دوم نوامبر زادروز فیلمساز محبوبم از سینمای ایتالیا بود: لوکینو ویسکونتی.
چند فکت جالب در مورد استاد:
ویسکونتی کمونیست بود و با آنکه در خانواده‌ای اشرافی در میلان به دنیا آمد، به این حزب پیوست و حتی تا تیغ اعدام نیز جلو رفت و از کاخ خود بهعنوان مقر مخفی نیروهای مقاوت استفاده کرد.
ویسکونتی همجنسگرا بودن خود را به‌صورت عمومی اعلام کرده بود و به دون ژوانِ همجنسگرا معروف است. او روابط عاطفی با افراد مشهوری چون فرانکو زفیرلی و هلموت برگر داشت.
ویسکونتی ابتدا در کار پرورش اسب بود، بعد به فشن علاقه‌مند شد و سپس به‌واسطه‌ی دوستی دستیار کارگردان ژان رنوار شد.
ویسکونتی روزی ۱۲۰ نخ سیگار می‌کشید و در نهایت در ۷۰ سالگی در رم درگذشت.
@just_movieeee
از آنجایی که علاقه شخصی زیادی به مایکل جکسن دارم، تا حالا چند مقاله و کتاب پژوهشی نوشته‌شده در موردش را خوانده‌ام. یک نوشته در موردش جالب بود و اشاره کرده بود که در دوره‌ای، مایکل جکسن از هر پیامبر مذهبی و حتی از مسیح هم مشهورتر بود و قدرتی به‌منزله‌ی یک اسطوره داشت و به‌واقع اگر جکسن تصمیم می‌گرفت یک روز را تعیین کند تا تمام مردمان کشورها علیه دولت/حکومت خود طغیان کنند، بی‌تردید این اتفاق رخ می‌داد. قدرتی که جکسن بر پدیده‌ای مثل شهروند داشت، شاید در تمام ادوار تاریخ تمدن نظیر نداشته باشد و این‌ها "فکت" هستند و نه صرفا "برآورد."
@just_movieeee
نیویورک، هالووین ۲۰۲۶
چهل‌و‌سه سال از انتشار موزیک ویدئوی تریلر مایکل جکسن می‌گذرد و همچنان از فرهنگ عامه‌پسند جدانشدنی است.
@just_movieeee
بعد از منتشر شدن خبر مرگ دیوید لینچ، دیوید کراننبرگ با جیم جارموش تماس گرفت تا باهم گفت‌و‌گو کنند:
جارموش: شاید یادت نباشد، اما چند سال پیش در کن، در ساحل با تو ناهار خوردم. فقط یادم می‌آید که خیلی خندیدم و تو را خیلی بامزه یافتم. شهرت فیلم‌هایت خیلی تاریک است، اما من آن تصور را ندارم. باید اعتراف کنم، بخشی از من کارهایت را کمدی می‌داند.
کراننبرگ: کاملاً با تو موافقم.
جارموش: چیزهای خیلی بامزه‌ای در فیلم‌هایت پیدا می‌کنم. گاهی به نوعی برایم خجالت‌آور بوده، چون در سینما فیلم‌هایت را تماشا می‌کردم، با صدای بلند می‌خندیدم و مردم طوری به من نگاه می‌کردند که انگار یک بیمار عقب‌مانده‌ام. «به نظرت آن خنده‌دار است؟ آن‌ها زخمی را باز می‌کنند و سعی می‌کنند با آن سکس کنند.» [می‌خندد] پس باید به تو به عنوان یک فیلمساز نیمه‌کمدی درود بفرستم.
کراننبرگ: اخیراً وودی آلن را در پاریس دیدم، و حس بسیار آشنایی به من دست داد، به‌طورِ خلاصه بگویم. یکی از چیزهایی که درباره‌ی فیلم جدیدم «کفن‌ها»، می‌گویم، که از نظر فنی فیلمی بسیار تاریک و آزاردهنده است، این است که بسیار بامزه است. همان‌طور که می‌دانی، مخاطب در کن عجیب است. ترکیبی از مردم محلی و تهیه‌کنندگان و پخش‌کنندگان است. اما بحث زبان هم مطرح است. تا وقتی در تورنتو و نیویورک اکران نشده بود، فکر نمی‌کردم که مخاطب واقعاً شوخی‌ها را فهمیده باشد.
