4381
برای نوشتن که جهان از نوشتن زیباست عادله زمانی راه ارتباطی با من : @Aydel70
از همان ابتدا به ما آموخته‌اند که پیروزی نهایی زمانی اتفاق می‌افتد که به مقصد برسیم. انگار اصلاً مهم نیست چگونه، فقط باید راهی به سوی خانه‌ی هدف پیدا کنیم؛ باید برسیم تا دوست داشته شویم، پذیرفته شویم و ارزشمند به نظر برسیم.
و این، شاید ناعادلانه‌ترین گفت‌وگوی نانوشته‌ی دنیاست.
اما هرچه بزرگ‌تر می‌شوی، این باور هم مثل بسیاری از باورهای دیگر، دستخوش تغییر می‌شود.
از خودت می‌پرسی: من بالاخره چه زمانی می‌توانم به مقصد برسم؟
و بعد، سؤال دیگری در ذهنت شکل می‌گیرد: اصلاً مگر قرار است همیشه به مقصد برسیم؟
چرا هیچ‌کس عبور کردن را به ما نیاموخته است؟ لذت بردن از جاده را چطور؟
راستش را بخواهید، فکر می‌کنم یکی از بزرگترین هنرهای آدمها این است که یاد بگیرند چه زمانی باید عبور کنند.
عبور کردن، گذشتن و ادامه دادن مسیر، بی‌آنکه تمام حواس و جانمان را به مقصد گره بزنیم، گاهی زیباترین تصمیم دنیاست.
بگذارید صادق باشم؛
گاهی برای بهتر شدن، باید عبور کرد؛
خواه از کسی، خواه از جایی.
گاهی شفا، نه در رسیدن، که در گذشتن است.
همین.
#عادله_زمانی
@adelehz
بادصبا
بیا و از من بگذر
گلی از فرش دلم بردار و بعد از گذشتن از هر کوی و برزن،باغ و بستان بدست او برسان.شاید این بار معجزه ای رخ داد و بایک گل بهارشد!
#عادله_زمانی
❤
@adelehz
غم انگیز است اما ما معمولا از آدمهایی عمیق ترین ضربه ها را میخوریم که به آنها بزرگترین عشق را داده ایم .
و گمان هم نمیکنیم که قرار است چنین اندوه بزرگی نثار مان کنند .
این درد میتواند چون سوزاندن ریشه ی یک گیاه که همیشه آب می‌خورده اما مدتی ست فراموش شده و خشکیده ست جانسوز باشد .
و کاش آدمها بفهمند که اگر قادر نیستند به بقیه ضربه نزنند پس حق ندارند وارد زندگی آنها شوند .
#عادله_زمانی
@adelehz
دوست عزیزی دارم که امروز سه بار با من تماس گرفت. میان مشغله‌های روزانه‌اش و در فاصله‌های کوتاه، به بهانه‌های مختلف با من صحبت کرد.
امروز از صبح، به دلیلی، ناراحت و پرتنش بودم و این دوست عزیز، از فرسنگ‌ها دورتر، متوجه حال ناخوش من شده بود و تلاش می‌کرد به شیوه خودش حالم را بهتر کند.
راستش را بخواهید، بی‌اندازه از او ممنونم.
از تمام کسانی که وقتی حالمان خوب نیست، تلاش میکنند حالمان را بهتر کنند، ممنونم.
طاقت نداشتن تحمل حال بد دیگران، شاید آسان‌ترین واکنش باشد؛ اما اینکه کسی تلاش کند، حتی در سکوت و از فاصله‌ای دور، کمک کند تا از یک روز پرتنش عبور کنی، بی‌نهایت ارزشمند است.
باور من این است که هیچ انسانی در تمام روزهای زندگی‌اش شاد نیست. بالاخره روزی می‌رسد که پرتنش، عصبی، اندوهگین یا حتی خشمگین باشی؛ روزی که هر احساسی داری، جز شادی.
اما به باور من، شرط واقعی دوستی، پذیرفته شدن در همین روزهاست.
خواستن و دوست داشتن یک انسان در روزهای آرام و بی‌دغدغه، هرگز شبیه پذیرفتن و دوست داشتن او در بدترین حال ممکنش نیست.
