608
اینجا با هم شعر می خونیم ،موسیقی گوش میدیم،من گاهی براتون می نویسم ،دکلمه میکنم، حرفای دل شمارو حرفای دل خودمو ...دوست داشتی همراهم باش ❤ جهت هماهنگی وسفارش دکلمه با آیدی زیر تماس بگیرید @Barati_S21
دلم می‌خواست توی یک دنیای موازی، همسایه‌ی روبه‌رومون بودی؛ از اون همسایه‌هایی که قدیمیا می‌گفتن «خونه‌مون یکیه».
هر وقت دلم برات تنگ می‌شد، زنگ خونتون رو می‌زدم و خودمو می‌رسوندم پیشت. چای دم می‌کردیم، فیلم می‌دیدیم و از روزمرگی‌هامون حرف می‌زدیم؛ از چیزهای کوچیکی که شاید برای بقیه هیچ اهمیتی نداشت، اما برای ما همه‌ی دنیا بود.
بعضی وقت‌ها هم که حوصله‌ی هیچ‌کدوم از اینا رو نداشتیم، فقط دست همدیگه رو می‌گرفتیم و می‌زدیم به دل چهارباغ. بی‌هیچ عجله‌ای قدم می‌زدیم تا برسیم به نقش جهان؛ همون میدونی که خودت میدونی شب‌ها چقدر دلش برای آدم جا باز می‌کنه.
یه بستنی می‌خریدیم و راه می‌افتادیم.بعد تو، ، دستمو آروم فشار می‌دادی و می گفتی بریم کنار آب.؟ بعد، آهسته‌آهسته، تا لب زاینده‌رود قدم می‌زدیم. کنار آب می‌نشستیم و خیره می‌شدیم به جریانش؛ به آبی که انگار بی‌اعتنا به تمام دلتنگی‌های دنیا، راه خودش رو بلد بود.
#براتی
@Silencedd
امروز با استادم درباره‌ی اصل برنامه‌ریزی در زندگی صحبت می‌کردم. جمله‌ای گفت که تا مدت‌ها در ذهنم خواهد ماند:
«فایل‌های باز زندگی‌ات را ببند تا بتوانی متمرکزتر زندگی کنی.»
با خودم فکر کردم این اصل فقط برای کارها و برنامه‌ها نیست؛ زندگی هم پر از فایل‌های بازی است که بی‌صدا انرژی و آرامشمان را مصرف می‌کنند.
حس‌های ناتمام، دلخوری‌های حل‌نشده، رابطه‌های بلاتکلیف و آدم‌هایی که هیچ‌گاه نمی‌توان روی بودنشان حساب کرد، هر کدام گوشه‌ای از ذهنمان را اشغال می‌کنند و ما را از مسیر اهدافمان دور می‌سازند.
گاهی شجاعت، در شروع کردن نیست؛ در تمام کردن است. در بستن پرونده‌هایی که مدت‌هاست باید بسته می‌شدند. نه از روی خشم یا کینه، بلکه از سر احترام به خود، به آرامشمان و به آینده‌ای که برای ساختنش تلاش می‌کنیم.
وقتی پرونده‌های باز زندگی را می‌بندیم، ذهنمان سبک‌تر می‌شود، قلبمان آرام‌تر می‌تپد و فرصت پیدا می‌کنیم زمان و انرژی‌مان را صرف کسانی کنیم که حضورشان انتخاب است، نه تردید؛ همراهی‌شان ثبات است، نه ابهام؛ و قدر محبت و اعتمادمان را می‌دانند.
گاهی بزرگ‌ترین قدم رو به جلو، رها کردن چیزی است که مدت‌هاست مانع حرکت ما شده است.
«ذهن، شبیه میزی است که روی آن پرونده‌های ناتمام تلنبار شده‌اند؛ تا وقتی یکی را نبندی، جایی برای گشودن فصل تازه‌ای از زندگی پیدا نمی‌شود.»
