رمان‌های راوی قصه گو، رمان فعلی حوری

14 November 2026 05:15

خون من به جوش آمد، اما به علی قول داده بودم که چیزی نگویم.
چشم‌هایم را بستم و در حالی که خود را کنترل می‌کردم، گفتم:
-من فراری، تو چی؟ عیاش بی‌خاصیت.

علی میان حرف من پرید و گفت:
-برای این بحث‌ها نیومدیم.

مکثی کرد و ادامه داد:
-به جای دیه خونه رو به تو بدیم میای رضایت بدی؟

اون پشت به ما به سمت صندلی خود رفت و گفت:
-خونه که فایده نداره، افتاده تو انحصار وراثت بع چه درد می‌خوره؟ چطوری می‌خوای از اون یکی که راهی کشور غریب شده وکالت بگیری؟

علی سری تکان داد و گفت:
-حق با تو،اما اگه تو قبول کنی یه برگ بین خودمون می‌نویسیم.

برگشت سمت ما و گفت:
-برید پول رو جور کنید.

با دست خود به در اشاره کرد و ادامه داد:
-خوش آمدید.


از آنجا بیرون آمدیم و به علی گفتم:
-حالا چه کار کنیم؟

علی گفت :
-چاره‌ای نیست، باید پول جور کنیم.

همانطور که به سمت ماشین می‌رفتیم گفت:
-تو پول پس‌انداز نداری؟

گفتم:
-نه، فقط همین ماشین و خونه رو دارم، که اگه لازم باشه می‌فروشم.

علی در ماشین را باز کرد و گفت:
-حالا بیا تا با بقیه مشورت کنیم.

ادامه دارد...

رمان‌های راوی قصه گو، رمان فعلی حوری

10 November 2026 20:37

پیشکش به آنان که در میانه‌ی ایام، فقدان پدر را در جان خویش احساس کردند و در حسرت سایه‌ای گم‌شده، دل سوخته‌اند. 🥀💔

رمان‌های راوی قصه گو، رمان فعلی حوری

09 November 2026 08:54

سر چرخاند و به ستون کنار آشپزخانه اشاره کرد و گفت:
-منم اینجا، سمیرا و سهیلا هم اونجا خیاطی می‌کردند.

نگاهی به من انداخت و ادامه داد:
-تو هم همیشه توی انباری بودی.

ویلچر خاله را گوشه‌ای گذاشتم و شروع به قدم زدن کردم، چشم من زیر خروارها خاک به یک پر سفید افتاد؛ خم شدم آن را بیرون کشیدم؛ با تعجب گیر سری را پیدا کردم که خاله برای مراسم سمیرا خریده بود.

به سمت خاله رفتم و گفتم :
-خاله یادت میاد؟

خاله نگاهی انداخت و گفت:
-آره من برای تو خریدم که انیس ازت گرفت.

مادر با یک قاب عکس به سمت ما آمد، شیشه آن شکسته بود و چیز زیادی مشخص نبود.
قاب را گرفتم و کامل شکستم و عکس را بیرون کشیدم.
دستی روی آن کشیدم و گفتم:
-تنها سفری که با هم رفتیم، یادش بخیر عجب زیارتی بود.

به عکس خیره شدم، پدر و مادر کنار هم و ما سه خواهر اطراف آنها ایستاده بودیم، منظره پشت سر ما حرم امام رضا بود.

مادر عکس را گرفت و گفت:
-یادش بخیر.

به سمت انباری رفتم، هیچ چیز سرجای خود نبود.
همه جا پر از خاک و خورده‌های سنگ شده بود؛ اما گوشه‌ی از یک کارتون زیر خاک‌ها نمایان بود، به سمت آن راه افتادم، روی آن را پس زدم و چشم من به کتاب‌های علی افتاد.

برگ‌های آن خیس خورده و همه مچاله شده بودند، اشک چشم‌های خود را پاک کردم و با بغض گفتم:
-عجب سخت گرفتی به ما ای روزگار!

صدای تلفن من را به خود آورد، از کیف بیرون آوردم و اسم علی را دیدم و گفتم:
-سلام عزیزم، خوبی؟

او گفت:
-سارا کجایی؟ چرا داخل اتاق نیستید؟

گفتم:
-با مامان و خاله اومدیم قدم بزنیم که سر درآوردیم از خونه خودمون، بیا اینجا دنبال ما.

علی گفت:
-چرا به من اطلاع ندادی؟

گفتم:
-نمی‌دونستم باید بگم.

او گفت:
-از حالا به بعد هرجایی خواستی بری به من بگو.

گفتم:
-چشم، حالا چرا عصبانی هستی؟

گفت:
-تا اومدم دیدم شماها نیستید قلبم ریخت، باز خدا رو شکر که این خانوم اتاق بغلی شمار رو دیده بود و گفت «با هم رفتن بیرون».

گفتم:
-ببخشید عزیزم می‌دونی تا به امروز کسی نگران من نشده و من خودم بودم و خودم.

گفت:
-اشکال نداره الان میام دنبال شما.

ادامه دارد...

رمان‌های راوی قصه گو، رمان فعلی حوری

07 November 2026 06:44

در افکار خود غرق بودم که علی گفت:
-سارا خانم کجایی؟!

نگاهش کردم و گفتم:
-همین جا...

گفت:
-پس چرا هرچی صدات می‌زنم جواب نمیدی؟!

گفتم:
-داشتم به این فکر می‌کردم که هیچ موقع باورم نمی‌شد یه روز در کنار تو، خاله و مامانم نشسته باشم.

بلند خندید و گفت:
-کجاش رو دیدی؟ تازه اول راهه...

آقای کنار ما ایستاد و گفت:
-سلام، خیلی خوش اومدید،چی میل دارید؟

علی نگاهی به من انداخت و گفت:
-یه چلو ماهیچه که حتما بیارید.

نگاهی به خاله و مادر انداخت و گفت:
-شما چی می‌خورید؟

خاله لبی در هم کشید و گفت:
-همون سبزی پلو با ماهیچه خوبه.

رو به مادر کرد و گفت:
-خاله خانم شما چی؟

مادر گفت:
-هرچی سفارش بدی می‌خورم، دستت درد نکنه.

علی رو به آقا کرد، منو را به دست او داد و گفت:
-پس شما چهار دست سبزی پلو با ماهیچه و دو تا ماهی بیارید.

او روی دفترچه خود یادداشت کرد و گفت:
-حتماً، دستور دیگه‌ای؟

علی گفت:
-با مخلفات لطفاً.

او که رفت رو به علی گفتم:
-علی میشه من با تو بیام سعید را ببینم.


علی گفت:
-برای چی؟ بذار برم مردونه حل و فصلش کنم.

گفتم:
-می‌خوام بیام بزنم تو دهنش که حرف اضافه در مورد من و خواهرام نزنه.

علی سری تکان داد و گفت:
-عزیزم، من خودم هر کسی بخواد پشت سر تو حرف بزنه چنان می‌زنم تو دهنش که نفهمه از کجا خورده، صبر داشته باش.

گفتم:
-بذار بیام.

به سمت من برگشت و گفت:
-عزیزم ما الان گیر اون مردتیکه هستیم، بذار ازش رضایت رو بگیرم، بعداً.


خاله نگاهی به ما انداخت و گفت:
-سارا، علی راست میگه؛ اون کارش رو خوب بلده.

ادامه دارد ‌...

رمان‌های راوی قصه گو، رمان فعلی حوری

04 November 2026 11:35

پشت چشم نازک کرد و گفت« وای چه باکلاس حرف می‌زنند آقا! گفتند بله بفرمایید، منم سلام کردم خودم رودوست مینو معرفی کردم؛ اونم گفت خواهرم خونه نیست، اسمتون چیه تا اومد بهش بگم زنگتون بزنه؛ منم گفتم ممنون خودم مجدد تلفن می‌زنم.»
تبسم روی لب‌های من نقش بست، چقدر دوستی‌های قدیم بی‌‌ریا و دوست داشتنی بودند، یادم می‌آید رنگ از رخسار مریم پرید وگفت« وای سارا نمی‌دونی با چه استرسی زنگ زدم، مامانم روی دار قالی بود و هر لحظه حس می‌کردم اون میاد پایین و گوش من رو می‌گیره که چرا دست به تلفن زدی؟»
دست خود را به دور کمر او حلقه کردم و گفتم«ایشالا جبران کنم.»

آهی کشیدم و یادم آمد که چند روز بعد مریم دیگر به مدرسه نیامد، یک روز با التماس به مادر راهی خانه آنها شدیم، دیدم زیر چشم او مثل یک بادمجان بالا آمده با تعجب گفتم
«چی شده؟!»گفت «چیزی نیست خوردم زمین»

می‌دانم می‌خواست در مقابل مادرم حرفی نزند بهش گفتم«اومدم کتابم را از تو بگیرم، دیگه که نیومدی مدرسه» حتب نگاه او هم ترسیده بود، با عجله گفت«صبر کن الان میارم» به داخل دوید و بعد از چند دقیقه یک کتاب به دست بیرون آمد و گفت«سلام به بچه‌ها برسون» در راه مادر گفت«به حق چیزهای نشنیده! خوردم زمین چشمم ورم کرده، آخه دختر یه چیزی بگو آدم باورش بشه، معلوم نیست چه کار کرده که آقاش نمی‌ذاره بیاد مدرسه»

دنده به دنده شده و مدام چهره مریم که با ترس به من نگاه می‌کرد در مقابل من جان می‌گرفت.
گویی بعد از این همه سال همین چند روز پیش اتفاق افتاده.
به خانه که رسیدم کتاب را باز کردم که یک برگه برای من زیر آن گذاشته بود.
آن را باز کردم با یک خط خرچنگ قورباغه نوشته بود «سارا من بدبخت شدم، مهدی همه فامیل رو به هم ریخته و من از زیر کتک‌های بابام جون سالم به در بردم، حالا هم دیگه به مدرسه نمیام، معلوم نیست کدوم شیر پاک نخورده‌ای ما را دیده‌ها خبر برای بابام آورده.»

صدای آرام خاله رشته افکار من را پاره کرد، بلند شدم و به سمت او رفتم وگفتم:
-بله خاله

در آن تاریکی که فقط از نور ملایم چراغ خیابان روشن بود به من نگاه کرد و گفت:
-یه لیوان آب برای من بیار.

به سمت میز رفتم از داخل بطری آب معدنی برای او آب ریختم، کنار تختش نشستم آهسته او را بلند کردم و لیوان را به لب‌های او نزدیک کردم.

او که آب را نوشید به من نگاه کرد و گفت:
-چرا نخوابیدی؟!

گفتم:
-الان میرم می‌خوابم، شما دیگه کاری نداری؟

گفت:
-نه دستت درد نکنه.

او را روی تخت خواباندم و به تخت خود برگشتم.

ادامه دارد...


https://eitaa.com/ravi_ghsehgoo

رمان‌های راوی قصه گو، رمان فعلی حوری

04 November 2026 06:32

درود و مهر خدمت همراهان گرامی راوی قصه‌گو 🌿

از آنجا که بسیاری از شما برای رسیدن به آغاز رمان‌ها سردرگم می‌شدید، بر آن شدم تا قسمت اول هر رمان را برایتان نشانه‌گذاری کنم، باشد که هیچ قصه‌ای بی‌آغاز نماند ✨

📖قسمت اول رمان #بی_کسی
📍اینجا

📖قسمت اول رمان #رویای_جوانی
📍اینجا

📖قسمت اول #حوری_خانم
📍اینجا

📖قسمت اول #خانم_بس
📍اینجا

🔖برای اینکه به این لیست دسترسی داشته باشید، کلمه #لیست را جستجو کنید.

با سپاس از همراهی همیشگی شما؛ امیدوارم از دنبال کردن قصه‌ها لذت ببرید.💫

راستی کانال راوی قصه‌گو را در ایتا هم داشته باشید.
https://eitaa.com/ravi_ghsehgoo

رمان‌های راوی قصه گو، رمان فعلی حوری

03 November 2026 10:22

📚#رمان #خانم_بس
🔺 فصل پنجم
🔻قسمت یازدهم

مادر سکوت کرد و سر خود را پایین انداخت، کمی که گذشت خاله گفت:
-تکلیف ما ر، روشن کن، میای یا همین جا می‌مونی؟

من ادامه حرف خاله را گرفتم و گفتم:
-مامان بیا بریم، بذار یه خانواده بشیم، همه با هم میریم تهران.

مادر سرش را تکان داد و گفت:
-چاره‌ای جز این ندارم.

خاله اخم می‌کرد و گفت:
-منت سر ما نذار، اگه دوست داری بیا.

خاله چرخ ویلچر را به سمت در تاباند و از اتاق بیرون رفت، علی کنار مادر روی تخت نشست و گفت:
-خاله به دل نگیر، تو که مامان من رو خوب می‌شناسی، بلند شو تا بریم، بذار بعد سال‌ها در کنارم هم زندگی کنیم.

مادر دستی به روسری خود کشید و گفت:
-میام دستگیر شما میشم.

من آن طرف مادر نشستم و گفتم:
-این چه حرفیه؟ چرا دستگیر ما باشی؟

مادر به من نگاهی کرد و گفت:
-تو اگه اون کار رو نمی‌کردی ما یه خانواده بودیم، نه اینکه سعید به آبجی نو بگه«لنگه همون خواهرت پای گریز و فرار داری» و بره سرش هوو بیاره، یا اون یکی به خاطر کار تو هیچکس در خونه ما رو نزد من مجبور شدم بدمش به کشور غریب.

