tehranmoca | Unsorted

Telegram-канал tehranmoca - موزه هنرهای معاصر تهران

1191

Tehran Museum of Contemporary Art

Subscribe to a channel

موزه هنرهای معاصر تهران

@tehranmoca

Читать полностью…

موزه هنرهای معاصر تهران

@tehranmoca

Читать полностью…

موزه هنرهای معاصر تهران

...
#نو_به_نو
هر روز یک اثر از #گنجینه_موزه_هنرهای_معاصر_تهران
| ٣ |

ون گوگ در سال ۱۸۹۰ طی آخرین دوران اقامتش در آسایشگاه روانی "سنت رمی"، نقاشی رنگ روغنی را با عنوان "پیرمرد غمگین" و "بر دروازه‌ی ابدیت" و یا به تعبیری "در آستانه ابدیت" خلق کرد؛ پیرمردی خمیده با مشت‌هایی گره کرده و چسبیده به صورت که چهره‌ی او را پنهان کرده و غرق در اندوه است.
او با این تصویر اوج ناامیدی را نشان می‌دهد و با انتخاب عنوان "بر دروازه‌ی ابدیت" آن را کامل کرده است. نام اثر نشان می‌دهد که او در عمیق‌ترین لحظات غم و اندوه، به خداوند و ابدیت اعتقاد داشته است؛ همان چیزی که او سعی کرده در اثرش آن را بیان کند. ون‌گوگ دو ماه پس از این نقاشی، خودکشی کرد.
قبل از نقاشی، در سال ۱۸۸۲ ون‌گوگ اتود اولیه را بامداد کار کرده بود و کمی بعد، نمونه‌ی چاپی آن را نیز با نام "بر دروازه‌ی ابدیت" تولید کرد و در نامه‌ای به برادرش نوشت: "به نظرم نقاش وظیفه دارد تلاس کند که اندیشه‌ای را در کار خود بیان کند. من در این چاپ سعی داشتم این را بگویم - اما نمی توانم آن را به زیباییِ واقعیت بیان کنم؛ این تنها بازتابی کمرنگ است که در یک آینه تاریک دیده می شود..."
به نظر می‌رسد که تابلوی پیرمرد غمگین توانسته است ما را در حس و حال آن روزهای هنرمند شریک کند.

متن: کاتلین پری اریکسون
تلخیص: احسان آقایی
ترجمه: شیرین اردیبهشتی
.
. ***: نقاشی این اثر متعلق به موزه کرولر-مولر در هلند است.

ونسان ون‌گوگ (۱۸۹۰ - ۱۸۵۳)
بر دروازه ابدیت
لیتوگراف
۳۴ × ۵۲ سانتی‌متر
۱۸۸۲ م
مجموعه‌ی موزه‌ی هنرهای معاصر تهران

@tehranmoca

Читать полностью…

موزه هنرهای معاصر تهران

#نو_به_نو | ۲ |
هر روز یک اثر از #گنجینه_موزه_هنرهای_معاصر_تهران
@tehranmoca

Читать полностью…

موزه هنرهای معاصر تهران

@tehranmoca

Читать полностью…

موزه هنرهای معاصر تهران

گفتگو با #احسان_آقایی ،رییس #موزه_هنرهای_معاصر_تهران #روزنامه_شرق #سه_شنبه_۱۷_دی_۱۳۹۸ ادامه دارد...
@faranakArta

Читать полностью…

موزه هنرهای معاصر تهران

https://www.instagram.com/p/B7AtYtPlKkI/?igshid=8ojq3lsyrvkl

Читать полностью…

موزه هنرهای معاصر تهران

میلاد حضرت عیسی مسیح(ع) پیامبر مهربانی مبارک باد

جیمز اِنسُر (۱۹۴۹ - ۱۸۶۰)
ورود مسیح به بروکسل
اچینگ، درای‌پوینت و آبرنگ روی کاغذ
اندازه تصویر: ۳۵.۵ × ۲۴.۸ سانتی‌متر
اندازه کاغذ: ۳۷ × ۲۷ سانتی‌متر
۱۸۹۸ م
مجموعه‌ی موزه‌ی هنرهای معاصر تهران
@tehranmoca