دوستی واقعی یعنی حتی وقتی حال خوبی نداری، کسی باشد که نخواهد از تو فاصله بگیرد؛ بلکه به هر شیوه‌ای که میتواند، تلاش کند کمی از سنگینی روزت کم کند.
پس بیش باد چنین دوستانی؛
آنان که حتی از فرسنگ‌ها دورتر، هوای دل آدم را دارند. ❤️
#عادله_زمانی
@adelehz
زمانی خوشبخت میشوم که یادبگیرم چیزی از دنیا طلب ندارم.که کسی منجی شادی من نیست .که خودم مسوول ساختن حال خوشم هستم ..
#عادله_زمانی
@adelehz
عشق در بزرگسالی دیگر نه هیجان ست نه شور
اینکه برای زودودن خستگی هایت به من برمیگردی
اینکه پناهِ بی پناهی هایت باشم.
یعنی عشق
#عادله_زمانی
@adelehz
امروز رفتم کیان‌جان را ببینم؛ بعد از سال‌ها فرصتی شد که دوباره او را ببینم، شاید برای آخرین بار… اما چه کسی می‌داند؟
وقتی تازه هشت‌ساله شده بودم، برای اولین‌بار او را در مشهد دیدم؛ زن ریزنقشِ سفیدپوستی که زاده‌ی پدری بازاری و همسر مردی بازاری بود.
از آن خانم‌های معتقد و تمیزی که خانه‌های بزرگِ ویلایی‌شان از فرط پاکیزگی برق می‌زند؛
آن‌که وقتی لشکری مهمان به خانه‌اش سرازیر می‌شد، آه از نهادش بلند نمی‌گشت.
که هر روز خدا از آشپزخانه‌اش عطر برنج ایرانی و روغن زرد کرمانشاهی به مشام می‌رسید.
کیان‌جان کدبانوی یک خانه‌ی ویلاییِ سه‌طبقه بود. وقتی به خانه‌اش می‌رفتی، در هر طبقه دنیای تازه‌ای می‌دیدی؛ و جالب‌تر اینکه همه‌ی طبقات مرتب، زیبا و سرشار از آرامش بود.
آن سال‌ها که سوریه هنوز درگیر جنگ داخلی و مصیبت‌های بعدش نشده بود، کیان‌جان و دوستانش برای زیارت به سوریه می‌رفتند.
دستانشان هنوز توان داشت؛ پس گلدان‌های بزرگ چینی و آینه‌های قدیمی را از بازار دمشق می‌خریدند.
آن سال‌ها که دمشق، دمشق بود و کیان‌جان هنوز کیان‌جان.
عصرهای تابستانی، در حیاط درندشتش می‌توانستی بوی تابستان را نفس بکشی؛
سراسر حیاط پر از درخت و گلدان بود،
اقاقیا و یاسهایی که خودش با همان دستان سفید و کوچک کاشته بود.
می‌نشستم روی ایوان، به گل‌ها و حوض آبی رنگ نگاه میکردم و جرعه‌جرعه شربت آب‌لیموی پر از زعفرانش را می‌نوشیدم،
در حالی که صدای خنده‌های مادرم و کیان‌جان گوش‌هایم را نوازش می‌داد.
دلم برای خنده‌های ریز کیان‌جان تنگ می‌شود…
حالا دیگر از آن خانه‌ی زیبا خبری نیست. کیان‌جان بعد از فوت همسرش به آپارتمانی در شمال شهر نقل مکان کرده است.
دیگر او را نمی‌بینم که با انگشترهای شکیلِ طلای سفید، با آن دامنِ کلوشِ زیبای سیاه و شومیزی که از آخرین سفر زیارتی‌اش آورده، لابه‌لای مهمانان بچرخد و به همه آجیل و میوه تعارف کند.
حالا روی تخت بیمارستانی، وسط پذیرایی آپارتمانش دراز کشیده و به یاد نمی‌آورد که چه کسی به دیدارش رفته است.
بعد از سال‌ها که درگیر آلزایمر است، به دیدارش رفتم. در کسری از ثانیه مرا شناخت و قربان‌صدقه‌ام رفت. وقتی در آغوشش گرفتم، سنگینی اشک‌ها پشت پلکم امانم را برید.