بغض خود را کنترل کردم، حرفی برای گفتن نداشتم که علی گفت:
-خاله جای این بحث‌ها نیست، سارا هم خودش به حد کافی سختی کشیده؛ شما هم در حقش کوتاهی کردی، این بنده خدا فقط می‌خواست درس بخونه کار خلاف که نمی‌خواست بکنه.

دست خود را پشت مادر گذاشت و گفت:
-حالا هم بلندشو، وقت برای باز کردن گره‌های دلخوری بسیار.

سری تکان داد و گفت:
-بذار کیفم رو جمع کن.

علی بلند شد و گفت:
-پس من برم کارهای ترخیص شما رو بکنم.

نگاهی به من انداخت و ادامه داد:
-سارا تو هم کمک خاله بکن تا زود کارش تموم بشه و بریم مسافرخونه.

علی که از اتاق بیرون رفت به مادر گفتم:
-کیفت کجاست؟ که من وسایلت رو جمع کنم.

بلند شد و گفت:
-لازم نکرده، خودم بلدم.

صدای خانم پیری در اتاق پیچید:
-انیس خوش به حالت که داری میری.

به سمت صدا برگشتم و دیدم پیرزن تخت کناری با حسرت به مادر نگاه می‌کند.
مادر همانطور که به سمت کمد خود می‌رفت گفت:
-لازم نکرده غبطه زندگی من رو بخوری، نمیرم که تو بهشت.

آن پیرزن گفت:
-هنوزم ناشکری، هیچ وقت نیمه پر لیوان رو نگاه نمی‌کنی، نگاه کن این همه پیرزن و پیرمرد اینجا چشم به راه بچه‌های خودشون نشستند، بعد تو ناز و افاده داری.

پوزخنده‌ای زد و ادامه داد:
-هه... فکر کرده‌ای کاری داشت نیاد دنبال تو, از روی غیرت و مرامش اومده.

مادر به سمت او برگشت و گفت:
-بسه، بسه نمی‌خواد کاسه داغ‌تر از آش بشی، تو چه خبر داری که رفتی بالای منبر.

او گفت:
-حالا هرچی باشه قطعاً پشیمونه که اومده دنبال تو.

مادر با خشم به او نگاهی انداخت و خانم تخت و بغلی گفت:
-انیس از خدا بترس این دنیا دو روز بیشتر نیست، من چهارتا تا بچه دارم، اما دریغ از اینکه یکی بیاد به دیدن من، الان تو رو اومدن روی دیده میذارند و می‌برند، لپ‌های خودت ر‌و باد کردی زن حسابی.

مادر سکوت کرد و چند دست لباسی که داشت را در کیف گذاشت رو به آنها گفت:
-اینجا بودن شرف داره به خیلی جاها بودن.

یکی از پیرزن‌ها گفت:
-انیس ناشکری، هر بلایی سرت بیاد حقت.

صدای علی داخل اتاق پیچید:
-سارا کارای خاله رو کردم، اگه آماده‌اید بریم.

گفتم:
-من که کاری ندارم.

علی به سمت مادر رفت و گفت:
-خاله خانم بریم؟

مادر سری تکان داد و گفت:
-چاره‌ای جز این ندارم.

علی ایستاد و گفت:
-دِ... خاله ترش رو نباش دیگه، به خدا چند وقت من و سارا دنبال شما می‌گردیم.

به من اشاره کرد و ادامه داد:
-این طفلک که یه چشمش خونه و اون یکی گریه، چند روزی هم هست مریض شده، اما پا به پای من دنبال شما می‌گرده، تازه دیدن سمیرا هم رفته.

خانم تخت بغلی گفت:
-بفرما... تحویل بگیر، وقتی میگم ناشکری به من اخم می‌کنی.

علی میان‌جیگری کرد و گفت:
-نه اینجوری هم نیست، خاله الان یکم از دست ما ناراحت، خوب میشه.

دست خود را پشت مادر گذاشت و گفت:
-بریم خیلی کار داریم.

من پشت آن دو قدم برمی‌داشتم و نگاهم به مادر بود، کمر خمیده و قدم‌های آرام، سر او نسبت به بدنش کمی جلوتر بود و این مشکل همراه با خمیدگی کمر، گوی قوز دارد.

از اتاق بیرون آمدیم که من مکثی کردم و به سمت خانم‌های داخل اتاق برگشتم و گفتم؛
-ایشالا یه روزم شما رو از اینجا می‌برند.

یکی از آنها خندید گفت:
-نه دخترم، جنازه ما رو هم همین پرسنل به خاک می‌سپارند.

گفتم:
-دور از جون، اینجوری نگید، ایشالا درست میشه.

صدای علی آمد که گفت:
-سارا تو ویلچر مامان رو‌ بیار.

مجدد به سمت خانم‌ها نگاه کردم و گفتم؛
-مراقب خودتون باشید.

به سمت ویلچر خاله رفتم و به همراه علی آن دو خواهر راهی بیرون ساختمان خانه‌ی سالمندان شدیم.

رمان‌های راوی قصه گو، رمان فعلی حوری

02 November 2026 08:12

مادر تا آمد زبان به سخن باز کند، خاله دست خود را بالا آورد و گفت:
-فقط نگو باباش رو کشته که اگه منطقی برخورد کنی نصف بیشتر اتفاق تقصیر تو و همون یونس.

مامان پشت به ما کرد و پتو را تا روی سر خود کشید.
خاله گفت:
-حوصله منت کشیدن تو یکی رو ندارم، ما داریم میریم اگه دوست داری از اینجا بیای بیرون پاشو تا بریم، ایشالا قرار سمیرا رو هم آزاد کنیم.

مادر پتو را کنار کشید و گفت:
-سمیرا؟!

علی بحث را ادامه داد:
-آره خاله، من وکالتش را گرفتم، ایشالا تا آخرش پای کار هستم تا آزادش کنم.

به من نگاهی انداخت و گفت:
-به علی شوهر کردی؟

سرم را پایین انداختم و گفتم:
-نه هنوز

مادر از روی تخت بلند شد و گفت:
-آی مریم، روی حرف من توی، چرا یه سراغی از من نگرفتی؟

خاله با ویلچر کمی جلو رفت و گفت:
-حرف چرت نزن، من ازت سراغ بگیرم.؟ کی زنگ زد و هرچه از دهنش دراومد به من گفت؟ کی تهمت نارو به...

سری تکان داد و گفت:
-انیس در دهن من رو باز نکن، این دیگه گو.‌.. رو هم‌نزن.


ادامه دارد...

رمان‌های راوی قصه گو، رمان فعلی حوری

01 November 2026 20:00

🧨✔️دسترسی به مقاله های علمی۲۰۲۶✔️🧨


☑️برای داشتن این مجموعه در مدت محدود، 🎁
با انتخاب کلید های زیر وارد شوید🔻

جهت هماهنگی در لیست🫱🏼‍🫲🏼
@HHo_bb

رمان‌های راوی قصه گو، رمان فعلی حوری

01 November 2026 05:35

📚#رمان #خانم_بس
🔺فصل پنجم
🔻قسمت نهم

خانم پرستار گفت:
-من شما را تا حالا ندیدم، با کدوم عزیزان اینجا نسبت دارید؟

علی نگاهی به من که سرم پایین بود انداخت و گفت:
-واقعیتش ما یه گمشده به نام انیس باقری داریم، سال‌هاست ازش خبر نداریم؛ حالا که برگشتیم گفتند خانه سالمندان.

پرستار سری تکان داد و گفت
-عجب! چطور بعد این همه سال یادتون افتاده؟!

علی گفت:
-واقعیتش ایران نبودیم.

پرستار راه افتاد و گفت:
-خیلی سخت بود از آشناهای خودتون خبر بگیرید.

ما هم به دنبال او راه افتادیم و علی گفت:
-همون آشنا مادر ما رو معلوم نیست کجا برده و حالا ازش خبری نیست که جوابگو باشه.

به علی نگاهی انداختم و او سری تکان داد و آرام گفت:
-هیس، اشکال نداره، دروغ مصلحتی.


وارد ساختمانی که یک راهروی طولانی با دو طرف اتاق بود، شدیم.
در هر اتاق که سرک کشیدم، سه تخت قرار داشت؛ خانم گفت:
-اینجا قسمت زنان هست، اونجا هم اتاق پذیرش، برید سراغ بگیرید.

علی گفت:
-ممنون از شما.

اون نگاهی سرتا پای ما انداخت و سری تکان داد، از کنار ما که رد شد، رو به علی گفتم:
-علی تو برو من تاب و تحمل نگاه‌ها رو ندارم، همه من رو قضاوت می‌کنند، ولی هیچکس نمی‌گه آخه چرا؟ هیچکس با کفش‌های من راه نرفته که درست درکم کنه.

علی گفت:
-آخه قربونت برم، حق دارند؛ اونا که از چیزی خبر ندارند، تو هم ناراحت نباش؛ همین جا بشین تا من برگردم.

روی صندلی انتظار نشستم و به رفتن علی نگاه کردم تا وارد اتاق پذیرش شد نفس عمیقی کشیدم و سر خود را به دیوار سرامیکی پشت تکیه دادم و به روبرو خیره شدم.
چشم من به یک خانم مسن افتاد، روی تخت نشسته بود و پاهایش را دراز کرده، روسری سفیدی زیر چانه‌اش سنجاق زده، جوری که آن گونه‌های گوشتی‌اش بیرون افتاده بود.

تبسمی به روی او زدم و او هم جواب من را با لبخندی داد.
در چشم‌های او غمی خوابیده بود که در سکوت هم فریاد می‌زد.
به من خیره شد و فقط سرش را تکان داد.

موهای سفیدش از فرق وسط باز شده و پیراهن سورمه‌ای گلدار به تن کرده و یک ژاکت هم روی آن پوشیده.
بی‌اراده بلند شدم و به سمت او رفتم؛ وارد اتاق شدم و گفتم:
-سلام

سری تکان داد و گفت:
-سلام جانم

صدای او آرام و به دل من نشست، جوری که تا اعماق وجود من نفوذ کرد.
کنار او روی تخت نشستم و گفتم:
-من چقدر از شما خوشم اومده.

خندید وگفت:
-اومدی دیدن کی؟

گفتم:
-مامانم

نگاهی با معنا به من کرد و گفت:
-به تو نمیاد بی‌معرفت باشی که مامانت رو بذاری اینجا.

گفتم:
-دست تقدیر بین ما را جدایی انداخت تا به امروز.

گفت:
-اسمش چیه؟

گفتم:
-انیس باقری، شما می‌شناسی؟

کمی فکر کرد و گفت:
-نه همچین آدمی اینجا نداریم.

سرم را پایین انداختم و او ادامه داد:
-چی شد که ازش دور افتادی؟

آهی کشیدم، دلم می‌خواست برای او همه چیز را تعریف کنم.
مثل اینکه یک نفر پیدا شده که من را درک کند.
نگاهی به او انداختم و سفره دل خود را برای او پهن کردم:
-ماجرا برمی‌گرده به خیلی سال پیش اون زمان که من جوون بودم دانشگاه قبول شدم اما مامان و بابام راضی نبودن من برم دانشگاه منم پای خودم را کردم تو یه کفش که برم، اون زمان یه خانم دکتر بود که خیلی هوای من را داشت.

آهی کشیدم نگاه گذرا به او انداختم و گفتم:
-منم به هوای اون از خونه بیرون زدم و رفتم مطبش، بنده خدا اونم می‌خواست من رو برگردونه اما نپذیرفتم.

قفل سکوت بر لب‌های من زده شد و دیگر نمی‌توانستم حرف بزنم که او گفت:
-برگشتی؟

به او نگاه انداختم و قطره اشکی روی گونه من چکید و گفتم:
-نه

سرم را پایین انداختم و ادامه دادم:
-همون شب بابام ایست قلبی می‌کنه...

بغض در گلوی من ترکید و بلند شروع به گریه کردن کردم.
اوگفت:
-عجب!

اشک‌های خود را پاک کردم و ادامه دادم:
-بابام فوت کرد و خانواده من رو هیچ جور نپذیرفتند، مادربزرگم من رو سپرد به همون خانم دکتر.

او آهی کشید و گفت:
-عجب روزگاری! تو چه کردی؟!

گفتم:
-چاره‌ای نداشتم با خانم دکتر رفتم تهران، چند باری اومدم سر زدم، اما مامانم ردم کرد.

سری تکان داد و گفت:
-پس تو هم قربانی افکار قدیمی شدی که دختر نباید درس بخونه.

سری تکان دادم و گفتم:
-آره، اما من خوندم و تقاص بزرگی هم پس دادم.

لب های خود را بالا دادم وگفتم:
-بی خانوادگی خیلی سخت گذشت.

همان موقع علی آمد و گفت:
-سارا تو اینجا نشستی؟! کلی وقت دارم دنبالت می‌گردم؛ حیاط و سالن رو چند بار رفتم و برگشتم.

بلند شدم و گفتم:
-داشتم با این مادر حرف می‌زدم، خیلی به دلم نشست.