@just_movieeee
یکی از بهترین فیلم‌های سال تا اینجا: فیلم رومانیایی On Our Own که تلفیقی است از زیبایی توامان افسونگر و مرموز به سبک‌و‌سیاقِ "خوشبختی" آنیس واردا و نوجوانی چالش‌زا به سبک‌و‌سیاق موریس پیالا. در پایان‌بندی، فیلمساز نشان می‌دهد که چقدر خوش‌فکر است.
@just_movieeee
این چند روز یک توئیت واقعا احمقانه ادعا کرد که سینه‌فیل‌ها دارند شلوغش می‌کنند و جان کاساوتیس آنطور که می‌گویند جریان‌ساز یا برجسته نبوده، چون اگر واقعا برجسته بوده چرا این آقا تا قبل از ویدئوهای انتخاب فیلم کمپانی کرایتریون چیزی در مورد جان کاساوتیس ندیده و نشنیده. و هنوز هم این شخص ادعا می‌کند که همچنان نرفته از کاساوتیس فیلم ببیند.
تجربه‌ی خود من بهعنوان یک عاشق سینما در ایران این بود که در دورانی که هنوز صد پیج سینمایی اینستاگرام وجود نداشت و هنوز پانزده-شانزده سال داشتم، منتقدان را نمی‌شناختم و.... شنیده بودم کاساوتیس کیست و چه کرده!
در این راستا، توئیت بیلگه ابیری - منتقد ارشد ولچر و نویسنده نیویورک تایمز - در پاسخ به این جدل اینترنتی را دوست داشتم:
"کاملاً درک می‌کنم که برخی از فیلمسازان مشهور در میان گروه‌های خاصی چندان مورد بحث قرار نمی‌گیرند. (من مدرک مطالعات سینمایی گرفتم بدون اینکه کسی حتی یک بار اسم «اینگمار برگمان» را به من بگوید.) مشکل من با نگرش به‌طرز عجیبی تقابلی است که امروزه اغلب همراه با اعلام بی‌خبری است. این گرایش بسیار عجیب (و به نظر من ویرانگر) مدرن است که فرض کنیم اگر فردی اسم چیزی/کسی را نشنیده باشد، پس آن چیز حتماً مشکوک/بد است. من هر سال وقتی لیست ۱۰/۲۰ فیلم برترم را به اشتراک می‌گذارم چنین چیزی را تجربه می‌کنم. یک سری آدم می‌گویند: «هیچ‌کدام از این‌ها را نشنیده‌ام!» انگار که چنین واکنشی باید پایان بحث باشد. لیست‌ها/توصیه‌ها باید به ما کمک کنند چیزهای جدید کشف کنیم، نه اینکه تعصباتمان را تأیید کنند یا به خاطر سلیقه‌مان به ما تبریک بگویند."
@just_movieeee
سرمقاله شماره جدید کایه دو سینما، نوشته مارکوس اوزل
امید در پنجره‌ها
"پنجره‌های دفتر مجله کایه دو سینما درست رو به یک دبیرستان باز می‌شود. از بالا توانستیم اشغال آن را توسط دانش‌آموزانِ پرشور تماشا کنیم. در میان شعارهای نوشته‌شده روی پلاکاردها، این را می‌شد خواند: «تلویزیون را خاموش کنید، از پنجره نگاه کنید.» این طعنه به این ایده است که نوجوانانِ امروز بیشتر به صفحه‌نمایش‌هایشان چشم دوخته‌اند تا به جهان، همزمان به جنگِ تصاویری اشاره دارد که همین حالا در جریان است. هر کسی که در یکی از تظاهرات اخیر، از جمله تظاهرات ۱۷ اکتبر، حضور داشته باشد، می‌داند که تقلیل دادن این جنبش به تصاویر آشوبگران و غارتگرانی که بیشتر رسانه‌ها از آن لذت می‌برند، چقدر خلاف واقع است. وقتی نیروهای ضدشورش پیش از ساعت رسمی تظاهرات، گاز اشک‌آور به میدان جمهوری می‌فرستند، خانواده‌ها را دور می‌کنند و یک ارکستر را مجبور به کوتاه کردن برنامه‌اش می‌کنند، در حالی که بعداً غارتگران از مغازه‌ای به مغازهٔ دیگر می‌روند و چندان با پلیس روبه‌رو نمی‌شوند، این دقیقاً نشان می‌دهد که نیروهای انتظامی، آگاهانه یا ناخودآگاه، در صحنه‌آراییِ تصاویر مشارکت دارند: اجتناب از تصویر یک شادی جمعی، حتی به قیمت صرف انرژی کمتر برای مقابله با تصویری که در جهت آشوب است. تصاویر دیگری به آن پاسخ می‌دهند، که اغلب از پنجره‌ها گرفته شده‌اند و کتک‌خوردن نوجوانان توسط نیروهای ضدشورش، یا غارتگران به‌اصطلاح نقاب‌دارِ دستگیرشده را نشان می‌دهند که به ون‌های پلیس بازمی‌گردند. آن‌قدر راش وجود دارد که مونتاژ رسمی نتواند «فاینال کات» باشد.