Читать полностью…

موزه هنرهای معاصر تهران

یلدا مبارک

صفحه‌ای از شاهنامه‌ی شاه طهماسب
گفتار اندر داستان کاوه آهنگر با ضحاک تازی
اندازه کاغذ: ۳۱.۸ × ۴۷.۳ سانتی‌متر
اندازه تصویر: ۲۷.۳ × ۳۷.۵ سانتی‌متر
منسوب به قدیمی و سلطان محمد
تاریخ: ۹۵۵ - ۸۹۳ خورشیدی
از مجموعه‌ی موزه‌ی هنرهای معاصر تهران
@tehranmoca

Читать полностью…

موزه هنرهای معاصر تهران

همزمان با چهلمین روز درگذشت زنده‌یاد مسعود عربشاهی

نکوداشت و نمایش منتخب آثار
یکشنبه | ۱۲ آبان | ساعت ۱۶:۰۰ تا ۱۸:۰۰
موسسه صبا | نگارخانه‌ی استاد لرزاده

با همکاری:
فرهنگستان هنر
انجمن هنرمندان نقاش ایران
موزه‌ی هنرهای معاصر تهران
موسسه فرهنگی، هنری و پژوهشی صبا
@tehranmoca

Читать полностью…

موزه هنرهای معاصر تهران

آئین وداع با استاد مسعود عربشاهی و تشییع پیکر ایشان روز یکشنبه سی و یکم شهریور ساعت ۹:۰۰ از مقابل موزه‌ی هنرهای معاصر تهران انجام خواهد شد.
.
.
طراح پوستر: ابراهیم حقیقی
عکس: مریم زندی
@tehranmoca

Читать полностью…

موزه هنرهای معاصر تهران

محمدحسین حلیمی ( همدان - ۱۳۱۹)
عاشورا
۱۳۵۱ ه.ش
رنگ روغن روی بوم
۱۲۰ × ۱۱۰ سانتی متر
مجموعه‌ی موزه هنرهای معاصر تهران
@tehranmoca

Читать полностью…

موزه هنرهای معاصر تهران

تلفیق سنت و مدرنیته مهم‌ترین شاخصه آثار ناصر اویسی است که جلوه خاصی از فرهنگ ایرانی را به نمایش می‌گذارد. زنان زیباروی برگرفته از شخصیت فولکلوریک و اسب‌های نیرومند در حال حرکت و همچنین رنگ‌های درخشان عناصر اصلی آثار او را در بر می‌گیرند. وی که از چهره‌های بنام نقاشی ایران در عرصه بین‌المللی و از فعالان مکتب سقاخانه است، تاکنون موفق به دریافت جوایز بین‌المللی متعددی شده و آثارش در نمایشگاه‌های بسیاری در معرض دید قرار گرفته است. ردپای تصویرگری در نقاشی‌های اویسی پیوند درونی او با نگارگری ملی و سنتی ایرانی را بیشتر نمایان می‌سازد. جولیو کارلو آرگان، هنرشناس ایتالیایی درباره نقاشی‌های اویسی گفته است: « سبک نقاشی اویسی شعرگونه است و آن را در حد فاصل نقاشی و خط معلق نگه می‌دارد. موضوع داشتن نقاشی برای اویسی هدف نهایی نیست. بلکه او به گام نهادن در ورای موضوع به جست‌وجوی نوعی تداوم و ریتم می‌پردازد که ایجاد آنها تنها از طریق اشکال و قالب میسر است»
.
ناصر اویسی (۱۳۱۳)
به یاد گرانادا
رنگ روغن روی بوم
۸۴ × ۱۳۷ سانتی متر
۱۳۵۶ ش
مجموعه موزه هنرهای معاصر تهران
@tehranmoca

