تنبیه اجتماعی، خودش را هماهنگ نشان دهد. در حالت اول، نظر جمع بر قضاوت فرد اثر می‌گذارد؛ در حالت دوم، فشار برای تعلق داشتن رفتار او را تغییر می‌دهد، حتی اگر باورش تغییر نکرده باشد.
_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

این فشار همیشه آشکار نیست. گاهی فقط سکوت دیگران یا تصور اینکه «همه همین‌طور فکر می‌کنند» کافی است. در جمعی که مخالفت هزینه دارد، افراد سکوت می‌کنند. هر فرد سکوت دیگران را نشانه موافقت می‌گیرد و خودش هم سکوت می‌کند؛ در نتیجه، گروه یک‌دست به نظر می‌رسد، در حالی که بسیاری از اعضایش در خلوت تردیدهایی مشابه دارند. این چرخه می‌تواند یک باور را قدرتمندتر از آنچه واقعاً هست نشان دهد.
_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

هویت جمعی نیز نقش مهمی دارد. عضویت در یک ملت، حزب یا گروه مذهبی به ما احساس تعلق می‌دهد. در این وضعیت، نقد گروه ممکن است شبیه نقد خودمان احساس شود. به‌جای آنکه بپرسیم «آیا این ادعا درست است؟»، می‌پرسیم «اگر آن را بپذیرم، جایگاهم میان آدم‌های خودم چه می‌شود؟» گاهی از باوری دفاع می‌کنیم چون فاصله گرفتن از جمع دشوار است.
_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

با این حال، استقلال فکری به معنای مخالفت دائمی با اکثریت نیست. اگر فقط برای متفاوت به نظر رسیدن مخالفت کنیم، همچنان رفتارمان را جمع تعیین می‌کند؛ فقط جهت واکنشمان برعکس شده است. گاهی اکثریت درست می‌گوید و گاهی اقلیت. معیار، تعداد موافقان یا لذت خلاف‌جریان بودن نیست، بلکه دلایل و شواهدی است که از یک نظر پشتیبانی می‌کنند. فرد مستقل کسی نیست که از دیگران یاد نمی‌گیرد؛ کسی است که می‌تواند از آن‌ها یاد بگیرد، اما مسئولیت قضاوت نهایی خود را کنار نمی‌گذارد.
_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

برای سنجیدن اثر جمع بر تصمیم‌هایمان، چند پرسش ساده مطرح کنیم: اگر اطرافیانم نظر دیگری داشتند، باز هم همین باور را می‌پذیرفتم؟ آیا می‌توانم دلیل این باور را توضیح دهم یا فقط می‌دانم افراد زیادی آن را تکرار می‌کنند؟ اگر مخالفت با گروه هیچ هزینه‌ای نداشت، باز هم سکوت می‌کردم؟ این پرسش‌ها کمک می‌کنند باور شخصی را از فشار اجتماعی تشخیص دهیم.
_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

پیروی از جمع بخشی از زندگی اجتماعی است و نه می‌توان و نه لازم است کاملاً از آن رها شویم. مسئله این است که چه زمانی از تجربه دیگران استفاده می‌کنیم و چه زمانی قضاوت خود را به آن‌ها واگذار می‌کنیم. وقتی تفاوت، تهدید تلقی شود و ناآشنا بودن جای خطر واقعی بنشیند، همراهی ساده می‌تواند به طرد و دشمنی برسد. پرسش بعدی این است: چرا انسان گاهی از آدم‌هایی که با او متفاوت‌اند می‌ترسد؟
_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

🟩 #روانشناسی

▫️
#شناخت_انسان

✅
#عصیانگر | OSIANGAR ✅

Читать полностью…

عصیانگر

🚨 دانشجوهایی که دنبال منابع خوبن، اینو از دست ندن!

📚 یه فولدر تلگرامی آماده کردیم که داخلش کلی چیز کاربردی جمع شده:

🎓 آموزش‌های روانشناسی

🇬🇧 آموزش زبان انگلیسی + گرامر و واژگان

📖 فایل و مقاله‌های آموزشی

📝 مطالب کنکوری و درسی

💼 فرصت‌های شغلی و اطلاعات کاربردی

🎬 کلی فیلم و محتوای آموزشی

🌱ادبیات و شعر


یعنی به‌جای اینکه برای هر چیزی ساعت‌ها دنبال فایل و منبع بگردی، خیلی از منابع رو یکجا داری! 😍

👇 فقط روی لینک بزن و گزینه ADD رو انتخاب کن تا فولدر مستقیم به تلگرامت اضافه بشه:

🔗
/channel/addlist/36rwPmNQUbI5NmFk

📌 ذخیره‌ش کن؛ احتمالاً چند بار بهش احتیاج پیدا می‌کنی 😉

〰〰〰〰〰〰〰〰


مهمترین نکات کنکوری وفصول مهمتر برای رتبه‌شدن در کنکور ارشدبالینی بهداشت رو اینجا ببین😍:
/channel/+TOzL48XfgL90Cw9o

Читать полностью…

عصیانگر

🟢 قسمت یازدهم | چرا به تأیید دیگران نیاز داریم؟


انسان معمولاً دوست دارد باور کند که تصمیم‌ها و قضاوت‌هایش مستقل‌اند؛ بااین‌حال، نظر دیگران می‌تواند بر احساس ما نسبت به خودمان اثر بگذارد. یک تعریف ساده ممکن است روزمان را بسازد و یک بی‌اعتنایی کوچک، ساعت‌ها ذهنمان را مشغول کند. چرا تأیید دیگران تا این اندازه اهمیت دارد؟ آیا این نیاز نشانه ضعف شخصیت است یا بخشی از زندگی اجتماعی انسان؟
_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

انسان موجودی اجتماعی است و در بیشتر تاریخ بشر، تعلق داشتن به گروه فقط یک ترجیح عاطفی نبود؛ همکاری و پذیرفته شدن می‌توانست بر امنیت و بقا اثر بگذارد. طرد شدن از گروه نیز گاهی خطر واقعی داشت. از این منظر، حساسیت به واکنش دیگران بی‌دلیل نیست: ذهن ما به نشانه‌هایی توجه می‌کند که احتمال پذیرش یا کنار گذاشته شدن را نشان می‌دهند.
_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

تأیید اجتماعی به ما کمک می‌کند خودمان را بشناسیم. از کودکی، واکنش دیگران به رفتارهایمان اطلاعاتی درباره اثر کارها و جایگاهمان در جمع می‌دهد. تشویق، انتقاد یا بی‌توجهی بر تصویری که از خود می‌سازیم اثر می‌گذارد. مشکل از جایی آغاز می‌شود که بازخورد دیگران را نه منبعی برای کسب اطلاعات، بلکه معیار نهایی ارزش خودمان بدانیم. در این حالت، انتقاد از یک رفتار را نشانه بی‌ارزشی کل وجودمان تلقی می‌کنیم.
_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

نیاز به تأیید در همه افراد یکسان نیست. بعضی‌ها مخالفت دیگران را تحمل می‌کنند، بی‌آنکه فوراً درباره ارزش خود تردید کنند؛ بعضی دیگر برای تصمیم‌های ساده نیز به اطمینان گرفتن از اطرافیان نیاز دارند. تجربه‌های کودکی، برخورد خانواده با اشتباه، اعتمادبه‌نفس و روابط گذشته می‌توانند در این تفاوت نقش داشته باشند. اگر پذیرش در تجربه فرد دائماً مشروط به موفقیت، اطاعت یا بی‌نقص بودن بوده باشد، ممکن است بعدها نیز احساس کند تنها زمانی شایسته احترام است که دیگران از او راضی باشند. البته نمی‌توان این نیاز را همیشه به یک علت مشخص نسبت داد.
_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

گاهی برای جلب رضایت دیگران، نظر واقعی خود را پنهان می‌کنیم، با چیزی موافقت می‌کنیم که قبولش نداریم یا تصمیمی می‌گیریم که با ارزش‌هایمان ناسازگار است. این کار در کوتاه‌مدت ممکن است از تنش جلوگیری کند؛ اما در بلندمدت هزینه دارد. فرد به جای پرسیدن «من چه می‌خواهم و چه چیزی را درست می‌دانم؟» مدام می‌پرسد «دیگران از من چه انتظاری دارند؟» و به‌تدریج تشخیص خواسته‌های خودش نیز دشوارتر می‌شود.
_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

