4381
برای نوشتن که جهان از نوشتن زیباست عادله زمانی راه ارتباطی با من : @Aydel70
در دورترین نقطه ی ذهنم ،در تمام شبهای بیخبری از عالم وقتی چشمانم را میبستم ناخودآگاه خودم را می دیدم که در تاریکی شب سوار بر اتوبوسی بزرگ دقیقا از وسط یک روستا که تصادفا در بین جاده های میان شهری گیر افتاده است میگذرم.
در حالی که فقط من و راننده بیداریم و باقی مسافران به خوابهایی سنگین و سبک فرو رفته اند .
اما ما کاملا هوشیاریم .
اتوبوس به آرامی روی جاده میلغزد و من که دقیقا در صندلی پشت سر راننده نشسته ام نگاهم را به تصویر پیش رویش خیره میکنم.
مغازه های تعمیر اتومبیل و بقالی های کوچک روستایی را میبینم که بنا به نیاز ساکنین و مسافرین در حاشیه ی جاده ی روستایی و فرعی منتهی به جاده ی اصلی ایجاد گردیده و حالا در ساعت سه صبح در سکوت و سیاهی مطلق شبانه فرو رفته است .
از آن گردش برگی سرگردان در دل شب میان جاده ی خاک گرفته تا سوسوی تابلوی نیمه جان مکانیکی کنار جاده ،هرچه که هست حس خلا را در من زنده میکند.
خانه های روستایی و چراغهای نیمه روشن شان خانه هایی که در سطحی پایین تر از سطح جاده قرار گرفته اند و حالا با عبور اتوبوس، اشراف کاملی بر حیاطهای شان دارم.
میبینم که در بعضی حیاطها چراغی روشن است و به ساکنین خانه ها می اندیشم.
به دغدغه هایشان،خوشی هایشان،اندوه بی حد و حصر شان و حتی احتمال عشق بازی های شبانه ی آرام یا هول هولکی شان را هم از نظر میگذرانم.
من عاشق سکوت آن هنگام از شب هستم ،عاشق کشف های شبانه در دل جاده هایی که ممکن ست سالی یکبار ببینم شان
عاشق بیدار ماندن وقتی همه خوابند .
در تمام شبهایی که از عالم بیخبر بودم من شبها با رویای عبور از جاده های در شب مانده میخوابیدم .
جاده هایی که ادمها بار خستگی یکروز کاری شان را بر آنها برجای مانده بودند.
آدمهایی که در آن لحظه کسی نمیدانست چه میکنند .
دردهایشان را دوره می کنند ،خوابیده اند یا لذتی شبانه را برای تسکینی زودگذر در آغوش یارشان میگذرانند.
کسی چه می دانست !
#عادله_زمانی
@adelehz
چه میدانم، شاید اگر به من میگفتی تا پایان پاییز میمانی و زمستان را هم، پیش از رسیدن بهار میروی، کمی آسودهتر میماندم.
حتی اگر دروغ میگفتی و پیش از تمام شدن پاییز میرفتی...
آخر من آدمِ خیالهای خوشم!
شاید اگر خیالی خوش به من میفروختی، تا ابد با همان خیال لبخند میزدم.
مگر یک خیال خوش چقدر گران بود؟
#عادله_زمانی
@sdelhz
کاش وقت کنم یادم بمونه
هر شب براتون عکسهای کارتونی بذارم😘❤️
تورا زنانه دوست دارم
نپرس مگر فرقی دارد یا نه
دوست داشتن یک زن اگر واقعا زنانه باشد تاریخ می سازد.
تورا بشکلی تاریخ ساز دوست دارم...
#عادله_زمانی
@adelehz
@zhuanchannel
اگه تمام روزت رو توی بازار ماهیفروشها بگذرونی، حتی اگه دست به یه ماهی هم نزنی، آخر روز بوی ماهی میدی.
ولی اگه تمام روزت رو توی یه عطرفروشی بگذرونی، حتی اگه هیچی هم نخری، وقتی بیای بیرون بوی خوب میدی.
محیطت، بیشتر از چیزی که فکر میکنی، روی تو اثر میذاره.
با آدمایی که دائم غر میزنن بگردی، کمکم همهجا فقط منفیها رو میبینی.
با آدمایی که همیشه بهونه میارن باشی، خودت هم برای تغییر کردن بهونه پیدا میکنی.
ولی با آدمای اهل عمل وقت بگذرونی، خودت هم دلت میخواد اراده کنی و دست به کار بشی.
Unknown
مستربین ۷۱ ساله شد و جشن تولدشو با صدای بانو هایده جشن گرفت.
