Telegram-канал psyche_world1 - ( دنیای روان) psyche_world: Unsorted

( دنیای روان) psyche_world

05 June 2026 16:30

📌چرا صمیمیت می‌تواند ترسناک باشد؟!

بسیاری از افراد از تنهایی شکایت می کنند اما هنگامی که رابطه ای واقعی و نزدیک شکل می گیرد عقب می‌کشند. آنها ممکن است بگویند؛ هر چه نزدیک تر می‌شد مضطرب تر می شدم. در نگاه اول این رفتار متناقض به نظر می رسد. مگر انسان به دنبال عشق و صمیمیت نیست؟! روان‌کاوی از دیرباز نشان داده است که مسئله به این سادگی نیست!

انسان نه فقط با دیگری واقعی بلکه با " ابژه های درونی" خود زندگی می کند. از دیدگاه روابط ابژه هیچ رابطه ای از نقطه صفر شروع نمی شود. هر فرد با جهانی از تصاویر، انتظارات، ترس ها و خاطرات ناهشیار وارد رابطه می شود؛ جهانی که در نخستین روابط زندگی، به ویژه رابطه با والدین شکل گرفته است.

صمیمیت فقط نزدیک شدن به یک انسان جدید نیست، صمیمیت یعنی؛ بیدار شدن تمام آن ابژه های درونی. کودکی را تصور کنید که مادری داشته که گاهی گرم و پذیرنده و گاهی سرد و بی تفاوت و یا طرد کننده بوده است. برای چنین کودکی عشق هرگز از اضطراب جدا نشده است. در دنیای درونی او "دوست داشته شدن" و " در معرض از دست دادن قرار گرفتن" به هم گره خورده است. سال‌ها بعد وقتی کسی به او نزدیک می شود فقط لذت صمیمیت فعال نمی شود، بلکه همزمان ترس های قدیمی نیز بیدار می شوند.

صمیمیت فقط جرأت نزدیک شدن نیست، جرأت آسیب پذیر شدن است.

از منظر روابط ابژه؛ تنهایی گاهی دردناک است اما قابل کنترل است. در تنهایی فرد با ابژه های درونی خود زندگی می کند اما صمیمیت ابژه ای واقعی را وارد صحنه می کند و ابژه واقعی همیشه خطرناک تر است. زیرا می تواند؛ برود، ناامید کند، نبیند و تغییر کند. از منظر کلاین؛ صمیمیت همچنین ما را با اضطراب های عمیق تری مواجه می‌کند. در رابطه نزدیک نه فقط عشق بلکه حسادت، خشم، نیازمندی و ترس از دست دادن نیز فعال شود. هر چه ابژه ارزشمند تر، ترس از دست دادنش نیز دردناک تر می‌شود.

به همین دلیل؛ گاهی روان راه حل عجیبی پیدا می‌کند، به جای تحمل اضطراب فقدان احتمالی از صمیمیت اجتناب می‌کند. گویی ناهشیار می گوید؛ اگر نزدیک نشوم هرگز از دست نخواهم داد، اما بهای این دفاع سنگین است، زیرا انسانی که برای فرار از درد فقدان از صمیمیت اجتناب می‌کند، خود را از رشد روانی محروم می‌کند، زیرا؛ هر رابطه ای که بتواند اضطراب را تحمل کند، ناکامی را تاب بیاورد و همچنان ادامه یابد فرصتی است برای ترمیم جهان درونی ما.

/channel/psyche_world1