حاج‌خانم خیلی نحیف شده بود…
مادرم هیچ‌وقت او را حاج‌خانم صدا نمی‌کرد؛ همیشه برای ما «کیان‌جان» بود. از جایی شنیده بودیم که عاشق این است که نامش را اینگونه از زبان ما بشنود.
بسیار نحیف، با موهایی سفید؛ اما با چشمانی که هنوز گرم بود.
هرچند دقیقه یکبار، وقتی خاطره‌ای به او هجوم می‌آورد، چیزی زمزمه می‌کرد… چیزی شبیه تعارف یا قربان‌صدقه.
مهربانی و خانومی، بخش مهمی از وجودش بود؛ چیزی که آلزایمر نتوانسته بود به آن چنگ بیندازد.
این زندگی، به طرز احمقانه‌ای بی‌رحم است؛
آنقدر بی‌رحم که یک روز ظهر، وقتی از جلوی خانه‌ی قدیمی کیان‌جان گذشتم، کمی جلوتر جایی برای نشستن پیدا کردم تا یک دل سیر گریه کنم.
حس میکردم بخش مهمی از خاطرات زیبای کودکی‌ام دارد در غبار محو می‌شود؛
چون داشتم چیزی را از دست می‌دادم، حتی اگر فقط یک لحظه‌ی شادی و امید بوده باشد.
نمی‌خواستم کیان‌جان را اینگونه ببینم، اما باید به دیدارش می‌رفتم…
می‌دانم که حتی در این جنگ نابرابرِ تن نحیفش با آلزایمر، باز هم نام من جایی در ذهنش باقی مانده است.
به او بسیار احترام می‌گذارم.
او را بسیار دوست دارم.
او که برای من شبیه یک ظهر تابستانی است، زیر سایه‌ی درخت انجیر، کنار حوضی با کاشی‌های آبی…
او که «کیان‌جان» زیبای قصه‌ی ما بود.
#عادله_زمانی
@adelehz
صدها سال پیش، در شهری دور، دخترکی زندگی می‌کرد که زندگی‌اش همیشه آرام بود. روزگار دخترک آرام و ملایم می‌گذشت؛ درست مثل رودی موقر که هر سال از کنار باغشان عبور می‌کرد. نه مانند دریا موج برمی‌داشت و هراس می‌افکند و نه همچون باتلاق در سکوت خود فرومی‌رفت. رود، آرام و باوقار، به مسیرش ادامه می‌داد و زندگی دخترک نیز همین‌گونه بود؛ آرام، ملایم و بی‌دغدغه.
روزی از روزها، پسرکی از راه رسید و به باغ دخترک قدم گذاشت. نگاهی به سرتاسر باغ انداخت و با خود لب گزید.
دخترک گل‌های سرخ و زیبایی داشت که سراسر باغش را پوشانده بودند. چند درخت میوه هم داشت که هر از گاهی میوه‌های تازه و خوش‌طعمی به بار می‌آوردند. دخترک دل خوشی داشت و بلد بود دلش را با داشته‌هایش خوش نگه دارد. در آسمان هم ستاره‌ای داشت که هر شب با تماشای آن به خواب می‌رفت.
اما با آمدن پسرک، طوفان از راه رسید.
پسرک از دریا می‌گفت؛ از جزر و مدش، از موج‌های بلندش و از هوای خاص و سحرانگیزش. از جنگل‌ها می‌گفت؛ جنگل‌هایی که باغ دخترک در برابرشان هیچ به شمار نمی‌آمد. از آسمان کویر می‌گفت؛ آسمانی چنان پرستاره که ستاره کوچک دخترک در برابرش دیگر معنایی نداشت.
دخترک در چند روز، همه‌چیز را از چشم انداخت. دیگر نه به باغش فکر می‌کرد، نه به ستاره‌اش و نه حتی به رود کوچکش. تمام ذهنش را دریا و جنگل و آسمان کویر پر کرده بود.
سرانجام، روزی تصمیمش را گرفت و به دنبال پسرک راه افتاد. نگاه نگران باغ، ستاره و رودش را ندید و دل به راه سپرد.