💬itsbineghab
Lidia @kafiha
بچه ها لطفا اتاق همفکری و ببینید و نظرتون رو بنویسید .
Читать полностью…
درس امروز
به دری که بسته است لگد نزنید ..
به درهای خدا اعتماد کنید .
@adelehz
بین تمام اخبار کسالتبار و بد، شروع پاییز به خودی خود میتواند خبر شگفتانگیزی باشد.
علیالخصوص که پیش بین های آسمان شناس گفته اند امسال، ترسالی ست ؛یعنی سالی که در آن انقدر باران می بارد تا همه جا تر شود و ایضا بعد از تابستانی جان کاه چه چیزی از خزانی پرباران خوش تر است .
من در آغاز پاییزِ قشنگم، در شبی که صبحش باید هزاران دانشآموز به مدرسه برگردند، حس عجیبی دارم.
کمی خوشحالم و کمی همان استرس شب قبل از شروع مدرسه در دلم میپیچد؛ مثل پیچکی نوجوان و پرشور دور درختی قدیمی...
تابستان که تمام میشود، نفسی آرام میکشم. دیگر شبیه بچگیها عاشق عصرهای تابستانی نیستم؛ در عوض، دلم ضعف میرود برای غروب بارانزدهی پاییز، اگر زیر درختان سرو ایستاده باشم و همزمان با لمس پوست صورتم به دست باد سرد، به سمفونی کلاغهای برگشته به خانه گوش بدهم.
اما مدتیست حسهایی را گم کردهام که با تمام تلاشم نمیتوانم دوباره احیایشان کنم.
حسی مثل دلتنگ شدن برای دیدار کسی در پاییز...
مثل آن میل غریبی که آدم را بیدلیل به سمت خاطرهای، آدمی یا روزی دور میکشاند.
بههرحال از آمدن پاییز شادم.
از تصور دوباره سرد شدن هوا لذت میبرم و نمیگذارم هجمهی غصهها لذت دوباره رسیدنش را برهم بزند.
بههرحال خدایی که بلد است پاییز بیافریند، کارش حرف ندارد؛
و من چرا باید بابت زندگی خودم که کاملاً در دستان اوست، نگران باشم؟
پاییزش را دوست دارم و به کوچکترین هدیههای او دلخوشم؛
ولو که در حد شنیدن لذتبخش خشخش برگهای درختان پاییززده زیر پایم باشد...
پاییز مبارک. 🍂
#عادله_زمانی
@adelehz
دارنده ی اصل و نسب حتی در دشمنی هم بزرگوار است .
@adelehz
در حال بازگشت دوباره به محیطی قدیمی هستم.
میدانم که هیچچیز شبیه سالهای قبل نیست؛ اما لابهلای قدمهای روزانهام، رگههایی از هوای آن روزها را مییابم.
این ذات زندگیست یا خاصیت عمر؟ نمیدانم.
فقط میدانم که باید به خدا اعتماد داشت؛
هر زمانی که او صلاح میداند، واقعاً صلاح است.
در دایرهٔ قسمت، ما نقطهٔ پرگاریم؛
لطف آنچه تو اندیشی،
حکم آنچه تو فرمایی...
#عادله_زمانی
@adelehz
سال ۸۶ ست اوج نوجوانی ،خیال خام بزرگ شدن بهتر شدن همه چیز
ساعت یک شب ست اوایل پاییز هوای خنک از پنجره در اتاق می پیچد ..
با کامپیوترم در تاریکی علامت سوال شادمهر را پلی میکنم و هزار جام شیشه ای در انتهای دلم فرو میشکند ...
سالها میگذرد و خیال خام بزرگ شدن تمام میشود اما آن حس گزنده ی این آهنگ هرگز به اتمام نرسید...
#عادله_زمانی
@adelehz
سوم دبستان بودم. معلمم زنی بود که با ما مثل آدمبزرگها رفتار میکرد و من، بعد از گذشت سالها، هنوز بابت این رفتارش از او ممنونم.
او ما را دختربچههایی احمق نمیدید؛ بلکه مثل انسانهایی با ذهنی جستوجوگر با ما رفتار میکرد که قرار بود دنیا را کشف کنند.
حرفهایی که میزد، حتی پس از گذشت سالها، هنوز برایم زیبا و عمیقاند. گاهی عمیقاً به این فکر میکنم که چه خوب میشود اگر با بچهها، بهاندازهی فهم و درکشان، عمیق حرف بزنیم و آنها را برای ورود به جهان بزرگسالی آماده کنیم.
یکی از حرفهایش که هرگز فراموش نکردم و هنوز هم در روزهای بارانی، وقتی پشت پنجره میایستم، به یادش میافتم، دربارهی پیری بود.