البته مستقل بودن به معنای نادیده گرفتن همه نظرها نیست. گاهی دیگران اشتباهی را می‌بینند که از چشم ما دور مانده است؛ گاهی انتقادشان نشان می‌دهد رفتاری آسیب‌زننده داشته‌ایم. کسی که هر بازخوردی را صرفاً برای اثبات استقلالش رد می‌کند، ممکن است در عمل از یادگیری فرار کند. تفاوت مهم این است که آیا نظر دیگران را بررسی می‌کنیم یا بی‌ارزیابی می‌پذیریم و رد می‌کنیم.
_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

برای رابطه سالم با تأیید دیگران، لازم نیست نیاز به پذیرش را حذف کنیم؛ چنین هدفی واقع‌بینانه نیست. مهم این است که میان خواستن تأیید و وابسته بودن به آن فرق بگذاریم. می‌توانیم از تحسین خوشحال شویم یا از انتقاد ناراحت شویم، بی‌آنکه واکنش دیگران تمام قضاوت ما درباره خودمان را تعیین کند. یک تصمیم را باید با دلایل، پیامدها و هماهنگی آن با اصولمان سنجید، نه فقط با میزان تشویقی که دریافت می‌کنیم.
_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

برای تشخیص وابستگی بیش از حد، چند پرسش مفید است: اگر هیچ‌کس از تصمیمم باخبر نشود، باز هم آن را انتخاب می‌کنم؟ آیا از مخالفت می‌ترسم چون احتمال می‌دهم اشتباه کرده باشم، یا چون می‌ترسم دیگران دوستم نداشته باشند؟ آیا می‌توانم انتقاد مشخصی را بپذیرم، بدون اینکه آن را حکم کلی درباره شخصیت خودم بدانم؟ همین پرسش‌ها کمک می‌کنند انگیزه‌های رفتارمان را بهتر بشناسیم.
_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

در نهایت، نیاز به تأیید بخشی قابل‌فهم از زندگی اجتماعی است؛ مسئله زمانی شکل می‌گیرد که نگاه دیگران جای قضاوت خودمان را بگیرد. استقلال روانی یعنی بتوانیم به دیگران گوش دهیم، از آنها بیاموزیم و در عین حال مسئولیت انتخاب‌هایمان را بپذیریم. اما اگر پذیرش دیگران تا این اندازه بر رفتار ما اثر می‌گذارد، چرا طرد شدن می‌تواند چنین ترس شدیدی در ما ایجاد کند؟
_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

🟩 #روانشناسی

▫️
#شناخت_انسان

✅
#عصیانگر | OSIANGAR ✅

Читать полностью…

عصیانگر

کانال یوتیوب یکی از اعضای کاناله. یه نگاه بهش بندازید 👌

Читать полностью…

عصیانگر

🟢 قسمت دهم | آیا ادراک ما از جهان واقعیت است؟


وقتی به یک درخت نگاه می‌کنیم، معمولاً تصور می‌کنیم همان چیزی را می‌بینیم که واقعاً در برابر ما قرار دارد: یک درخت با شکل، رنگ و اندازه‌ای مشخص. اما آنچه تجربه می‌کنیم خودِ جهان نیست؛ نتیجه تعامل جهان بیرونی با دستگاه ادراکی ماست. چشم نور را دریافت می‌کند، گوش امواج صوتی را، و مغز این داده‌ها را به تجربه‌ای منسجم تبدیل می‌کند. بنابراین میان «آنچه وجود دارد» و «آنچه ما تجربه می‌کنیم» فاصله‌ای وجود دارد.
_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

ادراک، فرایندی فعال است. مغز فقط داده‌ها را دریافت نمی‌کند؛ آنها را انتخاب، سازمان‌دهی و تفسیر می‌کند. به همین دلیل، دو نفر می‌توانند در یک موقعیت واحد حضور داشته باشند اما چیزهای متفاوتی را برجسته ببینند. یکی ممکن است به حالت چهره یک فرد توجه کند و دیگری به حرف‌های او. هر دو در یک جهان مشترک‌اند، اما تجربه ذهنی‌شان دقیقاً یکسان نیست.
_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

اما ادراک فقط به حواس مربوط نمی‌شود. انتظار، تجربه‌های قبلی، توجه و وضعیت ذهنی ما نیز بر آن اثر می‌گذارند. وقتی در خیابان منتظر دیدن دوستمان هستیم، ممکن است چهره‌ای شبیه او را از دور ببینیم و برای لحظه‌ای تصور کنیم خودش است. چیزی که می‌بینیم فقط حاصل اطلاعات چشم نیست؛ مغز بر اساس چیزی که انتظار دارد نیز تفسیر می‌کند. به همین دلیل، گاهی یک چیز را «می‌بینیم» پیش از آنکه مطمئن شویم واقعاً همان چیز بوده است.
_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

توجه نیز نقش مهمی دارد. ما نمی‌توانیم تمام جزئیات محیط را هم‌زمان و با یک میزان دقت پردازش کنیم. ذهن بخشی از اطلاعات را برجسته و بخش‌های دیگر را کم‌رنگ می‌کند. اگر در یک گفت‌وگو فقط به دنبال نشانه‌های بی‌احترامی باشیم، احتمالاً همان نشانه‌ها را سریع‌تر می‌بینیم و بخش‌های ناسازگار با این برداشت را کمتر متوجه می‌شویم. در نتیجه، چیزی که «واقعیت را می‌بینیم» می‌نامیم، گاهی تحت تأثیر چیزی است که دنبال آن بوده‌ایم.
_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

هیجان نیز می‌تواند ادراک ما را تغییر دهد. وقتی می‌ترسیم، یک صدای مبهم ممکن است تهدیدآمیز به نظر برسد. وقتی عصبانی هستیم، رفتار خنثی یک نفر ممکن است توهین‌آمیز تفسیر شود. مسئله زمانی آغاز می‌شود که احساس خود را با واقعیت یکی بگیریم. اینکه «من احساس می‌کنم او قصد بدی داشت» با اینکه «او واقعاً قصد بدی داشت» یک ادعا نیست.
_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

از همین‌جا تفاوت میان واقعیت و تفسیر اهمیت پیدا می‌کند. ممکن است واقعیتی بیرونی وجود داشته باشد، اما دسترسی ما به آن از مسیر حواس، توجه و تفسیر ذهنی انجام شود. ما معمولاً مستقیماً به واقعیت دسترسی نداریم؛ بلکه مدلی ذهنی از آن می‌سازیم. این مدل برای زندگی روزمره کافی و کاربردی است، اما کامل و بی‌خطا نیست.
_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

این مسئله در روابط انسانی اهمیت بیشتری دارد. اگر کسی جواب پیام ما را ندهد، یک واقعیت نسبتاً ساده وجود دارد: پاسخی دریافت نکرده‌ایم. اما اینکه «عمداً مرا نادیده گرفته»، «از من ناراحت است» یا «دیگر برایش اهمیتی ندارم» تفسیرهایی هستند که ذهن به آن واقعیت اضافه می‌کند. ممکن است یکی از آنها درست باشد، اما بدون شواهد کافی نمی‌توان آن را با خودِ واقعیت یکی دانست.
_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

بنابراین، پذیرفتن اینکه ادراک ما محدود و قابل خطاست، به معنای نسبی‌گرایی نیست. قرار نیست بگوییم هیچ واقعیتی وجود ندارد یا هرکس هرچه برداشت کرد درست است. برعکس، اگر ادراک خود را خطاپذیر بدانیم، انگیزه بیشتری برای بررسی شواهد، مقایسه دیدگاه‌ها و اصلاح برداشت‌ها پیدا می‌کنیم. واقعیت مستقل از باور ما می‌تواند وجود داشته باشد، اما شناخت ما از آن همیشه ناقص و قابل اصلاح است.
_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

