1905
قریب به ٢٠٠٠ عضو فرهیخته مرور سریع مقالات کاربردی و اخبار تازه گوارش و کبد ادمین: دکتر امیرعلی سهراب پور فوق تخصص گوارش و کبد دانشیار مستعفی دانشگاه علوم پزشکی تهران 🇮🇷 https://zil.ink/aasohrabpour
💢 AGA 2026 INPATIENT MANAGEMENT OF ADULTS WITH IBD
🆔 @GIJournalClub
.
💢 چه زمانی باید پایش کیست‌های پانکراس و سرطان کبد را در سالمندان متوقف کنیم؟ توصیه‌های جدید AGA
انجمن گوارش آمریکا (AGA) در تازه‌ترین به‌روزرسانی بالینی خود که در مجله Clinical Gastroenterology and Hepatology منتشر شده، به یکی از پرسش‌های مهم طب سالمندی پرداخته است: چه زمانی ادامه پایش کیست‌های پانکراس یا سرطان هپاتوسلولار (HCC) دیگر سودی برای بیمار ندارد؟ پیام اصلی این گزارش آن است که سن تقویمی به‌تنهایی نباید مبنای قطع پایش باشد؛ بلکه بیماری‌های همراه، وضعیت عملکردی، امید به زندگی و مهم‌تر از همه، امکان انجام درمان مؤثر در صورت کشف بدخیمی باید در تصمیم‌گیری لحاظ شوند. این به‌روزرسانی شامل ۹ توصیه مبتنی بر مرور شواهد و نظر متخصصان است و برخلاف گایدلاین‌های رسمی، بر پایه مرور سیستماتیک و درجه‌بندی کیفیت شواهد تدوین نشده است.
در مورد کیست‌های پانکراس، AGA پیشنهاد می‌کند در افراد بالای ۶۵ سال با کیست‌های حداکثر ۱۵ میلی‌متر که طی پنج سال پایدار مانده‌اند و فاقد ویژگی‌های نگران‌کننده هستند، قطع پایش با مشارکت بیمار بررسی شود. در افراد بالای ۷۵ سال، حتی برای کیست‌های کوچک‌تر از ۳۰ میلی‌متر با همین شرایط نیز ادامه پایش ممکن است سود محدودی داشته باشد. همچنین در بیمارانی که به دلیل بیماری‌های همراه کاندید مناسبی برای جراحی نیستند، صرف‌نظر از سن، ادامه پایش باید مورد بازنگری قرار گیرد. اهمیت این توصیه‌ها زمانی روشن‌تر می‌شود که بدانیم مرگ‌ومیر جراحی پانکراس حتی در مراکز باتجربه حدود ۱ تا ۴ درصد و عوارض آن ۴۰ تا ۵۰ درصد است. در یک مطالعه شامل ۳۸۴۴ بیمار با IPMN شاخه فرعی، در افراد بالای ۶۵ سال با کیست‌های حداکثر ۱۵ میلی‌متر پس از پنج سال پایش، مرگ‌ومیر کلی ۴٫۹ درصد، اما مرگ‌ومیر اختصاصی بیماری تنها ۰٫۳ درصد بود.
در مقابل، درباره پایش HCC در سالمندان، رویکرد متفاوت است. از آنجا که خطر HCC با افزایش سن بیشتر می‌شود، سن بالا به‌تنهایی دلیلی برای قطع پایش در بیماران مبتلا به سیروز نیست. حتی درمان موفق هپاتیت‌های ویروسی نیز خطر HCC را کاملاً از بین نمی‌برد؛ سرکوب طولانی‌مدت HBV با کاهش ۴۰ تا ۵۰ درصدی و دستیابی به SVR در هپاتیت C با کاهش تا ۷۰ درصدی خطر HCC همراه است. با این حال، در بیمارانی که به علت بیماری‌های همراه، ناتوانی عملکردی یا سیروز پیشرفته غیرقابل پیوند، امید به زندگی کمتر از یک تا دو سال دارند، قطع پایش توصیه می‌شود. پیام کاربردی AGA این است: پیش از درخواست هر نوبت جدید تصویربرداری، باید پرسید اگر سرطان کشف شود، آیا درمانی وجود دارد که واقعاً پیامد بیمار را بهبود بخشد؟ قطع پایش در زمان مناسب، به معنای کنار گذاشتن بیمار نیست؛ بلکه می‌تواند تصمیمی آگاهانه برای جلوگیری از اقدامات غیرضروری باشد.
Reference:
Das KK, et al. AGA Clinical Practice Update on Surveillance of Pancreatic Cystic Lesions and Hepatocellular Carcinoma in Older Adults. Clinical Gastroenterology and Hepatology. 2026.
🆔 @GIJournalClub
.
💢 LEAN vs NON-LEAN MASLD
🆔 @GIJournalClub
.
🔬 نئوپلازی پیشرفته متاکرون در سرطان کولورکتال با شروع زودرس؛ آیا به برنامه پایش متفاوتی نیاز داریم؟
🔹 آیا بیماران مبتلا به EOCRC پس از جراحی در معرض خطر بیشتری هستند؟
یکی از پرسش‌های مهم در مدیریت سرطان کولورکتال با شروع زودرس (EOCRC؛ تشخیص پیش از ۵۰ سالگی)، ضرورت تنظیم فواصل کولونوسکوپی مراقبتی پس از جراحی است. در مطالعه‌ای گذشته‌نگر، ۲۳۰ بیمار مبتلا به EOCRC با ۵۰۴ بیمار مبتلا به سرطان کولورکتال با شروع در سنین بالاتر (AOCRC؛ ۵۰ سال و بیشتر) مقایسه شدند. تمام بیماران حداقل یک کولونوسکوپی مراقبتی پس از جراحی داشتند و افراد مبتلا به IBD، سندرم‌های ارثی سرطان کولورکتال و بیمارانی که پروکتوکولکتومی کامل شده بودند، کنار گذاشته شدند.
