پادکست پیچ | شماره‌ی دوازده | رویای گذار
در نقد گفت‌وگوهای پادکست گدار با آصف بیات، بهروز خلیق، مهرداد درویش‌پور و محمدرضا نیکفر
نسخه‌ی صوتی
@ManjanighCollective
شبح چپ ارتدوکس و سیاست نمایندگی تقریبا همه‌چیز
نقدی بر مقاله‌ی محمد حبیبی
@ManjanighCollective
🔴 فلاخن شماره‌ی دویست و هشتاد و هفتم. شبح چپ ارتدوکس و سیاست نمایندگی تقریبا همه‌چیز
نقدی بر مقاله‌ی محمد حبیبی
در دویست و هشتاد و هفتمین فلاخن به مقاله‌ی اخیر محمد حبیبی، ادعاهای او در مورد نابسندگی‌های آنچه «چپ ارتدوکس» می‌نامد و توصیه‌های او در جهت شکل‌گیری یک چپ دموکراتیکِ کثرت‌گرا می‌پردازیم. در این فلاخن از شبح چپ ارتدوکس می‌خوانیم، از تصویر تحریف‌شده‌ای که حبیبی از چپ ارتدوکس ترسیم می‌کند تا بتواند بر آن پیروز شود، از معنای واقعی ارتدوکسی نزد لوکاچ می‌خوانیم و از جایگاه «میانجی‌گری» در درون همین ارتدوکسی؛ از درگیر شدن با این پرسش بنیادین که چگونه می‌توان کثرت واقعی تضادها را بدون تبدیل جامعه به کیسه‌ای پر از مطالبات مستقل فهمید. در فلاخن دویست و هشتاد و هفتم از این می‌خوانیم که چرا سیاست مسابقات المپیک رنج نیست، از این‌که جامعه فقط متکثر نیست بلکه عمیقن متعارض است و از این‌که سیاست دقیقن از جایی آغاز می‌شود که دیگر نمی‌توان همه را با هم نمایندگی کرد. از بحران سوسیال‌دموکراسی می‌خوانیم، از این‌که چگونه و چرا گرایش‌های نوین سوسیال‌دموکرات «طبقه» را رها کردند و به «مردم» رسیدند و نتیجه‌ی این رها کردن و آن رسیدن در «زنجیره‌ی هم‌ارزی» از منظر مبارزه‌ی طبقاتی چه بوده است. در دویست و هشتاد و هفتمین فلاخن از این می‌خوانیم که چرا طبقه یک مطالبه نیست و جامعه هم مجموعه‌ای از مطالبات متمایز نیست که سیاست باید آنها را مفصل‌بندی کند، بلکه این تکثر لحظات متفاوت یک کلیت تاریخی است که باید روابط و میانجی‌های درونی‌اش را کشف کرد. از این‌که سیاست حسابداری رنج نیست و نمایندگیِ تعداد بیشتری از قربانیان، به‌خودی‌خود نظریه‌ی دقیق‌تری از مناسباتی که قربانی تولید می‌کنند به دست نمی‌دهد. از این‌که می‌توان تقریباً از همه‌چیز سخن گفت و درست به همین دلیل درباره‌ی رابطه‌ای که این «همه‌چیز» درون آن بازتولید می‌شود چیز چندانی نگفت. در این فلاخن از این می‌خوانیم که امپریالیسم آن سوی مرزها زندگی نمی‌کند، امپریالیسم و تبعات آن درست وسط زندگی مردم حضور دارد و این دوگانه که یا باید در مورد بمباران غزه حرف زد یا اجاره‌خانه‌های تهران دوگانه‌ای از هر دو سو جعلی است. در فلاخن دویست و هشتاد و هفتم از این می‌خوانیم که ترسیم دوگانه‌هایی چون «طبقه یا زن»، «مبارزه‌ی طبقاتی یا مبارزه علیه ستم ملی»، «نان یا آزادی»، «امپریالیسم یا زندگی روزمره» حاصل تفکری‌اند که ابتدا جامعه را به مجموعه‌ای از مسائل جداگانه تجزیه می‌کند و سپس با افتخار اعلام می‌کند راهی برای چسباندن دوباره‌ی آنها پیدا کرده است، در حالی که آن ارتدوکسی ملعون از پرسشی دیگر آغاز می‌کند: چرا چیزهایی که در تجربه‌ی فوری جدا از هم ظاهر می‌شوند، در واقع به یک کلیت تاریخی تعلق دارند؟ و سرانجام این‌که تلاش برای ساختن سوژه‌ی فراگیر «مردم» این نتیجه را دارد که دقیقاً در همان لحظه که با رضایت اعلام می‌کنیم سرانجام «مردم» را ساخته‌ایم، متوجه شویم آن‌قدر سرگرم ساختن سوژه‌ای شده‌ایم که تقریباً همه را در خود جا دهد که دیگر معلوم نیست این سوژه قرار بود علیه چه مناسباتی بایستد و چه چیزی را تغییر دهد.