شاید یکی از نشانه‌های بلوغ فکری همین باشد که بتوانیم میان سه چیز تفاوت بگذاریم: آنچه واقعاً رخ داده، آنچه ادراک کرده‌ایم و تفسیری که از آن ساخته‌ایم. هرچه این سه را بیشتر یکی بگیریم، احتمال خطا بیشتر می‌شود. اگر بتوانیم بگوییم «این چیزی است که دیدم، این چیزی است که از آن برداشت کردم و ممکن است برداشت دیگری هم وجود داشته باشد»، فاصله‌ای مهم میان ذهن و واقعیت را به رسمیت شناخته‌ایم. و اگر حتی ادراک ما از جهان می‌تواند تحت تأثیر ذهن قرار بگیرد، پرسش بعدی این است: وقتی دیگران درباره جهان با ما اختلاف نظر دارند، چگونه بفهمیم کدام باور به واقعیت نزدیک‌تر است؟
_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

🟩 #روانشناسی

▫️#شناخت_انسان

✅ #عصیانگر | OSIANGAR ✅

Читать полностью…

عصیانگر

🟢 قسمت نهم | آیا حافظه واقعیت را ثبت می‌کند؟


حافظه را معمولاً شبیه دوربینی تصور می‌کنیم که از لحظه‌های زندگی تصویربرداری می‌کند؛ هر اتفاق در آن ثبت می‌شود و هر وقت بخواهیم می‌توانیم دوباره آن را پخش کنیم. وقتی خاطره‌ای را با اطمینان به یاد می‌آوریم، تصور می‌کنیم همان چیزی را به خاطر داریم که واقعاً رخ داده است. اما حافظه دوربین نیست. ذهن گذشته را نه به شکل نسخه‌ای کامل، بلکه از راه فرایندهایی پیچیده بازسازی می‌کند؛ فرایندهایی که ممکن است بعضی جزئیات را کنار بگذارند یا چیزهایی به خاطره بیفزایند که در واقعیت آن‌طور اتفاق نیفتاده‌اند.
_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

باید میان تجربه کردن یک رویداد و به یاد آوردن آن تفاوت بگذاریم. هنگام وقوع یک اتفاق، توجه ما فقط بخشی از اطلاعات محیط را دریافت می‌کند. ممکن است در یک گفت‌وگو بیشتر به لحن طرف مقابل توجه کنیم تا واژه‌های دقیق او؛ یا هنگام حادثه، ترس اجازه ندهد جزئیات را درست ببینیم. بنابراین، خاطره از همان ابتدا بر پایه تصویری کامل از واقعیت ساخته نشده است. آنچه بعداً به یاد می‌آوریم، از اطلاعات محدودی شکل گرفته که در لحظه به آنها توجه کرده‌ایم.
_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

حافظه فرایندی ثابت نیست. هر بار که خاطره‌ای را به یاد می‌آوریم، آن را در زمان حال بازسازی می‌کنیم. دانسته‌های تازه، احساسات فعلی و اطلاعاتی که بعداً شنیده‌ایم بر این بازسازی اثر می‌گذارند. ممکن است سال‌ها بعد از یک مشاجره، جمله‌ای را به یاد بیاوریم که با برداشت امروزی‌مان سازگار است، نه لزوماً همان جمله‌ای که آن روز گفته شده بود. حتی جزئیاتی که بعداً از دیگران شنیده‌ایم، ممکن است به بخشی از خاطره شخصی‌مان تبدیل شوند، بی‌آنکه منشأ آنها را به یاد داشته باشیم.
_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

این مسئله به معنای آن نیست که همه خاطرات دروغ‌اند یا نمی‌توان به گذشته اعتماد کرد. اما دقت آن به شرایط مختلف بستگی دارد: فاصله زمانی، میزان توجه، شدت هیجان و اطلاعاتی که پس از رویداد دریافت می‌کنیم. خاطره‌ای ممکن است کلیت یک اتفاق را درست نگه دارد، اما در ترتیب رویدادها یا جزئیات خطا داشته باشد.
_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

یکی از دام‌های مهم این است که اطمینان خود را با دقت اشتباه بگیریم. وقتی خاطره‌ای روشن و همراه با احساسات شدید است، ممکن است تصور کنیم حتماً دقیق است؛ اما زنده بودن خاطره تضمینی برای درستی جزئیات نیست. انسان می‌تواند با اطمینان چیزی را به یاد بیاورد که بخشی از آن تغییر کرده یا بعدها به آن اضافه شده است. در مقابل، تردید درباره یک خاطره نیز لزوماً به معنای نادرست بودن آن نیست. احساس اطمینان و انطباق خاطره با واقعیت، دو موضوع جداگانه‌اند.
_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

خاطرات ما گاهی با تصویری که امروز از خودمان داریم هماهنگ می‌شوند. ممکن است رفتار گذشته‌مان را منطقی‌تر یا منصفانه‌تر از آنچه بوده به یاد بیاوریم. اگر از کسی دلخور باشیم، خاطرات ناخوشایند مربوط به او برجسته‌تر می‌شوند؛ اگر رابطه‌ای را دوست داشته باشیم، شاید لحظه‌های خوب آن پررنگ‌تر بمانند. این لزوماً دروغ‌گویی آگاهانه نیست؛ ذهن می‌تواند گذشته را از دریچه احساسات امروز بازسازی کند.
_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

این ویژگی را در اختلاف خاطرات میان آدم‌ها می‌بینیم. دو نفر ممکن است در یک رویداد مشترک حضور داشته باشند، اما بعدها آن را متفاوت به یاد بیاورند؛ هرکدام به بخش‌هایی متفاوت توجه کرده و تجربه را از زاویه خود فهمیده‌اند. اختلاف آنها لزوماً ثابت نمی‌کند که یکی عمداً دروغ می‌گوید. برای نزدیک شدن به واقعیت باید خاطره‌ها را با شواهد مستقل، اسناد یا روایت‌های دیگر سنجید، نه اینکه صرفاً اطمینان یکی از طرفین را معیار قرار دهیم.
_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

پس حافظه بیشتر از آنکه انبار بی‌خطای گذشته باشد، توانایی ذهن برای بازسازی آن است. این توانایی به ما امکان می‌دهد از تجربه‌ها یاد بگیریم، اما ما را در برابر خطا نیز آسیب‌پذیر می‌کند. برخورد منطقی با خاطرات، بی‌اعتمادی کامل به آنها نیست؛ باید میان «من این‌طور به یاد می‌آورم» و «قطعاً همین‌طور اتفاق افتاده» تفاوت بگذاریم. هرچه خاطره‌ای در تصمیمی مهم‌تر نقش داشته باشد، بررسی شواهد بیرونی اهمیت بیشتری پیدا می‌کند.
اگر حافظه گذشته را عیناً ثبت نمی‌کند، پرسش بعدی این است: آیا آنچه اکنون از جهان می‌بینیم و می‌شنویم نیز همان واقعیتی است که بیرون از ذهن ما وجود دارد؟
_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

🟩 #روانشناسی

▫️#شناخت_انسان

✅ #عصیانگر | OSIANGAR ✅

Читать полностью…

عصیانگر

🔴 قسمت هشتم | جمهوری روم؛ رقابت نخبگان و مشارکت مردم


پس از تجربهٔ آتن، نمونهٔ مهم دیگری از سیاست شهروندی در جهان باستان در روم شکل گرفت؛ اما در روم، قدرت میان سنا، مقام‌های سالانه و مجامع مردمی تقسیم شده بود. این ساختار نه دموکراسی به معنای امروزی بود و نه حکومت یکپارچهٔ مردم؛ نظمی سیاسی بود که در آن مشارکت شهروندان واقعی بود، اما نفوذ خاندان‌های ثروتمند و اشرافی وزن بسیار زیادی داشت.


جمهوری روم پس از پایان پادشاهی، که تاریخ سنتی آن را سال ۵۰۹ پیش از میلاد می‌داند، شکل گرفت. به‌جای یک پادشاه، دو کنسول برای دوره‌ای یک‌ساله انتخاب می‌شدند. در کنار آنان، مقام‌هایی چون پرایتورها و کوایستورها وظایف قضایی و اداری را بر عهده داشتند. کوتاه بودن دورهٔ تصدی و تعدد مقام‌ها قرار بود از تمرکز قدرت در دست یک فرد جلوگیری کند؛ هرچند این سازوکار به‌خودی‌خود مانع نفوذ طبقهٔ قدرتمند نبود.