Читать полностью…

موزه هنرهای معاصر تهران

اوقات تابستانی
کارگردان: اُلیویه آسایاس
بازیگران: شارل برلینگ، ژولیت بینوش، ژرمی رنیه، ادیت اسکوب
محصول ۲۰۰۸، ۱۰۰ دقیقه

ژان میشل فرودون: دو برادر و یک خواهر، هر کدام در شرایط بسیار متفاوتی زندگی را سپری می‌کنند، اما به بهانه‌ی برگزاری جشن تولد ۷۵ سالگی مادرشان در ملک بزرگ خانوادگی که مملو از اشیاء متعلق به دوران‌های گذشته، اسباب و اثاثیه‌ی گران‌قیمت، تابلوهای کوچک نفیس یا اشیاء خاطره‌انگیز است، همدیگر را ملاقات می‌کنند. با مرگ مادر، به‌رغم رنجی که می‌برند و احترامی که برای یکدیگر قائلند، بر سر اتخاذ تصمیم درست درباره‌ی این مکان و متعلقات آن و همچنین درباره‌ی زنی که سال‌ها در آنجا به کار و فعالیت مشغول بوده، اختلاف نظر پیدا می‌کنند. بسیار فراتر از بحث ارث و میراث، پرسشی که آسایاس مطرح می‌کند در باب این است ‌که چه چیزی می‌تواند و می‌بایست از نسلی به نسل دیگر منتقل شود و در این میان، نقش افراد، اشیاء، خاطرات، واژه‌ها و تصاویر چیست. آسایس به اتکای بازی درخشان بازیگران، بار مسئولیت پرسشی را به دوش می‌کشد که در سینمای فرانسه مرسوم است: با خانه‌ی پدری چه باید کرد؟ کارگردان پاسخی بسیار اصیل برای این پرسش ارائه می‌کند که نه نوستالژیک است نه ویرانگر؛ پاسخی حاکی از این‌که چطور می‌توان به شیوه‌ای ظریف و منقلب‌کننده با چالش‌ ارتباط با گذشته مواجه شد و این ضرورت را درک کرد که باید میراث گذشتگان را به دوش کشید و البته ضرورتی نه چندان کم‌اهمیت‌تر را نیز مد نظر قرار داد و نگذاشت آدم‌ها و چیزهایی که پیش از ما آمده‌اند، بر دوش زندگی نسل‌های جوان سنگینی کنند.
🔘🔘🔘🔘🔘🔘🔘🔘🔘🔘🔘
🎥 جلوه هایی از سینمای فرانسه با «اوقات تابستانی» ساخته‌ی الیویه آسایاس
🔸به انتخاب و با حضور ژان میشل فرودون (سردبیر سابق مجله کایه دو سینما)
🔹 روز ۲۷ فروردین، ساعت ۱۶:۳۰
🔺آزاد و ریگان

Читать полностью…

موزه هنرهای معاصر تهران

🎥 جلوه هایی از سینمای فرانسه با «اوقات تابستانی» ساخته‌ی الیویه آسایاس
🔸به انتخاب و با حضور ژان میشل فرودون (سردبیر سابق مجله کایه دو سینما)
🔹۲۷ فروردین، ساعت ۱۶:۳۰
🔺آزاد و رایگان

Читать полностью…

موزه هنرهای معاصر تهران

...
#نو_به_نو
هر روز یک اثر از #گنجینه_موزه_هنرهای_معاصر_تهران
| ۵ |

از آغاز روتکو، روحیه‌ای درونگرا و عارفانه، نسبت به بیان تصویری داشت. او به همراه "استیل" و "نیومان" در مکتب نیویورک، به دنبال نوعی از بیان که بعدا با نام "مینیمال" شهرت یافت، بودند. این دسته از هنرمندان در تلاش بودند تا با انتقال احساس از ورای رنگ و اتمسفر، مخاطب را به جای تحرک، به تامل هدایت کنند و آثارشان به قول روتکو "مأمن آرامی برای جلوه گاه تامل" باشد.