اگر از من بپرسی چرا در روزهای بارانی، خواهم گفت چون من در این روزها بیشتر به آدمهایی فکر میکنم که روزگاری در زندگیام بودهاند.
معلمم میگفت جسم آدم در پیری خسته میشود و به همین دلیل خمیده میگردد. برای همین است که آدمهای سالخورده قامتی خمیده دارند.
تعریف میکرد که وقتی کودک بوده، خالهی پدرش را پس از مرگ، درحالیکه بر تخت دراز کشیده بوده، دیده است. میگفت باورش نمیشده آن پیرزن خمیده، حالا که دراز کشیده، چنین قدِ بلند و رسایی داشته باشد!
من همیشه به این حرف فکر کردهام و هر بار که پیرمرد یا پیرزنی را با قامتی خمیده دیدهام، به یاد معلمم افتادهام.
بعدها یاد گرفتم که جسم آدم، بالاخره روزی خسته میشود و این خستگی همیشه ناشی از دردهای جسمانی نیست. کهولت، پیری، رنجها، هجرانها و فراقها، همه میتوانند جسم آدم را خسته کنند؛ آنقدر که دیگر توان قد برافراشتن نداشته باشد.
و جسمی که خسته است، نمیتواند همیشه راستقامت بماند.
شاید به همین دلیل است که گاهی در لحظهی پایان سفر زمینی، جسم دیگر آن خمیدگی را ندارد؛ گویی دیگر باری بر دوش نیست که قامتش را خم کند.
و من هنوز در روزهای بارانی، به معلمم فکر میکنم؛ به زنی که در سوم دبستان، با حرف سادهاش، به من آموخت خمیدگی قامت یک انسان بهایی گران دارد بهایی به سنگینی یک عمر ..
#عادله_زمانی
@adelehz
گل صبر ، این گل شگفت انگیز هر ۷ سال یکبار در کوهای نی ریز فارس می روید و عمرش فقط یک هفته است
*Yodit Brookhim*
@OfficialPersianTwitter
خودم زنم ،تو به من حقه ی زنانه نزن
@adelehz
در نهایت نوازش ها به پایان می رسد و ما با هم بیگانه میشویم.
همین
#عادله_زمانی
@adelehz
درخت اورا دوست داشت .
برگهای بر زمین افتاده با کینه به او مینگریستند
و خزان فقط به این فکر میکرد که اگر این خزان نوبت او نباشد قطعا خزان بعدی بر زمین خواهد افتاد.
"برگ مانده بر درخت " تنهاترینِ تنها شده بود.
#عادله_زمانی
@adelehz
به قول محمود درویش :
پاییز اما
چیزی نیست جز خلوتی برای تعمق
در آنچه از عمرمان فرود افتاد .. 🍁🍂
@adelehz
یه حس هایی رو گم کردم که هرچه تلاش میکنم دوباره پیدا نمیشه ..
دوباره احیا نمیشه 😔
@adelehz
کلاغ لکه ای بود بر دامن آسمان و وصله ای ناجور بر لباس هستی. صدای ناهموار و ناموزونش، خراشی بود بر صورت احساس.با صدایش نه گلی می شکفت و نه لبخندی بر لبی می نشست. صدایش اعتراضی بود که در گوش زمین می پیچید. کلاغ خودش را دوست نداشت. بودنش را هم. کلاغ از کائنات گله داشت. کلاغ فکر می کرد در دایره قسمت نازیبایی تنها سهم اوست. کلاغ غمگین بود و با خودش گفت: " کاش خداوند این لکه زشت را از هستی می زدود." پس بالهایش را بست و دیگر آواز نخواند. خدا گفت:" عزیز من! صدایت ترنمی است که هر گوشی شنوای آن نیست. اما فرشته ها با صدای تو به وجد می آیند. سیاه کوچکم!بخوان فرشته ها منتظرند." ولی کلاغ هیچ نگفت. خدا گفت:" تو سیاهی. سیاه چونان مرکب که زیبایی را از آن می نویسند. و زیباییت را بنویس. اگر تو نباشی،آبی من چیزی کم خواهد داشت. خودت را از آسمانم دریغ نکن." و کلاغ باز خاموش بود. خدا گفت:" بخوان، برای من بخوان، این منم که دوستت دارم.سیاهیت را و خواندنت را." و کلاغ خواند. این بار عاشقانه ترین آوازش را. خدا گوش داد و لذت برد و جهان زیبا شد.
👤عرفان نظر آهاری
سارا
فیروزآباد فارس
@adelehz