سنا مهم‌ترین کانون نفوذ سیاسی به شمار می‌رفت. اعضای آن عمدتاً از میان کسانی انتخاب می‌شدند که پیش‌تر مناصب عمومی را در اختیار داشتند و اعتبار خانوادگی داشتند. تصمیم‌های سنا از نظر حقوقی در دوره‌های مختلف الزاماً قانون به شمار نمی‌رفت، اما نفوذ سنت، ثروت و شبکه‌های سیاسی باعث می‌شد توصیه‌های آن در ادارهٔ جنگ، سیاست خارجی و امور مالی نقش تعیین‌کننده‌ای داشته باشد. مجامع شهروندان رأی می‌دادند، اما نخبگان سناتوری اغلب دستور کار و جهت سیاست را شکل می‌دادند.


بااین‌حال، مردم صرفاً تماشاگر نبودند. مجامع مختلف شهروندان مقام‌های عمومی را انتخاب می‌کردند و دربارهٔ قوانین رأی می‌دادند. اما شیوهٔ رأی‌گیری با یک رأی برابر برای هر فرد تفاوت داشت. در مجمع سنتوریایی، شهروندان بر اساس واحدهایی سازمان می‌یافتند که به ثروت و توان تأمین تجهیزات نظامی ارتباط داشت؛ گروه‌های ثروتمندتر از وزن بیشتری برخوردار بودند و رأی‌گیری می‌توانست پیش از رسیدن نوبت بسیاری از شهروندان پایان یابد. بنابراین، مشارکت وجود داشت، اما برابری سیاسی کامل برقرار نبود.


یکی از مهم‌ترین کشمکش‌های جمهوری، نزاع میان پاتریسین‌ها و پلبی‌ها بود. پاتریسین‌ها خاندان‌های اشرافی قدیمی بودند و پلبی‌ها شهروندانی بودند که در آغاز از برخی امتیازهای سیاسی محروم بودند. اعتراض‌ها و کناره‌گیری‌های جمعی پلبی‌ها از شهر، نخبگان را وادار به امتیازدهی کرد. ایجاد مقام تریبون‌های مردم، که می‌توانستند در برابر برخی اقدامات مقام‌ها حق وتو به کار ببرند، یکی از دستاوردهای این مبارزه بود. در سال ۴۹۴ پیش از میلاد، نخستین تریبون‌ها برگزیده شدند؛ بعدها شمار آن‌ها به ده نفر رسید.


این کشمکش ادامه یافت. قانون دوازده لوح در میانهٔ سدهٔ پنجم پیش از میلاد قواعد حقوقی را مکتوب کرد. پلبی‌ها به مناصب عالی راه یافتند و قانون هورتنسیا در سال ۲۸۷ پیش از میلاد مصوبات مجمع پلبی‌ها را برای همهٔ شهروندان الزام‌آور کرد. بااین‌حال، پایان رسمی این منازعه به معنای برابری اجتماعی نبود؛ خانواده‌های ثروتمند پلبی نیز به طبقهٔ حاکم پیوستند و رقابت سیاسی همچنان تا حد زیادی در میان نخبگان جریان داشت.


پس جمهوری روم ترکیبی پیچیده از مشارکت مردمی و سلطهٔ اشرافی بود. شهروندان در انتخاب مقام‌ها و تصویب تصمیم‌ها نقش داشتند، اما ثروت، جایگاه اجتماعی، روابط حمایتی و ساختار نابرابر رأی‌گیری نفوذ آنان را یکسان نمی‌کرد. اهمیت تجربهٔ روم در این است که وجود مجامع انتخابی لزوماً به معنای توزیع برابر قدرت نیست؛ مشارکت می‌تواند واقعی باشد و در همان حال، در چارچوبی نابرابر و نخبه‌محور عمل کند.


🟥
#سیاست

▫️
#دموکراسی

✅
#عصیانگر | OSIANGAR ✅

Читать полностью…

عصیانگر

🚨 اگه دانشجویی، این فولدر رو از دست نده! 👀🔥

یه فولدر تلگرامی پر از منابع کاربردی که خیلی چیزها رو یکجا برات جمع کرده 👇


🧠 روانشناسی

📖 ادبیات و مطالب ادبی

💯 آموزش زبان و گرامر

📚 مقاله و فایل‌های آموزشی

🎬 فیلم‌های آموزشی

🕹 علوم سیاسی و حقوق

📝 مطالب کنکوری

💼 فرصت‌های شغلی و اطلاعات کاربردی


✨ دیگه لازم نیست برای پیدا کردن فایل‌های خوب، ساعت‌ها توی تلگرام بگردی!

👇 فقط لینک رو بزن و ADD رو انتخاب کن تا فولدر مستقیم به تلگرامت اضافه بشه:😍

👇👇👇👇👇

🔗
/channel/addlist/Z_8PJzI-BpM5NTA0

📌 ذخیره‌ش کن؛ احتمالاً بعدا چند بار بهش نیاز پیدا می‌کنی!

ــــــــــــــــــــ

⭕️آزمون Duolingo جایگزین تافل و آیلتس👇👇

@Duolingo_Englishtest

Читать полностью…

عصیانگر

گناه به گردن گوشه‌نشینان بی‌رحمی‌ است که در کنج اتاقی می‌نشینند و در حالی که مشغول هضم غذا هستند تصمیم به قتل یک‌میلیون نفر می‌گیرند و سپس به شکرانهٔ کشت و کشتار، به درگاه خدا تقدیم می‌نمایند.

👤
#ولتر
📚
#شاهزاده_خانم_بابل

🟧
#بریده_کتاب

✅
#عصیانگر | OSIANGAR ✅

Читать полностью…

عصیانگر

مگر ما نباید نان بخوریم؟ این کاسبی ماست. دکان ماست که مردم را خر بکنیم. مرحوم ابوی خدابیامرز، از آن آخوندهای بی‌دین بود. همیشه به ترکی می‌گفت: «ای موسولمان قارداش، سنین ایاقین هارا چاتدی که پخ چخارتمادی؟

یک روز یک شیشه‌ گلابی را به دو روپیه به یک ضعیفه‌ی زوار فروخت و گفت: سر آن را محکم نگهدار تا همزادت در نرود. من گفتم: ای بابا، تو دیگر چرا؟ جواب داد: این مردم جن دارند، اگر من جن آنها را نگیرم، یکی دیگر می‌گیرد. پس تا مردم خرند، ما هم سوارشان می‌شویم.

👤
#صادق_هدایت
📚
#کاروان_اسلام

🟧
#بریده_کتاب

✅
#عصیانگر | OSIANGAR ✅

Читать полностью…

عصیانگر

🔴 قسمت پنجم | حاکمیت مردم و حکومت اکثریت: حدود قدرت اکثریت


اگر دموکراسی بر حاکمیت مردم استوار است، آیا هر تصمیمی که اکثریت بگیرد باید دموکراتیک شمرده شود؟ رأی اکثریت برای تصمیم‌گیری جمعی ضروری است، اما به این معنا نیست که گروه پرشمارتر مجاز است هر کاری با دیگران انجام دهد. دموکراسی دربارهٔ مشارکت برابر شهروندان در قدرت است؛ بنابراین، نمی‌تواند به‌سادگی حقوق سیاسی و آزادی‌های بخشی از همان شهروندان را از میان ببرد.


فرض کنیم در کشوری، اکثریت رأی‌دهندگان تصمیم بگیرند یک قشری از جامعه از حق نامزدی در انتخابات محروم شوند. ممکن است این تصمیم با رأی اکثریت تصویب شود؛ اما آیا همین آن را دموکراتیک می‌کند؟ اگر گروهی از شهروندان نتوانند در شرایط برابر در زندگی سیاسی مشارکت کنند، دیگران در عمل حق تعیین قواعد را برای خود انحصاری کرده‌اند. اکثریت در این مثال جایگاه سیاسی برابر گروهی دیگر را تضعیف کرده و با منطق حاکمیت مردم تعارض یافته است.


این خطر را گاهی «استبداد اکثریت» می‌نامند؛ مفهومی که در اندیشهٔ الکسی دو توکویل و جان استوارت میل اهمیت یافت. استبداد اکثریت فقط به معنای تصویب قانونی ناعادلانه نیست؛ ممکن است فشار اجتماعی و فرهنگی نیز دیدگاه‌های نامحبوب را خاموش کند. وقتی اکثریت بتواند از قدرت سیاسی یا فشار عمومی برای محروم کردن اقلیت‌ها از حقوق اساسی استفاده کند، شمار بیشتر به ابزاری برای سلطه تبدیل می‌شود، نه راهی برای تصمیم‌گیری برابر.