او هم نزدیک آمد و رو به خانم مسن گفت:
-سلام مادر، خوبی؟

او سری تکان داد و گفت:
-سلام به روی ماهت، گمشده رو پیدا کردی؟

رمان‌های راوی قصه گو، رمان فعلی حوری

31 October 2026 06:33

📚#رمان #خانم_بس
🔺فصل پنجم
🔻قسمت هشتم

سوار بر ماشین که شدیم خاله رو به علی گفت:
-چه خبر؟ چیکار کردی؟

علی ماشین را روشن کرد و گفت:
-هیچی، فعلاً وکالتش رو گرفتم تا برم با اون مردتیکه حرف بزنم و ببینم باید چیکار کنیم.

صدای آرام هق‌هق من که می‌خواستم کسی متوجه نشود ناگهان با به یاد آوردن صورت سمیرا شدت گرفت.
خاله گفت:
-سارا گریه نکن، علی کارش رو خوب بلده.

گفتم:
-خاله نمی‌دونی چقدر پیر شده! دندونای توی دهنش همه خراب و پوسیده بودن، شده یه پوست استخوون.

خاله سری تکان داد و گفت:
-همش زیر سر انیس و یونس که تحقیق نکرده دختر دسته گلشون رو دادن به اون پاپتی که با یه چشم و ابرو هوو سر دخترشون آورد.

علی گفت:
-ایشالا از زندان که آزاد شد بیارش کنار خودت و بهش رسیدگی کن تا خوب بشه.

نگاهی به من انداخت و گفت:
-حالا باید بریم دنبال خاله، اینجوری که سمیرا میگفت خانه سالمندان هستش.

من و خاله هردو ساکت بودیم و به حرف‌های علی گوش می‌دادیم که او کنار خیابان ایستاد و گفت:
-بهترین کار این که از یه کافی‌نت آدرس تمام خانه سالمندان را بگیرم.

از ماشین پیاده شد و از روی پل گذر کرد تا وارد مغازه کافی نت شد.

خاله گفت:
-سارا، سمیرا نیاز به پول نداشت؟ چیزی نمی‌خواست تا براش تهیه کنیم؟

تازه یادم افتاد که از او در این مورد چیزی نپرسیدم و گفتم:
-نمی‌دونم...

خاله گفت:
-یعنی چی؟ تو ازش چیزی نپرسیدی؟

گفتم:
-نه، آخه انقدر توپش پر بود که نه تنها جرات نکردم، کلاً فراموشم شد.

خاله گفت:
-عیبی نداره، هر موقع علی خواست بره ملاقات، باید یکم چیز براش تهیه کنیم تا اون ببره.

همان موقع علی سوار ماشین شد و گفت:
-اینجا کلاً دو تا خانه سالمندان دولتی و سه تا خصوصی داره، همه رو سر می‌زنیم.

من کمی به جلو خم شدم و گفتم:
-علی دیدی یادم رفت به سمیرا بگم چیزی نیاز نداری یا حداقل پولش بدم.

علی نگاهی داخل آینه به من کرد و گفت:
-یه کارت بانکی اونجا داره، شمارش رو از روابط زندان گرفتم و قرار شد براش پول بزنم، مددکار اونجا می‌گفت از کمک‌های مردمی ما بهش کمک کردیم.

خوشحال شدم و گفتم:
-واقعا علی!

علی گفت:
-آره، قبل از اینکه بیام دنبالت همه رو پرسیدم .

خاله خنده صداداری کرد و گفت:
-دیدی گفتم «علی کارش رو خوب بلده.»

خندیدم و گفتم:
-آره، واقعا دمش گرم.

علی دستی در موهای کم پشت خود کرد و گفت:
-حالا خاله و دختر خواهر شروع نکنید، بریم تا خاله انیس را پیدا کنیم.

به سمت جلو خم شدم و صندلی‌های جلو را تکیه‌گاه دستم کردم و گفتم:
-اگه مامان رو پیدا کردم و هر دو قبول کردند با خودم میارمشون تهران، درسته بدی‌های اونا رو هیچ موقع نمی‌تونم فراموش کنم؛ بهترین روزهای زندگی خودم را که نیاز به حمایت اونا داشتم از دست دادم؛ اما آخرش قلبم برای اونا می‌تپه، دلم نمی‌خواد توی سختی و نکبت ببینمشون.

خاله آهی کشید و گفت:
-آخرش هم خون هستید، به قول معروف خواهر و برادر گوشت هم رو بخورند نمی‌تونند استخوان هم را دور بریزند.

علی با دقت به بیرون نگاه می‌کرد و گویی خبری از بحث من و خاله ندارد که ناگهان گفت:
-بفرما این اولین خانه سالمندان، من میرم خبر بگیرم.

گفتم:
-منم میام، اینجا که دیگه اشکال نداره.

علی به سمت عقب برگشت و گفت:
-چی بهت بگم؟ بیا بریم.

آقایی در اتاق نگهبانی نشسته بود و تا ما را دید به سمت درآمد و گفت:
-بفرمایید

علی گفت:
-سلام آقا، خسته نباشید؛ دنبال یه گمشده هستیم، می‌خوام ببینم اینجاست؟


آقا در را باز کرد و گفت:
-انشاالله که پیداش کنید، بنده خداها اینجا خیلی اذیت میشند، همش چشمشون به در تا بچه‌هاشون بیاند.

مکث کرد و گفت:
-اِ... راستی کیه شماست؟

علی گفت:
-مادرم، یه خانم که تقریباً هفتاد سالش هست، اسمش انیس، سال‌هاست ازش خبر نداریم.


مرد اخم‌های خود را در هم کشید و گفت:
-چند سال خبر ندارید؟

علی گفت:
-تقریباً نزدیک پونزده سالی میشه.


او جلو آمد و گفت:
-اون موقع شما این همه سال کجا بودید که حالا پیداتون؟ شده مرد حسابی حالا هم نمی‌اومدی.

علی با دست پا چگی که گفت:
-اِ... ایران نبودیم، حالا که برگشتیم متوجه شدیم آوردنش سالمندان، حالا داریم تک تک اینجاها رو سر می‌زنیم.

آن مرد سری تکان داد و گفت:
-عجب آدمایی پیدا میشند، آخه مرد حسابی، بچه خود آدم به پدر و مادرش رحم نمی‌کنه، بعد تو مادرت را به کس دیگه‌ای سپردی؟

علی تکان داد و گفت:
-اِی بابا...چی بگم؟ با اجازه ما بریم داخل.

او با دست به سمت داخل اشاره کرد و گفت:
-بفرما

رمان‌های راوی قصه گو، رمان فعلی حوری

29 October 2026 07:52

📚#رمان #خانم_بس
🔻فصل پنجم
🔻قسمت هفتم

علی گفت:
-سعید دیگه به دیدن تو نیومد؟

گفت:
-نه، اما یکی از بچه‌ها که از زندان مرخص شد را فرستادم تا سر گوشی آب بده، بعد چند روز اومد ملاقاتم و گفت «دوباره زن گرفته، دختر تو هم با مادربزرگش زندگی می‌کنه.»


بغضی گلوی او را می‌فشارید و با صدای لرزان گفت:
-دخترم الان پونزده سالش شده، اما یه بار از من سراغ نگرفته.

علی گفت:
-چند سالش بود که این اتفاق افتاد؟

تبسمی تلخ زد وگفت:
-تازه راه افتاده بود، من یه روز داشتم کمکش می‌کردم تا راه بره که سعید دست در دست نرگس به خونه ما اومد، اتاق خواب من رو داد به اون و من رو فرستاد تو اون انباری که وسایل فرشته رو گذاشته بودم، آخه خونه ما کوچیک بود و من انباری را تمیز کردم تا اتاق فرشته باشه‌.

علی گفت:
-فرشته دختر تو؟

سری تکان داد و گفت:
- آره

من که سرنوشت او را که شنیدم عذاب وجدانم بیشتر شد، دست روی صورت خود گذاشتم و بلند شروع به گریه کردن کردم،
علی دست‌های من را برداشت و گفت:
-سارا آروم باش، همه دارن نگاه می‌کنند.

صورت خود را پاک کردم و گفتم:
-از مامان چه خبر؟

گفت:
-بعد از اینکه افتادم زندان، سعید رفت اونجا و دهنش را باز کرد هرچی تونسته گفته، مامان به دیدن من اومد و فقط گریه می‌کرد؛ تا آخرین دادگاه من که از اعدام تبرئه شدم و حکم من شد حبس ابد به دیدنم می‌اومد، اما از بعد اون دیگه خبری از مامان ندارم، البته همون رفیقم رو به سراغش فرستادم که اومد و گفت:
-حالش بد شده و بیمارستان بستری، یه بارم خبر آورد که از تنهایی رفته خانه سالمندان.

علی گفت:
-نگفت مشکل خاله انیس چی بوده؟


سمیرا سری بالا انداخت و گفت:
-نه فقط گفت «همسایه گفتند بردنش بیمارستان» همین.

علی کمی فکر کرد و برگه‌ای از داخل کیف خود بیرون آورد، مقابل سمیرا گذاشت و گفت:
- امضا کن تا من برم قوه قضاییه و وکالت تو رو بگیرم.

یه برگه دیگه مقابل او گذاشت و گفت:
-هرچی آدرس و مشخصات از سعید داری، برای من اینجا بنویس.


مکثی کرد و گفت:
-راستی مقتول کس دیگه‌ای را نداره تا ازش رضایت بگیریم.


سمیرا نگاهی به علی کرد و گفت:
-نه، تا جایی که من می‌دونم خودش رو جای دختر شهری جا زد و اومد تو زندگی ما، برای دادگاه منم فقط سعید اومد.

علی گفت:
-خیلی خب تو بنویس.

به صندلی تکیه دادم و دست‌های استخوانی سمیرا که تکان می‌خورد را نگاه کردم.
لرزی به اندام من افتاد و احساس سردی به سراغ من آمد، پای خود را به شدت تکان می‌دادم و آرام و قرار نداشتم.
علی که متوجه حال خراب من شد، دست خود را روی پای من قرار داد، چند بار فشار داد و زیر گوشم گفت:
-آروم باش عزیزم.

سمیرا برگه‌ها را به سمت علی گرفت وگفت:
-ماها که بدبخت شدیم، اما انگار سارا خوشبخت شده به ویژه که به عشقش رسید.

هنوز هم مثل آن دوران تمام حرف‌های او طعنه دارد و جگر آدم را می‌سوزاند.

علی نگاهی به من کرد و گفت:
-سارا رو من تازه پیدا کردم، چند وقتی که با هم هستیم، زودتر می‌خواستیم بیایم اما مامان بیمارستان بستری بود و به همین خاطر دیر شد.

سمیرا رو به من گفت:
-حالا تو چیکار می‌کنی؟

گفتم:
-منم از دوری شما خیلی عذاب کشیدم، خانم دکتر هر موقع از شما برای من خبر می‌آورد، می‌گفت« هنوز زوده برگردی.»
هر موقع می‌خواستم بیام به دیدن شما اون میگفت« هنوز وقتش نیست»؛ تا اینکه از ایران رفت و من تنها شدم، دل به دریا زدم و اومدم به دیدن شما، اما مامان تا من در رو باز کرد و دید منم، محکم به هم کوبید و گفت «ما دختری به نام سارا نداریم، برو همون جا که بودی».منم ناامید برگشتم و دیگه نیومدم تا امروز.


سمیرا گفت:
بعد از رفتن تو نمی‌دونی چه حرفایی که پشت خانواده ما نگفتند و چطور به ما نگاه می‌کردند، دیگه هیچکس در خونه ما را نمی‌زد.

سهیلا بیست را رد کرد و کسی به خواستگاریش نیومد.
شاید پشت سر اونم مثل من می‌گفتند «اینم مثل خواهرش خرابه».

تا اینکه یه عراقی که بیست سال از خودش بزرگتر بود سهیلا رو دید و خوشش اومد؛ مامانم ندیده و نشناخته شوهرش داد که دهن مردم رو ببنده.

اهی کشید و ادامه داد:
-اونم رفت عراق بعد فهمیدیم شده پرستار مادر شوهری که روی تخت خوابیده، یه بار که به مامان زنگ می‌زد من اونجا بودم، مامان با عصبانیت بهش گفت «برو به شوهرت برس تا مثل سمیرا نرفته سرت هوو بیاره».

رمان‌های راوی قصه گو، رمان فعلی حوری

28 October 2026 06:54

📚#رمان #خانم_بس
🔺فصل پنجم
🔻قسمت ششم

نزدیک‌تر که شد، آرام زیر لب گفتم:
-وای خدای من چقدر پیر شده! اون فقط پنج سال از من بزرگتر، اما مثل ننه شده! چقدر لاغر، مثل یه چوب که روی آن را پوست کشیده باشند.

روبروی میز ایستاد به من نگاه کرد؛ مثل اینکه شناخته باشد، اما دو به شک باشد.

زبان من بند آمد و فقط نگاه می‌کردم که علی گفت:
-سمیرا خانم بشین.

سمیرا مقابل ما نشست و علی صندلی خود را کنار من گذاشت.
سمیرا فقط به ما نگاه می‌کرد؛ چشم‌هایش از شدت لاغری درشت‌تر شده و استخوان گونه او برجسته‌تر، چانه‌اش کشیده و آویزان شده.

دهان باز کرد و گفت:
-شما کی هستید؟! من که کسی رو ندارم بیاد ملاقات.

تا دهان باز کردم، دیدم چهار دندان جلوی او پوسیده و باعث شد ظاهر او زشت‌تر شود.

آب گلوی خود را قورت دادم و در این فکر بودم که چطور معرفی کنم؟ که علی گفت:
-من علی خاله مریم هستم.