🔹 میزان نئوپلازی پیشرفته در دو گروه مشابه بود
میزان نئوپلازی پیشرفته متاکرون (MAN) در گروه EOCRC برابر ۱۳٪ و در گروه AOCRC برابر ۱۶٫۱٪ بود؛ این تفاوت از نظر آماری معنادار نبود (P=0.342). بااین‌حال، بقای بدون MAN در گروه AOCRC به‌طور معناداری کمتر بود. در گروه EOCRC، نئوپلازی غیرپیشرفته متاکرون نیز کمتر مشاهده شد (۱۷٪ در برابر ۲۶٪؛ P=0.009). نکته قابل‌توجه آن بود که بیماران جوان‌تر فاصله کوتاه‌تری تا نخستین کولونوسکوپی پس از جراحی و مدت پیگیری طولانی‌تری داشتند.
🔹 چه عواملی خطر MAN را افزایش می‌دهند؟
در تحلیل چندمتغیره، سه عامل به‌طور مستقل با بروز MAN ارتباط داشتند:
سن بالاتر
سابقه مواجهه با سیگار
محل دیستال تومور اولیه، یعنی کولون نزولی و/یا سیگموئید
💡 پیام بالینی
این مطالعه افزایش کافی در بار نئوپلازی پیشرفته متاکرون در بیماران EOCRC نشان نداد تا بتوان بر اساس سن شروع بیماری، برنامه پایش متفاوتی را توجیه کرد. بنابراین، یافته‌ها از ادامه رویکردهای فعلی پایش پس از جراحی حمایت می‌کنند، نه کوتاه‌کردن روتین فواصل کولونوسکوپی صرفاً به دلیل سن پایین هنگام تشخیص. در عین حال، توجه به سابقه سیگار و محل تومور اولیه می‌تواند در ارزیابی خطر فردی مفید باشد.
محدودیت مهم مطالعه، طراحی گذشته‌نگر و تفاوت در مدت پیگیری و زمان انجام نخستین کولونوسکوپی بین دو گروه است؛ بنابراین، برای تعیین دقیق فواصل بهینه پایش، مطالعات آینده‌نگر موردنیاز هستند.
🔗 منبع:
Naseem Z, et al. Metachronous Advanced Neoplasia in Early Onset Colorectal Cancer. The American Journal of Gastroenterology. 2026. https://doi.org/10.14309/ajg.0000000000004246
🆔 @GIJournalClub
.
🎯 آپاداسیتینیب در UC؛ کمترین خطر شکست درمان در مقایسه با پنج درمان پیشرفته دیگر
در یک مطالعه گذشته‌نگر مبتنی بر داده‌های بیمه‌ای آمریکا، ۷۲۸۳ بیمار مبتلا به کولیت اولسراتیو که در مجموع ۹۰۷۸ نوبت درمان پیشرفته دریافت کرده بودند، بررسی شدند. شش دارو با یکدیگر مقایسه شدند: اینفلیکسیمب، آدالیمومب، ودولیزومب، اوستکینومب، توفاسیتینیب و آپاداسیتینیب. پیامد اصلی، شکست درمان شامل بستری مرتبط با IBD، جراحی یا شروع مجدد کورتیکواستروئید سیستمیک بیش از ۹۰ روز پس از شروع درمان بود.
کاهش ۳۱ تا ۴۱ درصدی خطر شکست درمان با آپاداسیتینیب
پس از تعدیل آماری، آپاداسیتینیب در مقایسه با هر پنج درمان دیگر با خطر کمتر شکست درمان همراه بود:
در برابر اینفلیکسیمب: HR=0.61 (95% CI: 0.42–0.88)
در برابر آدالیمومب: HR=0.59 (95% CI: 0.41–0.86)
در برابر ودولیزومب: HR=0.69 (95% CI: 0.48–1.00)
در برابر اوستکینومب: HR=0.65 (95% CI: 0.45–0.95)
در برابر توفاسیتینیب: HR=0.59 (95% CI: 0.40–0.88)
مزیت آپاداسیتینیب به‌ویژه در بیمارانی که طی ۱۲ ماه گذشته درمان پیشرفته دیگری دریافت کرده بودند، برجسته بود. در این گروه، خطر شکست درمان در مقایسه با چهار داروی دیگر ۴۰ تا ۵۹ درصد کمتر بود؛ تفاوت با آدالیمومب معنادار نبود.
کنترل پایدار بدون کورتون؛ یک پیام مهم دیگر
بیماران دریافت‌کننده آپاداسیتینیب به‌طور متوسط ۷۰٪ از دوره پیگیری را در وضعیت پایداری بیماری بدون مصرف کورتون سپری کردند؛ این میزان برای سایر داروها ۶۰ تا ۶۳٪ بود. بااین‌حال، این تفاوت در گزارش مطالعه از نظر آماری به‌طور قطعی اثبات نشده است.
پیام بالینی و محدودیت‌ها
این مطالعه از جایگاه آپاداسیتینیب در بیماران دارای سابقه مواجهه با درمان‌های پیشرفته، به‌ویژه پس از شکست درمان قبلی، حمایت می‌کند. بااین‌حال، داده‌ها مشاهده‌ای و مبتنی بر پرونده‌های بیمه‌ای هستند؛ اطلاعاتی درباره فعالیت اندوسکوپیک، کالپروتکتین، CRP و شدت واقعی بیماری در دسترس نبوده است. تعداد دریافت‌کنندگان آپاداسیتینیب نیز نسبتاً کم بود (۱۵۴ نوبت درمان). بنابراین، نتایج به معنای اثبات برتری قطعی در کارآزمایی تصادفی نیستند و انتخاب JAK inhibitor همچنان باید با توجه به خطرات عفونی، ترومبوآمبولیک، قلبی‌عروقی، بدخیمی، سن و بیماری‌های همراه انجام شود.
