11285
بهترین کانال افزایش اعتماد به نفس سال تاسیس1399
+چی خوشحالتون میکنه؟
- همونو برای تان آرزو میکنم🤲💜
+شب تان بخیرخوبان خدا✨
ما را از دعاهای قشنگ تان محروم نکنید💜
💡@bekhodat1Aeman1d📚Читать полностью…
آن سوی اجبار
نویسنده: فاطمه سون ارا
قسمت: هفتاد و پنج
خانم خان مجال نداد حرفش را تمام کند. دست در موهای زیبا انداخت و با خشمی که از اندوه و درماندگی سرچشمه می گرفت، او را به سوی خود کشید و داد زد خاموش شو! تو چه می دانی مراقبت از پسر من یعنی چه؟! دعا کن مهدی ام سالم و صحتمند برگردد، وگرنه…
صدایش از شدت گریه و خشم می لرزید. زیبا دست هایش را به سوی موهایش برد، اما جرأت نداشت دست خانم خان را پس بزند. اشک هایش روی صورتش می لغزید و با ترس به چهرهٔ خشمگین او نگاه می کرد.
در همان لحظه، صدای زنگ موبایل زحل در فضای سنگین خانه پیچید. زحل که از آغاز در گوشه ای ایستاده و نگران به خانم خان و زیبا نگاه میکرد، موبایلش را بیرون آورد. با دیدن نام همسرش، نگاهی به خانم خان انداخت و گفت رشاد است.
با عجله تماس را پاسخ داد و بیدرنگ پرسید رشاد، مهدی خوب است؟ ۶۷
از آن سوی تماس صدایی شنیده می شد، اما زحل دیگر چیزی نگفت. فقط گوش داد. چند لحظه بعد، چهره اش رنگ باخت. لب هایش لرزید و موبایل در دستش سست شد. اشک در چشمانش جمع شد و بی اختیار روی صورتش جاری گردید.
خانم خان که هنوز موهای زیبا را در مشت داشت، با دیدن حال زحل بی قرار شد و پرسید زحل! چه شده؟ رشاد چه می گوید؟ مهدی چطور است؟
زحل با زحمت نفس کشید. نگاهش را از موبایل گرفت و به خشویش دوخت. لب هایش چند بار لرزید، اما نتوانست به آسانی سخن بگوید. سرانجام با صدایی که به زحمت شنیده می شد، گفت مادر جان… مهدی…
خانم خان با اضطراب فریاد زد مهدی چه؟ حرف بزن دختر!
زحل چشم های اشک آلودش را بست و گفت مهدی واقعاً فوت کرده است…
با شنیدن این جمله، دست خانم خان از موهای زیبا رها شد. تمام توانش در همان لحظه از وجودش بیرون رفت. چند قدم عقب رفت، دستش را به سینه اش گذاشت و با ناباوری به زحل خیره ماند.
زیبا نیز دیگر تاب ایستادن نداشت. پاهایش لرزید و پیش از آن که بتواند خود را نگه دارد، روی زمین افتاد. عایشه و زحل با عجله به سوی خانم خان رفتند، اما خانم خان ناگهان فریادی کشید که تمام عمارت را لرزاند و داد زد مهدییی! پسرم!
دست هایش را به سوی دروازه دراز کرد و با تمام وجود گریست و با گریه گفت این دروغ است! پسرم را به من برگردانید! مهدی جان، مادر این جاست… صدایم را می شنوی؟!
روی زانوهایش افتاد و صورتش را میان دست هایش پنهان کرد. دیگر هیکس نمی توانست آرامش کند. زحل نیز کنار او به گریه افتاده بود و عایشه با چشمانی اشک آلود به او نگاه می کرد.
همه از سختیِ نداشتن میترسند؛ اما آیا تا به حال به امتحانِ داشتن فکر کردهای؟
گاهی انسان تصور میکند اگر ثروتمند شود، خوشبخت خواهد شد؛ اگر به آرزویش برسد، آرام میگیرد؛ اگر صاحب فرزند شود، زندگیاش کامل میشود و اگر به جایگاه بلندی برسد، دیگر مشکلی نخواهد داشت.
اما یک سؤال مهم وجود دارد:
وقتی خداوند همان چیزی را که آرزویش را داشتی به تو بخشید، آیا هنوز همان بندهای هستی که پیش از رسیدن به آن بودی؟
پیش از ثروتمند شدن، دعا میکردی خداوند روزیات را زیاد کند؛ اما حالا که مال و دارایی داری، آیا حق نیازمندان را به یاد میآوری؟
پیش از رسیدن به موفقیت، از خدا کمک میخواستی؛ اما حالا که موفق شدهای، آیا هنوز شکرگزار او هستی یا همهچیز را نتیجه توانایی خودت میدانی؟
پیش از به دست آوردن مقام، فروتن بودی؛ اما حالا که دیگران به تو احترام میگذارند، آیا با آنها همچنان با مهربانی رفتار میکنی؟
💔 گاهی انسان در سختی، بیشتر به خدا نزدیک میشود؛ اما وقتی درهای دنیا به رویش باز میشوند، کمکم پروردگارش را فراموش میکند.