نگاهی به من انداخت و ادامه داد:
-اینم سارا خواهر تو.

چشم‌های بیرون زده او به من دوخته شد؛ اشک از چشم‌های من جاری شد، می‌خواستم دست خود را روی دست او بگذارم، اما حرف او که گفت« برو گمشو از این خونه بیرون» دوباره در ذهن من پخش شد.

فقط نگاه می‌کرد و من آرام با صدای لرزان گفتم:
-سلام

مثل اینکه فنری زیر او در رفته باشد، از روی صندلی بلند شد و گفت:
-اینجا چی می‌خوای؟ اومدی خفت من رو ببینی و تو دلت بگی آخیش حالش اومد، دلم خنک شد؟

بلند شدم و گفتم:
-نه من اومدم کمکت کنم.

چادر از روی سر او افتاد و گفت:
-تا حالا کجا بودی که حالا پیدات شده؟

گفتم:
-من همون جایی که آدرسش رو به مامان دادم، من هر روز منتظر خبر از شما بودم؛ حتی یه بار اومدم اینجا، اما تا مامان من رو دید در را بست گفت« از اینجا برو».

مکثی کردم و گفتم:
-سمیرا من اومدم؛ اما شما من رو رد کردید.

سمیرا پشت به من کرد و گفت:
-حالا هم ردت می‌کنم.

علی همانطور که بلند شد، صدای کشیده شدن صندلی روی زمین در فضای سالن ملاقات پیچید؛ همه به ما نگاه کردند و بعضی‌ها سری تکان دادند.

از دید دیگران سرم را پایین انداختم، علی گفت:
- سمیرا خانم حالا وقت گشودن کینه‌های گذشته نیست، ما اینجاییم که کمکت کنیم، من وکیلم و می‌تونم وکالت تو رو بگیرم.

سمیرا برگشت و گفت:
-دست شما درد نکنه پسرخاله، از شما به ما رسیده.

علی سری تکان داد و نفس عمیقی کشید و گفت:
-تو رو خدا از خر شیطون پیاده شو، مگه نمیگی ملاقاتی نداری؟ اینم ملاقاتی، بذار کمکت کنیم.

او مقدمی برداشت و گفت:
-لازم نکرده.

علی دست روی میز کوبید و گفت:
-به خدا اگه رفتی دیگه پشت گوشت رو دیدی ما رو هم می‌بینی؛ اگه می‌خوای مابقی عمرت رو کنار این دخمه خراب شده سپری کنی و جنازت از اینجا بیرون بیاد، برو.

سمیرا ایستاد و علی ادامه داد:
-منم قول میدم به بچه‌ تو بگم، رفتم کمک مامانت اما خودش نخواست.

سمیرا به سمت ما برگشت، احساس کردم قدم‌های او سست شد؛ چشم‌های او خیس و شروع به گریه کردن کرد.
از پشت میز به سمت او رفتم، دست پشت شانه‌‌ی او گذاشتم و گفتم:
-بیا بشین.

دست من را کنار زد و خودش به سمت صندلی رفت، نشست و دست‌هایش را روی چادر گل گلی پاره شده خود گذاشت.

من کنار علی نشستم و او گفت:
-خب حالا فقط از اول تعریف کن.

سمیرا صورت خود را با چادرش پاک کرد و گفت:
-چند سال پیش که سعید سر من هوو آورد رفتم خونه و به مامان گفتم« من نمی‌تونم با اون زندگی کنم» اما مامان گفت «با لباس سفید رفتی و با کفنم برمی‌گردی»
گفتم« آخه مامان من چطور با هووی که پانزده سال از من جوون‌تر زندگی کنم؟»
گفت« می‌خوای برگردی که به تو هم تهمت خرابی بزند؟ آخه طلاق چیز خوبیه که تو می‌خوای بگیری؟ پشت سر تو هم حرف در میارند، همون خفت و خواری که خواهرت به ما داد و گذاشت و رفت بسه، تو نمی‌خواد یه بی‌آبروگی دیگه دامن ما بزنی.»
من دست از پا درازتر به خونه برگشتم، نفرت از سارا در من خشمی به وجود آورد که هیچ جوری خاموش شدنی نبود.

بغض در گلوی من منفجر شد و گفتم:
-اما سمیرا من مقصر نبودم؛:خودتم خوب می‌دونی من اومدم، ولی از خونه بیرونم کردید.

سمیرا به سمت من نگاه کرد و گفت:
-پس فکر کردی با قاتل بابام توی خونه زندگی می‌کردم؟

علی دست روی میز کوبید و گفت:
-کافیه...

به سمت من نگاه کرد و با آرامش گفت:
-سارا جان بذار فقط سمیرا حرف بزنه.

لب‌های من میلرزید و اشک چشم‌هایم را خیس کرد، علی رو به سمیرا گفت:
-بقیه داستان ...

رمان‌های راوی قصه گو، رمان فعلی حوری

27 October 2026 06:49

ناگهان یک حس شادی در تک تک اعضای بدن من جاری شد و لبخند روی لب‌های من نشست و با خودم گفتم:
-یعنی علی می‌تونه به سمیرا کمک کنه؟!

چشم من به در بود که علی بیرون آمد و با عجله از خیابان رد شد؛ پنجره را پایین دادم و گفتم:
-چه خبر؟!

کنار پنجره ایستاد و گفت:
-سمیرا اینجاست؛ به عنوان وکیلش خودم‌ رو معرفی کردم؛ بیا تا بریم.

رو به خاله گفت:
-مامان تو اینجا هستی تا ما بریم؟

خاله سری تکان داد و گفت:
-آره برو مادر، یه کاری کن این بچه زود خلاص بشه.


در فلزی به روی ما باز شد و ما وارد شدیم،
وقتی در فلزی پشت سرما بسته شد، صدایش مثل یک نقطه پایان بود.

تا این لحظه، من فقط زنی بودم که آمده خواهرش را ببیند.
اما آنجا، پشت آن در، انگار همه چیز عوض شد.
دست‌های من سرد شد، پالتوی خود را محکم گرفتم مثل اینکه اگر رهایش کنم، چیزی از من رها میشود.

خانمی گفت:
-سارا یاوری.

من با صدایی که مال خودم نبود گفتم:
-بله.

به سمت خانمی که با چادر پشت میزی نشسته بود، رفتم و گفتم:
-سلام، اومدم خواهرم رو ببینم.

نگاهی به من کرد و گفت:
-کارت ملی

کارت ملی را به دست او دادم و گفت:
-اسمش چیه؟

گفتم:
-سمیرا یاوری

او گفت:
-کیف و موبایلت رو تحویل بده.

گفتم:
-چیزی همراه ندارم.

رو به همکار خود گفت:
-خانم قریشی لطفاً خانم رو بگردید.


به سمت همکارش رفتم دستکشی مشکی در دست داشت و از فرق سر تا کف پای من را بررسی کرد و گفت:
-پاک...

در فلزی دیگری باز شد و من وارد راهروی شدم که بوی مواد ضدعفونی و فلز و کاغذ می‌آمد.
صدای پاهایم روی زمین می‌پیچید و من می‌کوشیدم آرام راه بروم، اما قلبم تندتر از پاهایم می‌رفت.
هر دری که باز میشد، ناخواسته نفسم را حبس میکردم.
فکر میکردم الان سمیرا را می‌بینم و بعد فکر میکردم شاید من او را نشناسم.
این فکر، بیشتر از دیوارها و درها، سنگین بود، خواهری که بعد از اون همه اتفاق‌های تلخ محتاج من شده.

یک در آهنی به روی من باز شد، چندین میز و صندلی آنجا چیده شده بود و خانواده‌ها پشت آن منتظر عزیزان خود نشسته بودند

علی از در دیگر وارد شد و گفت:
-اینجا باید بشینیم.

همراه علی راه افتادم و پشت یک میز فلزی نشستم که علی گفت:
-شانس آوردیم امروز ملاقات

چشم من به در مقابل دوخته شده بود تا ببینم سمیرا کی وارد می‌شود.

صدای علی در گوش من پیچید:
-سارا نگران نباش درست میشه.

اشک در چشم‌های من حلقه زد و به روی گونه من بارید و گفتم:
-علی بابت همه چیز ممنون.

علی خندید و کمی روی میز خم شد و گفت:
-سارا من عاشقتم.

تبسمی روی لب‌های من نشست و سرم را پایین انداختم.

رمان‌های راوی قصه گو، رمان فعلی حوری

27 October 2026 06:48

📚#رمان #خانم_بس
🔺فصل پنجم
🔻قسمت چهارم

همانطور که علی دست من را گرفته بود، وارد مسافرخانه شدیم.
خاله پشت پنجره روی صندلی ویلچری نشسته و به بیرون خیره نگاه می‌کرد.

تا چشم او به ما افتاد رو به علی گفت:
-علی من رو ببر دستشویی.

طفلک خاله از تهران که آمدیم پوشک شده بود و حالا تاب تحمل آن را نداشت.
من روی تخت خود نشستم و به علی که کمک خاله می‌کرد نگاه انداختم.
چه با محبت به او کمک می‌کند! چقدر بین این دو خواهر تفاوت است!
مامان بچه‌های خود را از دور و برش پخش کرد و خاله آنها را با چنگ و دندان در کنار خود حفظ کرد.

از فلاسک روی میز کنار اتاق یک لیوان آب جوش ریختم و جرعه جرعه نوشیدم تا گلوی من نرم شود.
روی تخت دراز کشیدم و پتو را تا زیر گلو بالا کشیدم که علی به کنار من آمد و گفت:
-شرمنده قبل اینکه بخوابی باید این بشقاب سوپ رو بخوری.

هیچ میلی به غذا نداشتم، سرم را به آن طرف چرخاندم و گفتم:
-وای اصلاً نمی‌تونم بخورم، اسم غذا هم که میاد حالم بد میشه.

خاله که روی تخت مقابل من خوابیده بود گفت:
-سارا نمیشه که چیزی نخوری، بلند شو خاله سوپ رو بخور تا از پا در نیومدی؛ ما تازه اول راه هستیم، معلوم نیست در ادامه راه با چه چیزی روبرو بشیم.

علی رو به خاله گفت:
-اِ... مامان این چطور حرف زدنه؟! بابا دلداریش بده.

خاله گفت:
-به جای اینکه امید واهی بدی، درست و منطقی با سارا حرف بزن؛ ما نمی‌دونیم اون مرد چقدر درست گفته، اما تو فکر کن همه رو راست گفته باشه، پس سارا باید کامل آمادگی داشته باشه.

علی گفت:
-حالا تا فردا، نمیشه که این دختر دائم دل نگران باشه.

رو به علی گفتم:
-علی، خاله راست میگه؛ من کاملاً با خاله موافقم، باید با هر چیزی که در انتظار من کنار بیام، شاید خبرهای بدی در انتظارم باشه.

علی دیگر بحث را ادامه نداد و فقط رو به من گفت:
-پس بلند شو سوپت رو بخور.

به ناچار بلند شدم و کاسه سوپ را از دست علی گرفتم و شروع به خوردن کردم.

علی از کنار من بلند شد و به سمت خاله رفت؛ او را به تخت تکیه داد و قاشق سوپ را پی در پی در دهان او گذاشت.

سوپ که تمام شد، روی تخت دراز کشیدم و به سقف خیره شدم.
علی به سمت من آمد و گفت:
-سارا چیزی لازم نداری؟

سری بالا انداختم و گفتم:
-نه ممنون، فقط دلم می‌خواد بخوابم.


به سمت چراغ رفت و آن را خاموش کرد و گفت:
-آره، همه خسته راه هستیم، بهتره بخوابیم.


تن بی جان من زیر پتو جا خوش کرد و داروهای که دکتر برای من تجویز کرده خواب آلودم کرد و به خواب رفتم.

با فریاد گفتم« نه تو رو خدا صبر کنید شاید ببخشند»
به پای مردی افتادم و گفتم«جان عزیزت ببخش، به خدا نمی‌خواسته این اتفاق بیفته»

صدای مردی در گوش من پیچید «سریع حکم را انجام بدید».
ناگهان کسی به زیر چهارپایه زد و من از خواب پریدم.

علی کنار من نشسته بود و در حالی که سر من را نوازش می‌کرد گفت:
-سارا خواب دیدی، چیزی نیست.

احساس گرما می‌کردم، پتو را کنار زدم و گفتم:
-خیلی گرمه

علی یک لیوان آب به دست من داد و گفت:
-دمای بدنت داره میره بالا، این قرص مسکن رو بخور.

قرص را با دست لرزان گرفتم و در دهان گذاشتم که چشم من به خاله افتاد؛ روی تخته روبرو سرش را به سمت من چرخاند بود و نگاهم می‌کرد.

گلوی من به شدت درد می‌کرد و صدای من بعد از خوردن چند لیوان آب ولرم بهتر شده، اما باز هم از ته چاه بیرون می‌آمد.
به چشم خاله خیره شدم وگفتم:
-خاله خواب دیدم سمیرا رو به دار زدند.

خاله سر خود را صاف کرد و به سقف خیره شد و گفت:
-مریضی، تب داری، برای همین خواب آشفته دیدی.

علی دست روی شانه من گذاشت و گفت:
-بخواب عزیزم، آسمون که روشن شد اول میرم یه سر به زندان می‌زنم، خوبه؟

روی تخت خوابیدم و گفتم:
-منم باهات میام.

بلند شد و گفت:
-حالا بذار ببینم حالت چطوره.