#براتی
@Silencedd
صبح یعنی یک روزِ نو؛ یعنی خدا یک فرصت دیگر به تو داده تا نفس بکشی، طلوع خورشید را ببینی، گرمایش را حس کنی، عطر میوه‌های رنگارنگ تابستان را استشمام کنی، ورزش کنی، دوباره تکاپوی مردم را در خیابان برای زندگی ببینی، صدای پرنده‌ها را بشنوی، روی ماه پدر و مادرت را ببینی و از خنده‌هایشان لذت ببری، دوستانت را ببینی، بستنی بخوری، موسیقی گوش بدهی، ببوسی، در آغوش بگیری و هزار کار قشنگ دیگری که شاید من نگفته باشم، اما همین حالا در ذهن توست.
امروز یک فرصت دوباره است؛ فرصتی برای اینکه زندگی را آن‌طور که دوست داری، به بهترین شکلی که می‌توانی زندگی کنی. پس قدر امروز را بدان؛ شاید همین امروز، آغاز زیباترین فصل زندگی‌ات باشد.
#براتی
#صبح_بخیر_رفقا 🌸🌿
@Silencedd
مرا ببخش...
اگر دوست داشتنم بیش از اندازه بود.
اگر برای دیدنت، بوسیدنت و در آغوش کشیدنت، ثانیه‌ها را تاب نمی‌آوردم و همیشه زودتر از زمان، به سمت تو می‌دویدم.
مرا ببخش که عشق را با تمام وسعتش بلد بودم، اما اندازه‌اش را نه.
که آن‌قدر از تو سرشار بودم، تا فراموش کردم گاهی دوست داشتن، یعنی آرام گرفتن، نه بی‌قرار دویدن.
من اقیانوسی بودم؛ بی‌آنکه بخواهم، موج‌هایم تو را خسته کردند. و تو، برای نجات خود، از ساحلِ من دور شدی... آن‌قدر دور که حتی صدای دلتنگی‌ام هم به تو نرسید.
اگر روزی سنگینیِ عشق من شانه‌هایت را آزرد، بدان هیچ‌وقت قصد غرق کردنت را نداشتم؛ من فقط بلد نبودم کمتر از تمامِ وجودم دوستت داشته باشم.
#براتی
@Silencedd
شب، زمانِ برداشتنِ نقاب‌هاست. وقتی هیاهوی روز خاموش می‌شود، آدم‌ها آرام‌آرام به خودِ واقعی‌شان برمی‌گردند؛ بی‌نیاز از نقش‌ها، بی‌نیاز از تظاهر. در سکوت شب، هر کس روبه‌روی خودش می‌ایستد؛ جایی که دیگر نمی‌شود از حقیقتِ درون فرار کرد. شاید به همین دلیل است که شب، صادق‌ترین ساعتِ زندگی است.
#شب_بخیر_رفقا
@Silencedd
اگر با کسی دوست شدید، عاشق شدید، ازدواج کردید یا رفاقتی را آغاز کردید، سعی کنید شروعِ زیبایی برای هم بسازید؛
قدرِ حضورش را بدانید، شأن و حرمتش را حفظ کنید و از رابطه‌تان با تمام توان مراقبت کنید.
و اگر روزی، به هر دلیلی، زمانِ رفتن و جدایی رسید، زیبا از هم جدا شوید.
به روزهای خوب، به خنده‌ها، به خاطره‌ها و به تمام حس‌های قشنگی که کنار هم ساخته‌اید، احترام بگذارید.
همه‌ی رابطه‌ها قرار نیست تا ابد ادامه پیدا کنند؛
اما می‌شود کاری کرد که حتی پایانشان هم بوی احترام بدهد، نه کینه.
بگذارید بعد از رفتن، سهمِ هم از یکدیگر، لبخندی باشد و عطری از خاطراتِ خوب؛
چون آدم‌ها می‌روند، اما حسی که در دلِ هم به جا می‌گذارند، سال‌ها می‌ماند.
#براتی
@Silencedd
امروز خانمی در مورد همکارش چیزی رو گفت که تا مدت‌ها در ذهنم می‌ماند؛ مهریه‌اش «۳۶۰ سفر با هم» بود.