📖 الله متعال میفرماید:
«وَاعْلَمُوا أَنَّمَا أَمْوَالُكُمْ وَأَوْلَادُكُمْ فِتْنَةٌ وَأَنَّ اللَّهَ عِندَهُ أَجْرٌ عَظِيمٌ»
«و بدانید که اموال و فرزندان شما وسیله آزمایشاند و پاداش بزرگ نزد الله است.»
(سوره انفال، آیه ۲۸)
خواهر و برادر مسلمان!
نعمت داشتن، بهخودیخود نشانه رضایت الله نیست؛ همانگونه که محروم بودن نیز بهتنهایی نشانه خشم او نیست.
هر نعمتی مسئولیتی همراه خود دارد.
ثروت داری؟ ببین چگونه از آن استفاده میکنی.
زیبایی داری؟ مراقب باش باعث غرورت نشود.
فرزند داری؟ او را به نیکی تربیت کن.
علم داری؟ آن را وسیله خدمت و خیر قرار بده.
قدرت و جایگاه داری؟ با آن به کسی ظلم نکن.
گاهی امتحان واقعی این نیست که وقتی چیزی نداری چقدر صبر میکنی؛ بلکه این است که وقتی همهچیز داری، چقدر بنده شاکر و فروتنی باقی میمانی
.
پس فقط برای به دست آوردن نعمتها دعا نکنیم؛ از الله بخواهیم وقتی آنها را به ما بخشید، شایستگی درست استفاده کردن از آنها را نیز داشته باشیم.
🤲 خدایا، نعمتهایی را که به ما میبخشی، وسیله دوری ما از خودت قرار مده؛ ما را در سختیها صبور و در نعمتها شکرگزار بگردان.
نشر صدقه جاریه
82 روز تا آغاز ماه مبارک رمضان 🌙
اللَّهُمَّ بَلِّغْنَا رَمَضَانَ ..🤲
💡@bekhodat1Aeman1d📚Читать полностью…
𓏲࣪ 💜 ִֶָ
💡@bekhodat1Aeman1d📚Читать полностью…
آن سوی اجبار
نویسنده: فاطمه سون ارا
قسمت: هفتاد و چهار
سپس به عایشه اشاره کرد و گفت مراقب مادرت باش.
دروازهٔ موتر بسته شد و موترها یکی پس از دیگری از حویلی بیرون شدند. خانم خان چند لحظه به دروازهٔ بسته شده خیره ماند؛ هنوز باور نداشت پسرش را با آن حال از او دور کرده اند. ناگهان زانوانش سست شد و با گریه گفت خدایا، کاش حقیقت نداشته باشد! کاش پسرم سالم برگردد… خدایا، من جز مهدی چه کسی را دارم؟ او را از من نگیر!
نیم ساعت گذشت. در این مدت، زیبا گوشه ای ایستاده بود و بی صدا اشک می ریخت. هنوز تصویر مهدی که روی زمین افتاده بود، از پیش چشمانش کنار نمی رفت. عایشه که فرصت را برای خالی کردن زهرش مناسب دیده بود، نگاهی به خانم خان انداخت و با لحنی آمیخته به تأسف گفت مادر جان، مگر داکتر نگفته بود که وضعیت مهدی رو به بهبود است؟ پس چطور یکباره چنین اتفاقی افتاد؟ او که تمام روز زیر نظر زیبا بود. مگر نه این که وظیفهٔ زیبا مراقبت از او بود؟
بعد نگاه تندی به زیبا انداخت و ادامه داد تو که می دانستی مهدی نمی تواند به تنهایی از جایش بلند شود، چطور او را تنها گذاشتی؟ یکبار نزد خودت نگفتی اگر حالش خراب شود و به کمک نیاز داشته باشد، تو به جای آن که مراقبش باشی، در آشپزخانه نشسته بودی و چای می نوشیدی! اگر چند دقیقه زودتر به اتاقش بر می گشتی، شاید می توانستی کمکش کنی. حالا چه جوابی داری؟ میدانی چه بلایی سرش آمده؟
زیبا با شنیدن این حرف ها رنگش پرید. با صدایی لرزان گفت من فقط برای انجام کارها به آشپزخانه رفته بودم. وقتی برگشتم، مهدی روی زمین افتاده بود. من نمی دانستم…
عایشه حرفش را برید و با تندی گفت نمی دانستی؟ تو مسئول مراقبت از او بودی، نه این که هر وقت دلت خواست کنارش باشی و هر وقت خواستی رهایش کنی! اگر اینقدر خسته بودی، می توانستی از کسی کمک بخواهی، نه این که او را تنها بگذاری.