روتکو در مصاحبه با "سلدُن رادمن" می‌گوید: "من به بیان احساسات انسانی، تراژدی، خلسه، روز حساب و نظایر آن علاقمندم و این حقیقت که بسیاری از مردم هنگام مشاهده‌ی آثارم از خود بی خود می‌شوند و اشک سرازیر می‌کنند، نشان از آن دارد که من مبیّن آن احساسات اصیل انسانی‌ام. مخاطبینی که در مقابل آثار من اشک به چشم می‌آورند، همان تجربه‌ی مذهبی را تداعی می‌کنند که من هنگام آفرینش آثارم تجربه کرده‌ام".
.
در پرده‌ی نقاشیِ "مركز زرد"، او رنگ روغن را با تربانتین رقیق و آن را به روی بوم، به قالبی محو منتشر می‌کند و به دور از هر گونه دورگیری مشخص، لبه‌های اشکال را در هم فرو می‌برد؛ به این ترتیب روتکو فرم هندسی مستطیل و یا مربع را از صورت مادی نخستین به درآورده و به آن جلوه‌ای روحانی و اسرارآمیز می‌بخشد. با رهانیدن فرم از جلوه‌ی جسمانی و تجزیه آن در درون شکلی دیگر، پرده‌هایش را به مرز «استعلا» نزدیک می‌کند و همراه با آن مخاطب را نیز در این تجربه‌ی عارفانه سهیم می‌سازد.

متن: #مهدی_حسینی

گرافیک: #مهدی_فدوی
عکس: #مهناز_صحاف
*
مارک راتکو (۱۹۷۰ - ۱۹۰۳)
شماره ۲ (مرکز زرد)
رنگ روغن روی بوم
۱۷۳ * ۲۸۹ سانتی‌متر
۱۹۵۴ م
مجموعه‌ی موزه‌ی هنرهای معاصر تهران
@tehranmoca

Читать полностью…

موزه هنرهای معاصر تهران

#نو_به_نو
هر روز یک اثر از #گنجینه_موزه_هنرهای_معاصر_تهران
| ۴ |

در سال ۱۹۶۳ اندی وارهول یکی از مهم‌ترین بدنه‌های کاری خود، «مرگ و فاجعه» را تولید کرد. ابتدای دهه‌ی ۱۹۶۰ روزنامه‌ها و مجلات، تصاویر ستارگان هالیوود و تلویزیون، زندگی فردی آمریکایی‌ها را به شدت تحت سلطه‌ی خود داشتند و این زبان تصویری تازه که از طریق تکرار تصاویر و تبلیغات، سبب بی‌حسی مخاطب به رویدادهای تراژیک شده بود، از محرک‌های اصلی وارهول در تولید نقاشی‌های این دوره شد. این مجموعه بازتاب فاجعه یا رخدادی انسانی بود که به مرگ منجر می‌شد؛ تصاویر از مجلات بریده می‌شدند و احتمالا در بزرگنمایی وارهول، ابعاد احساسی تازه‌ای برای مخاطب پیدا می‌کردند. اعدام و صندلی الکتریکی، خودکشی، تصادف ماشین‌ها و مرگ و میر، سوژه‌ی اصلی مفهومی و دیداری این بدنه‌ی کاری بودند.
.
. «خودکشی (مرد پریده‌ی ارغوانی)» یکی از شاخص‌ترین کارهای این مجموعه است. وارهول با به کارگیری تکنیک سیلک‌اسکرین که امکان تکرار دقیق تصویر و جنبه‌های حرکتیِ سینمایی را برای او ایجاد می‌کرد، خودکشی را در دو پلان به تصویر کشید. قسمت بالای بوم بلند خود را (ارتفاع نقاشی ۲۳۰ سانتی متر است) به صحنه‌ی پرش مرد از ساختمان اختصاص داد و در پایین بوم با یک مونتاژ سینمایی، صحنه‌ی پس از برخورد مرد با زمین را به تصویر کشید. علاقه‌ی وارهول به تکرار تصویر ثابت و امتدادِ سکون در این مجموعه کارها و فیلم هایش به خصوص خواب(۱۹۶۳) و امپایر(۱۹۶۴) مشهود است. تاکید چندباره‌ی او بر تصویر بزرگنمایی شده‌ی روزنامه، در عمل بی‌حسی به خبر را از بین برده و مخاطب با نگاهی تازه به تراژدی چشم می‌دوزد.
.
او در مصاحبه ای با جین سونسون در نوامبر ۱۹۶۳ گفت: «وقتی شما تصویری مخوف را مدام ببینید، در واقع دیگر هیچ تاثیری در شما ندارد... من فکر کردم مردم باید گاهی اوقات هم به این چیزها فکر کنند... نه این‌که من برای آن‌ها دل بسوزانم، ولی در واقع مردم از کنار خبر کشته شدن یک فرد به راحتی رد می‌شوند و برایشان بی‌اهمیت است. از این رو فکر کردم بد نیست یادبودی برای این مردمان ناشناس در نظر گرفته شود.»
«خودکشی» لحظه‌ای است درخشان که خبری گم شده در لای سطرها و ستون‌های روزنامه را از زیر دستان وارهول، از امری روزمره به یک تراژدی عظیم انسانی مبدل می‌کند.