چشم بستم و صورت سمیرا که زیر یک کهنه مشکی مخفی شده و یک طناب پهن به دور گردنش بود در مقابل چشم من ظاهر شد.

دنده به دنده شدم و سعی کردم افکارم را جای دیگر سرگرم کنم که چیزی نگذشت و بخوابم.

صبح از صدای علی چشم باز کردم:
-سارا صبح شده.

بلند شدم و گفتم:
-بریم؟

کنار من روی تخت نشست، پوزخنده‌ای زد و گفت:
-عزیز دلم بذار چشم باز کنی، صبحونه بخوری، چشم.

نگاهی به در انداخت و گفت:
ت-خم مرغ و گوجه سفارش دادم، الان با نون تازه میارن در اتاق.

به سمت من برگشت ادامه داد:
- تو که دوست داری؟

نشستم و گفتم:
-هرچی باشه می‌خورم؛ فقط زود بریم که دلم آروم نمی‌گیره.



ادامه دارد...

رمان‌های راوی قصه گو، رمان فعلی حوری

14 November 2026 05:15

📚#رمان #خانم_بس
🔺فصل پنجم
🔻قسمت پانزدهم

سوار ماشین که شدیم رو به علی گفتم:
-خوب چه خبر؟!

علی گفت:
-هیچی، مردتیکه رو پیدا کردم و باهاش حرف زدم.

مادرگفت:
-چی گفت؟!

علی همانطور که ماشین را میراند، ادامه داد:
-آشغال‌تر از اونی که فکر می‌کردم، گفت «دیه رو بیارید بدید، من رضایت میدم.»گفتم «دخترش چی؟ فرشته» گفت«اون فکر می‌کنه ننش مرده»، منم گفتم «اما اون زنده است و دخترش رو می‌خواد» اونم با کمال خونسردی گفت« پس بذار تو همون جا بمونه»،منم عصبانی شدم و گفتم «مملکت قانون داره اینجوری که نیست»،اونم تو چشم من نگاه کرد و گفت« به یه شرط رضایت میدم دیه رو بدید، اونم اسم دختر من رو نیاره، من نمی‌خوام دخترم زیر دست یه قاتل بزرگ بشه».

علی سکوت کرد، فضای سنگینی در ماشین مهمان شد، هیچ کدام حرفی برای گفتن نداشتیم که علی خودش ادامه داد:
-فعلاً باید دیه رو جور کنیم تا بعد یه فکری برای دختر سمیرا بکنیم.

مادر گفت:
-علی دار و ندار من فقط یه خونه است، اون را می‌فروشم.

من گفتم:
-آره بفروشیم، من مامان سمیرا رو میارم تهران کنار خودمون زندگی کنند.

علی فکری کرد و گفت:
-اولاً فروش خونه خیلی طول می‌کشه، دوما اون خونه افتاده تو انحصار و وراثت و سهیلا رو نداریم.

گفتم:
-پس باید چیکار کنیم؟!

همانطور که رانندگی می‌کرد، فکری کرد و گفت:
-بذار ببینم خودش خونه رو برنمی‌داره اگه این کار رو کرد که خب عالی، اگه قبول نکرد باید پول جور کنیم تا خونه فروش بره.


مادر همانطور که به بیرون نگاه می‌کرد گفت:
-بی‌رگ‌تر از این حرفاست، خونه رو قبول می‌کنه، بالاخره بعد این همه سال یه لقمه گنده به دندون می‌گیره.

علی گفت:
-فردا دیر میشه، همین حالا میرم سراغش، اول شما رو میذارم مسافرخونه و بعداً میرم.

گفتم:
-علی بذار این بار منم بیام.

نگاهی در آینه به من کرد و گفت:
-باشه بیا؛ اما سارا جان، کار ما الان به اون گیره، لطفاً عصبانی نشو.

گفتم:
-چشم

روبروی مسافرخانه ایستاد و گفت:
-سارا کمک کن مامان و خاله رو ببریم بالا.

با کمک علی دست مادر را گرفتم و همراه ویلچر خاله به سمت داخل رفتیم، خاله را روی تخت خواباند و گفت:
-ما دو تا بریم و زود برگردیم.

به سمت مادر رفت و گفت:
-خاله انیس مراقب مامان من باش.

به سمت من آمد و ادامه داد:
-سارا اگه قرار عصبی بشی نمی‌خواد بیای.

گفتم:
-نه عزیزم، به خودم مسلطم.

از مسافرخانه بیرون زدیم و من در کنار علی نشستم، علی تبسمی روی لب نشاند و
دست خود را روی دست من گذاشت و گفت:
-سارا همه چی داره درست میشه؟

من به او نگاه کردم، گفتم:
-علی واقعا ممنونم.

او بلند خندید و گفت:
-کلمه دیگه‌ای جز این بلد نیستی؟!

دلم می‌خواست، فریاد بزنم و بگویم خیلی دوستت دارم.
چشم‌های خود را بستم و هرچه جرات داشتم در وجودم جمع کردم آرام گفتم:
-علی من عاشقتم.

با صدای داد علی چشم باز کردم به او نگاهی انداختم؛ چشم‌های عسلی او درشت شده بود و همراه لب‌هایش می‌خندید، از ظاهر او خنده‌ام گرفت و گفتم:
-چیه؟!

او با همون حالت گفت:
-جان علی یه بار دیگه بگو؟!

از او خجالت کشیدم، روی برگرداندم و گفتم:
- من سال‌هاست عاشق مردی هستم که اسم و یادش در قلب و وجودم حکاکی شده.

علی دست من را فشار داد و گفت:
-هر چند دیر شد، اما قول میدم بهترین زندگی را برای تو فراهم کنم.

به سمت او برگشتم و گفتم:
-همین که قرار در کنار تو ما بقیه عمرم رو سپری کنم یعنی خوشبختم.

نگاهی به خیابان انداختم و گفتم:
-نمی‌خوای راه بیفتی.

او گفت:
-انقدر محو تماشا و حرف‌های تو شدم که فراموش کردم جایی کار داریم.

دنده را جابجا کرد و گفت:
-بزن بریم.

نزدیک یک مغازه عتیقه فروشی ایستاد و گفت:
-مردک بافوری داخل این مغازه نشسته.

در ماشین را باز کرد و گفت:
-سارا پیاده شو، فقط جان علی آروم باش.

سری تکان دادم و گفتم:
- باشه.

وارد مغازه که شدیم صدای زنگوله بالای در به صدا درآمد و صاحب آنجا را با خبر کرد، بوی تند تریاک و سیگار مشام من را پر کرد.
دست خود را مقابل بینی گذاشتم و گفتم:
-اوه، چه بویی گندی میاد!

علی گفت:
-آقا سعید

یک مرد تقریباً کچل از پشت پرده با کمری خمیده بیرون آمد، عینک خود را جابجا کرد و گفت:
-بَه... علی آقا خوش اومدی، خانم کی باشند؟

دندان‌ها و سیبیل‌های او از دود مواد زرد شده‌ بودند؛ دست در جیب خود کرد و یک دستمال بیرون آورد، صورتش را پاک کردو علی گفت:
-خواهر سمیرا.

سعید نزدیک آمد و من یک قدم به عقب برداشتم؛ علی مقابل او ایستاد و سعید گفت:
-این همون ساراست که فرار کرده؟!

گفتم:
-فرار نکردم، من رفتم درس بخونم.

گفت:
-به هر حال به هر دلیلی از خونه فرار کردی، بهت میگند دختر فراری.

رمان‌های راوی قصه گو، رمان فعلی حوری

09 November 2026 10:15

سلام دوستان و همراهان روای قصه‌گو

اگه این روزها در گذاشتن بقیه رمان کوتاهی می‌کنم، واقعیتش نزدیک چهلم پدرم هست و آنطور که باید دستم به قلم نمیره.
معذرت‌ خواهی من را پذیرا باشید و کنار راوی قصه‌گو بمانید. 🙏

سبز و مانا باشید🌿☘

رمان‌های راوی قصه گو، رمان فعلی حوری

09 November 2026 08:54

📚#رمان #خانم_بس
🔺فصل پنجم
🔻قسمت چهاردهم

پشت پنجره مسافرخانه به بیرون خیره شدم، بعد چند روز آسمان بارانی، امروز اولین روزی هست که آسمان صاف و یک دست هست.

دلم می‌خواست به یاد ایام قدیم در شهر قدم بزنم؛ گذشته مثل یک فیلم در مقابل چشم من ظاهر شد، بی اراده به سمت مادر و خاله برگشتم، هر کدام روی تخت خود نشسته بودند، نزدیک شدم گفتم:
-نظرتون چیه بریم قدم بزنیم؟

مادر نگاهی به من کرد و گفت:
-با دو تا پیرزن سخت.

گفتم:
-من ویلچر خاله را میارم و شما هم کنار ما قدم زنان بیایید؛ هرجا خسته شدید بر می‌گردیم‌.

رو به خاله گفتم:
-بریم؟

خاله شانه‌ای بالا انداخت و گفت:
-هرچی باشه بعضی اتاق سه در چهار که هست، زیادی راه نمیریم.

او را بلند کردم، روی ویلچر نشاندم واز اتاق خارج شدیم.
مسافرخانه‌ی تمیزی است کلا دو طبقه دارد که هر طبقه دو راه را دارد و در هر راهرو پنج اتاق ساخته شده.

از راهروی که منتهی به اتاق ما بود وارد قسمت مخصوص چمدان و ویلچر شدم و ارام پایین رفتم.
هوای تمیز را وارد ریه‌های خود کردم و گفتم:
-عجب هوای خوبی!

خاله گفت:
-فقط یکم سرده.

ویلچر او را به سمت آفتاب هدایت کردم و گوشه پیاده رو شروع به قدم زدن کردیم.
آفتاب زمستان جانی ندارد به ویژه الان که نزدیک بعد از ظهر است.
همانطور که خاله را هدایت می‌کردم، چشم من به مادر افتاد.
چقدر آرام و با احتیاط قدم برمی‌داشت و مراقب بود زمین نخورد.

سرم را بالا آوردم و به آسمان خیره شدم، ابی فیروزه‌ای که در حال خاکستری شدن بود، نور افتاب انعکاسی زرد و نارنجی رنگی در آسمان به وجود آورده.
ناگهان نگاه من به دبیرستانی که در آن درس خواندم افتاد، روی تابلوی آن را خواندم.
از دبیرستان به دبستان دخترانه تغییر کرده؛ بچه‌های کوچک که نوبت بعد ازظهر بودند، با کیف‌های بر دوش از آن‌جا بیرون می‌آمدند.

چهره مریم در مقابل چشم‌های من ظاهر شد؛ که مادر گفت:
-بریم یه سر به خونه خودمون بزنیم؟


نگاهی به او انداختم و گفتم:
-ما که مشکلی نداریم، شما می‌تونی راه بیای؟

مادر سری تکان داد و گفت:
-آره می‌تونم.

خاله گفت:
-حالا رفتیم، کلید که نداریم.

مادر دست در پیراهن خود کرد و مشتش را بیرون آورد، آن را باز کرد و گفت:
-کلیدش همیشه تو گردن من.

نگاه کردم یک کلید با نخ ضخیمی به گردن آویخته بود؛ گفتم :
-مامان سند خونه رو چیکار کردی؟

گفت:
-اونم همیشه ته کیفم افتاده.

خاله گفت:
-چطوری مسیرت افتاد به خونه سالمندان؟

ما در آهی کشید و گفت:
-بعد سمیرا حالم خیلی بد شد، هرچی از خونه بیرون می‌رفتم، همه یه جوری نگاهم می‌کردند؛ روز به روز حالم بدتر می‌شد تا یه روز که دیدم دوتا همسایه‌ها کنار کوچه دارند حرف می‌زنند و به من نگاه می‌کنند.

سری تکان داد و ادامه داد:
-منم چشمم رو بستم و هرچه از دهنم بیرون اومد گفتم، اونا هم زنگ زدم به پلیس.

خاله گفت:
-خب بعدش چی شد؟

مادر با چشم‌های کم فروغش به آسمان نگاهی انداخت و گفت:
-من رو بردند به کلانتری، نمی‌دونم چطور تشخیص دادند نیاز به مراقبت ویژه دارم و بردندم به فارابی، اونجا چند روزی بستری بودم وبعدشم راهی خانه سالمندان شدم.

گفتم:
-پس کی رسیدی سند خونه را برداری؟!

نگاهم کرد سری تکان داد و گفت:
-یه روز از رئیس اونجا خواستم برم یه سری به خونه بزنم و وسایل با ارزشم رو بردارم، اولش قبول نکرد، ولی بعد با دو تا از کارمندا من رو فرستاد خونه.

آهی کشید و ادامه داد:
-نمی‌دونی همسایه‌ها چطور نگاهم می‌کردند، مثل یه آدم دیوونه و جنون زده؛ داخل که رفتم دیدم در بازه و هرچی داشتم بردند، اما سند را پیدا نکرده بودند یا به دردشون نخورده، اون را برداشتم و برای همیشه از اونجا بیرون زدم.

کمی سکوت کرد، سکوت او پر از حرف‌های ناگفتنی بود که ناگهان گفت:
-هیچ وقت باورم نمی‌شد برگردم.