خانم خان که تا آن لحظه سرش را میان دست۱ هایش گرفته بود، به سوی عایشه برگشت. بعد نگاهش را به زیبا دوخت. چشمان سرخش از گریه، اکنون با خشم به او خیره شده بود.
زیبا با صدایی لرزان گفت من دواهایش را به وقتش دادم. بعد مهدی استراحت کرد او کاملاً خوب و سر حال …
نتوانست جمله اش را تمام کند. بغض راه گلویش را بسته بود خانم خان با خشم به سویش رفت و گفت تو باید مراقب پسرم می بودی!
زیبا از ترس یک قدم عقب رفت و با صدایی شکسته گفت خانم جان، من مراقبش بودم… من نمی دانستم که…
۴ حقیقت زندگی که باید قبل از سی سالگی ات بدانی
💡@bekhodat1Aeman1d📚Читать полностью…
اگرکسیدلتنگوغمگیناست،به
حرفهایشگوشدهید.
اگرکسیبرایطلببخششنزد
شماآمــد،اوراببخش
اگرنیازمندیدرخواستکمککرد
درحدتوانتبهاویاریبرسان
لازمنیستکهحتماًکتابقرآنهمراه
داشتهباشید،یاهمهآنراحفظباشید!
مهماینستکهاعمالورفتارتان،مطابق
یکآیهازقرآنباشد...🔗🩷
💡@bekhodat1Aeman1d📚Читать полностью…
الهی شکر
برای نوری که از پس تاریکی میتابد
برای نفسی که بی هیاهو هدیه میشود
و برای دلی که همیشه توان همدلی و مهر ورزیدن دارد...
سلام صبح بخیررر😍❤️
💡@bekhodat1Aeman1d📚Читать полностью…
در «تاریکی» خواهی فهمید
که «ستاره» هایت چه کسانی هستند
💫شب خوش
💡@bekhodat1Aeman1d📚Читать полностью…
آن سوی اجبار
نویسنده: فاطمه سون ارا
قسمت: هفتاد و یک
مهدی چند لحظه به صورت او نگاه کرد؛ گویی می خواست سخنی را که مدت ها در دل نگه داشته بود، با دقت انتخاب کند. سپس گفت میدانی، تو در این مدت بهترین دوست من بوده ای. از وقتی به این خانه آمدی، همیشه از من مراقبت کردی. دواهایم را به وقتش دادی، حوصله ام را داشته ای و وقتی دیگران حتی چند دقیقه هم تحمل مرا ندارند، تو کنارم مانده ای.
زیبا سرش را پایین انداخت. مهدی ادامه داد چند روز پیش داکتر گفت که وضعیتم نسبت به گذشته خیلی بهتر شده. گفت اگر همین طور پیش بروم، امکان دارد باز هم پیشرفت کنم. میدانی، من به این حرفش امید بسته ام.
چشمانش برق خاصی گرفت و با شور کودکانه ای که گاهی در رفتار و گفتارش پیدا می شد، گفت وقتی خوب شوم، همه چیز را درست می سازم. دیگر نمی گذارم مادرم تو را اذیت کند. می دانم که از این ازدواج راضی نیستی و می دانم دلت برای زندگی خودت تنگ شده. وقتی بهبود یافتم، تو را نزد مادرت میبرم تا دوباره درس بخوانی و به آرزوهایت برسی. تو نباید تمام عمرت را در این خانه و میان این دیوارها بگذرانی.
زیبا سرش را بلند کرد. برای چند لحظه نتوانست چیزی بگوید. حرف های مهدی، درست به همان نقطه ای از دلش دست گذاشته بود که مدت ها می کوشید آن را از یاد ببرد؛ آرزوهای جوانی اش، روزهایی که خیال می کرد می تواند برای زندگی خود تصمیم بگیرد و آینده ای را بسازد که همیشه در ذهنش پرورانده بود.
اشکی از گوشهٔ چشمش لغزید و آرام بر صورتش نشست و با مهربانی گفت تو خوب می شوی، مهدی. من همیشه دعا می کنم که هر چه زودتر صحت یاب شوی.
مهدی لبخندی زد و گفت ان شاءالله.
زیبا با گوشهٔ چادرش اشکش را پاک کرد و از جایش برخاست و گفت حالا دیگر آرام استراحت کن. نباید زیاد حرف بزنی.
مهدی سرش را روی بالشت گذاشت، اما لبخند هنوز بر لبش مانده بود. زیبا لحظه ای به او نگاه کرد و سپس از اتاق بیرون شد و به آشپزخانه رفت. پس از آن که کار پاک کاری و شستن ظرف ها را به پایان رساند، از شدت خستگی دیگر توان ایستادن نداشت. امروز از صبح به تنهایی تمام کارهای خانه را انجام داده بود؛ خاله قدسیه نیامده بود و خان نیز مهمان داشت. خستگی چنان بر تنش سنگینی می کرد که برای لحظه ای خواست بنشیند و نفسی تازه کند.