نه سکه بود، نه عددی برای فخر فروختن؛ فقط یک قول ساده و زیبا... قولِ ساختن خاطره، دیدن دنیا کنار هم و زندگی کردن، نه فقط گذراندن روزها.
با خودم فکر کردم بعضی آدم‌ها چقدر اهل ذوق‌اند؛ عشق را با تجربه معنا می‌کنند، نه با قیمت. انگار می‌گویند ارزش یک زندگی مشترک، به جاهایی است که دست در دست هم رفته‌اید، غروب‌هایی که کنار هم تماشا کرده‌اید و خاطره‌هایی است که هیچ‌وقت از یادتان نمی‌رود.
شاید عشق، همین باشد...
اینکه کسی به جای وعده‌ی داشتن، وعده‌ی دیدن بدهد؛ به جای شمردن سکه‌ها، لحظه‌ها را بشمارد و به جای جمع کردن دارایی، خاطره جمع کند.
کاش یادمان بماند که زیباترین ثروت یک زندگی مشترک، نه چیزهایی است که در گاوصندوق می‌ماند، بلکه خاطره‌هایی است که در جاده‌ها، ایستگاه‌ها، پنجره‌ی قطار، غروب دریا و دل آدم جاودانه می‌شوند.
#براتی
@Silencedd
💢 آهنگ جدید علیرضا طلیسچی به نام آینده غمگین من 💬
@Silencedd
🎧 Pfau (Daigo Hanada - Ichiru)
برای وقت‌هایی که می‌خوای از همه‌چیز فاصله بگیری…
آروم آروم تو رو به خودت برمی‌گردونه 🌙
#بیکلام
@Silencedd
می‌گویند دوچرخه‌ی هشت‌سالگی در بیست‌وپنج‌سالگی دیگر همان لذت را ندارد؛ شاید درست باشد. اما زندگی فقط حسرت فرصت‌های از دست‌رفته نیست.
بعضی چیزها دیر می‌رسند، اما به‌جای اینکه کودکی‌مان را بسازند، آینده‌مان را می‌سازند. شاید امروز دیگر آرزویت یک دوچرخه نباشد، اما توانایی ساختن رؤیاهای بزرگ‌تر را داری.
قرار نیست همیشه به موقع برسیم؛ مهم این است که وقتی رسیدیم، با تمام وجود زندگی کنیم. گذشته را نمی‌شود تغییر داد، اما می‌شود اجازه نداد حسرتش آینده را هم از ما بگیرد.
هر فصل، زیبایی خودش را دارد. اگر بهار کودکی را از دست داده‌ای، هنوز می‌توانی تابستان، پاییز و زمستان زندگی‌ات را به زیباترین شکل ممکن بسازی.
گاهی خوشبختی، نه در داشتن آنچه دیر به دست آمده، بلکه در پیدا کردن رؤیاهای تازه‌ای است که امروز، درست در زمان خودش، منتظر تو هستند.
#براتی
#روزت قشنگ❤
@Silencedd
گفت:
«تو به اندازه‌ی پانزده دقیقه‌ی آخرِ بازی آرژانتین و مصر زیبایی.»
گفتم:
«و تو، به اندازه‌ی شاه‌بیتِ یک غزلِ حافظ.»
آخر او عاشق فوتبال بود،
و من عاشق شعر؛
و هر دوی ما،
عاشقِ هم.
#براتی
@Silencedd
جنگ را معمولاً کسانی آغاز می‌کنند که در میدانِ آن نمی‌میرند؛ اما بارِ آن را مردمی به دوش می‌کشند که تنها آرزویشان زندگی کردن است.
امروز خبر کشته شدن سربازان در آسایشگاه ایرانشهر قلبم را به درد آورد.