دموکراسی‌های معاصر میان تصمیم‌گیری اکثریتی و حقوق پایه‌ای تمایز می‌گذارند. آزادی بیان، آزادی تشکل، حق مشارکت سیاسی و برخورداری برابر از حمایت قانون، فقط امتیازهایی نیستند که اکثریت هر زمان بخواهد اعطا یا پس بگیرد؛ آن‌ها از شرایطی‌اند که رقابت دموکراتیک را ممکن می‌کنند. اگر اکثریت بتواند مخالفان را ساکت کند یا حق رأی آنان را لغو کند، شاید یک تصمیم را با رأی‌گیری تصویب کرده باشد، اما هم‌زمان امکان رقابت آزاد آینده را از بین برده است.


البته این بحث به آن معنا نیست که هر تصمیم اکثریت باید در برابر هر اعتراض یا مخالفتی کنار گذاشته شود. حکومت باید دربارهٔ بودجه، مالیات و خدمات عمومی تصمیم بگیرد؛ توافق همگانی معمولاً ممکن نیست و رأی اکثریت راهی عملی برای حل اختلاف است. مسئله این است که تصمیم‌گیری اکثریتی در چارچوب حقوق برابر انجام شود و نتیجهٔ آن، امکان مشارکت سیاسی و تغییر مسالمت‌آمیز قدرت را نابود نکند. دموکراسی نه نیازمند توافق همیشگی همه است و نه مجوزی برای نادیده گرفتن همیشگی اقلیت.


اما محدود کردن قدرت اکثریت نیز پرسشی دشوار ایجاد می‌کند: چه کسی تعیین می‌کند که اکثریت از حد مجاز عبور کرده است؟ اگر این اختیار کاملاً به نهادی غیرانتخابی سپرده شود، ممکن است قاضیان، مقام‌های منصوب یا گروهی از نخبگان بتوانند تصمیم‌های عمومی را بی‌اعتبار کنند، بی‌آنکه خود پاسخ‌گویی کافی داشته باشند. به همین دلیل، قانون اساسی، دادگاه‌های مستقل، نهادهای منتخب و سازوکارهای پاسخ‌گویی باید متوازن عمل کنند.


در نهایت، پرسش اصلی این نیست که اکثریت همیشه درست می‌گوید یا اقلیت همیشه بر حق است؛ هیچ‌یک از این دو گزاره قابل دفاع نیست. مسئله این است که شهروندان، چه در اکثریت و چه در اقلیت، از جایگاه سیاسی برابر برخوردار بمانند و اختلاف‌ها بدون حذف حقوق اساسی حل شوند. دموکراسی به اکثریت امکان تصمیم‌گیری می‌دهد، اما این اختیار را از اصل برابری شهروندان جدا نمی‌کند. اکثریت می‌تواند سیاست‌ها را تغییر دهد؛ نباید بتواند دیگران را از عضویت برابر در جامعهٔ سیاسی محروم کند. در قسمت بعد، بررسی می‌کنیم چگونه می‌توان دموکراتیک بودن یک حکومت را در عمل سنجید و چرا وجود انتخابات یا نهادهای رسمی به‌تنهایی برای داوری کافی نیست.


🟥
#سیاست

▫️
#دموکراسی

✅
#عصیانگر | OSIANGAR ✅

Читать полностью…

عصیانگر

🔴 قسمت چهارم | دموکراسی و نظام‌های سیاسی دیگر: جمهوری، سلطنت و استبداد


در گفت‌وگوهای سیاسی، واژه‌های «جمهوری»، «سلطنت»، «دموکراسی» و «استبداد» گاهی چنان به کار می‌روند که انگار چهار نظام هم‌نوع‌اند و انتخاب یکی، سه مورد دیگر را کنار می‌زند. اما این مفاهیم به پرسش‌های متفاوتی پاسخ می‌دهند. جمهوری و سلطنت عمدتاً مشخص می‌کنند رئیس کشور چگونه به مقام خود می‌رسد؛ دموکراسی می‌پرسد مردم چه نقشی در اعمال قدرت دارند؛ و استبداد به وضعیتی اشاره می‌کند که قدرت در آن مهار مؤثر ندارد و تصمیم‌گیری سیاسی از کنترل عمومی می‌گریزد. برای مقایسهٔ نظام‌ها، باید این تفاوت‌ها را در نظر گرفت.

جمهوری لزوماً دموکراسی نیست. در جمهوری، رئیس کشور معمولاً موروثی نیست و مقام او بر اساس سازوکاری غیرموروثی، مانند انتخاب مستقیم یا غیرمستقیم، تعیین می‌شود. اما انتخابی بودن رئیس کشور به‌تنهایی نشان نمی‌دهد مردم بر قدرت کنترل دارند. ممکن است کشوری عنوان جمهوری داشته باشد و انتخابات برگزار کند، اما رقابت سیاسی محدود باشد، مخالفان سرکوب شوند و تصمیم‌های اصلی در اختیار گروهی کوچک قرار گیرد. در چنین وضعی، شکل حقوقی جمهوری با دموکراسی واقعی یکی نیست. حتی انتخاب رئیس‌جمهور نیز کافی نیست اگر شهروندان نتوانند آزادانه گزینه‌های مختلف را انتخاب کنند یا حاکم را از قدرت کنار بگذارند.

در سوی دیگر، سلطنت لزوماً استبداد نیست. تفاوت مهمی میان سلطنت مطلقه و سلطنت مشروطه وجود دارد. در سلطنت مطلقه، پادشاه یا خاندان حاکم اختیار گسترده و کنترل‌نشده‌ای بر حکومت دارد و مردم ابزار مؤثری برای تغییر صاحبان قدرت ندارند. اما در سلطنت مشروطهٔ پارلمانی، پادشاه می‌تواند رئیس کشور و نماد تشریفاتی آن باشد، در حالی که ادارهٔ دولت بر عهدهٔ نخست‌وزیر و کابینه‌ای است که از پارلمان منتخب برمی‌آیند و در برابر آن پاسخ‌گو هستند. در این ساختار، مقام سلطنت معمولاً موروثی است، اما قدرت اجرایی روزمره از راه رقابت سیاسی و نهادهای انتخابی اعمال می‌شود. بنابراین، یک کشور می‌تواند هم سلطنتی باشد و هم دموکراتیک؛ بریتانیا، سوئد و ژاپن نمونه‌هایی از سلطنت‌های مشروطهٔ پارلمانی‌اند.

این نکته به معنای بی‌اهمیت بودن موروثی بودن مقام سلطنت نیست. مدافعان جمهوری می‌توانند استدلال کنند که سپردن مقام نمادین کشور به یک خاندان، با اصل برابری شهروندان سازگاری کامل ندارد؛ حتی اگر پادشاه اختیار اجرایی نداشته باشد. در مقابل، مدافعان سلطنت مشروطه ممکن است بر نقش تشریفاتی و تداوم نهادی آن تأکید کنند. این اختلاف، پرسشی جدا از دموکراتیک بودن سازوکار حکومت است: می‌توان دربارهٔ مطلوب بودن جمهوری یا سلطنت بحث کرد، بی‌آنکه یکی را خودبه‌خود مترادف آزادی و دیگری را مترادف استبداد بدانیم.

استبداد را نیز نباید فقط با عنوان رسمی حکومت شناخت. در نظام اقتدارگرا، قدرت سیاسی در دست یک فرد، حزب، ارتش یا ائتلاف محدود متمرکز می‌شود و امکان رقابت آزاد برای به دست گرفتن حکومت محدود یا صوری است. چنین نظامی ممکن است قانون اساسی، پارلمان، دادگاه و انتخابات داشته باشد؛ اما وجود این نهادها به‌تنهایی تضمین نمی‌کند که قدرت واقعاً محدود شده باشد. اگر رسانه‌ها زیر فشار باشند، مخالفان امکان سازمان‌دهی نداشته باشند، دادگاه‌ها مستقل نباشند یا نتیجهٔ انتخابات عملاً قابل تغییر نباشد، نهادهای رسمی می‌توانند بیشتر نقش ظاهری پیدا کنند تا ابزار کنترل قدرت.

