12036
يادداشت هاي توسعه ایران امیرحسین خالقی تماس: t.me/AmirHosseinKHQ و twitter.com/amirkhaleqi و joinclubhouse.com/@amirkhaleqi و instagram.com/amirhosseinkhqi حمایت از راهبرد: http://hamibash.com/rahbordchannel
دلار و جنگ های نفتی
آیا قذافی و صدام به خاطر این کشته شدند که می خواستند نفت کشورشان را با ارز دیگری جز دلار قیمت گذاری کنند؟ آیا هژمونی دلار به دلیل قیمت گذاری کامودیتی ها و به ویژه نفت با دلار است؟ پاسخ یک کلمه ای: خیر!
در نخستین قسمت از «اکونومی پلیطیک» درباره «توهم افول دلار» از جنگ های پترودلار گفتیم و بعد عاملی مهمتر را معرفی کردیم: یورودلار.
لینک تماشا
کانال راهبرد/امیرحسین خالقی
@RahbordChannel
حمایت از راهبرد:
https://bit.ly/2Hja5HY
در باب ترامپیسم
ترامپیسم شاید مهمترین چالش نظم اقتصادی جهانی در دهه اخیر است. طرفداران آن معتقدند تعرفه ها و حمایت از تولید داخلی و بازگرداندن صنایع به آمریکا میتواند به بهبود اشتغال، امنیت و قدرت صنعتی امریکا کمک کند. اما منتقدان هشدار میدهند که این سیاستها شاید در کوتاه مدت بهبود بعضی از شاخص های اقتصادی را به همراه داشته باشند ولی در نهایت به کاهش رفاه مصرف کنندگان، نزول رقابتپذیری و کند شدن رشد اقتصاد امریکا و جهانی می انجامند.
در نخستین قسمت از «اکونومی پلیطیک» درباره «توهم افول دلار» نقش ترامپیسم را در کاهش نسبی سلطه دلار بررسی می کنیم.
لینک تماشای برنامه
کانال راهبرد/امیرحسین خالقی
@RahbordChannel
حمایت از راهبرد:
https://bit.ly/2Hja5HY
چه می شود؟
صرف تفاهم (اگر امضا شود) یک سیگنال به یانکی ها بود تا آن تصویر اولیه جنگ مبنی بر غیرعقلایی رفتار کردن طرف ایرانی را تعدیل کنند و معامله را جدیتر بگیرند. همین طور یک مانور قدرتمند برای شخص قالیباف که نشان می دهد وی نفوذ لازم را برای پیشبرد اراده اش دارد؛ به هر حال کسی هست که بتوان با او دیل کرد! اگر بتواند قدرتش را تحکیم کند و در صحنه داخلی مخالفان را کنار بگذارد، احتمال توافق بیشتر می شود.
اما چنان تحکیم قدرتی در «کشور قدرت های موازی» کار دشواری است. به فرض تسلط وی بر فضای داخلی، انعطاف پذیری «مرد قدرتمند» چقدر خواهد بود؟ آیا گزینه صرفنظر کردن از ذخایر اورانیوم (حداقل 400 و اندی کیلو) و محدودیت های هسته ای برای ایران پذیرفتنی است و می شود این را به اهالی قدرت مستقر فروخت؟ جواب به این سوال گویای این خواهد بود که چقدر می شود احتمال توافق (با هر محتوایی) را جدی گرفت.
اما شاید سناریو محتملتر این باشد که همین اینها آمادگی بیشتر برای جنگی ویرانگرتر از قبلی هاست؛ عرب ها چالش سختی برای همسایگی با ج.ا بعد از توافق خواهند داشت و جهش یکباره از «زدن سر مار» به حسن همجواری چندان محتمل نیست، اسرائیل هم که بعید است این فرصت را برای دنبال کردن منافعش از دست بدهد؛ در صحنه داخلی امریکا هم صرف باز کردن هرمز دستاورد جدی محسوب نمی شود و از «تسلیم بی قیدو شرط» فاصله دارد. فروش یک توافق احتمالی نصفه و نیمه در امریکا هم آسان نیست؛ نه دوستان را راضی می کند نه دشمنان را دلسرد!