پس از روزها رفتن و رفتن، آن دو به دریا رسیدند. شبی طوفانی و سرد بود؛ موج‌های دریا تا قامتشان بالا می‌آمدند و غرش باد گوش‌هایشان را کر می‌کرد. دخترک از دریا ترسید. گفت: «می‌خواهم به جنگل بروم.»
وارد جنگل که شدند، درختان گویی به رویش خندیدند. تاریکی شب، زوزه گرگ‌ها و سایه‌های بلند درختان، دخترک را از جنگل هم ترساند. گفت: «برویم به کویر.»
اما در کویر، آسمان چنان در ابر فرو رفته بود که دخترک حتی نتوانست ستاره کوچک خودش را پیدا کند.
نه اینکه دریا زیبا نبود، نه اینکه جنگل تماشایی نبود و نه اینکه کویر شگفت‌انگیز نبود؛ اما دخترک در همه آن زیبایی‌ها غریب بود. او به بهای چیزی که هنوز ندیده و نشناخته بود، چیزی را از دست داده بود که سال‌ها در آغوشش داشت.
خسته، ترسان و لرزان، راه خانه را در پیش گرفت.
دلش می‌خواست دوباره به همان باغ کوچک و آرامش بازگردد؛ به همان رود ساده و موقر و به جست‌وجوی همان ستاره کوچک در آسمان شبش. می‌خواست دوباره همان دخترک ساده‌ای باشد که بلد بود با داشته‌هایش دلخوش باشد؛ نه دخترکی که چشمش دیگر داشته‌هایش را نمی‌دید و همیشه در حسرت بیشتر و بیشتر بود.
گاهی آنچه در جست‌وجویش جهان را زیر پا می‌گذاریم، چیزی نیست جز تصویری دور از خوشبختی؛ و در این میان، فراموش می‌کنیم که شاید تمام آنچه برای خوشبخت بودن نیاز داریم، همین حالا در باغ کوچک خودمان ریشه دوانده باشد.
#عادله_زمانی
@adelehz
باید خود را بیشتر دوست داشت .
این خود خسته و زخمی را هزار بار در آغوش کشید و به او یادآوری کرد زخمهایش چونان گلی بر سطح دشتی خشک ،زیبایی بخش هستند .
مگر انسان غیر خودش کی را دارد؟
مگر مرهم زخم هایت جز خودت کی میتواند باشد .
تو که با همه به جز خود مهربانی
این شاید بزرگترین اشتباه زندگی ات باشد .
قبل از همه مهربانِ خودت باش .
مهربان با خودِ خودت
#عادله_زمانی
@adelehz
در این سرزمین و در زندگی های قبلی،زنی که معشوقه ی معماری بوده بی گمان زنی خوشبخت بوده است،من قرن ها بعد ناز چشمان آن زن را نقش زده بر دیوارها ،طره ی مویش را حک کرده بر طاق ها و آیینه ی درخشان چشمانش را بر حوض های فیروزه ای عمارت‌های قدیمی دیده ام .
تمام آنچه که فریاد می زند مردی عاشق خلق شان کرده است دستان مردی که در جنگل گیسوان آن معشوقه پیج و تاب خورده باشد قادر خواهد بود چنین قوسی بر سقف ها بیافریند .
و پنجره ها،پنجره های چنین عمارت هایی همان چشمان زیبای معشوق است که دنیایت را روشن می کند و گمان می‌کنم معشوقه ی آن معمار کهن کار چشمانی دلفریب تر از آهو داشته است .
کاش اگر مردی عاشق می‌شود اینگونه در عشق بیفتد ..که از او خلقی زیبا باقی بماند آنگونه که صدها سال بعد نیز با نگاه به خلقش به زیبایی و شور معشوقش پی برد .
کاش نسل معماران عاشق چون درختان فراخ بر هر سرزمین ریشه دوانند...
#عادله_زمانی
#کاخ_گلستان
@adelehz
تنهایی ،نه یک هراس ست نه یک سرنوشت بلکه یک واقعیت ست.
در نهایت با بودن همه این تویی که تنها می مانی یا شاید بدون حضور واقعی آدمها تنها بمانی
آدمی آخرش باید به خودش پناه ببرد ...