با خودم فکر کردم هر کدام از آنها، تمامِ دنیای چند نفر بوده‌اند؛ فرزند، برادر، دوست یا شاید نامزد کسی. روزی که از خانه بیرون آمده‌اند، آخرین خداحافظی‌شان چگونه بوده است؟ شب، پیش از خواب، به چه کسی فکر کرده‌اند؟ برای بعد از پایان سربازی چه رؤیاهایی داشته‌اند؟ اولین قرار، اولین روزِ کار، ادامه‌ی درس، یا شاید فقط بازگشت به خانه.
هیچ‌کدام از آنها با قرارِ مرگ به خواب نرفته بودند.
بعد به سربازی، فکر کردم که آن لحظه نگهبان شب بوده است؛ کسی که چند ساعت قبل با همین بچه‌ها شوخی کرده، کنارشان چای خورده یا از خستگی سربازی غر زده است. حالا باید به آسایشگاهی برگردد که دیگر صدای خنده‌ای از آن نمی‌آید.
جنگ، فقط جان آدم‌ها را نمی‌گیرد؛ آینده‌هایی را خاموش می‌کند که هنوز فرصت زندگی کردن پیدا نکرده بودند.
#براتی
بوقت بیست و چهارم تیرماه ۱۴۰۵
@Silencedd
گاهی مخاطبان تلگرامم را مرور میکنم و به نام‌هایی می‌رسم که دیگر هیچ تصویری از آنها در ذهنم نیست. نمی‌دانم این فراموشی خوب است یا نه، اما یک چیز را به من یادآوری می‌کند؛ آدم‌ها به اندازه‌ی حضوری که در زندگی ما داشته‌اند، در ذهن و قلبمان ماندگار می‌شوند.
قرار نیست هر کسی که روزی همسفرمان شد، تا پایان مسیر کنارمان بماند. بعضی‌ها فقط برای چند قدم آمده‌اند؛ برای ساختن یک خاطره، آموختن یک درس یا تغییر دادن بخشی از ما. بعد، بی‌آنکه حتی متوجه شویم، آرام از داستانمان عبور می‌کنند و تنها نامی از آنها در فهرست مخاطبانمان باقی می‌ماند؛ نامی که گاهی دیگر هیچ خاطره‌ای را زنده نمی‌کند.
شاید همین، طبیعی‌ترین رسم زندگی باشد؛ ماندگار شدنِ آدم‌ها نه به طولِ همراهی‌شان، بلکه به عمقِ ردپایی که در زندگی‌مان گذاشته‌اند.
#براتی
@Silencedd
آدم‌ها عجیب‌اند... می‌توانند نفس بکشند، راه بروند، کار کنند، بخندند و حتی برای دیگران تکیه‌گاه باشند؛ اما مدت‌ها باشد که در سکوت، از زندگی دل کنده‌اند.
بعضی آدم‌ها سال‌ها پیش از آنکه بمیرند، خاموش می‌شوند؛ فقط جسمشان میان روزمرگی‌ها رفت‌وآمد می‌کند. لبخندهایشان از سر عادت است، نه از سرِ شوق. حرف می‌زنند، اما دلشان مدت‌هاست سکوت را انتخاب کرده است.
و شب‌ها... شب‌ها که هیاهوی دنیا فروکش می‌کند و همه‌چیز به سکوت می‌رسد، سرشان را روی بالش می‌گذارند و با تنهایی‌ای روبه‌رو می‌شوند که هیچ‌کس آن را نمی‌بیند. تنهاییِ آدمی که مدت‌هاست زنده است، اما دیگر زندگی نمی‌کند.
شاید دردناک‌ترین مرگ، همان مرگی باشد که هیچ مراسمی ندارد؛ مرگی که قلب هنوز می‌تپد، اما امید، رؤیا و اشتیاق، آرام و بی‌صدا، سال‌ها پیش از آن از میان رفته‌اند.
#براتی
@Silencedd
امروز را زندگی کن؛ چون فردا، فقط خاطرهٔ امروز خواهد بود. 🌿
#براتی
#صبح_بخیر_رفقا
@Silencedd
طبیعت، صدای بارون + سوختن چوب؛ این بیکلام. بهترین ترکیبی که قطعا میتونی تجربه کنی.