چه می شود را باید نشست و دید؛ ما محکوم به غافلگیری در برابر آینده ایم. الله اعلم
کانال راهبرد/امیرحسین خالقی
@RahbordChannel
حمایت از راهبرد:
https://bit.ly/2Hja5HY
در باب روزهای اخیر و املاکی شیردل
دوستان مقیم وطن میتوانند این را در آپارات هم ببینند
ویدئو کامل
کانال راهبرد/امیرحسین خالقی
@RahbordChannel
حمایت از راهبرد:
https://bit.ly/2Hja5HY
سان تزو پلاس: در دوران جدید چطور باید جنگید؟
این خلاصه ای است از کتابی خواندنی به نام «قوانین جدید جنگ» اثر شان مک فیت که مرورش برای ما ایرانی ها وسط جنگ بد نیست؛ به نظر او غرب از بعد از جنگ جهانی دوم راهِ پیروز شدن در جنگها را فراموش کرده است. غرب با وجود برتری تکنولوژیک مدام از دشمنان ضعیفتر شکست میخورند چون سرشت جنگ های جدید را نمی فهمد؛ اما قوانین جنگ های جدید چیست؟
قانون ۱: جنگ متعارف مرده است! نبردهای کلاسیک بین ارتشهای دو کشوردر تاریخ یک استثناست. جنگ مدرن در واقع «سیاستِ مسلحانه» یا armed politics است؛ یعنی بهره جستن از خشونت سازمانیافته برای تحمیل أراده خود، بدون توجه به ابزار آن.
قانون ۲: تکنولوژی کافی نیست! جنگ افزارهای گرانقیمت مثل جنگنده F-35 یا ناوهای هواپیمابر، حس امنیت کاذب میدهند و غرب را مقابل تهدیدهای نامتقارن و کمهزینه آسیبپذیر میکنند.
قانون ۳: دوره جنگ یا صلح گذشته است. در عصر «نظمیگریزی پایدار» همزمان جنگ و صلح داریم و مرزی میان ثبات و نبرد نیست و ما همواره در وضعیت «جنگهای غیرجنگی» هستیم.
قانون ۴: بی خیال قلبها و ذهنها شوید! جلب رضایت مردم با کمکهای بشردوستانه و ملتسازی کمکی نمی کند. یانکی ها به جای این کار باید از «لژیون های خارجی» استفاده کند تا بدون تلفات انسانی جدی بتونند قدرت خود را حفظ کنند. لژیون خارجی هم یعنی ارتش امریکا از داوطلبان غیرامریکایی سراسر جهان نیرو بگیرد. این افراد برای پول و ماجراجویی یا حتی به امید دریافت شهروندی آمریکا (پس از پایان خدمت) میجنگند.ولی تمام افسران ردهبالا و ساختار فرماندهی باید آمریکایی و تحت نظارت پنتاگون باشند.
قانون ۵: بهترین سلاحها از قضا اصلا گلوله شلیک نمیکنند! اطلاعات، پناهندگان، ایدئولوژی و اهرمهای اقتصادی در جنگهای مدرن بسیار قدرتمندتر از جنگ افزارهای سنتی هستند.
قانون ۶: به نیروهای مزدور (همان mercenaries) عادت کنید: جنگ هم در حال خصوصی سازی است! «جنگجویان بخش خصوصی» به بازیگران غیردولتی، مایه دارها و شرکتها اجازه میدهد تا قدرت کشورها را به چالش بکشند.
قانون ۷: قدرتهای دیگری هم جز دولت ها حکومت خواهند کرد! قدرت از دولت-ملتهای سنتی به شرکتهای چندملیتی، کارتلهای جنایی و جنبشهای مذهبی هم منتقل شده.
قانون ۸: جنگهای بدون دولت زیاد خواهیم داشت: در جنگ ها به جای ارتشهای رسمی ملی از نیروهای نیابتی، ارتشهای خصوصی و جنگسالاران محلی بیشتر خواهیم شنید.
قانون ۹: جنگهای سایه shadow wars شکل غالب جنگ خواهند شد: «توانایی انکار» اصل ماجراست؛ باید بتوان نقش داشتن در جنگ را پنهان کرد. برنده کسی نیست که بزرگترین بمب را دارد، بلکه کسی است که میتواند در حالی که به دشمن ضربه میزند، لبخند بزند و بگوید: «من نبودم!» و دنیا هم حرف او را باور کند. هدف اصلی نابود کردن فیزیکی دشمن نیست، بلکه از بین بردن توانایی او در تشخیص واقعیت از دروغ است
قانون ۱۰: راه های رسیدن به پیروزی متعدد است: پیروزی دیگر به معنای تصرف خاک یا امضای معاهده صلح نیست. پیروزی با رویکردهای غیرمستقیم و فریب دادن دشمن («هنرمندی جنگاورانه» war artistry ) به دست میآید.