🔗 منبع:
Hupé M, et al. Upadacitinib Is Associated with the Lowest Risk of Treatment Failure Among Advanced Therapies for Ulcerative Colitis: A Real-World Administrative Claims Study. Clinical Gastroenterology and Hepatology. 2026.
https://www.cghjournal.org/cms/10.1016/j.cgh.2026.09.020/asset/e4f11395-309a-45bd-a024-05e98d065137/main.assets/ga1_lrg.jpg
🆔 @GIJournalClub
.
🦴 GLP-1 Therapies Not Linked to Increased Fracture Risk in Three Studies
- GLP-1/incretin therapies not linked to ↑ fracture risk in 3 studies.
- Postmenopausal women with T2D: semaglutide, tirzepatide ↓ fragility fractures vs some comparators.
- Nondiabetic postmenopausal women: semaglutide ↓ hip, forearm fractures; osteoporosis risk ↓.
- Meta-analysis: no significant overall fracture risk increase; certainty low–very low.
- Higher-dose/greater weight loss signals possible risk heterogeneity; hypothesis-generating only.
👇
https://www.medscape.com/viewarticle/glp-1-therapies-not-linked-increased-fracture-risk-three-2026a10015jk?src=
🆔 @GIJournalClub
.
ممنون دکتر راسخی عزیز
خواهش می کنم مطالب مفید و آموزنده را در گروه ارسال بفرمایید. مشتاق یادگیری هستیم.
💢 LIVER CANCER RISK: HOW DOES IT COMPARE WITH SMOKING?
https://onlinelibrary.wiley.com/doi/full/10.1111/jvh.70222
🆔 @GIJournalClub
.
💢 Weight-Loss Surgery Tops Tirzepatide in Diverse Obesity Cohort
https://www.medscape.com/viewarticle/weight-loss-surgery-tops-tirzepatide-diverse-obesity-cohort-2026a100151f?src=rss
🆔 @GIJournalClub
.
فعالیت بدنی با کاهش ۱۶ درصدی مرگ‌ومیر در بیماری کبد چرب همراه است 🏃♂️
بر اساس داده‌های ارائه‌شده در کنگره سالانه ACG 2026، فعالیت بدنی در اوقات فراغت با کاهش خطر مرگ‌ومیر به هر علت در مبتلایان به بیماری کبد چرب همراه بود. در تحلیل نهایی، ۴۴۴۱ فرد ۲۰ تا ۷۴ ساله بررسی شدند که نماینده حدود ۴۶٫۳ میلیون بزرگسال بودند؛ ۸۵٫۵٪ مبتلا به MASLD، حدود ۱۲٫۲٪ مبتلا به بیماری کبد چرب مرتبط با اختلال متابولیک و الکل (MetALD) و ۲٫۳٪ مبتلا به بیماری کبد چرب مرتبط با الکل بودند. طی میانه پیگیری ۲۶ ساله، ۱۹۰۳ مرگ رخ داد. مرگ‌ومیر در افراد فعال از نظر بدنی کمتر از افراد غیرفعال بود: ۳۶٫۴٪ در برابر ۴۴٪ (P=0.008).
پس از تعدیل عوامل جمعیت‌شناختی، اجتماعی‌اقتصادی و بالینی، فعالیت بدنی با ۱۶٪ کاهش نسبی خطر مرگ‌ومیر به هر علت همراه بود (aHR=0.84؛ 95% CI: 0.71–0.99). این ارتباط پس از واردکردن FIB-4 در مدل نیز حفظ شد و ارتباط معنی‌دار آماری عمدتاً در زیرگروه MASLD مشاهده شد. نکته کاربردی مطالعه آن است که بیشترین فرصت سود بالقوه ممکن است در افرادی باشد که کاملاً کم‌تحرک‌اند؛ حتی شروع فعالیت‌های ساده و قابل‌تداوم، مانند پیاده‌روی، می‌تواند گام نخست مهمی باشد. بااین‌حال، افراد فعال در این مطالعه از نظر جنسیت و وضعیت اجتماعی‌اقتصادی نیز با افراد غیرفعال تفاوت داشتند و تعدیل آماری نمی‌تواند تمام مخدوش‌گری‌های احتمالی را حذف کند.
پیام بالینی: در مدیریت MASLD نباید تمرکز صرفاً بر کاهش وزن، استئاتوز یا فیبروز کبدی باشد؛ فعالیت بدنی باید بخشی ثابت از توصیه‌های درمانی و ارزیابی خطر قلبی‌متابولیک باشد. ارتباط مشاهده‌شده، به‌تنهایی اثبات نمی‌کند که ورزش علت مستقیم کاهش مرگ‌ومیر بوده است؛ همچنین این گزارش مبتنی بر ارائه کنگره‌ای است و جزئیات کامل روش‌شناسی و شدت و مدت فعالیت در متن حاضر مشخص نیست. بنابراین، یافته‌ها از توصیه به کاهش بی‌تحرکی حمایت می‌کنند، اما برای تعیین رابطه دوزـپاسخ و اثر علّی، به انتشار و بررسی مقاله کامل نیاز داریم.
🔗 منبع: Healio – Physical activity matters in steatotic liver disease, with 16% reduced mortality risk · گزارش تکمیلی نتایج
🆔 @GIJournalClub
.