پیاله ای چای برای خود ریخت و پشت میز نشست. یک دانه قند در دهان گذاشت و جرعه ای از چای نوشید. هنوز چند لحظه نگذشته بود که عایشه وارد آشپزخانه شد. با دیدن زیبا، پوزخندی زد و گفت می بینم که از خودت پذیرایی هم می کنی؟
⚠️ شاید هیچکس نگاهت را ندیده باشد؛ اما آیا فراموش کردهای که الله میبیند؟
گاهی گناه از جایی آغاز میشود که انسان حتی آن را جدی نمیگیرد؛ از یک نگاه!
نگاهی که میتوانست بهسرعت از آن چشم بپوشد، اما دوباره برمیگردد و ادامه میدهد.
نگاهی که شاید در ظاهر چند ثانیه بیشتر طول نکشد، اما تصویری را در ذهن و خیالی را در دل باقی بگذارد.
بعضیها میگویند:
«من که کاری نکردم، فقط نگاه کردم!»
اما آیا هر چیزی که با چشم انجام میدهیم، بیحساب است؟
آیا میدانیم همین نگاههای بیپروا چگونه میتوانند آرامآرام حیا را در دل انسان کمرنگ کنند؟
📖 الله متعال در قرآن کریم، هم مردان مؤمن و هم زنان مؤمن را به مراقبت از نگاه و پاکدامنی فرمان داده است.
در سوره نور، آیه ۳۰ میفرماید:
«قُل لِّلْمُؤْمِنِينَ يَغُضُّوا مِنْ أَبْصَارِهِمْ وَيَحْفَظُوا فُرُوجَهُمْ»
«به مردان مؤمن بگو چشمهای خود را فروگیرند و پاکدامنی خود را حفظ کنند.»
و در آیه ۳۱ همین سوره میفرماید:
«وَقُل لِّلْمُؤْمِنَاتِ يَغْضُضْنَ مِنْ أَبْصَارِهِنَّ وَيَحْفَظْنَ فُرُوجَهُنَّ»
«و به زنان مؤمن بگو چشمهای خود را فروگیرند و پاکدامنی خود را حفظ کنند.»
خواهر و برادر مسلمان!
مراقبت از نگاه، مسئولیت هر دو است؛ هم مردان و هم زنان.
نگاه کردن به هر چیزی گناه نیست؛ اما نگاه عمدی به حرام، چیزی نیست که بتوانیم آن را بیاهمیت بدانیم.
گاهی در کوچه، گاهی در بازار، گاهی در تلفن همراه و گاهی در خلوتی که هیچ انسانی ما را نمیبیند، امتحان چشمهای ما آغاز میشود.
شاید کسی از ما نپرسد چه دیدهایم؛ اما ما در برابر الله مسئول اعمال خویش هستیم.
مراقبت از چشم فقط یک دستور نیست؛ تمرینی برای تسلط بر نفس است.
هر بار که میتوانی نگاه حرامی را کنار بگذاری و بهخاطر رضای الله چشم بپوشی، در واقع به نفس خود میآموزی که هر چیزی را نباید دنبال کند.
💔 تصور کن چیزی را فقط برای چند لحظه دیدی، اما اثرش مدتها در ذهنت باقی ماند؛ آیا ارزش داشت که رضایت الله را بهخاطر آن به خطر بیندازی؟
از امروز مراقب نگاههایمان باشیم.
اگر چشممان ناخواسته به حرام افتاد، نگاه خود را برگردانیم و به خود اجازه ندهیم که آن را ادامه دهیم.
زیرا پاکی دل، از مراقبت دروازههای ورود به آن آغاز میشود.
🤲 خدایا، چشمهای ما را از حرام، دلهای ما را از آلودگی و نفسهای ما را از نافرمانی خودت حفظ بگردان.
نشر صدقه جاریه
درهرتأخیریحکمتیاست
ودرپسهرسایهای،نـوری✨
درتقدیرانسان،خیرنهفتهاست،
حتیاگربهشکلیغیرازآنچهموردِ
نظراست،محققشود.
وهرکسبهاینیقینداشتهباشد
کهخداوندعادلاست،
باقلبیآرامزندگیخواهدکرد.💛🙂
💡@bekhodat1Aeman1d📚Читать полностью…
هر دوره بدی را دوره های شگفت انگیزی به دنبال خواهد داشت و هر لحظه غمگینی لحظاتی از شادی و لذت را به دنبال دارد، تا زمانی که خداوند زندگی شما را اداره می کند غمگین نباشید.
السلام علیکم صباح الخیر🙃✨🌱
💡@bekhodat1Aeman1d📚Читать полностью…
الهی...