مهر ۱۴۰۵
فلاخن دویست و هشتاد و هفتم را بخوانید:
🚩 برای تماس با منجنیق می‌توانید به اکانت زیر پیغام بدهید:
@ManjanighContact
#منجنیق
#فلاخن
@ManjanighCollective
چگونه ان‌جی‌اوها افغانستان را تحویل طالبان دادند
گفت‌وگو با عتیق اروند-قسمت دوم
نسخه‌ی کامل در یوتیوب:
https://bit.ly/4zmYnkW
@ManjanighCollective
🔴 بهشت نئولیبرالیسم در افغانستان | جمهوری در سایه‌ی امپریالیسم
گفت‌وگو با عتیق اروند- قسمت اول
در این گفت‌وگو عتیق اروند به مثابه پژوهشگر، مبارز سیاسی و عضو حلقه‌ی پل سرخ افغانستان از تجربه‌ی جمهوریت تحت اشغال امپریالیستی در افغانستان می‌گوید؛ از این‌که چگونه به جای «آزادی»، نئولیبرالیسم در کوله‌پشتی سربازان ارتش‌های ناتو و ایالات متحده وارد افغانستان شد و با دست جمهوریت و ان‌جی‌اوها تا دوردست‌ترین نقاط این سرزمین را درنوردید. اروند در این گفت‌وگو ابتدا با استنادات تاریخی به این ادعا پاسخ می‌دهد که اساسن در افغانستان نمی‌توان و نباید از سرمایه‌داری و نئولیبرالیسم سخن گفت و ضمن شرح سیر تکوین سرمایه‌داری در افغانستان، توضیح می‌دهد که جمهوری در سایه‌ی امپریالیسم موجب تمدید ستم طبقاتی و حتا ستم جنسیتی در افغانستان شد. اروند از خصوصی‌سازی‌های گسترده‌ی همه‌چیز در جمهوری افغانستان می‌گوید، از تبدیل افغانستان به موش آزمایشگاهی نئولیبرالیسم و از محرومیت اکثریت مردم افغانستان از آموزش، بهداشت و ابتدایی‌ترین امکانات زندگی. او توضیح می‌دهد که چگونه جمهوری نئولیبرالی در افغانستان از سویی به مهاجرت گسترده‌ی طبقه‌ی کارگر به کشورهای همجوار منجر شد و از سوی دیگر پایگاه اجتماعی طالبان را تقویت نمود. عتیق اروند از همدستی طبقه‌ی متوسط با اشغالگران و جمهوری می‌گوید و از منافع طبقاتی آنان که در تضاد با فرودستان افغانستان بود؛ از برندگان همیشگی اشغال و جمهوری و سقوط. عتیق اروند در این گفت‌وگو از وضعیتی می‌گوید که جریانات حامی جنگ، در انواع گونه‌های سلطنت‌طلب و جمهوری‌خواه برای آینده‌ی ایران آرزو می‌کنند و افغانستان دریده شدن و نابودی هر چیز و همه‌چیز را در آرزوی آنان تجربه کرده است.