خودش را در آغوش بکشد و سیگاری بر لب خودش بگذارد و بگوید غصه نخور رفیق
من رهایت نمیکنم .
#عادله_زمانی
@adelehz
این ویدئو حاوی غم زیادی ست .
شاید خیلی ها به من نقد کنند که دارم یک طرفه به قاضی میرم ولی خدا خودش میدونه این طور نیست .
اما چه کسی نقد کنه یا نه من نظرمو میگم .
این نسل از مردان دیگه تکرار نمیشن .
و اساسا یه علت بزرگ اینکه دیگه زندگی های زناشویی قشنگ نیست .که دیگه دخترها به راحتی ازدواج نمیکنند همینه .
مردِ زندگی اگر واقعا مردانه زندگی کنه باعث خوشبختی تمام خانواده میشه .
این نظر من کاملا شخصی ست .
#عادله_زمانی
@adelehz
تو خیال میکنی که او همیشه پیر بوده ست ؟
نه به چشمانش بنگر
مطمئنم روزی عاشقی را کوچه به کوچه پشت سرش میگردانده ست .
#عادله_زمانی
@adelehz
از من به تو نصیحت
یک روز
تمام خوابهایی که دیدی رویاهایی که بافتی
جان میگیرند ...می آیند و پیدایت میکنند
فقط صبور باش..
#عادله_زمانی
@adelehz
مولانا میگه از ۳ چیز کمتر سخن بگو:
یکی از راه و مقصدت
دیگری از سیم و زر و دارایی‌ات
و سومی از اعتقادات خود
•آرام آبی•
@adelehz
یحتمل برای مخلوقی چون انسان به دو جهان نیاز است،جهانی که در آن زندگی می کند جهانی توام با رنجی مداوم
و جهانی برای رویاها، آمال و آرزوهایش
آنچه در جهان اول نصیبش نمی شود و چون اتشی خاموش نشدنی بر دلش باقی می ماند ..
باشد که در جهانی دیگر همه ی مان با رویاهای شیرین و آبی مان کنار یکدیگر خوشبخت شویم.
#عادله_زمانی
@adelehz
وقتی کسی را رها میکنند. دو دلتنگی او را از پای در خواهد آورد مگر اینکه آدمی قوی باشد .
دلتنگی برای کسی که باور کرده بود دوستش دارد حتی اگر او کسی که تصور می‌کرد نباشد .
چرا ؟ چون دل، کاروانسرای شاهان تیموری نیست که وقتی کسی را درونش جا دادی با رفتن بی دلیل او بتوان یک سوار دیگر را جایگزینش کرد !
دل،تافته ی حریری ست که سالی ماهی یکبار از صندوقچه بیرونش می آوری تا به کسی که مهرش به دلت نشسته نشانش بدهی و تصور کن اگر آن آدم چنگ بیندازد روی حریر چه خواهد شد !
دلتنگی دوم،دلتنگ شدن برای رویاهای دونفره ای ست که روزی با آن آدم ساختی ،تصمیمات مشترک‌و رویاهای شیرین دونفره
حالا که خودش نباشد آن رویاها هم چه بخواهی چه نخواهی زنده نخواهد ماند .
و راستش رویا هم چیزی اختصاصی ست،یعنی تو نمیتوانی با آدم‌های مختلف یک رویای مشترک را بسازی .
وقتی با کسی رویا می سازی یعنی او تنها آدمی ست که دل نثارش شده است .
بهرحال
کسی که روزی در عشق بی دلیل،یا با بهانه ای واهی رها می گردد باید خیلی قوی باشد .چون این دلتنگی ها برای کشتن هر دلی قدرت بسیاری دارد.
همین
#عادله_زمانی
@adelehz
زندگی
تنها هدیه ای ست که یکبار به شما داه و نهایتا از شما پس گرفته می‌شود.
شما فقط مالک بخشی از زندگی هستید و رسالت تان لذت بردن از زندگی تا وقتی مالکش می باشید است .
پس از آن به خوبی استفاده نمایید .
#عادله_زمانی
@adelehz
کسی می گفت عشق مرز ندارد .
نه عزیز من عشق مرزهای زیادی دارد
آنچه مرز ندارد درد است .