گفتم:
-مامان هیچ وقت به فکرت نرسید که خونه را بفروشی و دیه اون زن رو بدی سمیرا را آزاد کنی؟

گفت:
چرا، رفتم‌به پای سعید افتادم و‌گفتم« خونه ما برای تو، بچه من رو آزاد کن.» اون بی وجدان یکی زد زیر شکم من و گفت«پاشو برو با این دختر بزرگ کردنت، زندگی من رو نابود کردی.»

خاله گفت:
-چشمت کور، می‌خواستی یه خبر از من و سارا بگیری تا کمکت کنیم.

مادر سکوت کرد به خیابان خود که رسیدیم گفتم:
-اینم کوچه ما.

مادر نگاهی به در انداخت و بلند شروع به گریه کردن کرد.

گفتم:
-مامان، گریه که چیزی رو عوض نمیکنه، دیگه فکرش رو نکن.

کلید را در قفل چرخاند و گفت:
اای بابا مگه میشه فکرش رو نکرد یه عمر زندگی به کجا کشید.

وارد خانه که شدیم، چشم من به مادر بود.
او گریه می‌کرد، غمی در چهره او نمایان است که هر نگاه به آن خانه بیشتر‌ می‌شد؛ ناگهان گفت:
-یونس همیشه اینجا می‌نشست.

رمان‌های راوی قصه گو، رمان فعلی حوری

07 November 2026 06:44

📚#رمان #خانم_بس
🔺فصل پنجم
🔻قسمت سیزدهم

پشت در زندان منتظر ایستاده‌ایم تا به دیدن سمیرا برویم.
علی نامه وکالت را تهیه کرده و می‌خواست دقیقاً تمام گفته‌های سمیرا را مکتوب کند تا مشکل برای ادامه راه پیش نیاید.

علی از داخل بیرون آمد و گفت:
-بالاخره تونستم یه ملاقات حضوری بگیرم؛ البته نه برای امروز، فردا باید بیایم؛ حالا هم می‌خوام برم به نشونه‌هایی که سمیرا داده و حضوری با سعید حرف بزنم.

نگاهی به مادر کرد و گفت:
-شما را میذارم مسافرخونه.

مادر به سمت علی رفت و گفت:
-نه منم با تو میام، زبون این آدم رو من بهتر می‌فهمم.

خاله که روی ویلچر نشسته بود پُقی کرد و گفت:
-تو اگه زبونش رو می‌فهمیدی که دخترت الان اینجا نبود.

مادر به سمت او رفت و گفت:
-قرار نشد مدام تو سر من بزنی، میرم و پشت سرم رو نگاه نمی‌کنم.

خاله دست خود را به سمت خیابان برد و گفت:
-بفرما...

علی کنار پای خاله نشست و گفت:
-آخه قربونت بشم بیا دیگه بس کن، اصلاً خاله انیس بیا کنار من بشین.

مادر روی خود را به طرف دیگر چرخاند و من نزدیک او رفتم و گفتم:
-مامان برو ببین علی چه کار داره.

علی دست مادر رت گرفت و به سمت خود کشید و گفت:
-خاله بشین.

مادر نشست و علی گفت:
-حالا همدیگه رو بغل کنید و همه چیز را فراموش.

بلند شد و به سمت من آمد و گفت:
-وگرنه به جان شما که خیلی دوستون دارم، دست سارا را می‌گیرم و میریم پی زندگی خودمون.

خاله ناگهان به سمت علی نگاه کرد و گفت:
-من رو میذ اری یا میری؟!

گفت:
-اگه ادامه بدین، چاره‌ای ندارم؛ آخه چیه همش با هم دعوا دارید؟ بابا من و سارا هم گناه داریم.

خاله روی خود را برگرداند و گفت:
-برو به سلامت.

نگاهی به علی انداختم و به سمت خاله راه افتادم و گفتم:
-نه خاله، علی منظورش را اشتباه بیان کرد، ما تازه شما را پیدا کردیم؛ دلمون می‌خواد اول زندگی به دل خوشی و لبخند بریم سر خونمون، اما اگه شما اینجوری باشین دل ما شاد نیست.

صورت خاله را به سمت خود برگرداندم و گفتم:
-جان سارا بیایید تمومش کنید.

ما در کنار من نشسته بود که خاله نگاهی به او انداخت؛ آرام دست سالم خود را به سمت مادر برد آنها را گرفت.

مادر نگاهی به او انداخت و بی‌اراده خود را در آغوش خاله رها کرد و گفت:
-مریم...

مثل اینکه هر دو نیاز به این آغوش داشتند، اما غرورشان اجازه نمی‌داد تا هم را در بغل بگیرند.
انها شروع به گریه کردن کردند و من هم هر دو را همراهی کردم.

علی کنار من آمد و گفت:
-خیلی خب برای آشتی کنون باید یه جشن حسابی بگیریم، البته یه شرط دیگه هم داره.

کنار او ایستادم و گفتم:
-چه شرطی؟!

نگاهی به مادر انداخت و گفت:
-اینکه خاله من رو هم محکم بغل بگیر.

در مقابل او زانو زد و مادر را در آغوش کشید؛
بوسه‌ای به پیشانی او زد و آرام در گوشه و حرفی زد.

مادر بلند شد و با همان چشم‌هایی گریان به سمت من آمد و من را در آغوش گرفت.

آخ که چقدر به این آغوش نیاز داشتم؛ مادر هر چند باشد بوی خوشی دارد که روح و روان آدمیزاد را نوازش می‌دهد؛ محکم به خود فشارش دادم و گفتم:
-مامان خیلی خستم، دیگه کنارم بمون.

او از من جدا شد و دست‌های چروکیده و لرزان خود را زیر چشم من کشید و سری تکان داد.
همه رهگذران به ما نگاه می‌کردند؛ خانمی کنار من ایستاد و گفت:
-از زندان آزاد شدی؟

صورتم را پاک کردم و خنده‌ای روی لب‌های خود نشاندم و گفتم:
-آره، از زندانی بدتر از اینجا آزاد شدم.

علی به سمت ما آمد و گفت:
-بیاید بریم که خوب فیلم هندی برای مردم اجرا کردید.

من دست مادر را در دست گرفتم، دست‌های او را لمس می‌کردم، پوست آن شل و آویزان شده، نرمی و گرمی دستش به من آرامشی وصف ناپذیر داد.

سوار بر ماشین به راه افتادیم که علی گفت:
-اول میریم یه رستوران و این آشتی کنون رو جشن می‌گیریم و بعد من میرم به دنبال سعید و رضایت.

مادر گفت:
-علی این سعید ذات بدی داره.

علی گفت:
-خاله نگران نباش، من با بدتر از اون در ارتباط بودم؛ خیالت راحت یه کاری می‌کنم بیاد رضایت بده.

از دور چشم او به یک رستوران افتاد و گفت:
-آهان همین جا خوبه، بفرمایید.

پشت یک میز چهار نفر که کنار پنجره بود نشستیم؛ من به رفت و آمد رهگذران نگاه می‌کردم، هر کدام از این آدم‌ها دنیایی دارند و هیچ‌کدام از آینده خود خبر ندارد.
دقیقا مثل من، چه موقع باورم می‌شد علی را پیدا کنم و از طریق او به آغوش خانواده برگردم.
حتی به ذهنم خطور نمی‌کرد که سمیرا گوشه زندان بپوسد و ما در کنار خانه سالمندان خاک بخورد.

رمان‌های راوی قصه گو، رمان فعلی حوری

04 November 2026 11:35

📚#رمان #خانم_بس
🔺بخش پنجم
🔻قسمت دوازدهم

وارد مسافرخانه که شدیم، مادر روی یکی از تخت‌ها نشست و علی هم به خاله کمک کرد تا روی تخت خود بنشیند.

من هم روی تخت خود نشستم و به مادر نگاه می‌کردم.
سر او پایین بود و هیچ نمی‌گفت،خاله روبه علی گفت:
-مادر من حالم خوب نیست.

علی خندید و گفت:
م-ی‌دونم مامان جان الان راحتت می‌کنم.

مادر به آن دو نگاه می‌کرد، علی یک پوشک از کیف خاله بیرون آورد و شروع به تعویض او کرد.
نگاهم را به سمت مادر چرخاندم سر خود را پایین انداخته بود.
کار علی که تمام شد خاله گفت:
-اون چراغ رو خاموش کن تا بخوابیم.

مکثی کرد و گفت:
-سارا داروهات رو هم بخور، دیدی هر دو رو پیدا کردی؟ دیگه غصه نخور، ای کاش بعضیا قدر بدونند.

علی خندید و گفت:
-آره، والا منم خیلی خستم.

نگاه قدردان به او کردم و گفتم:
-تو که خیلی زحمت کشیدی؛ دستت درد نکنه.

کنار من نشست و گفت:
-اینکه چیزی نیست عزیز دلم، اگر قله قافم بودند، پیداشون می‌کردم تا خنده را روی لب تو بیارم.

زیر چشمی به مادر نگاهی انداختم، دهان او که تعداد کمی دندان در آن مانده، نیمه باز نگاهمان می‌کرد.

علی رو به او کرد و گفت:
-خاله خانم با اجازه شما بعد آزادی سمیرا خانم، من و سارا می‌خوایم محرم بشیم و بریم سر خونه و زندگی خودمون.

خاله همانطور که روی تخت دراز کشیده بود و به سقف نگاه می‌کرد گفت:
-نیاز به اجازه کسی نیست، شما دوتا دیگه هم عاقل هستید هم بالغ، هرچند همون روزها هم از خیلی‌ها عاقل‌تر بودید.

علی سری تکان داد و گفت:
-مامان دیگه تو هم یکم خوش اخلاقی کن، مثلاً بعد چند سال آبجی انیست رو پیدا کردی، همون که جونت براش در می‌رفت.

خاله گفت:
-اون برای اون زمان بود، از اون موقع که زنگ زد خونه ما و هرچی دلش خواست گفت قضیه کلاً فرق کرد.

علی گفت:
-گذشته‌ها دیگه گذشته، بیایید بعد این همه سال من و سارا را با مهربونی و بدون کینه و کدورت راهی خونه بخت کنید.

سرم را پایین انداختم، که مادر گفت:
-علی تو چطور زن نگرفتی؟!

علی سری تکان داد و گفت:
-امان از وقتی که دلت پیش یکی گرو باشه، چشمت کسی رو نمی‌بینه.

مامان به من نگاه کرد و گفت:
-تو چرا شوهر نکردی؟!

علی گفت:
-معلومه به خاطر من...

مادر گفت:
-بعد فوت بابات، گفتم دیگه نیاز به اجازه کسی نداره و تا حالا شوهر کرده.

نگاهی به علی کردم و گفتم:
-راست میگه هیچ وقت نتونستم به کسی فکر کنم به جز علی.

خاله همانطور که دراز کشیده بود گفت:
-انیس تو یعنی واقعاً دنبال سارا نیومدی.

مادر سری تکان داد و گفت:
-نه، خیلی از دستش عصبی بودم، هیچ موقع نتونستم ببخشمش.

مادر گفت:
-حالا چیکار می‌کنی؟!

سرم را بالا آوردم و گفتم:
-من!
گفت:
-اره
گفتم:
-پزشکی زنان خوندم و یه مطب خصوصی دارم، یه آپارتمانم خریدم که با هم میریم اونجا زندگی می‌کنیم.

مادر گفت:
-از خانم دکتر که زندگی ما را به آتیش کشید چه خبر؟

گفتم:
-مامان اینجوری نگو؛ اون خیلی هوای من را داشت؛ مثل یه مادر کنارم بود و راه و رسم رو به من یاد داد.

سرم را پایین انداختم و گفتم:
-اونم رفت خارج، البته کلید خونش رو داده به من تا سر بزنم، یه خونه بزرگ پر از وسایل مجلل.

مادر گفت:
-چطور نمرده؟!

خاله گفت:
-انقدر راحت برای کسی مرگ رونخواه، اون اگه نبود که سارا الان تو خونه یه مرد مثل اون سعید زندگی می‌کرد.

علی دستی روی پای خود کوبید و گفت:
-خیلی خب دیگه وقت خوابه.

بلند شد و با خنده گفت:
-سارا تو بگیر بخواب که خیلی ضعیف شدی.

به سمت تخت که نزدیک خاله بود رفت کلید برق را خاموش کرد و ادامه داد:
-شب همگی بخیر.

دست‌های خود را زیر سر گذاشتم و به سقف خیره شدم به برخورد امروز سمیرا و مادر فکر کردم؛ به آنها هم حق می‌دادم از نظر دیدگاه آنها من اشتباه کردم؛ همانطور که به نظر من آنها اشتباه کردند.

دلم برای سهیلا تنگ شد، ای کاش می‌توانستم او را هم پیدا کنم و از حالش با خبر شوم.

چشم بستم و به گذشته سفر کردم به روزهایی که با مریم از دبیرستان بر می‌گشتیم.

یادم آمد که مریم یک روز صبح با ذوق به من نزدیک شد و در حالی که نفس می‌زد گفت
«مریم دیروز زنگ زدم به اون شماره»

تمام آن روز در مقابل چشم من نمایان شد
در مقابل او ایستادم و گفتم«خوب کی جواب داد؟»

مریم به راه افتاد و گفت«یه آقایی»

به دنبال او دویدم و گفتم«خب کی بود؟ وای مریم حرف بزن دیگه.»گفت« داداش مینو بود.»