مرداد ۱۴۰۵
نسخه‌ی کامل این گفت‌وگو را در یوتیوب ببینید:
https://bit.ly/4hy629x
#منجنیق #گفت‌وگو
آدرس کانال تلگرام حلقه‌ی پل سرخ:
@contactpolesorkh
@ManjanighCollective
🔴 پادکست پیچ | شماره‌ی یازده | در نقد مصاحبه واروفاکیس و و بلیکلی حول جنگ ایران
در روزهایی که جنگ آمریکا و ایران بار دیگر مسئله‌ی جنگ، امپریالیسم و موقعیت نیروهای چپ را به مرکز بحث‌های سیاسی آورده، مهران خلیلی در گفت‌وگویی با یانیس واروفاکیس و گریس بلیکلی، از بحران چپ غربی، افول سیاست جمعی و امکان شکل‌گیری یک جنبش ضدجنگ سخن گفته است.
اما چپ غربی در مواجهه با جنگ دقیقاً کجا ایستاده است؟ آیا مخالفت اخلاقی با جنگ و مطالبه‌ی صلح برای ساختن یک سیاست ضدجنگ کافی است؟ جایگاه مردم ایران، مبارزه با جمهوری اسلامی و تضادهای طبقاتی در چنین روایتی کجاست؟ و چرا بخشی از چپ، در برابر جنگ و امپریالیسم، همچنان میان «مقاومت»، «فشار اجتماعی» و ضرورت گسست از نظم موجود سرگردان می‌ماند؟
در این برنامه پادکست پیچ، به سراغ این گفت‌وگو رفته‌ایم؛ برای نقد محدودیت‌های سیاسی و نظری پاسخ‌هایشان؛ از روایت آنها از جنگ آمریکا و ایران تا صف‌بندی چپ غربی، مسئله‌ی سازمان‌یابی، سوژه‌ی تغییر و افقی که سیاست ضدجنگ پیش روی ما می‌گذارد.
مرداد ۱۴۰۵
#پادکست_پیچ
@ManjanighCollective
🔴 یک جمع‌بندی و قدم بعدی
اکنون و بعد از برگزاری ششمین جلسه‌ی آنلاین تحت عنوان «به سوی سازمان انقلابی»، زمان آن رسیده است که نگاه کوتاهی به پشت سر بیندازیم و افق و چشم‌اندازی را در پیشِ رو ترسیم کنیم.
در هیاهای جنگ و خطر فاشیسم تصمیم گرفتیم سلسله‌جلسات بسته‌ی آنلاینی برگزار کنیم و در آنها به چیزی بپردازیم که در متن «در انتظار آن سازمان پاک اهورایی» از سلسه‌یادداشت‌های «آنچه یک انقلابی باید بخواند» چنین صورت‌بندی شده بود: «امروز به نقطه‌ای رسیده‌ایم که دیگر لزوم وجود "سازمان" سیاسی به امری بدیهی بدل شده و غیر از معدود گرایش‌هایی که همچنان در ستایش بی‌سازمانی شعرهای منثور می‌سرایند، به نظر می‌رسد دست‌کم در میان چپ، توافقی عمومی در مورد لزوم وجود یک یا چند سازمان سیاسی وجود دارد. با این وجود حیرت‌برانگیز است که به‌رغم چنین توافق و تفاهمی، آنچه که در بسیاری موارد به‌عینه قابل مشاهده است کمترین ربطی به روندی دارد که به تاسیس یا ساختن یک سازمان سیاسی مربوط باشد» و تاکید کرده بودیم «هر سازمانی را باید ساخت».
می‌دانیم هستند رفقایی در خارج از کشور که امکان حضور در جلسات بسته‌ی آنلاین پیشین را بنا به هر دلیلی نیافتند و رفقایی در داخل کشور که هنگام برگزاری این جلسات به اینترنت دسترسی نداشتند اما امکان قرار گرفتن ما در یک سنگر مشترک وجود دارد. مشتاقانه منتظریم که این رفقا با ما تماس بگیرند و با هم قرارهایی را برای گفتگو تنظیم کنیم. بنابراین اگر نتوانستید در جلسات پیشین شرکت کنید، اگر در کشورهایی زندگی می‌کنید که در فهرست جلسات برگزارشده نبودند، اگر اعتقاد دارید لازمه‌ی نبرد و پیکاری رهایی‌بخش سازمان یافتن و سازماندهی است، یا اگر به سادگی در مورد آنچه ما می‌خواهیم انجام بدهیم و در حال انجام آن هستیم سوال و ایده‌ای دارید، بدانید که ما شما را خطاب قرار داده‌ایم و منتظریم که با ما تماس بگیرید.