از همین رو، انتخابات به‌تنهایی مرز قطعی میان دموکراسی و استبداد نیست. انتخابات دموکراتیک باید به شهروندان امکان انتخاب واقعی بدهد و راه جابه‌جایی قدرت را باز نگه دارد. در برخی نظام‌های اقتدارگرا، انتخابات برای نمایش حمایت عمومی، شناسایی مخالفان، تقسیم امتیاز میان نخبگان یا کسب مشروعیت داخلی و خارجی برگزار می‌شود؛ اما اگر رقابت‌کنندگان نتوانند آزادانه فعالیت کنند یا پیروزی مخالفان عملاً ناممکن باشد، وجود صندوق رأی نظام را دموکراتیک نمی‌کند.

پس برای شناخت یک نظام سیاسی باید دو پرسش را جداگانه مطرح کرد: نخست، ساختار رسمی آن چیست و رئیس کشور چگونه تعیین می‌شود؟ دوم، قدرت واقعی در دست چه کسانی است و شهروندان تا چه اندازه می‌توانند آن را کنترل و تغییر دهند؟ پاسخ به پرسش اول ما را با جمهوری یا سلطنت روبه‌رو می‌کند؛ پاسخ به پرسش دوم نشان می‌دهد نظام تا چه اندازه دموکراتیک یا اقتدارگراست. نام‌ها مهم‌اند، اما برای داوری کافی نیستند.

در قسمت بعد، به یکی از دشوارترین مسائل دموکراسی می‌پردازیم: آیا اکثریت حق دارد هر تصمیمی بگیرد، یا حاکمیت مردم نیز باید با محدودیت‌هایی روبه‌رو باشد؟

🟥#سیاست

▫️
#دموکراسی

✅
#عصیانگر | OSIANGAR ✅

Читать полностью…

عصیانگر

🔴 قسمت دوم | معیارهای دموکراسی: چه چیزی یک حکومت را دموکراتیک می‌کند؟


در قسمت قبل، دموکراسی را از زاویهٔ رابطهٔ مردم و قدرت سیاسی بررسی کردیم. اما این تعریف برای ارزیابی حکومت‌های واقعی کافی نیست. بسیاری از حکومت‌ها انتخابات برگزار می‌کنند یا خود را نمایندهٔ مردم می‌نامند؛ برای تشخیص دموکراتیک بودن آن‌ها باید پرسید مردم تا چه اندازه می‌توانند قدرت را تعیین و در صورت لزوم تغییر دهند. بنابراین، دموکراسی را با یک نشانهٔ منفرد نمی‌سنجیم، بلکه مجموعه‌ای از معیارها را در نظر می‌گیریم.


یکی از معیارهای اصلی، مشارکت سیاسی فراگیر است. شهروندان باید از حق مشارکت در تعیین حاکمان برخوردار باشند و این حق نباید بر اساس جنسیت، مذهب، قومیت یا وابستگی سیاسی به گروهی خاص محدود شود. اگر تنها بخشی از جمعیت اجازهٔ مشارکت داشته باشد، حتی اگر تصمیم‌گیری در میان همان گروه آزاد باشد، نمی‌توان آن را نمونه‌ای فراگیر از حکومت مردم دانست.


معیار دوم، رقابت سیاسی واقعی است. شهروندان باید بتوانند میان گزینه‌های متفاوت انتخاب کنند و مخالفان حکومت فرصت سازمان‌دهی، معرفی برنامه و کسب حمایت داشته باشند. وجود صندوق رأی کافی نیست؛ اگر نامزدهای مخالف حذف شوند، حزب حاکم از امکانات دولتی برای سرکوب رقبا استفاده کند یا نتیجه از پیش تعیین شده باشد، رأی‌گیری امکان واقعی جابه‌جایی قدرت را فراهم نمی‌کند. رقابت زمانی معنا دارد که شکست حکومت در انتخابات امکان‌پذیر باشد و برندگان بتوانند مسئولیت ادارهٔ کشور را به دست گیرند.


معیار سوم، آزادی‌های لازم برای مشارکت و رقابت است. آزادی بیان، دسترسی به اطلاعات، آزادی رسانه‌ها، حق تشکیل حزب و امکان تجمع مسالمت‌آمیز به شهروندان اجازه می‌دهند عملکرد حکومت را نقد کنند، دیدگاه‌های جایگزین را بشناسند و برای تغییر سیاست‌ها تلاش کنند. محدودیت‌هایی که برای خاموش کردن مخالفان به کار می‌روند، رقابت سیاسی را از معنا تهی می‌کنند.


معیار چهارم، برابری سیاسی است. این اصل به معنای یکسان بودن دانش، ثروت یا نفوذ اجتماعی همه نیست؛ منظور آن است که جایگاه سیاسی افراد نباید تابع امتیازهای موروثی یا هویت گروهی باشد و صدای برخی شهروندان عمداً بی‌اثر نشود. در عمل، نابرابری اقتصادی، تمرکز مالکیت رسانه‌ها یا وابستگی سیاست‌مداران به منابع مالی محدود می‌تواند به گروه‌هایی خاص نفوذی بسیار بیشتر از دیگران بدهد. بنابراین، برابری رسمی در قانون همیشه به معنای برابری واقعی در تأثیرگذاری سیاسی نیست.


معیار پنجم، پاسخ‌گویی و محدود بودن قدرت است. اگر شهروندان بتوانند حاکمان را انتخاب کنند، اما پس از انتخابات راهی برای بررسی تصمیم‌ها یا جلوگیری از سوءاستفاده از اختیار نداشته باشند، کنترل مردم بر حکومت ناقص می‌ماند. پارلمان، دادگاه‌های مستقل، نهادهای نظارتی، رسانه‌های آزاد و دسترسی عمومی به اطلاعات می‌توانند قدرت را پاسخ‌گو کنند. این نهادها مانع تبدیل اختیار واگذارشده به مسئولان به مالکیت دائمی آنان می‌شوند.


این معیارها را نباید به فهرستی مکانیکی تبدیل کرد که وجود یک نشانه را برای داوری دربارهٔ کل نظام کافی بداند. کشورها ممکن است در بعضی ابعاد عملکرد بهتری داشته باشند و در برخی دیگر دچار کاستی باشند. ازاین‌رو، پژوهش‌های تطبیقی ابعادی مانند انتخابات، حقوق، حاکمیت قانون و مشارکت را جداگانه می‌سنجند. رفاه اقتصادی نیز به‌تنهایی ثابت نمی‌کند که مردم بر قدرت سیاسی کنترل دارند.


در نهایت، برای تشخیص دموکراسی باید به‌جای نام رسمی حکومت یا برگزاری صرف انتخابات، بپرسیم: چه کسانی حق مشارکت دارند؟ آیا رقابت آزاد و واقعی است؟ آیا شهروندان از آزادی‌های لازم برخوردارند؟ آیا نفوذ سیاسی در انحصار گروهی خاص قرار گرفته؟ و آیا صاحبان قدرت پاسخ‌گو و قابل‌تغییرند؟ هیچ شاخص منفردی همهٔ این مسائل را توضیح نمی‌دهد؛ ارزیابی معتبر به بررسی هم‌زمان آن‌ها نیاز دارد.


در قسمت بعد، گونه‌های مختلف دموکراسی را بررسی می‌کنیم و می‌پرسیم چرا دموکراسی مستقیم، نمایندگی، لیبرال و مشارکتی، با وجود اشتراک در برخی اصول، یکسان نیستند.