حتی اگر می‌دانیم که «نسل زد» به‌مراتب سیاسی‌تر از نسل‌های پیشین است، این خشمِ شایسته‌ی دانش‌آموزان و دانشجویان کمی ما را غافلگیر کرد، به‌ویژه چون باید اذعان کرد که سینما، برخلاف آنچه در مه ۱۹۶۸ رخ داد، چیز زیادی را پیش‌بینی نکرد. همیشه فیلم‌های زیبایی درباره‌ی جوانی وجود دارد، اما کدام‌یک به ما جوانی‌ای را نشان داده که امروز به خیابان می‌آید؟ آیا مثلاً جوانی امروز خودش را در فیلم گرادیوا (۲۰۲۶) بازمی‌شناسد؟ در هر صورت، هم‌زمانیِ به‌موقعِ اکران آن با این جنبش توسط بازیگرانش که خودشان بسیار درگیر هستند، برجسته شد. در تظاهرات، سینما به شکل ابرقهرمانانِ شیطان و بازیگوش (اسپایدرمن، بتمن، کاپیتان آمریکا) ظاهر شد که سرگرمی‌شان به‌ویژه به رخ کشیدن چابکیِ نقاب‌دارشان در برابر خشکیِ پلیسی در زره بود. به همین ترتیب، دیده شد که تظاهرکنندگان با دیدن نزدیک شدن نیروهای ضدشورش، «مارش امپراتوری» جنگ ستارگان را می‌خوانند. این تأثیر کاملاً کار می‌کند: بی‌درنگ، صفوف پلیس با کلاه‌خود و سپر قدرت ارعاب‌شان را از دست می‌دهند و به کپی کم‌رنگ یک ارتش علمی-تخیلی تبدیل می‌شوند. این همان قدرت داستان است که از اقتدار رسمی فراتر می‌رود، انعطاف‌پذیری خیال در برابر صلابت نظم. این همان چیزی است که در مونتاژهای خودجوش متعدد، فیلم‌مقاله‌های واقعی، که اینجا و آنجا توسط جوانانی پست می‌شود که احتمالاً بی‌آنکه بدانند به گدار و مارکر می‌پیوندند، یافت می‌شود، و در آن‌ها پیام سیاسی همیشه با طنز، شعر یا موسیقی همراه است.
اما شگفت‌انگیزتر این است که یکی از فیلم‌هایی که این جوانان به آن روی می‌آورند، مرد دوران خود (۲۰۲۶) ساخته‌ی امانوئل مار است که موفقیت بزرگش، به‌ویژه در میان مخاطبان جوان، غافلگیری زیبایی است. بازیگر اصلی آن نیز در سخنرانی‌ای پرشور در برابر جمعیت مشتاق صحبت کرد، تا جایی که در تظاهرات پلاکاردهایی با عنوان «سوان آرلو برای ریاست‌جمهوری» دیده شد. چون این فیلم درست به موقع در این آغاز ربع دوم قرن بیست‌ویکم فرا می‌رسد، زمانی که بیشتر و بیشتر می‌پرسیم قرن بیستم چگونه به ما بازخواهد گشت: صدای چکمه‌های فاشیستی یا جهش یک جبههٔ مردمیِ نو؟ نگرانی دربارهٔ تحول سینما، که این ماه پرونده‌ی گسترده‌ای به آن اختصاص داده‌ایم و به‌ویژه در بیانیه‌ی «زپر بولوره» و بحثی که برانگیخت متجلی شده، عمیقاً با این تنش سیاسی پیوند دارد."