متن: #علی_بختیاری

اندی وارهول (۱۹۸۷ - ۱۹۲۸)
خودکشی (مرد پریده‌ی ارغوانی)
اکلریلیک و سیلک‌اسکرین روی بوم
۲۳۰ * ۲۳۰ سانتی‌متر
۱۹۶۵ م
مجموعه‌ی #موزه‌_هنرهای_معاصر_تهران

@tehranmoca

Читать полностью…

موزه هنرهای معاصر تهران

#نو_به_نو
هر روز یک اثر از #گنجینه_موزه_هنرهای_معاصر_تهران
| ۲ |

انسان‌هایی ناقص با اندامی کج و معوج و اغراق شده که به «غول‌ها» شناخته می شوند، متشخص‌ترین دوره‌ی کاری #بهمن_محصص را شکل می‌دهند و می توان آن‌ها را مانیفست تصویری او در تأیید ادعای «پرسوناژ تاریخی»* دانست. آثار این دوره، ترکیبی قریب از فرم و تکنیک در بیانی نمادین‌اند که مخاطب را به دنیای شخصی هنرمند فرا می‌خوانند. دستاورد منحصر بفرد او در بکارگیری رنگ، هرچند مبتنی بر ارجاعات تاریخی هنر است ولی بیانی شخصی دارد. استفاده از قلم موهای پهن و تأکید بر جسمانیت رنگ، فضاسازی بدون عمق و پالت رنگ محدود، کارکردی ایهام گونه دارد؛ همزمان که حضور خود را به مخاطب تحمیل می‌کند او را به کنکاش فراسوی رنگ می‌خواند و به درک نماد و نشانه رهنمون می‌کند. آیا این عناصر بصری و نمادها تجلیِ کنش‌گرایانه‌ی «پرسوناژ تاریخی» هستند؟ پاسخ چندان ساده نیست ولی اگر این آثار را در بستری تاریخی و اجتماعی و با نگاهی به آثار سایر هم دوره‌هایش تحلیل کنیم در می‌یابیم که در مسیر خلق «پرسوناژ تاریخی» شکل گرفته اند.
اثر حاضر در زمره‌ی نمادین‌ترین آثار این دوره‌ی #محصص است که در ساخت زمینه‌ی اثر علی‌رغم استفاده از رنگ‌های اکسپرسیو، بیانی شِبه مینیمال دارد در حالی که فیگور کاملا اکسپرسیو است. کافی است فیگور را از زمینه، جُدا تصور کنیم تا به تضاد نمادین اثر پی ببریم. اغراق و تأکید بر نیمه‌ی بالای بدن و ارتباط آن با رنگ زمینه، همچنین اهمیت اندک بر نیمه‌ی پائین بدن و رنگ زمینه‌ی آن، خوانشی روانشناسانه دارد. سر دریک گردش نود درجه‌ای نسبت به بدن قرار دارد؛ گویی هراسناک به مخاطب اثر می‌نگرد؛ از او می‌هراسد یا می‌گریزد. آیا این فیگور همان «پرسوناژ تاریخی» است که رابطه‌ی هنرمند و مخاطب را می‌نمایاند؟
.
. *: بهمن محصص در مستند "چشمی که می‌شنود" به کارگردانی احمد فاروقی خود را یک "پرسوناژ تاریخی" معرفی می‌کند.

