735
روییدن زمان و مکان نمی‌خواهد! گاهی باید در سخت‌ترین شرایط و دشوار‌ترین مکان رشد کنی... 🖐 #روهیناصادقی @Rohin_official1 https://t.me/Rohin_official1
چشم‌نواز این منظره با ترکیب دود و پرتو نور
#رحیمه‌محرابی 📸
این پیام رو فور کنین و اینجا جوین باشین براتون فولدر بزنم کلی جذب بگیرین.🕯
Читать полностью…
دخترک با بال‌های طلایی‌اش، هنوز میان طوفان‌های سهمگین، با عزمی راسخ برای اوج گرفتن، بال می‌گشاید و پرواز می‌کند.
نه آن‌گونه که زن را به‌خاطر جثه‌ی نحیف و روح ظریفش به تمسخر می‌گیرند و در حصار تبعیض به بند می‌کشند؛ بلکه همچون پروانه‌ای کوچک که در میان تندبادها، با بال‌هایی لرزان اما امیدی استوار، برای رهایی از طوفان و رسیدن به آسمان آزادی، بال می‌زند و به سوی اوج پر می‌کشد.
پروانه‌ی مهربان، روزت مبارک! 🦋💛
📍فورکنید،فولدر بزارم« +60»جذب‌بگیرید
کسایی که تگ‌چنل اینجا ارسال کنند،عضو میشم..
+ تبلیغات با کمترین قیمت پذیرفته میشود..Читать полностью…
اگر درى بين ما بود، آن را مى‌كوبيدم! اگر ديوارى بود، از آن بالا مى‌رفتم و ويرانش مى‌کردم! اگر ميان ما كوه بود و درياها با پاهايم، بر بالاى آن مى‌رفتم و نقشه‌ى ديگرى رسم مى‌كردم!
ولى عزیزمن! هيچ چيزى ميان مان نيست و من نمى‌توانم براى"هيچ" كارى كنم!!
وقتی مناسبتی خاص از راه می‌رسد، دل به شادی می‌لرزد. اما شادی زودگذر است؛ همان‌قدر که باد بر برگ. و تو ناگهان دلت برای کارهای قدیم تنگ میشود: برای زمان تأمل‌بر‌انگیز پشت میز، برای عطر کاغذ، برای واژه‌هایی که نیمه‌شب منتظرت بودند. خودت می‌گویی لذت ببر. همه می‌گویند کیف کن. و تو هم لذت می‌بری؛ اما ته دلت می‌دانی دنیای تو همان اتاق کوچک با کتاب‌ها و قلم است.
#رحیمه‌محرابی
_ چرا تو را این‌قدر اندوهگین می‌بینم؟
مگر از بهشت محروم شده‌ای؟
یا به آتش دوزخ بشارتت داده‌اند؟
بر خودت آسان بگیر؛
این‌ها همه فقط دنیاست.
پارادوکسیکال‌ترین جنگِ
حال حاضر؛
به خلوت و انزوا متمایلی،
اما در دل آرزو داری کسی تو را پیدا کند.
بر مرده چه فرقی می‌کند که تنش را خاک بپوشاند، آب ببرد، یا آتش به خاکستر بدل کند؟ جسم، دیگر جسم نیست؛ در هیچ کجای این جهان، تفاوتی به حال او ندارد. اما درد آنجا آغاز میشود که آدمی هنوز نفس می‌کشد، ولی احساسش دیگر مرده است. وقتی چراغ دل خاموش شد، جهان برای آدمی گورستانی بی‌نام میشود.
#رحیمه‌محرابی
من دو چیز را فهمیده‌ام: کسانی که ما را دوست دارند، ما را با قلب خود می‌بینند و به ما ویژگی‌هایی فراتر از آنچه واقعاً داریم می‌دهند.
و کسانی که ما را دوست ندارند هرگز از تلاش‌های ما راضی نخواهند شد.
من معتقدم مهم است که اجازه دهیم نقص‌های ما وجود داشته باشند. آنها ارزشمند هستند زیرا به ما کمک می‌کنند کسانی که ما را با قلب می‌بینند، درک کنیم.
در نهایت من معتقدم که برای دوست داشته شدن هیچ کاری لازم نیست انجام دهیم. ما زندگی خود را صرف تلاش برای زیباتر و باهوش‌تر به نظر رسیدن می‌کنیم.
نقش تو در خیال و خیال از تو بی‌نصیب..
#عطار_نیشابوری
چه خوش و غرورآفرین است دیدن کتاب‌هایت در جایگاه برترین‌ها.
#رحیمه‌محرابی
#مشروعیت_و_ثبات_سیاسی_در_افغانستان
دوستت دارم
ادامه‌دار..
ادامه‌دار..
ادامه‌دار ..
به اندازه‌یِ تمامِ راه‌هایی که به تو نمی‌رسند!
چشم‌به‌راه ماندم؛ سرانجام رسید.
#آوای_زریاب
#چاپ_داستان_کوتاهم
یک زنِ معمولی زیبایی را به هوش ترجیح می‌دهد، زیرا یک مردِ معمولی بهتر از آنچه فکر می‌کند می‌تواند ببیند.
مارک تواینЧитать полностью…
از «نام» تا «جان»، فاصله‌ای بود به بلندی نشناختن. تو آمدی و آن فاصله برداشته شد. اکنون نامت از زبانم گذشته و در نفس من نشسته است.
#رحیمه‌محرابی
محبوب من
اما شب سخت می‌گذرد!
کاش خورشید شب‌ها طلوع می‌کرد...
تو بگو :
اگر بخواهی روی موهایِ سفیدت اسم یکی از دردهایت را بگذاری،
ان کدام درد است که این‌قدر پیرت کرده؟
حرف‌هایت حتما
عطر آویشن دارند
دلم آرام می‌ڪَیرد...
من مست خوابم، اما انگشتانم هم‌رقص کلمات‌اند.
قلم در دستم به خواب می‌رود، اما سطرها تا صبح هی دور خود می‌چرخند و می‌چرخند...
پلک‌هایم سنگین‌تر از واژه‌هایند، ولی ذهنم سبک‌تر از یک پرندهٔ بی‌نقطه.
من به خواب می‌روم، اما کلمات بیدار می‌مانند تا نگهبانیِ افکارم را بدهند.
اما بازهم خوابم می‌آید، ولی نمی‌دانم چرا واژه‌ها بالش‌هایم را دزدیده‌اند.
عزیزمن تو بگو، گاه کلمات چینن مست و مدهوش می‌شوند؟ آیا شده ساعت‌ها با یکی حرف بزنی و برای او بنویسی بی‌آنکه او باشد و یا نوشته‌هایت به دستش برسد؟
#رحیمه_محرابی
همان طور كه انسان،
گاهى كه متنى را مى‌خواند و
احساس مى‌كند فقط براى او نوشته شده!
من هم وقتى تو را ديدم
گفتم: خودش است…همان است!
#رحیمه‌محرابی
دنياى درون يک زن
می‌تواند به همان سرعتى تغيير كند
كه دنيا در جنگ تغيير مى‌كند.
#کریستین_هانا
حرف‌هایی که نگفتیم، درون‌مان ماندند، ریشه دواندن و آرام آرام بدل به بخشی از وجودمان شدند. چه بسا عمیق‌تر از آنچه گفتیم، زیسته شدند.
#رحیمه‌محرابی