در کولیت اولسراتیو، رکتوم آخرین سنگر التهاب است؟ تفاوت ترمیم مخاطی در بخش‌های مختلف کولون
🔬 ترمیم مخاطی در همه قسمت‌های کولون یکسان نیست
تحلیلی پس‌نگر از مطالعه فاز ۳ SERENE UC، الگوی ترمیم اندوسکوپیک و هیستولوژیک را در بیماران مبتلا به کولیت اولسراتیو متوسط تا شدید تحت درمان با آدالیمومب بررسی کرد. در این تحلیل، داده‌های اندوسکوپی ۷۶ بیمار و داده‌های بافت‌شناسی ۷۹ بیمار در ابتدا و هفته‌های ۸ و ۵۲ ارزیابی شد. کاهش شدت التهاب در کولون صعودی، عرضی و نزولی نسبت به رکتوم بیشتر بود؛ این تفاوت هم در هفته ۸ و هم در هفته ۵۲ مشاهده شد. به‌طور کلی، بهبود اندوسکوپیک و رسیدن به ترمیم بافت‌شناختی در کولون صعودی و عرضی محتمل‌تر از رکتوم بود.
📊 اختلافی که می‌تواند بر ارزیابی پاسخ درمان اثر بگذارد
در هفته ۵۲، شانس رسیدن به بهبودی اندوسکوپیک در کولون صعودی و عرضی، در مقایسه با رکتوم، حدود ۱۰٫۱۷ برابر بود. شانس بهبودی هیستولوژیک نیز در کولون صعودی ۲٫۴۵ برابر و در کولون عرضی ۲٫۶۹ برابر رکتوم گزارش شد. این نتایج با این مشاهده بالینی همخوانی دارند که التهاب دیستال، به‌ویژه پروکتیت و رکتوسیگموئیدیت، ممکن است با وجود بهبود بخش‌های پروگزیمال پایدار بماند و موجب تداوم فوریت دفع، تنسموس و بی‌اختیاری شود. بنابراین، محل نمونه‌برداری و روش ارزیابی مخاط می‌تواند بر برآورد میزان ترمیم تأثیر بگذارد.
💡 پیام بالینی برای متخصصان IBD
در بیمار مبتلا به UC که پاسخ درمانی ناقص دارد یا علائم دیستال او ادامه یافته است، نباید بهبود بخش‌های پروگزیمال کولون را معادل خاموشی کامل بیماری دانست. از سوی دیگر، سیگموئیدوسکوپی دیستال نیز ممکن است توزیع کامل فعالیت هیستولوژیک در کولون را نشان ندهد. با این حال، مطالعه حاضر یک تحلیل پس‌نگر از زیرگروهی نسبتاً کوچک از کارآزمایی SERENE UC و محدود به بیماران دریافت‌کننده آدالیمومب بود؛ بنابراین، تعمیم نتایج به تمام درمان‌های UC یا تغییر روتین پایش بیماران بر اساس این یافته‌ها نیازمند شواهد بیشتر است.
🔗 منبع:
Ma C, et al. Endoscopic and histologic healing distribution and persistent rectosigmoiditis in moderate-to-severe ulcerative colitis. Inflammatory Bowel Diseases. Published October 21, 2026. https://doi.org/10.1093/ibd/izag184
🆔 @GIJournalClub
.
💢 Hepatocellular Carcinoma (HCC): Who to Screen?
https://podcasts.apple.com/us/podcast/easl-podcasts/id1558857204?i=1000798473315
🆔 @GIJournalClub
.
🩺 هپاتیت خودایمنی با تظاهر حاد؛ از هپاتیت حاد تا نارسایی حاد کبد
در یک مرور سیستماتیک و متاآنالیز منتشرشده در Clinical Gastroenterology and Hepatology، حدود ۳۹٪ بیماران مبتلا به هپاتیت خودایمنی (AIH) با تظاهر حاد مراجعه کرده بودند؛ هرچند ناهمگونی مطالعات قابل‌توجه بود. بقای بدون پیوند در ۹۰ روز در بیماران مبتلا به هپاتیت خودایمنی شدید حاد (AS-AIH) حدود ۷۹٪ بود، اما در صورت بروز نارسایی حاد کبد (AIH-ALF) به تنها ۱۹٪ می‌رسید. این تفاوت چشمگیر بر اهمیت تشخیص سریع، تعیین دقیق فنوتیپ بیماری و آغاز به‌موقع درمان تأکید می‌کند؛ به‌ویژه اینکه پیشرفت به سمت نارسایی حاد کبد، پیش‌آگهی را به‌شدت نامطلوب می‌سازد و ارزیابی زودهنگام برای پیوند کبد را ضروری می‌کند.
🔗 Reference: Taneja S, et al. Clinical Gastroenterology and Hepatology. 2026. https://doi.org/10.1016/j.cgh.2026.10.009
🆔 @GIJournalClub
.
🧬 سارگلیتازار در PBC؛ نتایج امیدوارکننده یک کارآزمایی فاز 2b/3
در مطالعه تصادفی‌شده، دوسوکور EPICS-III که نتایج آن در مجله Hepatology منتشر شده است، اثر سارگلیتازار، آگونیست دوگانه PPAR-α/γ، در بیماران مبتلا به کلانژیت صفراوی اولیه (PBC) با پاسخ ناکافی یا عدم تحمل UDCA بررسی شد. پس از ۵۲ هفته، پاسخ بیوشیمیایی در ۵۶٫۷٪ بیماران دریافت‌کننده سارگلیتازار در برابر ۹٫۸٪ گروه دارونما حاصل شد (اختلاف مطلق: ۴۸ واحد درصد؛ \(p<0.001\)). طبیعی‌شدن ALP نیز به‌ترتیب در ۸٫۲٪ و صفر درصد بیماران مشاهده شد. اگرچه تحمل‌پذیری دارو مطلوب بود و عوارض جدی در گروه سارگلیتازار کمتر گزارش شد، بهبود خارش در هفته ۲۴ تا هفته ۵۲ پایدار نماند. این نتایج، سارگلیتازار را به گزینه‌ای امیدوارکننده برای درمان PBC با پاسخ ناکافی به UDCA تبدیل می‌کند؛ بااین‌حال، اثربخشی بالینی بلندمدت و تأثیر آن بر پیشرفت بیماری و پیامدهای کبدی همچنان نیازمند بررسی است.