متن: احسان آقایی

بهمن محصص (۱۳۸۹ - ۱۳۱۰)
بدون عنوان
رنگ روغن روی بوم
۷۰ * ۱۰۰ سانتی متر
۱۹۷۶ م (۱۳۴۶)
مجموعه‌ی موزه هنرهای معاصر تهران
@tehranmoca

Читать полностью…

موزه هنرهای معاصر تهران

https://www.instagram.com/p/B9jMEU0li9s/?igshid=18f1dijfr3ifr

Читать полностью…

موزه هنرهای معاصر تهران

گفتگو با #احسان_آقایی ،رییس #موزه_هنرهای_معاصر_تهران #روزنامه_شرق #سه_شنبه_۱۷_دی_۱۳۹۸ بخش پایانی...
@faranakArta

Читать полностью…

موزه هنرهای معاصر تهران

موزه هنر متروپولیتن در نیویورک صحبت‌های ترامپ در هدف قرار دادن محوطه‌های فرهنگی در ایران را شرم‌آور توصیف کرد.
«مکس هولین» رئیس و «دنیل ویس» مدیر عامل موزه هنر متروپولیتن نیویورک نیز به جمع چهره‌های فرهنگی و روسای موزه‌ها و سازمان‌هایی پیوستند که از تهدید اخیر ترامپ در هدف قرار دادن ۵۲ محوطه که برای ایرانی‌ها و فرهنگ ایرانی حائز اهمیت است، به شدت انتقاد کردند و در یک اقدام سیاسی کم‌سابقه با انتشار بیانیه‌ای مشترک نوشتند: «هدف قرار دادن میراث فرهنگی جهان برای ارزش‌های جمعی جامعه شرم‌آور است. دنیای ما دقیقا می‌داند محافظت از محوطه‌ها ومکان‌های فرهنگی چه چیزی را برای ما به ارمغان می‌آورد و از سوی دیگر چه چیزی با تخریب و غلبه هرج و مرج از دست می‌رود.در این زمانِ چالش‌ برانگیز، باید اهمیت جهانی حفاظت از مکان‌های فرهنگی را به خودمان یادآور شویم- اشیاء و مکان‌هایی که از طریق آن افرد، جوامع و ملت‌ها با تاریخ و میراث‌اشان پیوند می‌خورند. رهبران و شهروندان امروز مسوولیت‌های خطیرِ بسیاری دارند که شامل محافظت از جان افراد و همچنین محافظت از میراث ارزشمند به جای مانده از نسل‌های قبلی است، چرا که از طریق این مکان‌های مشترک و میراث فرهنگی است که ما آگاهی لازم برای تضمین آینده‌ای امن‌تر و بهتر را به دست می‌آوریم».
@tehranmoca

Читать полностью…

موزه هنرهای معاصر تهران

https://www.instagram.com/p/B6fdFDmFxey/?igshid=1sddmibxiz91l

@tehranmoca

Читать полностью…

موزه هنرهای معاصر تهران

ضحاک پس از آنکه از پیشگویان می‌شنود که به دست فریدون به دلیل کین‌خواهی و ظلم کشته می‌شود، محضری از بزرگان فراهم می‌کند که همه به دادگری او رأی دهند و آن را مکتوب کنند. در این نگاره، ضحاک نشسته بر تخت عاج، در میان مهترانِ دربار به تصویر کشیده شده در حالی که کاوه با خشم و دلیری، طومارِ دادِ شاهِ اژدهاوش را پاره می‌کند و به زیر پا می‌افکند.