خرداد ۱۴۰۵
متن کامل را در لینک زیر بخوانید:
https://bit.ly/4w3EwVA
🚩 برای تماس با منجنیق در تلگرام می‌توانید به اکانت زیر پیغام بدهید:
@ManjanighContact
#منجنیق
#به_سوی_سازمان_انقلابی
@ManjanighCollective
🔴 منجنیق برگزار می‌کند:
رهایی کوییر و فمینیسم انقلابی
جلسه‌ی بسته‌ی آنلاین برای گفتگوی جمعی
اهمیت ساختاری فمینیسم و کوییر در سازمان انقلابی
کسانی که مایل به شرکت در این جلسه هستند می‌توانند به اکانت‌های منجنیق در اینستاگرام، تلگرام، فیس‌بوک یا ایکس پیغام بدهند
یکشنبه | ۱۴ ژوئن | ساعت ۲۰ به وقت ایران | ۱۸:۳۰ به وقت اروپای مرکزی
در راستای جلسات پیشین «منجنیق» حول موضوع سازماندهی، این‌بار نشست مجزایی را به «مسئله‌ی فمینیسم و کوییر در نسبت با سازمان انقلابی» اختصاص داده‌ایم تا به این پرسش بپردازیم که چرا به باور ما، مبارزه‌ی فمینیستی و پیکار رهایی‌بخش کوییر در غیاب مبارزه‌ی طبقاتی نمی‌توانند به تغییری بنیادین در وضعیت زنان و افراد کوییر منجر شوند.
همچنین بحث خواهیم کرد که چرا یک سازمان انقلابی پیشرو باید مبارزه برای رهایی زنان و بدن‌های کوییر را بخشی جدایی‌ناپذیر از برنامه و افق سیاسی خود بداند و این‌که فمینیست‌ها و فعالان کوییر چگونه می‌توانند ایده‌ها و نقش خود را در درون چنین سازمانی طرح و پیگیری کنند.
تلاش ما در این جلسه و نشست‌های احتمالی آینده بر این خواهد بود که این مباحث را در روندهای سازماندهی خود نهادینه و کاربردی کنیم؛ تا با اشتراک‌گذاری تجربه‌ها و نظرات یکدیگر، به‌طور جمعی درباره‌ی نسبت تفکیک‌ناپذیر سازماندهی، فمینیسم و مبارزات کوییر تأمل کنیم.
از همه‌ی کسانی که به این موضوعات اندیشیده‌اند، و نیز از کسانی که سازماندهی و ساختن تشکل‌های سیاسی را امری مهم و ضروری می‌دانند، دعوت می‌کنیم در این جلسه شرکت کنند.
🚩 برای تماس با منجنیق در تلگرام می‌توانید به اکانت زیر پیغام بدهید:
@ManjanighContact
#کمیته_کوئیرهای_کمونیست
#کمیته_غیبی_نسوان
#منجنیق
#به_سوی_سازمان_انقلابی
@ManjanighCollective
پادکست پیچ | شماره‌ی دوازده | رویای گذار
در نقد گفت‌وگوهای پادکست گدار با آصف بیات، بهروز خلیق، مهرداد درویش‌پور و محمدرضا نیکفر
@ManjanighCollective
🔴 پادکست پیچ | شماره‌ی دوازده | رویای گذار
در نقد گفت‌وگوهای پادکست گدار با آصف بیات، بهروز خلیق، مهرداد درویش‌پور و محمدرضا نیکفر
در بن‌بست مطلقی به سر می‌بریم: جنگ فاجعه است، مداخله‌ی خارجی راه رهایی نیست، بی‌افقی اصلاح‌طلبی آشکار شده، و براندازیِ جنگ‌طلبانه چیزی جز سیاست استیصال نیست. اما پس از گفتن همه‌ی این‌ها، پرسش اصلی همچنان باقی می‌ماند: چه نیرویی، با چه سازمانی، از دل این جامعه‌ی خسته و سرکوب‌شده، می‌تواند قدرت را تغییر دهد؟
در اپیزود دوازدهم پادکست پیچ، «رویای گذار»، درباره‌ی چهار گفت‌وگوی پادکست گدار با آصف بیات، محمدرضا نیکفر، مهرداد درویش‌پور و بهروز خلیق حرف می‌زنیم. این چهار گفتگو از جامعه، جنبش، ناجنبش، سیاست بزرگ، تاب‌آوری، انقلاب مولکولی و گذار دموکراتیک حرف می‌زنند؛ اما کسی این سوال را نمی پرسد که در غیاب طبقه، سازماندهی، نظریه‌ی دولت و افق گسست، این مفاهیم تا کجا می‌توانند از سطح توصیف وضعیت فراتر بروند؟
این اپیزود گفت‌وگویی است حول ایده‌ی گذار؛ حول این پرسش که آیا گذار می‌تواند نام یک راهبرد سیاسی باشد، یا گاهی فقط رؤیایی است برای عبور از بن‌بستی که هنوز نیروی مادی عبور از آن ساخته نشده است.