🔗 Reference: Vuppalanchi R, et al. Hepatology. 2026. Full text / DOI: 10.1097/HEP.0000000000001895
🆔 @GIJournalClub
.
🍺 مصرف اپیزودیک و سنگین الکل؛ عامل پنهان فیبروز پیشرفته در MASLD
مصرف سنگین مقطعی الکل؛ نکته‌ای که در طبقه‌بندی جدید SLD نادیده گرفته شده است
در طبقه‌بندی اجماعی بیماری‌های کبد چرب (SLD)، زیرگروه‌های بیماری عمدتاً بر اساس میانگین مصرف الکل تعریف می‌شوند؛ اما الگوی مصرف سنگین و مقطعی (Episodic Heavy Drinking) ممکن است خطر کبدی مهمی ایجاد کند، حتی اگر میانگین مصرف در محدوده MASLD قرار گیرد. این مطالعه با استفاده از داده‌های NHANES طی سال‌های ۲۰۱۷ تا ۲۰۲۳، حدود ۴۶۰۰ فرد مبتلا به SLD را بررسی کرد: ۸۷٪ در گروه MASLD، حدود ۸٪ در گروه MetALD و ۳٪ در گروه ALD قرار داشتند. در میان مبتلایان به MASLD، شیوع مصرف سنگین مقطعی ــ دست‌کم ۴ نوشیدنی در یک روز برای زنان یا ۵ نوشیدنی برای مردان، حداقل یک بار در ماه ــ ۱۶٪ بود.
📊 ارتباط معنادار با فیبروز پیشرفته
مصرف سنگین مقطعی در مبتلایان به MASLD با افزایش احتمال فیبروز کبدی همراه بود. پس از تعدیل عوامل مخدوش‌کننده، شانس فیبروز قابل‌توجه ۶۹٪ بیشتر بود (aOR=1.69؛ 95% CI: 1.11–2.58) و شانس فیبروز پیشرفته به حدود ۲٫۸ برابر رسید (aOR=2.76؛ 95% CI: 1.58–4.80). این یافته‌ها بر اهمیت پرسش درباره الگوی مصرف الکل، نه صرفاً میانگین هفتگی یا روزانه آن، در ارزیابی بیمار مبتلا به MASLD تأکید می‌کنند. البته مطالعه مبتنی بر داده‌های مشاهده‌ای است؛ بنابراین این ارتباط به‌تنهایی رابطه علت‌ومعلولی را اثبات نمی‌کند.
منبع: Episodic Heavy Drinking Impacts Steatotic Liver Disease Categorization and Fibrosis. Gastroenterology. 2026. مشاهده مقاله
🆔 @GIJournalClub
.
آیا تجویز آهن خوراکی یک روز در میان در بیماران مبتلا به کولیت اولسراتیو تحمل‌پذیری و اثربخشی بیشتری دارد؟
✍️ امیرعلی سهراب پور - ۱۴۰۵/۰۸/۱۶
کم‌خونی فقر آهن یکی از شایع‌ترین تظاهرات خارج‌روده‌ای بیماری‌های التهابی روده است. افزایش هپسیدین در اثر التهاب، جذب آهن را کاهش می‌دهد و از طرف دیگر، آهن خوراکی ممکن است موجب عوارض گوارشی، تغییر میکروبیوم روده و تشدید التهاب مخاطی شود. از آنجا که افزایش هپسیدین پس از مصرف آهن تا حدود ۲۴ ساعت باقی می‌ماند، تجویز یک روز در میان به‌عنوان راهبردی برای بهبود جذب و کاهش عوارض مطرح شده است. در این کارآزمایی تصادفی‌شده، ۵۴ بیمار مبتلا به UC در فاز خاموشی و همراه با کم‌خونی فقر آهن به دو گروه دریافت آهن خوراکی روزانه (۶۶ میلی‌گرم آهن المنتال) و یک روز در میان (۱۳۲ میلی‌گرم آهن المنتال) تقسیم شدند و به مدت ۸ هفته پیگیری شدند.
نتایج نشان داد هر دو روش موجب بهبود قابل‌توجه هموگلوبین شدند، اما تفاوت معنی‌داری میان آن‌ها وجود نداشت. افزایش Hb در تحلیل اصلی در گروه یک روز در میان ۲٫۱۳ و در گروه روزانه ۲٫۰۳ گرم در دسی‌لیتر بود (P=0.78). همچنین تفاوت معنی‌داری در MCV، فریتین، آهن سرم و اشباع ترانسفرین مشاهده نشد. برخلاف انتظار، تجویز یک روز در میان مزیت مشخصی از نظر تحمل‌پذیری گوارشی یا ایمنی نداشت. نکته قابل توجه، بروز شعله‌وری بیماری در مجموع ۱۱ بیمار (۲۱٫۵ درصد) بود؛ این میزان در گروه یک روز در میان ۱۹٫۲ درصد و در گروه روزانه ۲۴ درصد گزارش شد (P=0.62). سابقه شعله‌وری طی ۳ تا ۶ ماه گذشته، با افزایش احتمال شعله‌وری حین درمان همراه بود (OR=11.9؛ 95% CI: 1.09–129.9).