یکی بی‌زیان مرد آهنگرم
ز شاه آتش آید همی بر سرم

تو شاهی و گر اژدها پیکری
بباید بدین داستان داوری

نباشم بدین محضر اندر گواه
نه هرگز براندیشم از پادشاه

خروشید و برجست لرزان ز جای
بدرید و بسپرد محضر به پای
@tehranmoca

Читать полностью…

موزه هنرهای معاصر تهران

https://www.instagram.com/p/B5NfBeElT8c/?igshid=1ka5u0xuxel7s

Читать полностью…

موزه هنرهای معاصر تهران

"خوابگرد"
کیوریتور: برونو کورا
و پخش فیلم "گداخت اندیشه" به کارگردانی علی اسکندری
جمعه نوزدهم مهر
ساعت ۱۶:۰۰
موزه ایران باستان
@tehranmoca

Читать полностью…

موزه هنرهای معاصر تهران

نقاشی های حلیمی – همانند آثار گرافیکی او – چون بنایی است فاخر که تک تک اجزای آن معمارانه محاسبه و ساخته شده است. شناخت عمیق و آکادمیک او از رنگ، فرم و کمپوزیسیون، آثارش را به نمونه های قابل توجهی برای آموزش هنر تبدیل کرده است.
حلیمی در سال ١٣٥٢ مجموعه ای از آثار نقاشی خود را با مضمون «عاشورا» در گالری سیحون به نمایش گذاشت که این اثر یکی از آن مجموعه و احتمالاً بهترین آنها است. سازماندهی عناصر بصری در یک کمپوزیسیون محکم و استوار موجزترین توصیفی است که می توان از این نقاشی به دست داد. بهره گیری خلاقانه از نور در پالت رنگی مکمل و در یک ساختار هندسی منسجم، خوانشی نمادین از بستر سیاسی و اجتماعی دوران خلق اثر است. عناصر سرخِ ریتمیک و فیگوراتیو مرکز اثر، برداشتی فرمیک از سینه زنی های عاشورایی است که در تضاد با هندسه ی استوار آن، نقاشی را به اثری اعتراضی تبدیل کرده است. گویی حرکتی است از تاریکی به نور یا از سکوت به پژواک که مجال بودن و شدن یافته است و شعر حافظ را به ذهن متبادر می کند:

به صوت چنگ بگوییم آن حکایت‌ها
که از نهفتن آن دیگ سینه می‌زد جوش
@tehranmoca

Читать полностью…

موزه هنرهای معاصر تهران

عید سعید فطر مبارک
.
.
کاظم چلیپا (۱۳۳۶)
نماز عید فطر
رنگ روغن روی بوم
۱۶۰ × ۱۲۰ سانتی متر
۱۳۷۳ ه.ش
مجموعه موزه هنرهای معاصر تهران
@tehranmoca

Читать полностью…

موزه هنرهای معاصر تهران

رونمایی از اثر اهدایی تونی کرگ به
موزه هنرهای معاصر تهران

احتراماً به اطلاع می رساند ،مراسم "رونمایی از اثر ( مجسمه ) اهدایی تونی کرگ هنرمند انگلیسی - آلمانی "به موزه هنرهای معاصر تهران ،روز یکشنبه 9 اردیبهشت ماه ساعت 11 صبح با حضور؛مجید ملا نوروزی مدیر کل هنرهای تجسمی ،علی محمد زارع رییس موزه هنرهای معاصر تهران و جمعی از هنرمندان رشته های مختلف هنری در محل باغ مجسمه موزه هنرهای معاصر تهران برگزار می شود.