@just_movieeee
رولان بارت اشاره کرده که در شعرها و داستان‌ها، موضوع غیاب اهمیت زیادی دارد و معمولا این زنان هستند که نماینده غیاب هستند (چون منتظر بازگشت مرد هستند، و مردان خیانت می‌کنند یا در شکارند) و اگر مردی در زمان درنگ کند، منتظر بماند و به غیاب دیگری اشاره کند، خصلتی زنانه را در خود پرورش داده که آکنده از احساس و گرفتاری است. با اینکه بارت در نوشته‌اش به رنج‌های ورتر و عشقش به شارلوت اشاره می‌کند، اما این را می‌توان در نامه‌های فرانتس کافکا به میلنا اشاره کرد: آرزوی ملاقات دوباره با او، بوسیدن و به‌آغوش گرفتن؛ کافکا منتظر است و میلنا ساکت. در نامه‌های کافکا، بارت این فرایند را ضدعقلانی می‌داند که در آن منبع ارجاع (معشوقه) غایب است، اما بهعنوان مخاطب حاضر، که منجر می‌شود به دو زمان نوشتاری: زمان ارجاع و زمان خطاب. کافکا نیز در نامه‌هایش این دو زمان را شکل می‌دهد و در آن از میلنا یک اسطوره می‌سازد و در درون دو زمان ارجاع و خطاب، میلنا همچون یک شبح سیال زنده و ناپدید می‌شود.
—نسیم سبزواری
@PontDesArts_s
مصاحبه‌های استاد همیشه عالی بودند:
- ما نمی‌دونیم دی‌وی‌دی و دیسک بلوری چقدر دوام دارند، اولیور استون گفته ده سال دوام دارند.
ویلیام فریدکین: گور بابای اولیور استون. مردک آخه چی حالیش می‌شه؟ استون یک آَشغاله. آخه اصلا کجا چنین ادعایی ثابت شده؟ گور بابای استون و فیلمش (الکساندر).
@just_movieeee
یکی از کسانی که تا حدی می‌توان به او حسادت ورزید، اولیویه آسایاس است. در دهه هشتاد وقتی ۲۵ ساله بود به یکی از منتقدان اصلی نشریه کایه دو سینما تبدیل شد. او آنجا فقط یک رهگذر نبود، آسایاس یکی از اعضای اصلی تحریریه بود و آن زمان در هر شماره دو-سه مقاله از آسایاس چاپ می‌شد و یک‌سوم کل حجم مطالب نشریه به قلم او بود. در مورد هرچه خواست نوشت، با بازیگران و مولفان محبوبش مصاحبه کرد. بعد فیلمسازی را شروع کرد و هر نوع فیلمی که خواست تا الان ساخته، از مستند تا فیلم ژانری، از مینی‌سریال تا کار با بازیگران مشهور هالیوود. هنگام ساخت ایرما وپ، عاشق مگی چانگ شد و با چانگ ازدواج کرد و بعد از طلاق، شروع کرد به وارد کردن میزانسن اشباح و جهان‌بینی تیره و بدبین به آثار خود. بعد با میا هانسن‌لوو وارد رابطه شد و فیلم‌هایش گرم‌تر و رهاتر شد. امروز ۷۱ ساله است و دو پروژه‌ی در حال ساخت دارد و قرار است بار دیگر با بازیگران محبوبش کار کند. هم منتقد مهمی بود و هم فیلمساز مهمی شد (ایرما وپ همچنان می‌درخشد و دیمن‌لاور همچنان محشر است).
@just_movieeee
یکی از معدود بازیگران سینمای معاصر که می‌توان گفت واجد بیانی تصویری و پرسوناژی سینمایی است، لئا سیدو است.نوع به‌خصوصی از حضور فیزیکال که داستانش هرچه باشد، می‌دانیم که با انتخاب لئا سیدو، فیلمساز تصمیم گرفته انرژی به‌خصوصی را به میزانسن اضافه کند. چهره و فیزیکی که کیفیتی از مالیخولیا و زیباییِ شکننده را نمایان می‌کند، بازیگری که طبقه، ژست و احساساتی ملموس را انعکاس می‌دهد. این شمایل بازیگر است. بازیگر برای داشتن چنین خصیصه‌ای قرار نیست بهترین بازیگر دنیا باشد تا برود یک سال در زندان زندگی کند تا خودش را به نقش تبدیل کند، بلکه این نقش دراماتیک است که خودش را باید به کالبد بازیگری چون سیدو یا دیگر شمایل نزدیک کند. این نوع بازیگری در دوران کلاسیک و در دهه شصت فرانسه و ایتالیا رواج داشت. ژان-پیر لئو نبود که خودش را به نقش تبدیل می‌کرد، بلکه نقش‌ها براساس نوع حضور و شمایل لئو نوشته می‌شد. در مورد جان وین و بوگارت هم همین بود. احتمالا برای همین است که پژوهشگران و منتقدان ترجیحشان در بازیگری ماسترویانی و ژان-پیر لئو هستند و کمتر به مریل استریپ و دی‌لوئیس علاقه نشان می‌دهند. وقتی بازیگر بازی نکند.