پیام بالینی: برخلاف شواهد حاصل از جمعیت عمومی مبتلا به فقر آهن، در بیماران مبتلا به UC در فاز خاموشی، تجویز آهن خوراکی یک روز در میان برتری اثبات‌شده‌ای نسبت به تجویز روزانه ندارد. همچنین نرخ قابل توجه شعله‌وری بیماری، ضرورت انتخاب دقیق بیماران و پایش فعالیت بیماری هنگام درمان با آهن خوراکی را برجسته می‌کند. البته حجم نمونه کوچک، طراحی Open-label و مدت پیگیری کوتاه از محدودیت‌های مهم مطالعه هستند. نکته مهم دیگر اینکه بیمارانی با Hb کمتر از ۸ یا بیماری فعال وارد مطالعه نشده بودند؛ بنابراین نتایج را نباید به این گروه‌ها تعمیم داد. برای تعیین جایگاه دقیق رژیم‌های مختلف آهن خوراکی در IBD، مطالعات بزرگ‌تر با فرآورده‌های متفاوت آهن ضروری است.
Reference:
Mangipudi UK, Chatterjee A, Bhatia P, et al. A randomized controlled trial of alternate-day versus daily iron therapy in ulcerative colitis in remission. iScience. Published online November 3, 2026.
🔗 Full Text – iScience
🆔 @GIJournalClub
.
💢 Phase 3 Trials in MASH
Timelines & Expected Readouts Trial • grouped by disease stage • as of November 2026
🆔 @GIJournalClub
.
💢 Personalized MASH Therapy
🆔 @GIJournalClub
.
⛳️ درمان UC بر اساس سابقه مواجهه با بیولوژیک‌ها؛ اوستکینومب در خط اول و آپاداسیتینیب در بیماران Bio-exposed برجسته‌اند
مقایسه هفت درمان پیشرفته در دنیای واقعی
در مطالعه چندمرکزی گذشته‌نگر A.U.R.O.R.A. 2، اثربخشی و ایمنی هفت درمان پیشرفته در ۱۴۰۶ بیمار مبتلا به کولیت اولسراتیو متوسط تا شدید، طی سال‌های ۲۰۱۴ تا ۲۰۲۴ بررسی شد. داروهای مورد مقایسه شامل اینفلیکسیمب، آدالیمومب، گولیمومب، ودولیزومب، اوستکینومب، توفاسیتینیب و آپاداسیتینیب بودند. پیامد اصلی، بهبودی بالینی مداوم یک‌ساله (Continuous Clinical Remission; CCR) بود؛ تعریفی سخت‌گیرانه شامل بهبودی بدون استروئید در مرحله القا و نگهداری، بدون نیاز به افزایش دوز یا درمان اضافی به‌علت عود و بدون قطع دارو به‌دلیل عوارض جانبی.
انتخاب درمان بر اساس خط درمان تغییر می‌کند
نتایج مطالعه نشان داد که یک دارو لزوماً در تمام خطوط درمان بهترین عملکرد را ندارد:
کل جمعیت: پس از کنار گذاشتن آپاداسیتینیب از مقایسه کلی، اوستکینومب بالاترین نرخ CCR و گولیمومب پایین‌ترین نرخ را داشتند.
بیماران Bio-naïve: اوستکینومب مؤثرترین درمان بود؛ سایر داروهای بیولوژیک نتایج نسبتاً مشابهی داشتند.
درمان خط دوم: آپاداسیتینیب بالاترین نرخ CCR را نشان داد و اوستکینومب در رتبه بعدی قرار گرفت.
درمان خط سوم: آپاداسیتینیب از اوستکینومب، ودولیزومب و توفاسیتینیب عملکرد بهتری داشت.
نکته مهم این است که آپاداسیتینیب فقط در بیماران دارای سابقه مواجهه با بیولوژیک‌ها استفاده شده بود؛ بنابراین مقایسه مستقیم آن با تمام داروها در کل جمعیت امکان‌پذیر نبود.
توازن اثربخشی و ایمنی
اوستکینومب با کمترین میزان عوارض جانبی همراه بود. در مقابل، آپاداسیتینیب بیشترین میزان عوارض را داشت، هرچند میزان قطع درمان در این گروه پایین بود. این تفاوت بار دیگر اهمیت انتخاب درمان بر اساس شرایط بالینی، سابقه درمانی و پروفایل خطر بیمار را نشان می‌دهد.
پیام بالینی
این مطالعه از یک رویکرد مبتنی بر Treatment Positioning حمایت می‌کند: اوستکینومب گزینه‌ای مؤثر در بیماران Bio-naïve و آپاداسیتینیب گزینه‌ای برجسته در بیماران Bio-exposed، به‌ویژه در خطوط دوم و سوم، است. بااین‌حال، مطالعه مشاهده‌ای و گذشته‌نگر است و نتایج آن اثبات‌کننده برتری قطعی در مقایسه تصادفی‌شده نیست. همچنین، انتخاب آپاداسیتینیب باید با ارزیابی دقیق خطر عفونت، ترومبوز، حوادث قلبی‌عروقی و بدخیمی همراه باشد.
🔗 منبع:
Cassinotti A, et al. Comparing real-world continuous clinical remission rates of anti-tumor necrosis factor, vedolizumab, ustekinumab, tofacitinib, and upadacitinib in ulcerative colitis. Inflammatory Bowel Diseases. Published October 29, 2026. https://doi.org/10.1093/ibd/izag229
🆔 @GIJournalClub
.
☕️ Coffee and Liver Disease Risk: 5 Takeaways for Clinicians
- Coffee intake ↑ associated with ↓ cirrhosis, HCC, and liver-related death.
