Telegram-канал ktabdansh - کتاب دانش: Unsorted

کتاب دانش

16 February 2026 19:30

┄┅═༅≼💜≽༅═┅┄

🟡 قلب شیشه ای
⦿ @GhalbShishei78
🟡 حقیقت درون
⦿ @fanaeshragh

❖❖

کتاب دانش

16 February 2026 17:45

.

دکتر و آبوگین که تا آن لحظه
در تاریکی بودند، می‌توانستند
به‌وضوح همدیگر را ببینند.
دکتر قدی بلند و پشتی خمیده
داشت. لباس‌های نامرتبی
به تن کرده بود و قیافهٔ خوبی
نداشت. بینی عقابی و چشم‌های
بی‌تفاوت و بی‌حال، حالت ناخوشایند،
خشن، عصبی و غیر دوستانه لباسی
که مانند سیاه‌پوستان کلفت بود،
موهای آشفته و شقیقه‌های گود،
خاکستری زودهنگام ریش بلند و
باریکش که از داخل آن چانه‌اش
پیدا بود، ته‌رنگ، خاکستری کمرنگ
پوستش و رفتار بی‌توجه و بی‌قید و
خشونت موجود در آن، همه و همه
نشانگر سال‌های فقر و بداقبالی و
خستگی او از زندگی و آدم‌ها بود.
با نگاه کردن به چهره سردش،
به‌سختی می‌شد تصور کرد این مرد
زن دارد یا حتی برای مرگ کودکش
گریسته است.
اما آبوگین شکل کاملاً متفاوتی
داشت. او مردی زیبا و تنومند
خوش‌بنیه، با سری بزرگ و صورتی
کشیده و شیرین بود و به جدیدترین
سبک روز لباس پوشیده بود.
در درشکه، از دکمه‌های انداختهٔ
کت و موهای بلندش پیدا بود
متعلق به خانواده‌ای متشخص و
اشرافی است. هنگام راه رفتن،
سرش را صاف نگه می‌داشت و
سینه‌اش را جلو می‌داد و با صدای
ملایم بین و بم و زیر سخنمی‌گفت.
و سایه‌ای از وقاری زنانه در رفتارش
دیده می‌شد. به‌ویژه وقتی
شال‌گردنش را برمی‌داشت و
موهایش را مرتب کرد. حتی
رنگ‌پریدگی و ترس کودکانه‌ای که
هنگام درآوردن کتش و نگاهش به
پله‌ها داشت، نه از وقار او می‌کاست
و نه چیزی از ملایمت و اعتمادبه‌نفسی
که هیبتش را شکل داده بود کم
می‌کرد. در حالی که از پله‌ها بالا
می‌رفت، گفت: «نه، نه کسی هست
و نه صدایی می‌آید، اثری از
شلوغی نیست. هرچه خدا بخواهد
همان می‌شود.»
او دکتر را از راهرو به سمت یک
اتاق پذیرایی وسیع که یک پیانوی
سیاه بزرگ و شمعدانی سفیدی در
آن قرار داشت هدایت کرد.
از آن‌جا، هر دو به یک اتاق پذیرایی
بسیار کوچک، دنج و نیمه‌تاریک
رفتند که نوری دلپذیر و ملایم
روشنش کرده بود.
«خب، بفرمایید دکتر، من همین الان بازمی‌گردم، بروم نگاهی بیندازم و به
آن‌ها خبر بدهم شما این‌جایید.»
کریلف تنها ماند.
آراستگی اتاق پذیرایی، نور دلپذیر
و ملایم و حضور در خانهٔ یک‌
غریبه که بیشتر شخصیت یک
ماجراجو داشت، به‌وضوح تأثیری
بر او نداشت.
روی یک صندلی نشست و به دستانش
که با کربولیک سوخته بود نگاه کرد.
او تنها یک نگاه گذرا به آبژور قرمز
و روشن کرد و جعبه ویلن سلی را
دید و در حالی که در جهتی که
ساعت تیک‌تاک می‌کرد نگاهی
می‌انداخت متوجه یک گرگ پرشده
از کاه شد. که نگاهی به براقی و
ملایمت خود آبوگین داشت.
همه‌جا آرام بود. جایی دورتر، در یکی
از اتاق‌های مجاور، کسی آه بلندی
کشید.
صدای جیرینگ‌جیرینگ در شیشه‌ای،
شاید هم در گنجه، بلند شد و دوباره همه‌چیز آرام شد.
بعد از پنج دقیقه انتظار، کریلف
دست از وارسی دستانش کشید و
چشم‌هایش را به سمت در اتاقی
دوخت که آبوگین در آن ناپدید
شده بود.
آبوگین در آستانه در ایستاده بود،
اما آن آدمی نبود که رفته بود.
ظرافت و ملایمت چهره‌اش ناپدید
شده بود. چهره، دست‌ها و رفتارش
منقلب شده بود و چیزی بین ترس
و درد جسمی و عذاب‌آوری در او
شکل گرفته بود.
بینی، لب‌ها، سیبیل و همه اعضای
صورتش به‌وضوح می‌لرزیدند.
انگار ممکن بود از صورتش
جدا شوند...

داستان‌های کوتاه
□ دشمن‌ها
آنتون چخوف
قسمت ۷
ادامه دارد

...📚✨