@just_movieeee
یکی از دلایل اصلی پرفروش و پرمخاطب بودن مستند "می‌توانی همه چیز را ببینی" لزوما به تولیدکنندگانش یا حتی استودیوی سازنده‌اش (A24) مربوط نمی‌شود بلکه بخاطر خود الیزابت هولمز است.
هولمز را در رسانه "تیلور سوئیفتِ مدیرعامل‌ها" خطاب کرده بودند. از آنجایی که او پیش از پرونده کلاه‌برداری و دستگیری، بهعنوان ثروتمندترین زن خودساخته در جهان معرفی شد و تصویرش روی تمام مجلات رفت.
همچنین، الیزابت هولمز را "استیو جابز ۲" خطاب کرده بودند که قرار است به‌کل دنیا را با ایده‌ی طرح شده‌اش (ادعای تست خون و تشخیص سرطان با تنها چندقطره از انگشت) تغییر دهد. بعد از اتهام، منحل شدن و دستگیری، هولمز پس از آن به یک میم مجازی تبدیل شد که چگونه سقوط کرد.
مستند تو می‌توانی همه چیز را ببینی به دنبال اتهام هولمز لزوما نیست، حتی دنبال بازپرسی قضایی نیست، مستند سه ساعته‌ی نیتان فیلدر و لنس اوپنهایم در مورد اغواگری هولمز است و بسیاری از مخاطبان عنوان کرده‌اند که کشش جنسی غریبی میان هولمز و فیلدر در طول مستند رخ می‌دهد که کل مستند را به یک بازی میان مرعوب‌گر و مرعوب‌شده تبدیل می‌کند.
You Can See Everything (2026)
@just_movieeee
دو روز پیش زادروز جذاب‌ترین و بهترین بازیگر زن - از دید من - بود. کاترین دنوو ۸۳ ساله شد.
"کاتربن دنوو آینه‌ی جامعه‌شناختی نیست، بلکه مسئله‌ای فلسفی است: دنوو مسئله‌ی زیبایی است، آن سکوت بزرگی که سعی می‌کنیم به سخن درآوریم."
- موریل ژوده
"کاترین دنوو برای سینما و سینما برای دنوو ساخته شده. او خود سینمای فرانسه است."
- مارتین اسکورسیزی
@just_movieeee
اوه اوه چه خبر جذابی آمد. تاد هینز قرار است فیلم بعدی‌اش را براساس نمایشنامه کلفت‌ها، شاهکار ژان ژنه، بسازد و کیت بلانشت نقش اصلی را بازی خواهد کرد.
@just_movieeee
فابین بومان در مورد کلود شابرول و زن بی‌وفا، چاپ‌شده در پوزیتیف:
در سال ۱۹۶۹، راینر ورنر فاسبیندر ۲۴ ساله، فیلم اولش «عشق سردتر از مرگ است» را به کلود شابرول تقدیم کرد. این انتخاب زمانی عجیب به نظر می‌رسد که منتقدان فرانسوی عمدتاً بر محتوای اجتماعی و سیاسی سینمای شابرول تمرکز داشتند، اما فاسبیندر به درستی او را استاد باروک و افراط می‌دانست. با «زن بی‌وفا» (۱۹۶۹)، شابرول از تزئینات باروک فاصله می‌گیرد و به سبکی شخصی‌تر می‌رسد. صحنه‌های سبزرنگ این فیلم که به ظاهر آرام اما سرشار از تنش‌های پنهان هستند، نشان‌دهنده بلوغ کارگردانی است که حالا می‌تواند بدون اتکا به شگردهای فرمال، همان حس مسحورکننده را خلق کند. در اینجا دیگر سبک از مضمون جدا نیست - خود مضمون به سبک تبدیل شده.