- ≥3–5 cups/day showed strongest risk reductions; HCC benefit ↑ at ≥5 cups.
- Caffeinated and decaf coffee showed similar liver-protective associations.
- Unsweetened coffee favored; sugar/sweeteners linked to ↑ fibro-inflammation on MRI.
- Evidence observational; coffee complements, not replaces, standard liver prevention.
👇
https://www.medscape.com/s/viewarticle/coffee-and-liver-disease-risk-5-takeaways-clinicians-2026a100154x?src=
🆔 @GIJournalClub
.
شاگرد شما هستیم استاد سهراب پور عزیز و بهره میبریم از محتوای پر بار کانال . هنوز طعم شیرینی آموزش های حضرتعالی و استفاده از روش های نوین آموزشی و ایده های نابی که استفاده میکردید باقی مونده. به روی چشم استاد💐🙏
Читать полностью…
خلاصه ای از نکات مهم در تشخیص ، غربالگری و درمان عفونت h.pylori که توسط استاد ارجمند جناب استاد لنکرانی بر اساس review article جدید NEJM تهیه شده
Читать полностью…
💢 آیا PPI تشخیص سرطان معده را به تأخیر می‌اندازد؟
یکی از نگرانی‌های مطرح درباره مصرف مهارکننده‌های پمپ پروتون (PPI)، احتمال پوشاندن علائم سرطان معده و تأخیر در تشخیص آن بوده است. مطالعه‌ای جمعیت‌محور در پنج کشور اسکاندیناوی این فرضیه را در ۲۱٬۴۳۳ بیمار مبتلا به آدنوکارسینوم غیرکاردیای معده بررسی کرد. بیماران بر اساس میزان مصرف PPI طی دو سال پیش از تشخیص به گروه‌های بدون مصرف، مصرف کم و مصرف زیاد تقسیم شدند. پیامد اصلی، مرگ‌ومیر اختصاصی سرطان طی پنج سال بود.
🔹 یافته جالب؛ کاهش مرگ‌ومیر و تشخیص در مراحل زودتر
مصرف کم و زیاد PPI هر دو با کاهش مرگ‌ومیر اختصاصی سرطان طی پنج سال همراه بودند؛ به‌ترتیب HR تعدیل‌شده ۰٫۸۷ (95% CI: 0.84–0.91) و ۰٫۹۰ (95% CI: 0.86–0.94). در گروه مصرف زیاد، احتمال تظاهر با بیماری متاستاتیک نیز کمتر بود (OR=0.70؛ 95% CI: 0.64–0.76) و شانس تشخیص در مرحله پیشرفته کاهش داشت (OR=0.71؛ 95% CI: 0.56–0.89). مرگ‌ومیر کلی نیز روندی مشابه داشت. بنابراین، برخلاف نگرانی اولیه، داده‌ها نشان ندادند که مصرف قبلی PPI با تشخیص دیرتر یا پیش‌آگهی نامطلوب‌تر همراه باشد.
🔹 پیام بالینی؛ اطمینان‌بخش، اما نه اثبات اثر محافظتی
این یافته‌ها می‌توانند تا حدی نگرانی از مصرف PPI در بیمارانی را که اندیکاسیون مشخص برای درمان طولانی‌مدت دارند کاهش دهند. بااین‌حال، مطالعه مشاهده‌ای است و نمی‌توان نتیجه گرفت که PPI مستقیماً موجب کاهش مرگ‌ومیر سرطان معده می‌شود. تفاوت در میزان مراجعه پزشکی، بررسی‌های اندوسکوپیک و سایر عوامل مخدوش‌کننده ممکن است بخشی از ارتباط مشاهده‌شده را توضیح دهند. همچنین نتایج مربوط به آدنوکارسینوم غیرکاردیا هستند و نباید به تمام انواع تومورهای معده تعمیم داده شوند. در عمل، مصرف PPI نباید جایگزین بررسی علائم هشداردهنده یا اندوسکوپی به‌موقع شود؛ همچنان باید اندیکاسیون و ضرورت ادامه درمان به‌طور دوره‌ای بازبینی شود.
🔗 منبع:
Duru O, et al. The Effect of Prior Proton Pump Inhibitor Use on Gastric Cancer Survival: A Population-Based Cohort Study in the 5 Nordic Countries. American Journal of Gastroenterology. 2026. https://doi.org/10.14309/ajg.0000000000004075
نکته تکمیلی: این مطالعه را باید از پژوهش دیگری که در همان پنج کشور اسکاندیناوی انجام شده تفکیک کرد: آن پژوهش درباره بروز سرطان معده بود و نشان داد مصرف طولانی‌مدت PPI پس از کنترل عوامل مخدوش‌کننده با افزایش بروز آدنوکارسینوم غیرکاردیا همراه نیست (aOR=1.01؛ 95% CI: 0.96–1.07). دو مطالعه در کنار هم تا حدی اطمینان‌بخش‌اند، اما هیچ‌کدام اثر محافظتی یا رابطه علت‌ومعلولی را اثبات نمی‌کنند.
🆔 @GIJournalClub
.
💢 هوش مصنوعی در کولونوسکوپی سرویلنس پس از پولیپکتومی؛ آیا واقعاً میزان کشف آدنوم را افزایش می‌دهد؟
🔬 یک کارآزمایی تصادفی در دنیای واقعی
در یک کارآزمایی تصادفی مبتنی بر جمعیت در برنامه غربالگری سرطان کولورکتال گالیسیا در اسپانیا، اثر سیستم تشخیص به کمک رایانه (CADe) بر میزان کشف آدنوم (ADR) در کولونوسکوپی سرویلنس پس از پولیپکتومی بررسی شد. از ۵۳۰۹ کولونوسکوپی تصادفی‌شده، ۴۸۲۴ مورد در تحلیل نهایی وارد شدند: ۲۴۶۹ مورد با کولونوسکوپی با وضوح بالا به‌تنهایی و ۲۳۵۵ مورد با کمک CADe. برخلاف انتظار، میزان کلی کشف آدنوم تفاوت معناداری نداشت: ۵۷٫۴٪ در گروه استاندارد در برابر ۵۸٫۸٪ در گروه مجهز به هوش مصنوعی (aRR=1.02؛ 95% CI: 0.95–1.10).