داشتههایت
چنان پر رنگ شود
که غم نداشتههایت
آزارت ندهد
💫🌙شبتان بخیر و خوشی🌙💫
💡@bekhodat1Aeman1d📚Читать полностью…
آن سوی اجبار
نویسنده: فاطمه سون ارا
قسمت: هفتاد و شش
زحل که دید خانم خان دیگر توان ایستادن ندارد، با احتیاط بازویش را گرفت و در حالی که خودش هم اشک میریخت، گفت بیا مادر جان، بیا داخل خانه برویم لطفاً…
خانم خان با کمک زحل از جایش برخاست. قدم هایش سست بود و گویی تمام نیروی وجودش را در همان چند دقیقه از دست داده بود. هنوز نگاهش به دروازهٔ حویلی دوخته شده بود چند قدم برداشت، اما ناگهان چشمش به زیبا افتاد.
لحظه ای به او خیره ماند. در چشمان سرخش، اندوهی عمیق با خشمی بی امان درهم آمیخته بود. سپس نگاهش را به عایشه دوخت و با صدایی گرفته گفت او را به اتاق انبار ببر! بعداً به حسابش میرسم.
زحل خواست چیزی بگوید، اما خانم خان دیگر منتظر نماند و به سوی خانه به راه افتاد. گویی تحمل دیدن زیبا را نداشت.
عایشه به طرف زیبا رفت، بازویش را گرفت و او را از زمین بلند کرد. زیبا حتی سرش را بالا نکرد. نه از خودش دفاع کرد و نه پرسید چرا باید دوباره زندانی شود. دیگر توان اعتراض نداشت. تمام وجودش درگیر فقدانی بود که هنوز برایش باورکردنی نبود. آرام و بی صدا پشت سر عایشه راه افتاد.
عایشه او را تا اتاق انبار برد و با خشونت به داخل تیله داد. زیبا تعادلش را از دست داد و چند قدم آن سوتر روی زمین نشست. عایشه بی آن که حتی نگاهی به او بیندازد، دروازه را بست و قفل را چرخاند. صدای قفل در فضای خاموش اتاق پیچید و قدم های عایشه به تدریج دور شد.
اما این بار چیزی با گذشته فرق داشت.
زیبا در تاریکی اتاق نشسته بود؛ همان اتاق سرد و نموری که روزی با دیدنش وحشت تمام وجودش را فرا می گرفت. پیش تر، سکوت این جا برایش سنگین بود و تنهایی اش او را به یاد روزهای تلخ کودکی می انداخت اما اکنون نه از تاریکی می ترسید و نه از تنهایی. حتی سردی زمین را زیر بدنش احساس نمی کرد.
دست هایش را دور زانوهایش حلقه کرد و سرش را پایین انداخت. اشک هایش آرام و پی در پی روی دستانش می چکیدند. تصویر مهدی لحظه ای از ذهنش دور نمی شد؛ لبخند کمرنگش، صدای آرامش و آن نگاه مهربانی که گاهی از پشت تمام رنج هایش به زیبا می دوخت.
حرف های آخرش را به یاد آورد؛ که به او گفته بود:
«وقتی خوب شدم، همه چیز را درست می کنم. نمی گذارم مادرم دیگر آزارت بدهد. تو را به خانهٔ مادرت بر می گردانم تا درس بخوانی و به آرزوهایت برسی.»
زیبا لب هایش را به هم فشرد. بغضی که از لحظهٔ شنیدن خبر مرگ مهدی در گلویش مانده بود، سرانجام شکست.
«ما مهربانتر از آنیم که رنجیدن را
با رنجاندن تلافی کنیم...»
💡@bekhodat1Aeman1d📚Читать полностью…
ﺍﺯ فردی ﭘﺮﺳﯿﺪﻧﺪ: ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﻫﻤﻪ دعا ﺑﻪ
درگاه ﺧﺪﺍوند، ﭼﻪ ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩﻩﺍﯼ؟
ﺟﻮﺍﺏ ﺩﺍﺩ: ﻫﻴﭻ.
ﺍﻣﺎ ﺑﻌﻀﯽ ﭼﯿﺰﻫﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﻡ!
ﺧﺸﻢ ، ﻧﮕﺮﺍﻧﯽ
ﺍﺿﻄﺮﺍﺏ ، ﺍﻓﺴﺮﺩﮔﯽ
ﺍﺣﺴﺎﺱِ ﻋﺪﻡ ﺍﻣﻨﯿﺖ
ﺗﺮﺱ ﺍﺯ ﭘﯿﺮﯼ ﻭ ﻣﺮﮒ
ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺑﺎ ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩﻥ ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ ﺣﺎلمان ﺧﻮﺏ ﻣﯿﺸﻮﺩ ﮔﺎﻫﯽ با ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩن هم خیال ﺁﺳﻮﺩﻩ تری داریم 👌🏼🌵
💡@bekhodat1Aeman1d📚Читать полностью…
صبحهایی که با یاد خدا آغاز میشوند، سرشار از آرامش و برکت هستند. 🤍🌿
روز خود را بدون اینکه قلبتان را با ذکر صبحگاهی محافظت کنید، سپری نکنید، زیرا با یاد خدا، قلبها آرام میگیرند.