تم مذهبی در آثار اولیه شابرول به شکلی متناقض با خشونت گره می‌خورد. در «سرژ زیبا»، نمای بونوئلی پنجره‌ای که صلیبی تاریک بر فراز سر فرانسوا تشکیل می‌دهد، به کنایه‌ای از موقعیت او تبدیل می‌شود. جمله پایانی فیلم («باور داشتم...») هم همزمان به مرگ نوزاد و مرگ ایمان اشاره دارد. در این جهان، عشق نه نجات‌بخش که توهمی خطرناک است.
@just_movieeee
مایکل جکسن و مارتین اسکورسیزی، پشت‌صحنه‌ی موزیک ویدئوی Bad به کارگردانی اسکورسیزی
مایکل جکسن، فرانسیس فورد کوپولا و جورج لوکاس در پشت‌صحنه‌ی فیلم کوتاه Captain EO به کارگردانی فرانسیس کوپولا.
@just_movieeee
ارتباط انسانی، به سبک هاماگوچی
ماشینم را بران (۲۰۲۱)
ناگهان (۲۰۲۶)
@just_movieeee
شاید ندانید، اما یکی از دلایلی که بین دو فیلم آخر لی چانگ-دونگ هشت سال فاصله افتاد، این بود که او به‌خاطر باورهای چپ‌گرایانه توسط دولت وقت کره جنوبی در لیست سیاه قرار گرفت و برای ساخت فیلم خود با مشکات زیادی دست‌و‌پنجه نرم کرد. اما خود چانگ-دونگ یکی از دلایل این وقفه را وسواس شخصی در فیلمنامه‌نویسی نیز اعلام کرد.
پوستر جدیدی از فیلم عشق محتمل ساخته چانگ-دونگ که سیاسی‌تربن فیلم کارنامهاش نیز توصیف شده و ملهم از اتفاقات حزب کارگری سال‌های اخیر کشور کره است.
Possible Love (2026, Lee Chang-Dong)
@just_movieeee
این سه کتاب را به تازگی تمام کردم و هر سه را دوست داشتم:
Against Nature - J.K. Huysmans
در واقع با ژوریس کارل هویسمانس وقتی داشتم پژوهش‌های نوشته شده در مورد فتیش در ادبیات را می‌خواندم آشنا شدم. به‌خاطر نامه‌‌ی مشهورش به گی دو ماپاسان در مورد علاقه‌اش به زیربغل زنان و چرایی این میل، پژوهشگران بارها نام هویسمانس را آورده‌اند. این رمان بی‌نظیر در مورد مردی‌ست که از طبیعت نفرت دارد، در پی ساختن یک آرمان‌شهر شخصی از هنر انسانی است و در نهایت جنونی که چنین مسیری در پی خواهد داشت. من نسخه ترجمه فارسی را نخواندم و از آن بی‌خبرم. اما دو فصل کتاب درباره زنان و تجربه جنسی است.
Eros the Biittersweet - Anne Carson
اولین کتاب چاپ‌شده از آن کارسون (برنده نوبل امسال) که به‌واقع یکی از بهترین جستارها درباره‌ی اروس است. کارسون به بررسی اشعار سافو، مفاهیم اروس و همچنین پیوندش با عشق، نفرت، سکس، میل و... می‌پردازد. از آن بسیار آموختم.
Bad Behaviour - Mary Gaitskill
یک مجموعه داستان خواندنی که در اواخر دهه هشتاد کلی سر‌و‌صدا به‌پا کرده بود. داستان‌هایش متفاوت و خواندنی هستند.
@just_movieeee
گویا خالکوبی دست کاراکس ادای دین و ارجاعی به تن‌تن است.
@just_movieeee
کینه‌ای مثل کوئنتین تارانتینو: وقتی جوان بود برای اولین‌بار یک فیلمنامه نوشت، به مادرش نشان داد، مادرش مسخره‌اش کرد، تارانتینو هم عهد بست که اگر روزی بهعنوان نویسنده موفق شد، حتی یک سکه هم به مادرش نرسد و تا امروز تارانتینو حاضر نشده حتی یک دلار هم به مادرش هدیه بدهد.