مهر ۱۴۰۵
#پادکست_پیچ
@ManjanighCollective
🔴 فلاخن شماره‌ی دویست و هشتاد و ششم. مبارزات صنفی پس از جنگ و کشتار
در فلاخن دویست و هشتاد و ششم از این می‌خوانیم که چرا پس از کشتار دی‌ماه و نیز تجاوز نظامی به ایران همچنان مبارزات صنفی اهمیت استراتژیک خودشان را حفظ کرده‌اند. در این فلاخن از پیامدهای اجتماعی و سیاسی کشتار دی‌ماه می‌خوانیم، از احیای اشکال جدیدی از اصلاح‌طلبی و هم‌زمان تثبیت درکی از براندازی که توام است با نفی اشکال واقعی، ضروری و تدریجی تکوین مبارزه‌ی اجتماعی و از این‌که چرا مخالفت با اصلاح‌طلبی نه تنها ربطی به نفی مبارزات صنفی ندارد، بلکه از قضا با چشم‌انداز یک مبارزه‌ی انقلابی است که باید همچنان از مبارزات صنفی دفاع و در آن مداخله کرد. در دویست و هشتاد و ششمین فلاخن از رویکرد جبهه‌ی ناهمگون براندازی به مبارزات صنفی می‌خوانیم، از خواست و تمایل آنان برای تهی کردن مبارزات صنفی از محتوای طبقاتی‌اش و همدلی آنان با سرکوب مبارزات صنفی یا هرگونه سازمان‌یابی مستقل در پایین. و نیز از این‌که مبارزات صنفی با جمع‌بندی تجربه‌ی اعتراضات دی‌ماه نیازمند چه تغییراتی است، چرا باید مبارزه‌ی صنفی به مبارزه‌ی طبقاتی فرا بروید و این مسیر چگونه گشوده خواهد شد. در فلاخن دویست و هشتاد و ششم از این می‌خوانیم که خیزش توده‌ای به مثابه یکی از لحظات استراتژیک هر انقلابی چه مقدمات و چه پیامدهایی باید داشته باشد، باید بخشی از چه چیزی باشد و این چه ربطی به مبارزات صنفی دارد و متوجه می‌شویم که چرا هم اپوزیسیون دست‌راستی برانداز و هم انواع جناح‌های حکومتی همچنان از مبارزات صنفی هراس دارند.