درد در همه جای جهان یک رنگ است یک جای وجودت را می‌سوزاند.
درد مسافری بی مرز است از تنی به تن دیگر
#عادله_زمانی
@adelehz
.
روزی که نزدیکِ ما را زدند، شیشه‌ها لرزید.
پنجره باز بود، دویدم، بستمش، و خشک شدم پشت شیشه، خیره به محله‌ای که انگار شوکی غریب، منتشر می‌شد در آن و پرده‌ی خانه‌ی روبرویی از ارتعاش انفجار و ترس، رفته بود خودش را کوبانده بود به دیوار.
چند دقیقه بعد، بوی نعناداغ پیچید توی راهروی ساختمان.
اول فکر کردم خیال می‌کنم که بوی نعناداغ است، فکر کردم این بوی سوختن است. فکر کردم لابد بوی انفجارهای دوهزار و بیست‌وپنجی مثل بوی نعناداغ است. فکر کردم تکنولوژی است دیگر، برای اینکه خیال نکنیم زبر و وحشی و نفهم است، گاهی شوخی‌اش می‌گيرد.
داشتم ساکِ فرار را چک میکردم؛ چراغ قوه، قرص مسکن، پاوربانک، دستمال کاغذی برای گریه... که در زدند. پیرزن همسایه بغلی بود.
برایم آش آورده بود. کاسه‌ی چینی، توی بشقاب بود و بشقاب بین انگشت‌‌هایی با مفصل‌های متورم و خشک و خسته.
جلوتر از "بفرما"ی او، بوی نعناداغ بفرما زد.
گفتم: "نترسیدین که!"
گفت داشته آش درست می‌کرده که صدا را شنیده و بین اینکه زنگ بزند به تنهافرزندش آن‌سوی دنیا یا نعنا را بریزد توی روغن، دومی را انتخاب کرده.
خندیدیم.
گفت: "با خودم گفتم این دختر الان دل‌ودماغ آشپزی نداره، یه کاسه آش براش ببرم."
من را می‌گفت "این دختر"!
یک مادرانگیِ خالصِ خوش‌ترکیبِ خرج‌نشده، بعد از شنیدن انفجار، مانده بوده در دل زن، مادرانگی‌ای که باید بچهای را بگیرد زیر چتر تن، آن‌یکی را دلداری بدهد، به دیگری بگوید عیب ندارد جیش کرده توی شلوارش، و چون بچهای نبود برای دلداری و بغل و عیب ندارد... همه جمع شده بود در یک کاسه آش، برای زنِ خانه‌ی بغلی، برای من که بیشتر از همه محتاج بودم به دشت کردنِ آغوش و دستپختِ مادرانه.
وقتی رفت، دیدم دیگر نمی‌ترسم. امید، یک کاسه آش شد و رفت توی رگ‌های من، یک گلِ گلدوزی شد، نشست روی موهای من، داغیِ لمسِ یک دست پرچروک آمد روی سرمای تن من.
گفته بود نترسم، چون او، اینجا، در همسایگی من، دارد ذکر "هزار الهی الاَمان" می‌گوید.
خیلی وقت‌ها در هول‌وهراس‌های زندگی، جایی که دل نخ‌کش می‌شود، یک نفر پیدا می‌شود که کم‌خرج، ساده، بی‌غش، خودش را یاد تو بیاورد، بودنش را تبدیل کند به امید، دلگرمی، پشتوانه...
این متن را برای آنان می‌نویسم. برای کسانی که فقط فکر خودشان و ترس‌ها و احساساتشان نیستند. حواسشان به بقیه هم هست، به تو هم بوده.
اگر کسی را داشته‌ای که در لحظه دهشت و تنش، دستت را بگیرد، تلفن کند بهت، پیامی بفرستد، بیاید دنبالت، بخنداندت، این متن مال اوست.
مال او که بداند قدردانِ بودنِ ساده، اما محکمش هستی.
سودابه فرضی پور
@adelehz
دنیا پر است از حرف‌های نگفته،
پر است از راه‌های نرفته،
کارهای نکرده،
خیال‌های بر باد رفته ...
توی اتاقمان آنقدر حرف ِجا مانده،
آنقدر رویا داریم، که جا برای خودمان
نیست.