@Silencedd
آدمی که شنیده نشه بلند تر حرف میزنه،
آدمی که درک نشه دیگه حرفی نمیزنه.
#ناشناس
@Silencedd
می‌گویند: «دوستم من را یاد کند، حتی با یک هلِ پوک.»
و حقیقت همین است؛ ارزشِ هدیه، به قیمتش نیست، به یاد بودنت در ذهنِ کسی است.
اما من، دل‌بسته‌ی هدیه‌هایی هستم که شبیه هیچ‌چیز دیگری نیستند؛
هدیه‌هایی که معلوم است کسی برای پیدا کردنشان، وقت گذاشته، فکر کرده و تو را مرور کرده است.
نه برای اینکه گران باشند؛
برای اینکه به تو بیایند.
برای اینکه وقتی نگاهشان می‌کنی، بفهمی کسی ریزه‌کاری‌های روحت را دیده، سلیقه‌ات را فهمیده و از میان هزار انتخاب، همان یکی را برای تو کنار گذاشته است.
شاید زیباترین هدیه، خودِ آن شیء نباشد؛
زمانی باشد که برای شناختنت صرف شده،
و محبتی که بی‌صدا، لابه‌لای انتخابش پنهان مانده است.
من همیشه عاشق آدم‌هایی می‌مانم که محبتشان را با «شناختن» نشان می‌دهند، نه با «گران خریدن».
#براتی
@Silencedd
فقر، فقط خالی بودن یک سفره نیست.
فقر، در لایه‌های پنهان زندگی مردم رخنه می‌کند؛
در سفره‌هایی که هر روز کوچک‌تر می‌شوند،
در حسرت‌هایی که دیگر شمردنی نیستند،
در دندان‌هایی که از درد می‌پوسند،
در لباس‌هایی که سال‌ها رنگ نو شدن ندیده‌اند،
در خانه‌های اجاره‌ای که هر سال تنگ‌تر و دورتر از آسایش می‌شوند،
در کودکانی که به جای دفتر و مداد، بار زندگی را بر دوش می‌کشند،
و در انسان‌هایی که شب را زیر سقف آسمان به صبح می‌رسانند.
فقر، فقط جیب را خالی نمی‌کند؛
لبخند را می‌گیرد،
امید را فرسوده می‌کند،
کرامت را زخمی می‌کند
و آینده را از چشم کودکان می‌رباید.
اگر عزت یک جامعه را باید سنجید،
معیارش بلندترین برج‌ها و پرزرق‌وبرق‌ترین شعارها نیست؛
معیارش آن است که چند انسان، شب را گرسنه سر بر بالین می‌گذارند،
چند کودک از کودکی محروم‌اند،
چند بیمار، درمان را به دلیل ناتوانی مالی رها می‌کند،
و چند پدر و مادر، شرمنده نگاه فرزندانشان می‌شوند.
جامعه‌ای که رنج محرومان را نبیند،
دیر یا زود، عزت خود را نیز از دست خواهد داد؛
زیرا عزت، از کرامت انسان آغاز می‌شود، نه از ادعا.
#براتی
@Silencedd
#روانشناسی 🌱
•برنامه‌ریزی سه مرحله‌ای منسوب به روش ایلان ماسک:
-مرحله اول (تخلیه ذهنی):همه کارهایی که باید امروز انجام بدید و بنویسید؛ با این کار نگرانی از بین میره و ذهنت متمرکز میشه!
-مرحله دوم (اولویت ها): سه تا از مهمترین کارها که حتما امروز باید انجام بشن، از لیست مرحله اول انتخاب کنید و به ترتیب بنویسید.
-مرحله سوم (تایم باکسینگ): به ترتیب اولویت به هر کدوم از کارها یک باکس زمانی اختصاص بده؛ مثلا اولویت اول رو در باکس زمانی ۸ تا ۱۰ صبح بنویس و به خودت قول بده حتما توی اون باکس زمانی انجامشون بدی به این ترتیب همه اولویت ها در باکس زمانی خودشون انجام میشن!