شهریور ۱۴۰۵
فلاخن دویست و هشتاد و ششم را بخوانید:
🚩 برای تماس با منجنیق می‌توانید به اکانت زیر پیغام بدهید:
@ManjanighContact
#منجنیق
#فلاخن
@ManjanighCollective
🔴 چگونه ان‌جی‌اوها افغانستان را تحویل طالبان دادند | گفت‌وگو با عتیق اروند-قسمت دوم
در قسمت دوم از این گفت‌وگو عتیق اروند پژوهشگر، مبارز سیاسی و عضو حلقه‌ی پل سرخ از تجربه‌ی ان‌جی‌اوئیزه شدن جامعه‌ی افغانستان در دوران جمهوری می‌گوید؛ جمهوری‌ای که با اشغال نظامی افغانستان آغاز شد و با اتمام اشغال، پایان یافت. او از این می‌گوید که چگونه همه‌چیز در افغانستان تبدیل به «پروژه» و محل کسب درآمد شد، از رسانه‌های وابسته به اشغالگران، از پولی‌سازی فعالیت‌های اجتماعی و سیاسی، از «دست غیرنظامی امپریالیسم» درون جامعه و از انحصار تجاری مطالبات مردمی. اروند در این گفت‌وگو توضیح می‌دهد برخی سازمان‌ها و افراد چپ و همچنین فعالان باسابقه‌ی جنبش زنان نیز در جامعه‌ای خریداری شده آلوده‌ی دلار شدند و چه‌گوارا به قیمت مقطوع در خیابان‌های افغانستان به فروش رفت. در همین توضیحات است که می‌فهمیم چنین شرایطی چگونه شرایط نفوذ جمهوری اسلامی را نیز به میانجی آموزکشده‌ها و بورس‌ها و موسسه‌ها فراهم کرد و چگونه این سرمایه‌گذاری‌ها در وقت مقتضی علیه مهاجران افغانستانی در ایران به کار آمد. اروند از تبعات اجتماعی ان‌جی‌اوئیزه شدن جامعه‌ی افغانستان می‌گوید، از ناامیدی جمعی و بی‌اعتمادی جمعی به هر حرکت اعتراضی، از بی‌حیثیت شدن فیگور «روشنفکر» به‌عنوان «نوکر آمریکا» و بی‌اعتبار شدن مفهوم «دموکراسی». در این گفت‌وگو از جامعه‌ای می‌شنویم که سال‌ها پیش از رسیدن طالبان به دروازه‌های کابل خلع سلاح شده و تمامی امکانات مقاومت در برابر طالبان را از داده بود، از جامعه‌ای سیاست‌زدایی‌شده، خریداری‌شده و نابود شده و از بلعیده شدن جامعه توسط سرمایه‌داری که ان‌جی‌اوها یکی از چنگال‌های آن بودند. شنیدن این حرف‌ها از آن رو برای ما اهمیت دارد که افغانستان به نحوی بخشی از آینده‌ی ما را تجربه کرده است، مایی که دیاسپورای تبعیدی‌مان در روندی چند دهه‌ای ان‌جی‌اوئیزه شده و بودجه‌بگیرها و پروژه‌بگیرها حتا به مفهوم «انقلاب» و «انقلابی» نیز دست‌اندازی کرده‌اند و هان ای دل عبرت‌بین.
مرداد ۱۴۰۵
نسخه‌ی کامل این گفت‌وگو را در یوتیوب ببینید:
https://bit.ly/4zmYnkW
#منجنیق #گفت‌وگو
آدرس کانال تلگرام حلقه‌ی پل سرخ:
@contactpolesorkh
@ManjanighCollective
بهشت نئولیبرالیسم در افغانستان | جمهوری در سایه‌ی امپریالیسم
گفت‌وگو با عتیق اروند- قسمت اول
نسخه‌ی کامل در یوتیوب:
https://bit.ly/4hy629x
@ManjanighCollective
🔴 سازماندهی از بالا یا انحلال در پایین
از مجموعه‌ی «آنچه باید یک انقلابی بخواند» ۳
پیش از این نوشتیم که برای رسیدن به مسئله‌ی «سازمان» باید از برخی افسانه‌ها گذر کنیم. یکی دیگر از افسانه‌های موجود در مورد سازمان سیاسی به ما می‌گوید روندی بی‌پایان و ملال‌آور از جلسات بی‌سرانجام و عمل مشترک حول حداقلی‌ترین اصول مشترک، «سازماندهی از پایین» است و تنها آن سازمانی می‌تواند سازمانی رهایی‌بخش باشد که به این‌ترتیب «از پایین» شکل گرفته باشد. در مقابل این سازمانِ شکل‌گرفته از پایین نوعی تقابل فرضی با سازمانی ترسیم می‌شود که در «بالا» شکل گرفته و دیگران را دعوت می‌کند که به آن بپیوندند.