پروردگارا، صبح ما را مایه آرامش قلبهایمان، برکت در روزهایمان و محافظتی از ما در برابر هر بدی قرار بده. 🤲🏻✨
صبح شما پر از یاد خدا، رضایت و شادی باشد. 🌸☀️
💡@bekhodat1Aeman1d📚Читать полностью…
هیچچیز،ماننداینحسآرامبخشنیست
هنگامیکهدستــانترادرتاریکیِِشببالا
میگیریوباعظمتِکسیکهبااواسرارت
رامیگویی،ارتباطبرقرارمیکنی؛
زیرا...اوتنهــاذاتیاستمیتواندکهدریك
لحظه،سرنوشترابهنفعِشماتغییردهد💛
تهجد ودعــا✨
شب خوش خوبان خدا
💡@bekhodat1Aeman1d📚Читать полностью…
آن سوی اجبار
نویسنده: فاطمه سون ارا
قسمت: هفتاد و سه
خانم خان که تا آن لحظه با اضطراب به حرکات او چشم دوخته بود، با دیدن حالش پرسید چه شده؟ خان، چرا خاموش هستی؟ چیزی بگو!
خان سرش را بلند نکرد. قطره ای اشک از گوشهٔ چشمش لغزید و روی صورتش نشست. همان یک قطره کافی بود تا خانم خان به حقیقتی هولناک پی ببرد؛ حقیقتی که حتی جرأت اندیشیدن به آن را نداشت.
با صدایی که از شدت وحشت می لرزید، فریاد زد نخیر! این امکان ندارد! نه، مهدی من نمرده است!
خود را به بستر رساند و هر دو دستش را دور صورت پسرش گذاشت. کومه هایش را نوازش کرد و با گریه صدایش زد پسرم! مهدی جان، چشم هایت را باز کن! ببین مادرت این جاست… صدایم را می شنوی؟ یک چیزی بگو، مادر قربانت شود! با من اینطور نکن، پسرم!۱
صورتش را به صورت مهدی نزدیک کرد و پیشانی او را بوسید. بعد دستش را گرفت و میان دست های خود فشرد؛ دستی که همیشه گرمای آن را احساس می کرد، اما اکنون سرد و بی حرکت در میان انگشتانش مانده بود دوباره با گریه ادامه داد مهدی جان، خواهش می کنم… فقط یک بار چشم هایت را باز کن. من بدون تو چه کنم؟ تو همهٔ زندگی من هستی، پسرم!
صدای گریه اش بلندتر شد. موهای مهدی را از روی پیشانی اش کنار زد و بارها نامش را صدا کرد، اما پاسخی نیامد. نه چشمانش گشوده شد و نه لب هایش به سخن آمد. سکوت او از هر فریادی دردناک تر بود.
صدای فریادهای خانم خان، اعضای خانواده را به اتاق کشاند. یکی پس از دیگری وارد شدند و با دیدن مهدی روی بستر و خانم خان که بر سرش زاری می کرد، در جای خود خشک شان زد.
پسران خان که تا آن لحظه در بهت و ناباوری ایستاده بودند، با عجله به سوی مهدی رفتند. یکی از آن ها با صدایی آکنده از اضطراب گفت پدر، باید او را به شفاخانه ببریم! شاید هنوز امیدی باقی مانده باشد.
خان با شنیدن این حرف، گویی جرقه ای از امید در وجودش روشن شد. فوراً از جایش برخاست و با شتاب مهدی را از بستر بلند کرد. دیگر به اشک های خانمش و صدای گریهٔ دیگران توجهی نداشت. پسرش را در آغوش گرفت و به سوی بیرون اتاق به راه افتاد. همه پشت سرش روان شدند.
مهدی را با عجله داخل موتر گذاشتند. خان و پسرانش نیز سوار شدند. خانم خان که هنوز دست هایش را به سوی پسرش دراز کرده بود، خواست همراه آن ها برود، اما خان با صدایی قاطع گفت تو نیا! همین جا بمان.
حکایت مردی که از یک گناه کوچک چشمپوشی نکرد
روزی مردی در راه سفر، شاخهای پُر از خار را دید که در مسیر مردم افتاده بود و ممکن بود پای رهگذران را زخمی کند.
او میتوانست بیتفاوت از کنار آن بگذرد و راه خود را ادامه دهد؛ اما با خود اندیشید که شاید این خارها به کسی آسیب برسانند. پس از راه پایین شد و شاخه را از مسیر مردم کنار زد.