@just_movieeee
کاور شماره جدید کایه دو سینما با تصویری از لئوس کاراکس منتشر شد. ❤️🔥❤️🔥❤️🔥❤️🔥
@just_movieeee
قبلا این انرژی که فیلمسازان در مصاحبه‌ها با تندترین لحن و بدون سانسور به‌هم حمله کنند، میان آمریکایی‌ها خیلی قوی بود.
پل تامس اندرسن در مورد دیوید فینچر بعد از دیدن فایت کلاب:
«فقط ۳۰ دقیقه از آن را دیدم چون تیزر فیلم ما جلوی آن پخش می‌شد... غیرقابل تحمل است. آرزو می‌کنم دیوید فینچر به خاطر همه شوخی‌هایش درباره سرطان بیضه، به سرطان لعنتی بیضه مبتلا شود.»
@just_movieeee
لارس فون تریه بعد از چندسال مصاحبه کرده، با دخترش، با حالت بیمار و اذیت گفته که وضعیت جسمانی‌اش را حتی برای دشمنش هم نمی‌خواهد. همچنین گفته که دیگر از هیچ چیز لذت نمی‌برد، با هیچ‌چیز هیجان‌زده نمی‌شود و با اینکه دو سه فیلم از کارنامهاش برایش عزیز هستند، اما این بیماری کاری کرده که کلا از زندگی و همه‌چیز خسته شود. فیلم جدیدش هم که گفته بودند در مورد مرگ خواهد بود، تازه قرار است ساخته شود - برخلاف شایعاتی که می‌گفتند ساخته شده - و در کل در انتظار مرگ است تا از بیماری آزاد شود. فون تریه ابتدا به افسردگی شدید مبتلا بود، بعد به پارکینسون مبتلا شد، بعد به حملات عصبی و در حال حاضر وضعیت آرام را نمی‌تواند تجربه کند.
@just_movieeee
برتران بونلو در مورد سیدو: وقتی جانور با تصویری از لئا سیدو در برابر پرده سبز شروع می‌شود، می‌خواستم به مخاطب بگویم این فیلم همچنین در مورد خود لئا است؛ جانور تا حدی ترکیبی از مستند و داستان در مورد لئاست.
__
برونو دومن در مورد سیدو: فیلم فرانس اولین فیلم من در یک شهر بزرگ بود، لئا سیدو باهام تماس گرفت و گفت علاقه‌مند است در فیلمی از من بازی کند. به او نگاه کردم، او یک ستاره است، پس نمی‌تواند مثل فیلم‌های قبلی‌ام باشد. به سیدو به‌منزله یک تندیس نگاه کردم. سیدو خیلی خوب بلد است اشک بریزد، و من از این مهارت نهایت بهره را بردم.
__
میا هانسن-لوو در مورد سیدو: برای یک صبح دل‌انگیز، به این فکر کردم که قبلا سیدو به‌لحاظ یک جاذبه اروتیک چطور استفاده شده و چطور می‌توانم نگاهی زنانه‌تر به آن اضافه کنم.
@just_movieeee
کریستینا آلوارز لوپز، منتقد اسپانیایی، یک‌بار اشاره کرد که قصد تقلیل سینمای معاصر را ندارد، اما کافی‌ست تصاویر سرگیجه هیچکاک یا فیلم‌های دوران کلاسیک را نگاه کنیم تا دریابیم چقدر سینما از لحاظ "تصویر" زوال پیدا کرده. منظور آلوارز لزوماً قشنگی آن تصاویر نیست، بلکه قابلیت تحلیل و گیرایی چنین تصاویری است مثلا امروز داشتم به این نما از Leave Her to Heaven نگاه می‌کردم و جدا از زیبایی خیره‌کننده‌ای که دارد، می‌توان با نگاه به ژست و نوع حضور فیزیکال جین تیرنی در این نما، تضاد آن با استقامت اسب و همچنین چشم‌اندازی که در بک‌گراند است، بخش زیادی از فیلم و پرداخت جان استال به شخصیت منفورش را بررسی و درک کرد. البته این نکته مهم است که آن زمان کارگردان به بازیگر به‌منزله‌ی بخشی از هویت فیلم فکر می‌کرد و بازیگران لایه‌های حضور و غیاب در میزانسن داشتند (این موضوع تا اواخر دهه هفتاد پابرجا بود، چه در ِآمریکا چه سینمای جهان) اما امروز که زندایا، لوئی گرل، رابرت پتینسون و... استفاده می‌شوند، هیچ پرسوناژی از پیش به‌لحاظ تصویری از آن‌ها شکل نگرفته؛ اجرای چند دیالوگ و تمام... چیز دیگری چندان برای دیدن نیست.