🟥 #سیاست

▫️
#دموکراسی

✅
#عصیانگر | OSIANGAR ✅

Читать полностью…

عصیانگر

🔴 قسمت اول | دموکراسی چیست؟


واژهٔ «دموکراسی» از واژه‌های یونانیِ دِموس (demos) و کراتوس (kratos) گرفته شده است؛ واژه‌هایی که به مردم و قدرت یا حکومت اشاره دارند. این مفهوم در یونان باستان شکل گرفت، اما معنای امروزی دموکراسی حاصل قرن‌ها تحول فکری و سیاسی است. امروز، هنگامی که از دموکراسی سخن می‌گوییم، صرفاً دربارهٔ شیوه‌ای برای انتخاب حاکمان حرف نمی‌زنیم؛ با مسئله‌ای بنیادی روبه‌رو هستیم: قدرت سیاسی از کجا سرچشمه می‌گیرد و چه کسانی حق دارند دربارهٔ چگونگی اعمال آن تصمیم بگیرند؟


برای درک این مسئله، باید میان دو ادعا تفاوت بگذاریم: اینکه حکومتی به نام مردم حکومت می‌کند و اینکه قدرت آن واقعاً تحت کنترل مردم قرار دارد. بسیاری از حکومت‌ها در طول تاریخ خود را نمایندهٔ ملت، حافظ منافع عمومی یا مجری ارادهٔ مردم معرفی کرده‌اند. اما ادعای نمایندگی به‌خودی‌خود چیزی را ثابت نمی‌کند. پرسش اصلی این است که آیا مردم می‌توانند در تعیین حاکمان و جهت‌گیری سیاسی کشور نقش مؤثر داشته باشند و آیا امکان دارند بدون تحمل سرکوب و محرومیت، تصمیم‌های صاحبان قدرت را به چالش بکشند.


در اندیشهٔ دموکراتیک، مردم صرفاً دریافت‌کنندگان تصمیم‌های حکومت نیستند؛ آن‌ها باید در جایگاهی قرار داشته باشند که قدرت عمومی به اراده و مشارکت سیاسی‌شان وابسته باشد. این اصل، قدرت را از امتیازی متعلق به یک فرد، خاندان یا گروه خاص خارج می‌کند و آن را به مسئله‌ای عمومی تبدیل می‌سازد. حاکم در چنین برداشتی مالک کشور نیست و مقام سیاسی نیز حقی طبیعی و دائمی برای فرمانروایی به وجود نمی‌آورد. اختیار حکومت باید بر پایهٔ قواعدی اعمال شود که امکان نظارت، اعتراض و تغییر حاکمان را فراهم می‌کنند.


بااین‌حال، عبارت «حکومت مردم» پرسش مهم دیگری را ایجاد می‌کند: منظور از مردم دقیقاً چه کسانی است؟ در طول تاریخ، گروه‌های بسیاری از مشارکت سیاسی محروم بوده‌اند؛ از زنان و بردگان گرفته تا کسانی که به دلیل نژاد، مذهب، دارایی یا جایگاه اجتماعی خود شهروند کامل به شمار نمی‌آمدند. بنابراین، وجود مجمع عمومی یا رأی‌گیری به‌تنهایی نشان نمی‌دهد که قدرت واقعاً در اختیار مردم به معنای گستردهٔ کلمه قرار دارد. هر تعریفی از دموکراسی باید روشن کند چه کسانی عضو جامعهٔ سیاسی‌اند و آیا شهروندان از جایگاه سیاسی برابر برخوردارند یا نه.


از سوی دیگر، حکومت مردم لزوماً به این معنا نیست که همهٔ شهروندان باید شخصاً دربارهٔ تمام مسائل تصمیم بگیرند. در جوامع بزرگ و پیچیده، چنین شیوه‌ای عملاً با محدودیت‌های جدی روبه‌رو است. ممکن است مردم مستقیماً دربارهٔ موضوعی رأی بدهند یا نمایندگانی انتخاب کنند که مسئولیت تصمیم‌گیری را بر عهده بگیرند. آنچه اهمیت دارد، صرفاً مستقیم یا غیرمستقیم بودن تصمیم‌گیری نیست؛ بلکه این است که سازوکار سیاسی چگونه ارادهٔ شهروندان را به قدرت عمومی پیوند می‌دهد و چگونه مانع از تبدیل اختیار حکومت به سلطه‌ای غیرقابل‌کنترل می‌شود.


البته نمی‌توان دموکراسی را با این ادعا تعریف کرد که هر تصمیم مردم الزاماً درست یا عادلانه است. شهروندان ممکن است دربارهٔ واقعیت‌ها اشتباه کنند، تحت تأثیر اطلاعات نادرست قرار بگیرند یا تصمیمی بگیرند که به منافع گروهی دیگر آسیب برساند. دموکراسی پاسخی جادویی به همهٔ مشکلات سیاسی نیست و صرف مشارکت مردم نیز تضمین‌کنندهٔ خردمندی تصمیم‌ها نخواهد بود. مسئله این است که چه کسانی حق تصمیم‌گیری دارند، این حق چگونه اعمال می‌شود و قدرت تصمیم‌گیرندگان چگونه محدود و قابل‌پاسخ‌گویی باقی می‌ماند.


در نتیجه، دموکراسی را باید پیش از هر چیز بر اساس رابطهٔ میان مردم و قدرت سیاسی فهمید. پرسش بنیادین این نیست که حاکمان چه وعده‌هایی می‌دهند یا خود را نمایندهٔ چه کسانی معرفی می‌کنند؛ پرسش این است که آیا شهروندان واقعاً در تعیین و کنترل قدرت نقش دارند یا خیر. این نقطهٔ آغاز بحث ماست. در قسمت بعد، از تعریف کلی فراتر می‌رویم و بررسی می‌کنیم چه معیارهایی لازم است تا بتوان یک حکومت را دموکراتیک دانست.



🟥
#سیاست

▫️
#دموکراسی

✅
#عصیانگر | OSIANGAR ✅

Читать полностью…

عصیانگر

باید سوخت و ساخت؟ چرا باید؟
ازین احمقانه‌تر نمی‌شود. آیا مفهوم
زندگی این بود که آدم شاهد رجاله
‌بازی یک دسته مادرقحبه بشود!؟


👤#صادق_هدایت
📚نامه به
#شهید_نورایی

🟧 #بریده_کتاب

✅
#عصیانگر | OSIANGAR ✅

Читать полностью…

عصیانگر

🟢 قسمت دوازدهم | چرا از طرد شدن می‌ترسیم؟


طرد شدن فقط به معنای تنها ماندن نیست؛ گاهی یک پاسخ سرد، نادیده گرفته شدن در جمع یا احساس کنار گذاشته شدن از سوی کسی که دوستش داریم، می‌تواند ذهنمان را برای ساعت‌ها درگیر کند. حتی وقتی می‌دانیم نظر یک نفر نباید ارزش ما را تعیین کند، واکنش او ممکن است دردناک باشد. چرا احتمال از دست دادن پذیرش دیگران چنین قدرتی بر احساسات و رفتار ما دارد؟
_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

یکی از دلایل، اهمیت تعلق در زندگی انسان است. ما برای همکاری، یادگیری و زندگی اجتماعی به رابطه با دیگران نیاز داریم. در بخش بزرگی از تاریخ بشر، بیرون ماندن از گروه می‌توانست دسترسی به حمایت و منابع را کاهش دهد و خطرهای جدی ایجاد کند. بنابراین حساسیت به نشانه‌های طرد، از نظر اجتماعی قابل‌فهم است. اما نباید نتیجه گرفت که همه افراد به یک اندازه از طرد شدن می‌ترسند.
_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

درد طرد شدن تنها از اتفاق بیرونی نمی‌آید؛ معنایی که به آن می‌دهیم نیز اهمیت دارد. وقتی دوستی جواب پیاممان را نمی‌دهد، ممکن است فکر کنیم سرش شلوغ است؛ اما ممکن است فوراً به این نتیجه برسیم که دیگر دوستمان ندارد یا ما به اندازه کافی ارزشمند نیستیم. در حالت دوم، یک رفتار مبهم به حکمی کلی درباره رابطه و حتی شخصیت خودمان تبدیل می‌شود. آنچه رنج را تشدید می‌کند، همیشه خود اتفاق نیست، بلکه نتیجه‌ای است که ذهن از آن می‌گیرد.
_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

تجربه‌های قبلی می‌توانند این حساسیت را تقویت کنند. کسی که بارها تحقیر، نادیده گرفته شدن یا پذیرش مشروط را تجربه کرده، ممکن است در موقعیت‌های تازه زودتر نشانه‌های طرد را تشخیص دهد؛ حتی وقتی شواهد هنوز روشن نیستند. اگر فرد آموخته باشد که اختلاف نظر به از دست دادن محبت منجر می‌شود، ممکن است برای جلوگیری از تکرار آن تجربه، بیش از اندازه مراقب رفتار و حرف‌هایش باشد. البته تجربه گذشته سرنوشت قطعی نمی‌سازد؛ افراد می‌توانند الگوهای خود را بشناسند و واکنش‌های متفاوتی یاد بگیرند.
_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