یادم می‌آید دز کوچه خلوت بالا پریدم و گفتم«علی جواب داد؟!»نگاهم کرد و گفت«اره»
او را در آغوش کشیدم و گفتم«وای مریم ممنون، خیلی دوست دارم» از او جدا شدم و گفتم«خب چی گفت؟»

رمان‌های راوی قصه گو، رمان فعلی حوری

03 November 2026 10:22

نگاهی به بیرون انداختم و گفتم:
-وای چه بارونی! علی بارون شدت گرفته، رفتن تا ماشین با مامان و خاله یکم‌ سخته.

علی مکثی کرد و گفت:
-اوه... عجب بارونی، سارا تو اینجا کنار مامان و خاله باش، من میرم ماشین رو میارم داخل تا همین جا سوار بشید.

خندیدم و گفتم:
-باشه، مراقب باش زمین نخوری.

او که رفت کنار خاله و مادر ایستادم و به دویدن علی نگاه کردم که خاله گفت:
-حیف این دوتا جوون که تو و اون یونس نصف عمرشون رو به باد دادید.

مادر نگاهی به خاله انداخت و گفت:
-من! اون پسر تو اشتباه کرد.

خاله گفت:
-پسر من اشتباه نکرد، علاقه خودش را به دختری که دوست داشت ابراز کرد.

پوزخنده‌ای زد و ادامه داد:
-هه... تا همین امروز پای این علاقه مونده.

من میان حرف آن دو رفتم و گفتم:
-قرار از امروز به بعد همه یه جور دیگه زندگی کنیم، بیایید با هم گذشته رو فراموش کنیم و مابقی عمرمون رو به خوشی کنار هم باشیم.

نور چراغ ماشین علی توجه ما را به خود جلب کرد و من گفتم:
-علی هم اومد.

همانطور که به بیرون نگاه می‌کردم، علی با عجله از چند پله بالا آمد و گفت:
-سارا تو برو.

همان لحظه زیر بغل مادر را گرفت و رو به خاله گفت:
-مامان الان برمی‌گردم.

روی صندلی عقب کنار مادر نشستم و به علی که ویلچر خاله را هدایت می‌کرد نگاه می‌کردم.


ادامه دارد...

رمان‌های راوی قصه گو، رمان فعلی حوری

02 November 2026 22:52

📣توجه، توجه

سلام به دوستان گرامی و همراهان همیشگی راوی قصه‌گو 🌹

دوستان، ممکن است دوباره اینترنت ملی شود و ارتباط‌ها محدودتر؛ پس برای اینکه همراهی‌مان قطع نشود، ما را در بله دنبال کنید:



✍️ همراه راوی قصه‌گو بمانید 💚

یک جا ذخیره کنید تا داشته باشید☺️

https://eitaa.com/ravi_ghsehgoo

رمان‌های راوی قصه گو، رمان فعلی حوری

02 November 2026 08:12

📚#رمان #خانم_بس
🔺فصل پنجم
🔻قسمت دهم

دلم شور می‌زد، از خانه سالمندان فقط یک جای دیگر باقی مانده و مادر را پیدا نکرده‌ایم.
علی از هر خانه‌ سالمندانی که بیرون می‌آمد پریشان‌تر از قبل می‌شد، روی صندلی پشت فرمان نشست و گفت:
-یه جا دیگه باقی مونده، اگه نبود باید بریم فارابی همونجا که همسایه گفت.

خاله گفت:
-ایشالا تو بعدی پیداش می‌کنی؛ بد به دلتون راه ندید.

او ماشین را روشن کرد و گفت:
-امید به خدا.

آسمان در حال تاریک شدن بود و ما هنوز در خیابان‌ها پرسه می‌زدیم به دنبال یک نشانه از مادر، لرزی به اندام من افتاد و بی‌حال به صندلی تکیه دادم.
نگاهی به ساعت انداختم و یادم افتاد باید داروهای خود را می‌خوردم.
بطری آب که علی برای من خریده بود را باز کردم و چند قرص همزمان با هم بالا انداختم.

ماشین گرم و آرام، فضا برای استراحت من را محیا کرده.
چشم بستم و با توجه به مصرف قرص‌ها هر شش ساعت، بی‌اراده بیهوش و از همه‌ی دنیا بی‌خبر شدم که علی گفت:
-سارا... سارا بیدار شو.

چشم باز کردم، آسمان کاملاً تاریک شده و نم نم باران می‌بارید؛ گفتم:
-چی شده ؟!

خندید وگفت:
-خاله رو پیدا کردیم.

من که هنوز در دنیای دیگری سپری می‌کردم گفتم:
-خاله؟!

نگاهم رو به جلو انداختم و گفتم:
-اون که اینجا نشسته.

علی که کنار در مقابل من ایستاده بود گفت:
-وای، نه سارا، منظورم مامان تو، خاله خودم رو میگم.

برق از سرم پرید و چشم‌هایم درشت شد و گفتم:
-کجاست؟

گفت:
-بیا تا بریم، البته صبر کن مامان رو روی ویلچر بشونم بعد پیاده شو، داره بارون میاد.

کیفم را برداشتم و گفتم:
-باشه.

او به سمت صندوق عقب رفت و ویلچر را بیرون آورد، من که دلم آرام نمی‌گرفت از ماشین پیاده شدم و گفتم:
-علی من رفتم، شما بیایید‌.

به سمت خیابان رفتم، زمین خیس و گوی همه ماشین‌ها را شسته باشند، تمیز و‌براق هستند، برف پاک کن‌ آنها شیشه جلو را از قطره‌های باران پاک می‌کرد.

به سمت در ورودی دویدم، همانجا ایستادم به تابلو نگاهی انداختم، نوشته بود «خانه سالمندان بی بی طاهره».

قطرات بالا روی صورت من می‌چکید و در دلم گفتم:
-خدایا شکرت.

صورت خود را با دست پاک کردم و به داخل رفتم، آقای نگهبان گفت:
-خانم کجا؟!

همانطور که می‌دویدم و گفتم:
-میرم کنار مامانم ٫.

او گفت:
-صبر کن خانم.

من می‌دویدم و صدای علی را می‌شنیدم که با او حرف می‌زند.
بعد از این همه سال اولین بار بود که ذوق و اشتیاق دیدن مادرم را داشتم.
همانطور که زیر باران می‌دویدم، صورتم ه با قطرات باران و اشک‌های چشمم خیس شد.

وارد ساختمان شدم، سکوت دلگیری در فضای آنجا حاکم بود.
نور ملایم چراغ‌های سقفی به من این حس را داد که شاید خیلی‌ها خواب باشند.

آرام قدم برداشتم و به سمت پیشخوان رفتم و گفتم:
-سلام انیس باقری کجاست؟

خانمی با دست به سمت آخر سالن اشاره کرد و گفت:
-برو اتاق یکی مانده به آخری سمت چپ.

با عجله به آن طرف قدم برداشتم و در چشم به هم زدنی در مقابل اتاق ایستادم.
احساس می‌کردم صدای قلب من در آن سکوت پیچیده و همه می‌شنوند.

دستگیره در را گرفتم و آهسته آن را باز کردم.

چشم من به خانم‌های روی تخت‌ که نشسته بودند افتاد.
نگاهشان کردم تا مادر خود را بشناسنم، اما هیچ کدام شبیه مادری که در ذهن داشتم نبود.
با صدای لرزان گفتم:
-سلام، انیس باقری کدوم هستید؟!

خانمی که تختش کنار دیوار بود گفت:
-منم، اینجا چی می‌خوای؟ اومدی تا یه بلای دیگه سر ما بیاری؟

به آن سمت قدم برداشتم و گفتم:
-اما من اومدم کمکت.

در حالی که دراز می‌کشید گفت:
-من نیاز به کمکت ندارم.

کنار تخته ایستادم و گفتم:
-اما مامان من که بارها اومدم، تو من رو رد
کردی.

سکوت کرد، گریه امان من را برید و در حالی که لب‌هایم می‌لرزید گفتم:
-دست رد به سینه من نزن، فقط می‌خواستم درس بخونم به خدا نمی‌خواستم بلایی سر بابا بیاد، نمی‌خواستم از شما دور بشم، همش فکر می‌کردم برم و تو این راه قرار بگیرم، شما کوتاه می‌آیید و همه چیز تموم میشه، اما...

به سمت من نگاه کرد و گفت:
-اما چی؟! بابای خودت را نمی‌شناختی؟

سری تکان داد و گفت:
-تو خاکستر ریختی روی زندگی همه ماها.

دیگر نتوانستم خودم را کنترل کنم و بلند شروع به گریه کردن کردم و گفتم:
-اما من دخترتم.

صدای خاله از پشت سر، در گوش من پیچید:
-آی انیس، همه اشتباه می‌کنند؛ تو هم تموم اشتباها را گردن این بچه ننداز، شما هم خطا کردید.

ویلچر خاله کنار من ایستاد و او ادامه داد:
-توقعی از تو ندارم که چرا سراغی از من نگرفتی؟ حداقل از گوشت و پوست خود سراغ می‌گرفتی، این طفل معصوم چه خطایی کرده که شما اون رو از آغوش خانواده طرد کردید؟

رمان‌های راوی قصه گو، رمان فعلی حوری

01 November 2026 05:35

علی سری بالا انداخت و گفت:
-نه متاسفانه اینجا که نبود، باید بریم مابقی خانه سالمندان سر بزنیم.

آن پیرزن گفت:
-انشاالله که پیدا میشه.

علی با تبسمی رو به او گفت:
-مادر جان دعای شما گیراست، دعا کنید.

به سمت من برگشت و ادامه داد:
؛سارا بریم که کلی کار داریم.

به سمت آن خانم پیر رفتم، چند ثانیه نگاهش کردم و بوسه‌ای به سر او زدم و گفتم:
-با اجازه شما من رفتم، از دیدن شما خیلی خوشحال شدم.

آن مادر دست من را گرفت و گفت:
-به امید خدا، من دلم روشن، زود پیداش می‌کنی.

با علی از سالن و بعد از خانه سالمندان بیرون زدیم، در راه به علی گفتم:
-وای علی نمی‌دونی چه خانم مهربونی بود؛ اصلاً من حس خوبی ازش گرفتم، هر موقع اومدم اینجا میام سرش می‌زنم.

علی گفت:
-حتماً بیا، اسمش چی بود؟

دست خود را با دندان گاز گرفتم و گفتم:
-اِ... یادم رفت اسمش رو بپرسم.

نزدیک ماشین که شدیم گفت:
-اشکال نداره سری بعد حتماً بپرس.


ادامه دارد...

رمان‌های راوی قصه گو، رمان فعلی حوری

31 October 2026 06:33

من و علی به سمت داخل رفتیم،حیاطی بزرگ با درختان بلند که عریان بودند، پیرمردان و پیرزنانی که روی صندلی‌ها نشسته و آفتاب گرفته بودند، بعضی‌ها هم قدم می‌زدند، هرچه جلوتر می‌رفتیم همه با دقت بیشتری به ما نگاه می‌کردند، از نگاه آنها می‌شد خواند که چشم انتظار عزیزان خود نشسته‌اند.

مادر پیری که با واکر قدم می‌زد نزدیک ما آمد با آن چشم‌هایی که پلکش افتاده بود نگاهی به من انداخت، تمام اعضای بدنش می‌لرزید و لب‌هایش ثابت نمی‌ماند.
به نظرم با بیماری پارکینگسون دست و پنجه نرم می‌کند.
کنار من ایستاد و با صدای لرزان گفت:
-شکوه تو اومدی؟ کجا بودی؟

سری تکان دادم و گفتم:
-شکوه!

گفت:
-دوباره شروع نکن، رفتی پی زندگی خودت و من را فراموش کردی.


نگاهی به علی انداختم که آن پیرزن گفت:
-آره نگاهش کن، من اگه می‌دونستم این یلا قبا چی داره که تو من را به خاطرش آوردی اینجا خوب بود.

خانم پرستاری با فرم سفید به سمت ما آمد و گفت:
-سلام، بفرمایید؟

آن پیرزن گفت:
-دختر من با اون شوهر گور به گور شده‌اش.

خانم نگاهی به علی انداخت و گفت:
-آقا باید ببخشید.

رو به من گفت:
-واقعا دخترش هستی؟

سری تکان دادم و او گفت:
-مادر برو بشین تا دخترت بیاد من باهاش کار دارم.

پیرزن به روی صندلی نشست و گفت:
-شکوه وسایل من رو جمع کن تا بریم.

پرستار رو به من گفت:
-لطفاً همراه من بیایید.

چند قدمی که دور شدیم گفت:
-این مادر سال‌هاست اینجا چشم انتظار تنها دخترش نشسته، اما اون رفته دیگه پشت سرش رو هم نگاه نکرده، بنده خدا هر کی را می‌بینه فکر می‌کنه دخترش.

سرم رو پایین انداختم از دیگران شرم داشتم اگر بفهمند من هم سال‌ها کنار مادر خود نبودم.
چطور قضاوتم می‌کنند؟

ادامه دارد...

رمان‌های راوی قصه گو، رمان فعلی حوری

29 October 2026 07:52

گفتم:
-عجب! امان از دست این افکار اشتباه مامان که همه را داغون کرد.

علی گفت:
-راستی از عمو چه خبر؟

سمیرا گفت:
-همون سال که بابا مُرد، ننه هم مُرد دقیقاً سال بابا با چهلم ننه یکی شد؛ عمو هم دربدر چند روزی اومد پیش ما، اما از بس بهونه می‌گرفت و اذیت می‌کرد مامان بردش بهزیستی و سرپرستیش رو به اونا داد.