@just_movieeee
یک گزاره از پالین کیل خواندم (۱۹۸۱) که می‌توان آن را برای بسیاری از موقعیت‌ها - چه امروز و چه فردا - استفاده کرد:
"چرا کنش‌گران همجنسگرا این فیلم (منظور کیل فیلم ویکتور ویکتوریا است) را جشن می‌گیرند؟ شاید به همان دلیلی که مطبوعات جوان چپ‌گرای آمریکایی فیلم Reds (وارن بیتی) را جشن گرفتند. آن‌ها تشنهٔ دیدن نسخه‌های خیالی از خودشان روی پرده‌ی سینما هستند، و چون مجبورند، به پس‌مانده‌ها قناعت می‌کنند."
@just_movieeee
فیلمی به‌واقع چندلایه، بی‌رحم و قدرتمند دیدم. بعد از اینکه با دیدن این فیلم، شیفته چشمان زیبای اولگا کارلاتوس و ایده‌های فیلمسازان یونانی شدم، فیلم در دوزخ را دیدم. افتتاحیه عجیبی دارد: زنی در وان خوابیده و در تلاش برای اجرای جیغ‌ِ فیلمی در مورد شکنجه است. سیگار را روی سینه‌‌هایش خاموش می‌کند و برای جیغ مدنظر تلاش می‌کند، نتیجه؟ جیغ بازهم واقعی نیست چون خودآگاه است. ابتدا تصور می‌شود که قرار است فیلم snuff یا پور*ن شکنجه ببینیم.... نه! فیلم چیز دیگری‌ست و اثری بسیار معاصر و باهوش در مورد "زندگی انقلابی" در برابر "نمایش دغدغه سیاسی با ژست لیبرال-بورژوایی" است، در مورد "سینمای شخصی" در برابر "سینمای پول و صنعت." در مورد اصالت درد و درد نمایشی. جالب است که در فیلم شخصیت زن در واقع دارد فیلم همسرش را به پایان می‌رساند و در واقعیت اولگا کارلاتوس و کارگردان این فیلم (نیکوس پاپاکاتیس) زن‌و‌شوهر واقعی بودند که خود پاپاکاتیس نیز فعال سیاسی بود. فیلمی که می‌توان آن را از چندین زاویه بررسی کرد.
روی پوستر فیلم جمله‌ای از نیچه آمده: "فریاد من زمین را از خواب بیدار خواهد کرد"
Gloria Mundi (1976)
@just_movieeee
- فیلم این جانور باید بمیرد تقریبا یک فیلم [فریتس] لانگی است. و می‌توان گفت زن بی‌وفا بیشتر هیچکاکی است؟
شابرول: فکر نمی‌کنم. من به آلفرد هیچکاک و فرینس لانگ از نقطه دید تماتیک نگاه نمی‌کنم. من از منظر سبک به آن‌ها فکر می‌کنم و به همین دلیل به لانگ بیشتر از هیچکاک نزدیکم. هیچکاک سعی می‌کند تا داستان را از دید سوبژکتیو پیش ببرد - همه چیز برمحوریت ذهنیت شخصیت است - در حالی که فریتس لانگ مسیر مخالف را می‌رود و سعی دارد تا همیشه نقطه دید ابژکتیو و عینی را به کار گیرد. من هم سعی دارم تا عینیت را وارد کنم. این خصیصه‌ی هیچکاک است که فیلم‌هایش به مسائل شخصی و فردی سوق پیدا می‌کنند، حتی عنوان فیلم‌هایش نیز به روان فردی اشاره دارند: سایه‌ی یک شک، روانی و غیره. برای لانگ مسئله هیچوقت فردی نیست، بلکه درباره‌ی میل انسانی است. به لحاظ فکری - لذتی که اخذ می‌شود - بیشتر تحت‌تاثیر هیچکاک بوده‌ام.
The Unfaithful Wife (1969, Chabrol)
@just_movieeee
نشریه فرانسوی Les Inrocks هم کاور شماره جدیدش را به فیلم گرادیوا اختصاص داد.
@just_movieeee