شاید از نگاه دیگران این کار بسیار ساده و کوچک به نظر میرسید؛ نه پولی در آن بود، نه شهرتی و نه کسی برایش تشویقش میکرد.
اما رسولالله ﷺ درباره چنین مردی خبر دادند که الله از کار او خشنود شد و او را آمرزید.
چه زیباست که انسان گاهی با کاری که هیچکس آن را نمیبیند، نزد الله مقام پیدا میکند!
درس حکایت: خواهر و برادر مسلمان! هیچ کار نیکی را کوچک نشماریم. گاهی برداشتن یک سنگ از راه، کمک به یک نیازمند، دلجویی از یک غمگین یا جلوگیری از آسیب رسیدن به دیگری، نزد الله ارزشی بزرگ دارد. مهم این است که کار نیک را با نیت پاک انجام دهیم، نه برای دیدهشدن توسط مردم.
منبع: صحیح مسلم، حدیث ۱۹۱۴؛ صحیح بخاری، حدیث ۶۵۲.
نشر صدقه جاریه
83 روز تا آغاز ماه مبارک رمضان 🌙
اللَّهُمَّ بَلِّغْنَا رَمَضَانَ ..🤲
💡@bekhodat1Aeman1d📚Читать полностью…
چنانباشڪهذڪࢪرادࢪدلداشتهباشى
ودنيـارادࢪدست؛
نَهاينكهذڪࢪبࢪزبانودنيادࢪدل...!!
🍃سلام علیکم 🌞صبح تان زیبای تان بخیر
امروز چهار شنبه
🌻۲۷/ عقرب/۱۴۰۵ شمسی
🌹۱۸/ نوامبر/۲۰۲۶میلادی
🌷 ۷/جمادی الاخر/۱۴۴۸قمری
💡@bekhodat1Aeman1d📚Читать полностью…
آن سوی اجبار
نویسنده: فاطمه سون ارا
قسمت: هفتاد و دو
زیبا بی درنگ از جایش برخاست و با صدای آرامی گفت امروز بسیار خسته شدم، خواستم یک پیاله چای بنوشم تا کمی خستگی ام برطرف شود.
عایشه چیزی نگفت. آبی نوشید و از آشپزخانه بیرون رفت. زیبا نیز با عجله چایش را نوشید و راه اتاق را در پیش گرفت.
همین که دروازهٔ اتاق را باز کرد، با دیدن مهدی که روی زمین افتاده بود، یکباره از حرکت بازماند. هراسان به سویش دوید و صدایش زد مهدی! مهدی، چه شده؟!
اما پاسخی نشنید. رنگ از رخسارش پرید. خم شد و کوشید او را از زمین بلند کند، ولی توانش به تنهایی نمی رسید. دست هایش می لرزید و با هر بار تلاش، بیشتر درمانده می شد دوباره با گریه گفت مهدی، صدایم را می شنوی؟ چشم هایت را باز کن!
اما مهدی همچنان بی حرکت مانده بود.
زیبا دست از تلاش برنداشت یک دستش را زیر شانهٔ مهدی برد و با دست دیگر کوشید او را از زمین بلند کند، اما توانش به تنهایی نمی رسید. ترس تمام وجودش را فرا گرفته بود. دیگر نمی دانست چه کند. با صدایی لرزان و بلند فریاد زد خان صاحب زود بیایید! مهدی… مهدی روی زمین افتاده است!
صدایش در دهلیزهای عمارت پیچید. چند لحظه نگذشته بود که خان با خانمش شتاب زده وارد اتاق شدند. خانم خان همین که پسرش را روی زمین دید، جیغ کوتاهی کشید و با عجله به سویش دوید. خان نیز بی درنگ خود را به مهدی رساند و پرسید چه شده؟ چرا مهدی روی زمین افتاده است؟
زیبا که از ترس زبانش بند آمده بود، با صدای بریده بریده گفت نمی دانم… من در آشپزخانه بودم. وقتی آمدم، دیدم روی زمین افتاده است. صدایش زدم، اما جواب نداد. خواستم بلندش کنم، نتوانستم…
خان دیگر چیزی نپرسید. خم شد، مهدی را از روی زمین بلند کرد و با کمک زیبا روی بسترش گذاشت. سپس دستش را نزدیک بینی او برد تا از نفس کشیدنش اطمینان حاصل کند. چند لحظه در همان حالت ماند. بعد با شتاب نبضش را گرفت و انگشتانش را روی مچ دست پسرش فشرد.
سکوت سنگینی اتاق را فرا گرفته بود. خان سرش را پایین انداخته بود و چشم از صورت مهدی بر نمی داشت. منتظر بود نشانه ای ببیند، حرکتی، نفسی، حتی لرزشی کوچک در پلک هایش؛ اما هیچ چیز نبود.