علی سری تکان داد و گفت:
-تقاص همه کارهای خاله شد گوشه آسایشگاه.

ماموری که پشت در ایستاده بود با صدای بلند گفت:
-وقت داره تموم میشه.

همان موقع از بلندگو صدایی در سالن پیچید:
-زندانیان محترم هرچه سریعتر به سمت در خروجی.

علی برگه‌ها را برداشت و گفت:
-سمیرا خانم ما فعلاً میریم، من از امروز به دنبال کارای تو هستم تا انشالله کارای آزادیت را انجام بدم.

او بلند شد و گفت:
سارا بریم.

بلند شدم و به سمیرا نگاه کردم و گفتم:
-میشه بغلت کنم؟ میشه از حالا به بعد در حق هم خواهری کنیم؟

سمیرا صورت خود را از من تاباند، کنارش ایستادم و گفتم:
-سمیرا همین قدر که من مقصرم، شما هم مقصر بودید.

دست‌های خود را روی شانه‌هایش گذاشتم و به سمت خود تاباندم و گفتم:
-ما بزرگ شده این تربیت اشتباه بودیم، این افکار پوسیده.

او را محکم در آغوش کشیدم، شانه‌های سمیرا شروع به لرزیدن کرد و برای اولین بار آن پیوند خواهری را احساس کردم.


ادامه دارد...

رمان‌های راوی قصه گو، رمان فعلی حوری

28 October 2026 06:55

سمیرا ادامه داد:
-یه شب اون زنیکه که نمی‌دونم از کجا تو زندگی من افتاد به سر و وضع خود رسید و از اتاقش اومد بیرون؛ بالای سالن نشست و گفت« آی سمیرا غذا رو آماده کن که آقا سعید الان میاد.»
از آشپزخونه بیرون رفتم و گفتم«به من چه تو هم زنشی پاشو خودت درست کن.»

پوزخنده‌ای زد و همانطور که گیر مرواریدی در موهایش فرو می‌کرد گفت« جرات داری به عزیز دردونه آقا سعید بی‌احترامی کن تا به تو حالی کنم من کجا هستم و تو کجایی.»

من عصبی شدم و به سمت او رفتم و گفتم
«خاک بر سر تو که خونه خودت رو روی خونه‌ی یکی دیگه درست کردی؛ فکر کردی از این زندگی خیر می‌بینی؟»

بلند شد و گفت« اخه دختر غربتی، تو چی داری که سعید دل به تو خوش کنه؟ نه هیکلی، نه قیافه‌ای و نه اخلاقی، حیف که اون بچه رو پس انداختی وگرنه می‌گفتم تو رو بیرون بندازه، ولی خدا را خوش نمیاد اون بچه بدون مادر بزرگ بشه، تازه من که اهل کهنه شستن و تعویض زیر پای بچه‌ام نیستم.»

مکث کرد و بغض خود را قورت داد و گفت
به سمت من آمد و با خنده گفت «تو هم باشی بد نیست؛ حداقل کارای بچه من رو هم می‌کنی، دیگه جای کلفت خونه که قبولت دارم.»

چشم‌های خود را بست، گویی دوباره آن صحنه در مقابل چشم او ظاهر شد و گفت:
-مقابل من ایستاد و با غرور نفرت انگیزی گفت« بالاخره اون روز که سعید من رو می‌خواست بگیره، گفت یه کنیز تو خونه داری.»

با شنیدن این جمله به سمت او هجوم بردم و از پشت هلش دادم و گفتم «خفه شو» روی زمین افتاد و سرش به میز کنار پذیرایی خورد و گلدان گل روی او افتاد.

اولش فکر کردم خودش رو زده به موش مردگی گفتم «پاشو آشغال»

همان موقع سعید در را باز کرد و وارد خانه شد، تا صحنه را دید به جان من افتاد و تا تونست من رو زد و تحویل پلیس داد.

نرگس هووی من بعد چند روز داخل بیمارستان مُرد همه میگفتند حکم من اعدام، اما وکیل تسخیری که برام انتخاب کرده بودند با کلی تلاش تونست حکمم رو از اعدام به حبس ابد تغییر بده.

سر خود را پایین انداخت و آرام شروع به گریستن کرد وگفت:
-تموم شد

ادامه دارد...

دوستان کانال ایتا رو هم داشته باشید
https://eitaa.com/ravi_ghsehgoo

رمان‌های راوی قصه گو، رمان فعلی حوری

27 October 2026 06:52

دست‌های خود را روی میز گذاشتم و انگشتم را روی لبه میز کشیدم؛ سرد و صاف بود.

به شیشهٔ روبه‌رو نگاه کردم و ته قلبم چیزی مثل ترس و شرم و عشق همزمان تکان خورد.
شرم، از اینکه من بیرون بودم و سمیرا آن طرف و من سال‌ها از او بی‌‌خبر ماندم.
ترس، از اینکه نمیدانستم چه بگویم.
عشق، از اینکه میدانستم هیچ جمله‌ و هیچ کس نمیتواند جای خالی او که در حق من خواهری نکرد را پر کند.

صدای باز شدن در فلزی توجه همه را به خود جلب کرد، چند خانم با چادر به داخل آمدند و به سمت خانواده‌های خود رفتند‌.

خانمی کنار در ایستاد و فقط نگاه می‌کرد رو به علی گفتم:
-علی نکنه سمیراست؟!

علی بلند شد و به سمت ماموری که کنار در ایستاده بود رفت و بعد از کمی صحبت رو به آن خانم گفت:
-بفرمایید همراه من

سمیرا جلو می‌آمد و من هر لحظه قلبم با شدت می‌کوبید.
تمام رفتارها و کارهای بدی که در حق من کرده بود در مقابل چشم‌های من ظاهر شد، اما او حالا شکسته و سر به زیر به سمت من می‌آمد.


ادامه دارد...



دوستان کانال ایتا رو هم داشته باشید

https://eitaa.com/ravi_ghsehgoo

رمان‌های راوی قصه گو، رمان فعلی حوری

27 October 2026 06:48

📚#رمان #خانم_بس
🔺 فصل پنجم
🔻قسمت پنجم

سوار بر ماشین به سمت زندان شهر راه افتادیم.
آسمان ابری و باعث شد حال و هوای غم زده من را بیشتر کند.
احساس می‌کردم یک نفر جاده را گرفته و می‌کشد و نمی‌گذارد این مسیر پایانی داشته باشد.
ما هرچه می‌رفتیم و به مقصد نمی‌رسیدیم.

بدنم مثل یک تنه‌ی درخت پیر، فرسوده است و غم مثل یک کرم وجودم را می‌خورد.

یادم افتاد می‌خواستم به دیدن آنها بروم؛ اما آن غرور لعنتی پاهای من را بست و ندایی به من می‌گفت «مگه اونا تو رو آدم حساب کردند که تو به دیدن اونا بری؟ مگه تو نرفتی مامان در رو به روی تو بست؟ کجا می‌خوای بری؟ می‌خوای بیشتر از این خار و ذلیل بشی؟ اصلاً فکر کن بچه سر راهی هستی.»

اما حالا چرا آرام نمی‌گیرم؟!
شاید عذاب وجدان دارم؛ اما نه آنها در حق من کوتاهی کردند، آنها حتی از من سراغی نگرفتند، حتی از خانه مریم هم سراغ نگرفتند.

ای کاش یک بار سر به روستا می‌زدم تا از عمو و ننه سراغی بگیرم ما هیچ وقت روی نگاه کردن به چشم‌های آنها را نداشتم.

آسمان به حال من باریدن گرفت و من هم او را همراهی کردم.
گذشته مثل یک سایه همیشه به دنبال آدم است.
اینکه می‌گویند گذشته را رها کن و به حال فکر کن دروغ محض است، هیچ وقت گذشته قابل فراموشی نیست.
هیچ وقت جای خالی خانواده قابل ترمیم نیست، دقیقاً مثل جای بخیه‌‌ای همان سزارین که تا آخر عمر روی شکم نقش نگار می‌اندازد.

علی ارام کنار خیابان رفت و به آن طرف خیابان اشاره کرد و گفت:
-اینم زندان.

از پشت شیشه ماشین، اولین چیزی که دیدم دیوار بود؛ بلند و خاکستری، مثل یک سکو بتنی که تا آسمان کش آمده.
هرچه نزدیکتر شدیم، دیوار بزرگتر شد و من کوچکتر.
روی آن دیوار ردیفی سیم خاردار بود و آن بالا، برجک‌هایی که پنجره‌هایشان در نور سرد صبح برق میزد و به من می‌گفت« اینجا کسی بیست و‌چهار ساعت مراقب است کسی خطا نکند.»
نمیدانم چرا فکر کردم صدای نور افکنها را میشنوم! خشخش خفیفی مثل نفس کشیدن چیزی که خواب نیست.

معلوم بود دروازه فلزی سنگینی است، با میله‌های ضخیم و دوربینهایی که آرام سر می‌چرخاندند.
کنار در، اتاقک نگهبانی بود و تابلویی رسمی و بی‌احساس؛ ماشین ایستاد.
باد شدیدی وزید و برگ‌های خشک را روی آسفالت می‌کشاند و برمیگرداند.
اطراف زندان آدام‌های زیادی ایستاده بودند.

کمی سر چرخاندم، چند بوته کوتاه و خشک، تیر برق، و زمینی خالی که فاصله میان ما و شهر را بیشتر نشان می‌داد.

سکوت که سنگین‌تر از دیوار بود در فضا پیچید.
دستم را مشت کردم و به پنجره نزدیک شدم، علی پیاده شد و من گفتم:
-منم میام.


علی گفت:
-کجا می‌خوایی بیایی، من میرم‌ سراغ می‌گیرم، اگه بود میام دنبال تو.

گفتم:
-بذار بیام.

گفت:
-اخه عزیزه من، یه وقت کارم طول بکشه، تو سرپا نباشی بهتر.

خاله از صندلی جلو گفت:
-راست میگه سارا، بذار بره.

او رفت و سکوت سنگین بر روی لب و قلب من نشست.

از پنجره به بیرون خیره شدم، هزار زندگی که هر کدام پشت یک پنجره کوچک، منتظر چیزی بودند.
من فقط بیرون ایستاده بودم، اما همان لحظه فهمیدم بعضی دیوارها را از بیرون هم می‌شود حس کرد.

به رفتن علی نگاه کردم، به آن طرف خیابان رفت؛ چشم من به صف بود تا ببینم کی نوبت علی می‌شود که او بدون نوبت به داخل رفت.

همانطور که به بیرون نگاه می‌کردم، گفتم:
-علی چطور بدون نوبت رفت داخل؟!

خاله گفت:
-خوب وکیل بودن به درد همین جاها می‌خوره.

رمان‌های راوی قصه گو، رمان فعلی حوری

25 October 2026 05:47

علی روی صندلی نشست و گفت:
-ببین سارا چه کردم! عجب بویی داره!

چشم به دست علی دوختم که او متوجه تغییر ناگهانی من شد.
چراغ ماشین را روشن کرد و با دقت به ما نگاه کرد و گفت:
-سارا گریه کردی؟؛

صدای من در نمی‌آمد؛ سرم را بالا انداختم و او گفت:
-چرا گریه کردی؟ برای چی؟

نمی‌توانستم حرف بزنم، سرم را به سمت پنجره تاباندم، علی ادامه داد:
-مگه نمیگم همه چیز رو درست می‌کنیم؟


مکث کوتاهی کرد و بعد ادامه داد:
-نه تو به من علاقه نداری؛ اگه دوستم داشتی به حرفم گوش می‌کردی و دیگه گریه نمی‌کردی.

مکثی کرد و بعد از چند ثانیه گفت:
-سارا خیلی ناراحتم کردی.

به سمت او برگشتم و تا آمدم اسم او را بگویم؛ دیدم صدای من هنوز خاموش است.

دست خود را روی پای علی گذاشتم، او به سمت من برگشت و فقط نگاهم کرد، علی سری تکان داد و گفت:
-سارا فکر کردم به من اعتماد داری، ولی حالا برعکس اون رو به من ثابت کردی.

دست دیگرم را روی گلو گذاشتم و لب‌های خود را تکان دادم.
علی به سمت من برگشت در حالی که ابروهای خود را در هم کشیده بود و با چشم‌های درشت به من نگاه می‌کرد گفت:
-سارا چی شده؟!

سرم را تکان دادم و لب‌های خود را به هم زدم و گفتم:
-صدام در نمیاد.

در دل دعا می‌کردم که ای کاش او بتواند لب خوانی کند، که ناگهان گفت:
-نمی‌تونی حرف بزنی؟!

سرم را چند بار تکان دادم و او گفت:
-آخه چرا؟!

به او اشاره کردم که راه بیفت، اما متوجه نشد.
به فکر این افتادم تا برای او بنویسم، گوشی خود را برداشتم و برایش نوشتم.
او راه افتاد به زیر لب غرغرکنان گفت:
-آخه دختر این کار چیه کردی؟ گلوت بد عفونت کرده که دکتر برات هم آمپول آنتی بیوتیک و هم کپسولش رو تجویز کرد.

من سرم را به صندلی تکیه دادم و از زیر چشم‌های که درد می‌کرد به چراغ‌های ماشین روبرو خیره شده بودم.


ادامه دارد...


دوستان کانال ایتا رو هم داشته باشید تا اگر اینترنت ملی شد در کنار راوی قصه‌گو بمانید.

https://eitaa.com/ravi_ghsehgoo