پیش از این گفتیم که هر سازمانی لحظه‌ای تاسیسی دارد و از آن پس، منطقن دیگرانی که در آن لحظه‌ی تاسیسی حضور نداشته‌اند دعوت می‌شوند تا به سازمانی تاسیس‌شده بپیوندند. افسانه اما به ما می‌گوید هرگز نباید به این لحظه‌ی تاسیسی رسید و به‌طور مداوم و تا حد امکان باید این تاسیس را به تعویق انداخت؛ به امید این‌که در روندی از پایین نیروهای هرچه بیشتری مشارکت کنند...
تیر ۱۴۰۵
متن کامل را در لینک زیر بخوانید:
https://bit.ly/4bkMBwU
🚩 برای تماس با منجنیق در تلگرام می‌توانید به اکانت زیر پیغام بدهید:
@ManjanighContact
#منجنیق
#به_سوی_سازمان_انقلابی
#آنچه_باید_یک_انقلابی_بخواند
@ManjanighCollective
یک گام به پس، دو گام به پس‌تر
کمیته دانشجویی اول اردیبهشت
@ManjanighCollective
🔴 فلاخن شماره‌ی دویست و هشتاد و پنجم. یک گام به پس، دو گام به پس‌تر
در دویست و هشتاد و پنجمین فلاخن «کمیته دانشجویی اول اردیبهشت» از دانشگاه اسفند ۱۴۰۴ می‌نویسد، از دانشگاهی که با شعارهای ارتجاعی حامیان رضا پهلوی اشغال شد و از این می‌خوانیم که چرا این «اشغال» پدیده‌ای دفعتی و ناگهانی نبود. در این فلاخن از این می‌خوانیم که مابه‌ازای دانشگاه طبقاتی چگونه در ظهور دانشجویان سلطنت‌طلب متجلی شد، چگونه سنت مبارزاتی دانشگاه با واگذاری محتوای طبقاتی آن قدم به قدم عقب نشست و دلایل ساختاری این عقب‌نشینی چه چیزی بود. در فلاخن دویست و هشتاد و پنجم از تمام آن وقایعی می‌خوانیم که پیش از این نشان می‌داد ترکیب نیروهای سیاسی حاضر در دانشگاه چه تغییراتی کرده است اما جدی گرفته نشد، از چیزهایی که باید ادامه و ارتقا می‌یافت تا وضع چنین نباشد اما ادامه و ارتقا نیافت و از اشتباهاتی که نباید تکرار می‌شد اما نه‌تنها تکرار شد بلکه بعضن با اشتباهات به‌مراتب بدتری جایگزین گشت. هم‌هنگام در این فلاخن نگاهی می‌اندازیم به روند انسجام یافتن «سازمان پهلوی» در دانشگاه‌ها، از این‌که چگونه در مدتی کوتاه یک گفتار پراکنده و نامنسجم مابه‌ازای سازمانی یافت، نقش ارگان دانشجویی سازمان پهلوی در این انسجام چه بود و در مقابل چپ دانشجوییِ هنوزموجود چگونه روندهایی را آغاز کرد که با جایگزینی «تکثر» به جای «انسجام»، ناگزیر به تجزیه و پراکندگی بیشتر منتهی شد. در فلاخن دویست و هشتاد و پنجم از دانشگاهی اشغال‌شده می‌خوانیم، از چیزهایی که باید متوقف شود و چیزهایی که نباید تکرار شود، از این‌که روندهای موجود اگر ادامه یابد اوضاع به‌مراتب وخیم‌تر از اکنون خواهد شد و از این‌که به‌جای پناه بردن به «تکثر»ی که مسیر را برای گسترش سازمان پهلوی هموار کرده است و خواهد کرد باید به سمت انسجامی ایجابی در ایده و عمل انقلابی گام برداشت.
تیر ۱۴۰۵
فلاخن دویست و هشتاد و پنجم را بخوانید:
🚩 برای تماس با منجنیق یا «کمیته‌ی دانشجویی اول اردیبهشت» در تلگرام می‌توانید به اکانت زیر پیغام بدهید:
@ManjanighContact
#منجنیق
#فلاخن
#کمیته_دانشجویی_اول_اردیبهشت
@ManjanighCollective