ناگهان دست هایش از حرکت ایستاد. چهره اش دگرگون شد. چند بار دیگر نبض مهدی را جست و جو کرد، گویی نمی خواست آنچه را احساس کرده بود باور کند. سپس دستش را به سرش کوبید و آهی از عمق سینه بیرون داد. زانو هایش سست شد و همان جا کنار بستر، روی زمین نشست.
#الهی🌱 🤍
💠 نیکیهایم بر زمین میخزند و گناهان سواره به پیش میتازند...!
💡@bekhodat1Aeman1d📚Читать полностью…
#سرگرمی
از چت جی پی تی بپرسید... 👇
《تصور کن بعد از ۱۰ سال آمدم با تو صحبت کنم اولین سوال ات از من چیه》؟؟
پاسخ اش را زیر این پست اسکرین شات بفرستید.
84 روز تا آغاز ماه مبارک رمضان 🌙
اللَّهُمَّ بَلِّغْنَا رَمَضَانَ ..🤲
💡@bekhodat1Aeman1d📚Читать полностью…
خدای من ♥️...
صبحمان را با یاد خودت روشن کن، دلهایمان را از نگرانی خالی کن و عاقبت امروزمان را زیباتر از تصورمان قرار بده. 🤲🏻✨
🍃سلام علیکم 🌞صبح تان زیبای تان بخیر
امروز سه شنبه
🌻۲۶/ عقرب/۱۴۰۵ شمسی
🌹۱۷/ نوامبر/۲۰۲۶میلادی
🌷 ۶/جمادی الاخر/۱۴۴۸قمری
💡@bekhodat1Aeman1d📚Читать полностью…
آن سوی اجبار
نویسنده: فاطمه سون ارا
قسمت: هفتاد
زیبا لحظه ای به سقف خیره ماند. بغضی که تمام روز در گلویش مانده بود، دوباره جان گرفت؛ اما این بار صدایش را آرام نگه داشت و گفت درست است، حالا بخواب.
چشمانش را بست. تنش از خستگی درد می کرد و قلبش از آنچه در طول روز بر او گذشته بود، سنگین بود.
روزها یکی پی دیگری از راه می رسیدند و بی آن که نشانی از بازگشت داشته باشند، جای خود را به هفته ها می سپردند. هفته ها نیز آرام آرام به ماه ها بدل شدند و سرانجام یک و نیم سال از روزی گذشت که زیبا پا به عمارت خان گذاشته بود؛ یک و نیم سالی که برای او نه با خاطره های خوش، بلکه با روزهای تکراری، اشک های پنهانی و رنج هایی که کسی از آن ها خبر نداشت، سپری شد.
زیبا دیگر به زندگی اش در آن عمارت خو گرفته بود؛ نه از آن رو که رنج هایش برایش عادی شده بود، بلکه چون دیگر امید چندانی به تغییر نداشت. پذیرفته بود که شاید سرنوشتش همین باشد؛ ماندن در خانه ای که نام عروس را بر او گذاشته بودند، اما در عمل جز خدمتکاری برای اهل آن خانه نبود.
هر صبح، پیش از بیدار شدن دیگران، زیبا روز دشوار دیگری را آغاز می کرد. تمام روزش در خدمت اهل خانه می گذشت و فرصت چندانی برای نفس تازه کردن نداشت. خستگی و رنجش را در دل نگه می داشت و ناگزیر طعنه ها و سرزنش های خانم خان و دیگر اعضای خانواده را تحمل می کرد.
در این یک و نیم سال، کم نبودند روزهایی که یک اشتباه کوچک، یک ظرف شکسته یا کاری که به مذاق خانم خان خوش نمی آمد، بهانه ای برای تحقیر و حتی لت و کوب زیبا می شد.
زحل نیز دیگر مانند گذشته به یاری اش نمی شتافت. شوهرش چند بار به او گوشزد کرده بود که با زیبا بیش از اندازه صمیمی نشود و خودش را در اختلاف های خانه دخیل نسازد. زحل هم رفته رفته فاصله اش را حفظ کرده بود. تنها خاله قدسیه بود که هنوز گاهی در میان آن همه سردی، کلامی از مهر نثارش می کرد. هر وقت زیبا از شدت خستگی یا اندوه گوشه ای می نشست، خاله قدسیه با لحنی مادرانه دلداری اش می داد و او را به صبر و تحمل فرا می خواند.
آن روز نیز مانند روزهای دیگر، زیبا پس از دادن دواهای مهدی، گیلاس آب را روی میز گذاشت و خواست از اتاق بیرون شود که صدای مهدی از پشت سرش بلند شد که گفت زیبا!
برگشت و به سوی او نگاه کرد و گفت بلی؟
مهدی لحظه ای مکث کرد و سپس گفت نمی خواهی کمی بنشینی و با هم گپ بزنیم؟
زیبا لبخند کمرنگی زد. به سوی چوکی کنار بستر رفت و روی آن نشست و گفت چرا نخواهم؟ بگو، در مورد چی صحبت کنیم؟