ترس از طرد شدن گاهی ما را به رفتارهایی سوق می‌دهد که ظاهراً برای حفظ رابطه‌اند، اما در نهایت به آن آسیب می‌زنند. ممکن است نیازهایمان را بیان نکنیم، با خواسته‌هایی مخالف میل خود موافقت کنیم یا از طرح اختلافی ضروری بترسیم. بعضی افراد نیز برای اینکه پیش از طرد شدن کنترل موقعیت را به دست بگیرند، خودشان رابطه را قطع می‌کنند یا طرف مقابل را پس می‌زنند. در چنین وضعی، ترس از دست دادن رابطه می‌تواند رفتاری ایجاد کند که احتمال فاصله گرفتن را بیشتر می‌کند.
_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

بااین‌حال، هر نگرانی از طرد شدن نشانه ضعف یا مشکل روانی نیست. طبیعی است که از دست دادن رابطه‌ای مهم ناراحت شویم یا بخواهیم در جمع پذیرفته شویم. مسئله زمانی جدی‌تر می‌شود که احتمال مخالفت یا رد شدن، آزادی انتخاب را از ما بگیرد؛ یعنی برای جلوگیری از ناراحتی دیگران، مدام خودمان را سانسور کنیم یا رابطه‌ای آسیب‌زننده را فقط از ترس تنهایی ادامه دهیم. حفظ هر رابطه‌ای به هر قیمتی، الزاماً نشانه عشق یا وفاداری نیست.
_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

برای مواجهه با این ترس، نخست باید میان واقعیت و پیش‌بینی ذهنی تفاوت بگذاریم. آیا واقعاً کسی ما را کنار گذاشته یا فقط از سکوت و رفتار مبهم او چنین برداشتی کرده‌ایم؟ آیا یک مخالفت مشخص را به معنای رد شدن تمام وجودمان می‌گیریم؟ گاهی پرسیدن مستقیم و آرام، ابهام را برطرف می‌کند؛ گاهی نیز باید بپذیریم که نمی‌توانیم واکنش و انتخاب دیگران را کنترل کنیم. هیچ روشی تضمین نمی‌کند که هرگز طرد نشویم، اما می‌توانیم یاد بگیریم هر احتمال طرد را فاجعه‌ای درباره ارزش خودمان تلقی نکنیم.
_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

پذیرفته نشدن از سوی یک فرد یا گروه، به‌خودی‌خود ثابت نمی‌کند که ما بی‌ارزشیم؛ همان‌طور که پذیرفته شدن نیز تضمین نمی‌کند که رفتار یا باورمان درست است. رابطه سالم به توانایی تحمل اختلاف، بیان نیازها و پذیرفتن مرزهای دو طرف وابسته است. استقلال عاطفی یعنی نه برای حفظ هر رابطه‌ای خودمان را کنار بگذاریم و نه برای فرار از احتمال آسیب، از نزدیک شدن به دیگران دست بکشیم. اگر ترس از طرد شدن می‌تواند تصمیم‌ها و رفتار ما را تغییر دهد، پرسش بعدی این است: چرا انسان حتی وقتی با جمع مخالف است، گاهی باز هم از آن پیروی می‌کند؟
_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

🟩 #روانشناسی

▫️#شناخت_انسان

✅ #عصیانگر | OSIANGAR ✅

Читать полностью…

عصیانگر

ما دوام آوردیم، عجیب دوام آوردیم.
اما فرق بود میان دوام آوردن ما و دوام آوردن آدم‌های دیگر. فرق بود میان رسیدن ما و رسیدن آدم‌های دیگر. که جایی که آنان راه می‌رفتند، ما می‌دویدیم، جایی که آن‌ها می‌دویدند، ما سینه خیز می‌رفتیم. آنان برای رشد و رفاه می‌جنگیدند و ما برای بقا، تمام مردم جهان زندگی می‌کردند و ما، ما فقط داشتیم زنده می‌ماندیم...

👤
#عباس_معروفی
📚
#سمفونی_مردگان

🟧
#بریده_کتاب

✅
#عصیانگر | OSIANGAR ✅

Читать полностью…

عصیانگر

این مذهب برای یک وجب پایین‌تنه از جلو و عقب ساخته و پرداخته شده، انگار که پیش از ظهورِ اسلام نه کسی تولیدمثل میکرده و نه سرقدم میرفته، خدا آخرین فرستادهٔ برگزیدهٔ خود را مامور اصلاح این امور کرد. تمام فلسفهٔ اسلام روی نجاسات بنا شده. اگر پایین تنه را از آن بگیرند، اسلام روی هم می‌غلتد و دیگر مفهومی ندارد.

(نقاشی از صادق هدایت)

👤
#صادق_هدایت
📚
#توپ_مرواری

🟧
#بریده_کتاب

✅
#عصیانگر | OSIANGAR ✅

Читать полностью…

عصیانگر

❓چرا بعضی داستان‌ها را فراموش می‌کنیم، اما بعضی‌ها سال‌ها دست از سرمان برنمی‌دارند؟
داستان فقط به کتاب ختم نمی‌شود؛
• فیلم
• تئاتر، اپرا، باله
• ویدیو‌گیم
هم داستانی دارند که درباره‌ی روایت، شخصیت‌ها و تکنیک‌هایی که یک اثر را ماندگار می‌کنند، می‌توان مفصل حرف زد.

اگر برایت مهم است که فقط نخوانی و نبینی، بلکه بفهمی یک داستان چطور کار می‌کند، روی لینک زیر
book_with_red?si=62CaBXYvW8ky0SId">کلیک کن و خوش اومدی.

book_with_red?si=62CaBXYvW8ky0SId" rel="nofollow">https://youtube.com/@book_with_red?si=62CaBXYvW8ky0SId

Читать полностью…

عصیانگر

دیشب خواب والدهٔ احمد را می‌دیدم. در عمرم، این اولین بار است که یک هفته بدون زن هستم. حقیقتاً ما جهادِ اکبر می‌کنیم، خودمان را فدایی دین مبین کرده‌ایم، در راه اسلام، انتحار کردیم و شهید شدیم. آقای جرجیس! این مطالب را برای مجلهٔ المنجلاب یادداشت بکنید.

من اگر مُردم، مرا در آل‌ضیاء در شهر الباریس دفن بکنید و اسم مزارم را "امامزاده آل تاج" بگذارید تا زیارتگاه مسلمین بشود. راستی چه اجری در آن دنیا خواهیم داشت تا بتواند جبران این همه صدمات و زحمات ما را بکند! من گمان می‌کنم برای رفع خستگی و دفعِ مضرّت مسافرت، بد نباشد که لدالورود، هر کدام نفری سه تا زن صیغه بکنیم.


👤
#صادق_هدایت
📚
#کاروان_اسلام

🟧
#بریده_کتاب

✅
#عصیانگر | OSIANGAR ✅

Читать полностью…

عصیانگر

دین و مذهب از ابتدای پیدایش تا کنون جز موجبات بدبختی و تبه‌روزی مردم را فراهم نساخته و جز دکانداری و آلتِ خر کردن مردم چیز دیگری نبوده، چه آنکه از پایه و اساس موهوم بوده. اساساً تمنای تهذیبِ آدمی از راه مذهب جز از قبیل تمنای دفع فاسد به افسد نیست.

از بدمنشی‌ها و کثافتکاریهای آدمی از همه فاسدتر همان ایمان مذهبی است. ایمان مذهبی بزرگترین دروغهایی است که بشر برای تبرئه خود قالب زده و گشادترین کلاهی است که بسر خودش گذاشته است. فقط به این وسیله نمایندگان آن به اقتضای زمان در خر کردن مردم و سوار شدن بر گُرده آنان کوشیده‌اند.

👤
#صادق_هدایت
📚
#توپ_مرواری

🟧
#بریده_کتاب

✅
#عصیانگر | OSIANGAR ✅

Читать полностью…
Subscribe to a channel