شایان ذکر است ؛ نمایشگاه آثار تونی کرگ هنرمند انگلیسی – آلمانی با عنوان "ریشه ها و سنگ ها "با 60 اثر مجسمه و 140 اثر طراحی روی کاغذ از دوم آبان در موزه هنرهای معاصر تهران افتتاح و تا 22 دی ماه 1396 ادامه داشت.

Читать полностью…

موزه هنرهای معاصر تهران

کودک وحشی
کارگردان: اثر فرانسوا تروفو
بازیگران: فرانسوا تروفو، ژان پیر کارگول، فرانسواز سنیه، ژان داسته
محصول ۱۹۷۰، ۸۴ دقیقه
ژان میشل فرودون : فرانسوا تروفو همیشه بر این نکته تأکید داشته که در نگاه او بچه‌ها از جایگاه مهمی برخوردارند و در تأیید این مدعا سه فیلم خودش را نیز به آنها اختصاص داده است: «۴۰۰ ضربه»، «پول توجیبی» و همین «کودک وحشی». با این فیلم، او گام به گام با فرایند آموزشی‌ای همراه می‌شود که شاید تک‌بُعدی خواندن آن منصفانه نباشد. هر چند دکتر ایتار سرگرم آموزش به کودکی می‌شود که در جنگل پیدا شده، اما همزمان از همین کودک نیز چیزهایی یاد می‌گیرد، و زمانی‌که او را به خانه می‌آورد، خودش را هم در مقام پژوهشگر و پزشک می‌بیند، هم در مقام معلم و اومانیست. مسئله‌ی «آن‌چه انتقال می‌یابد» آن‌قدر برای تروفو مهم و اساسی است که برای نوشتن این فیلم‌نامه، درگیر پژوهش‌های تاریخی ژرف شده و سعی‌اش بر این بوده که تا حد ممکن وقایع را آن‌گونه که در آن برهه‌ی زمانی اتفاق افتاده‌اند، بازگو کند. این سینماگر برای نخستین بار نقش اصلی خودش را مقابل ژان پیر کارگول جوان (در نقش ویکتور) ایفا می‌کند تا بتواند بازیگر جوانش را داخل خود صحنه‌ها «هدایت کند». استفاده‌ی بسیار خلاقانه از صدای راوی و ارتباط دادن آن به تصویر (که یادآور تجربه‌گرایی‌های «ژول و جیم» است)، و به همان اندازه، انتخاب فیلم‌برداریِ سیاه و سفید که آن روزها اقدامی نامرسوم به شمار می‌رفته، و همچنین استفاده از موسیقی و صدا و بازی با پنجره‌ها، همگی بیانگر این هستند که فرانسوا تروفو، پشت آن کلاسیسیسم ظاهری‌اش و به موازات تأمل در باب زبان گفتاری در «کودک وحشی»، همچنان به تحقیق و پژوهش درباره‌ی زبان سینماتوگرافیک نیز مشغول است.
🔘🔘🔘🔘🔘🔘🔘🔘🔘🔘🔘
🎥 جلوه هایی از سینمای فرانسه با «کودک وحشی» ساخته‌ی فرانسوآ تروفو
🔸به انتخاب و با حضور ژان میشل فرودون (سردبیر سابق مجله کایه دو سینما)
🔹 روز ۲۷ فرودین، ساعت ۱۴:۳۰
🔺آزاد و رایگان

Читать полностью…

موزه هنرهای معاصر تهران

🎥 جلوه هایی از سینمای فرانسه با «کودک وحشی» ساخته‌ی فرانسوآ تروفو
🔸به انتخاب و با حضور ژان میشل فرودون (سردبیر سابق مجله کایه دو سینما)
🔹 روز ۲۷ فرودین، ساعت ۱۴:۳۰
🔺آزاد و رایگان

Читать полностью…
Subscribe to a channel