#صبحت قشنگ رفیق🪴🌱
@Silencedd
وقتی دلت با خدا گره بخورد، دیگر هیاهوی دنیا آرام‌آرام خاموش می‌شود. نه تعریف مردم تو را مغرور می‌کند و نه قضاوتشان دلت را می‌شکند. آن‌وقت تنها یک صدا برایت مهم است؛ صدای خدا. هر جا رضایت او باشد، همان‌جا آرامش توست و هر جا آرامش او باشد، دیگر حرف مردم توانِ لرزاندن دلت را ندارد.
#براتی
@Silencedd
یادم باشد روزی برایش بنویسم؛
آدم‌ها همیشه از انتظار خسته نمی‌شوند؛ گاهی از تظاهر به تمام شدنش خسته می‌شوند. بارها به خودشان می‌گویند دیگر منتظر نیستند، اما هنوز با هر خاطره، هر صدا و هر اتفاقِ ساده، چیزی در دلشان بیدار می‌شود.
کاش بداند سخت‌ترین بخشِ رفتن، رفتنِ آدم‌ها نیست؛ کنار آمدن با جای خالیِ کسی‌ست که روزی تمامِ دلیلِ صبر و انتظارمان بود.
بعضی انتظارها تمام نمی‌شوند؛ فقط آرام‌تر می‌شوند، بی‌صدا‌تر می‌شوند و در گوشه‌ای از دل پنهان می‌مانند. آدم زندگی می‌کند، لبخند می‌زند، حتی ادامه می‌دهد، اما گاهی دلش هنوز بی‌اختیار سراغ همان کسی می‌رود که قرار بود فراموشش کند.
شاید برای همین است که دیگر منتظر نبودن، از هنوز منتظر بودن هم سخت‌تر است؛ چون انتظار، دست‌کم امیدی برای ماندن دارد، اما پایانِ انتظار، یعنی پذیرفتنِ نبودنی که دل، هنوز باورش نکرده است.
#براتی
برای تو💚
@Silencedd
و مدام با خودم اینگونه می گویم؛
آسان ساخته نشدی، که به راحتی ویران شوی.
#بیکلام
@Silencedd
همیشه فکر می‌کردم زیاد فهمیدن، بزرگ‌ترین نعمت دنیاست.
برای همین از کودکی مجذوب آدم‌هایی بودم که جهان را با اندیشه‌شان تغییر دادند؛ انیشتین، سقراط، بقراط... زندگی‌شان را می‌خواندم، از حرف‌هایشان یادداشت برمی‌داشتم و باور داشتم هر سؤالی، اگر به اندازه کافی فکر کنم، بالاخره جوابی خواهد داشت.
نوجوان که شدم، عاشق سفرنامه‌ها شدم. دلم می‌خواست دنیا را از پنجره‌ی چشم آدم‌های دیگر ببینم. بعدتر، نویسنده‌ها و شاعرها هم به مسیرم اضافه شدند. کم‌کم فهمیدم زندگی فقط با منطق پیش نمی‌رود؛ گاهی یک شعر، حقیقتی را می‌گوید که هزار استدلال از بیانش عاجز است.
امروز اما اگر از من بپرسند چه چیزی نصیب تمام این سال‌های خواندن و فکر کردن شده، فقط یک جواب دارم؛ واقع‌بینی.
نه آن واقع‌بینیِ تلخ، بلکه پذیرفتن این حقیقت که دنیا همیشه مطابق منطق ما رفتار نمی‌کند، آدم‌ها همیشه قابل پیش‌بینی نیستند و دانستن، همیشه به معنای آرامش نیست.
شاید بزرگ شدن، بیشتر از آنکه جمع کردن پاسخ‌ها باشد، کنار آمدن با سؤال‌هایی است که هیچ‌وقت جواب کاملی برایشان پیدا نمی‌شود.
«امروز دیگر دنبال این نیستم که همه‌چیز را بفهمم؛ فقط تلاش میکنم دنیا را همان‌گونه که هست، ببینم.»
#براتی
@Silencedd