📊 مزیت احتمالی برای اندوسکوپیست‌های با ADR پایین‌تر
تحلیل زیرگروهی نشان داد که اثر CADe به عملکرد پایه اندوسکوپیست وابسته است. در اندوسکوپیست‌های با ADR پایین‌تر از ۵۴٫۵٪، میزان کشف آدنوم از ۴۵٫۵٪ به ۵۲٫۱٪ افزایش یافت (aRR=1.15؛ 95% CI: 1.01–1.30). در مقابل، در اندوسکوپیست‌های با عملکرد بالاتر، تفاوت معناداری مشاهده نشد؛ ADR برابر ۶۵٫۹٪ در گروه استاندارد و ۶۳٫۵٪ در گروه CADe بود (aRR=0.96؛ 95% CI: 0.88–1.05). بنابراین، در یک برنامه غربالگری با عملکرد کلی بالا، استفاده از هوش مصنوعی لزوماً به افزایش بیشتر ADR منجر نمی‌شود.
💡 پیام بالینی؛ هوش مصنوعی مکمل کیفیت است، نه جایگزین آن
این مطالعه از رویکرد هدفمند به استفاده از CADe حمایت می‌کند: احتمالاً بیشترین سود در محیط‌ها یا نزد اندوسکوپیست‌هایی حاصل می‌شود که عملکرد پایه پایین‌تری دارند. بااین‌حال، مطالعه در چارچوب یک برنامه سازمان‌یافته غربالگری اسپانیا انجام شده و پیامد اصلی آن ADR بوده است؛ از این نتایج نمی‌توان به‌تنهایی درباره کاهش سرطان فاصله‌ای (interval cancer) یا مرگ‌ومیر قضاوت کرد. برای تصمیم‌گیری درباره پیاده‌سازی گسترده، باید علاوه بر ADR، هزینه، بار هشدارهای کاذب، کیفیت کلی کولونوسکوپی و پیامدهای بلندمدت نیز در نظر گرفته شوند.
🔗 منبع: Codesido-Prado L, et al. Computer-aided detection in surveillance colonoscopy: a population-based randomized trial. Endoscopy. 2026. https://doi.org/10.1055/a-2903-9497
🆔 @GIJournalClub
.
دراین بیماران درمان موضعی مثل انماوشیاف خیلی موثره حتی باوجود درمان های بیولوژیک دربعضی بیماران این یافته وجود داره.
Читать полностью…
💢 take aways from Baveno VIII
https://www.nature.com/articles/s41575-026-01272-y
🆔 @GIJournalClub
.
سلام، هموطن گرامی
ما در حال انجام یک پژوهش دانشگاهی با هدف بررسی وضعیت استفاده از هوش مصنوعی و جستجوی اینترنتی توسط بزرگسالان ایرانی درگیر با فناوری های دیجیتال برای درک وضعیت سلامت خود و دیگران و نتایج آزمایشگاهی هستیم.
لطفاً با صرف ده دقیقه از وقت ارزشمند خود ما را در انجام این تحقیق یاری فرمایید. سپاسگزار خواهیم بود اگر پرسشنامه را با سایر دوستان و آشنایان خود نیز به اشتراک بگذارید.
با تشکر از همکاری صمیمانه شما
https://survey.porsline.ir/s/3KC71Gl0
🩺 روندهای جدید آسیب کبدی ناشی از دارو؛ تغییر در علل و پیامدها طی دو دهه
در مطالعه آینده‌نگر شبکه آمریکایی DILIN که داده‌های ۱۹۸۳ مورد آسیب کبدی ایدیو‌سینکراتیک ناشی از دارو (DILI) را طی سال‌های ۲۰۰۴ تا ۲۰۲۴ بررسی کرد، آنتی‌بیوتیک‌ها همچنان شایع‌ترین گروه دارویی مسئول بودند (۴۱٪)، اما سهم آن‌ها و داروهای مؤثر بر سیستم عصبی در طول زمان کاهش یافت؛ در مقابل، موارد مرتبط با مکمل‌های گیاهی و غذایی و داروهای ضدسرطان، از جمله checkpoint inhibitors افزایش پیدا کرد. بیماران مبتلا به بیماری مزمن کبدی و افراد بالای ۶۵ سال پیامدهای نامطلوب‌تری داشتند؛ همچنین، مرگ‌ومیر شش‌ماهه بیماران مبتلا به DILI در زمینه درمان‌های انکولوژیک به ۳۰٪ رسید که عمدتاً ناشی از علل غیرکبدی بود. این یافته‌ها بر ضرورت گرفتن شرح‌حال دقیق از داروها و مکمل‌ها و توجه ویژه به بیماران پرخطر تأکید می‌کنند.
🔗 Reference: Fontana RJ, et al. Hepatology. 2026. doi:10.1097/HEP.0000000000001894
🆔 @GIJournalClub
.
💢 FDA Approves Subcutaneous Induction For Skyrizi® In Adults With Moderately To Severely Active Crohn's Disease
🆔 @GIJournalClub
.
💢 Starting Anti-TNF Therapy in HBsAg-Negative, Anti-HBc-Positive Patients
🆔 @GIJournalClub
.