http://bit.ly/4mztNym
کانال راهبرد/امیرحسین خالقی
@RahbordChannel
حمایت از راهبرد:
https://bit.ly/2Hja5HY
در باب حاکمیت قانون
صحبت کوتاه بنده مخلص در نشست حاکمیت قانون در اکوایران
ویدئو کامل سخنرانی
کانال راهبرد/امیرحسین خالقی
@RahbordChannel
حمایت از راهبرد:
https://bit.ly/2Hja5HY
تسلیت به ایران
روزهای سیاهی را از سر می گذرانیم؛ جان های بسیاری از دست رفته است و جز همدردی با بازماندگان نمی توان کاری کرد.
جایی از مرحوم گلشیری میخواندم که قریب به مضمون میگفت وقتی میشنوم مثلا ۱۰۰۰ نفر کشته شده اند تنم می لرزد یعنی حداقل باید هزار رمان خوب نوشته شود هزار فیلم خوب درباره فاجعه نوشته شود ... تا به درجاتی حق مطلب ادا شود.
همه ما سوگوار عزیزان از دست رفته هستیم ولی یاد فاجعه را باید زنده نگه داشت تا دوباره تکرار نشود.
کانال راهبرد/امیرحسین خالقی
@RahbordChannel
حمایت از راهبرد:
https://bit.ly/2Hja5HY
آن سوی مازاد تجاری یک تریلیون دلاری
اگر صادرات نفتی ایران خیلی بالا برود احتمالا کسانی به درستی نگران می شوند که این لزوما خبر خوبی نیست و وابستگی به عایدات نفت می تواند در آینده ثبات اقتصادی را به خطر بیندازد؛ به جای نفت بگذارید کل صادرات و به جای ایران هم بگذارید چین؛ همچنان جای نگرانی هست! اما چرا؟
چین در ۱۱ ماه اول امسایل بیش از ۱ تریلیون دلار مازاد تجاری کالایی که عدد غریبی است؛ یادمان باشد که تعداد کشورهای جهان که کل اقتصادشان بیش از 1 تریلیون دلار است به 20 هم نمی رسد! ماجرای جنگ تعرفه ها و رقابت تجاری چین و امریکا را هم که اضافه کنید عظمت این رقم بیشتر مشخص می شود
اما این عدد را باید با دقت بیشتری تحیل کرد و نتایج غریب از آن نگرفت: نخست آنکه عدد ۱ تریلیون فقط مربوط به کالاها ست و خدمات را به حساب نیاورده؛ با توجه به کسری مبادلات حوزه خدمت باید حدود 180 میلیارد را از آن کسر کنید؛ بحث معاملات شرکتهای چندملیتی داخل مناطق آزاد چین هم هست که عدد تراز کالایی را فربه تر کرده است.
دوم، اگر به جای مازاد کالا به شاخص دقیقتر یعنی مازاد حساب جاری نگاه کنیم عدد به حدود ۶۵۰ میلیارد دلار می رسد که حدود 3 تا 4 درصد کل اقتصد چینی هاست و اگر این نسبت مازاد تجاری به کل اقتصاد را در نظر بگیریم ۴۵ کشور عملکرد بهتری از چین دارند که 8 تا از آنها در اتحادیه اروپا هستند.
سوم، اروپایی ابراز نگرانی کرده اند که این برتری چینی ها باعث مشکلات زیادی می شود ولی مشکل اصلی اروپا چین نیست، اینست که بنیه صنعت داخلی آن ضعیف شده و رقابت پذیر نیست؛ شرکتهای اروپایی از پس رقبت با خودروسازان و تولیدکنندگان الکترونیک چین بر نمی آیند حتی اگر مازاد تجاری چین صفر شود، مشکل رقابتپذیری اروپا همچنان باقی است.
چهارم؛ چین پولش را در بالش نمی گذارد بلکه دارایی خارجی اعم از اوراق قرضه و سهام میخرد یا وام می دهد و شرکت در بیرون از چین تاسیس می کند؛ به زبان ساده چین امروز کالا میفروشد ولی در عوض حق دریافت کالا و عایدات در آینده را می خرد.
پنجم، پیشتر مازاد چین خطرناک بود ولی الان جای نگرانی نیست؛ یعنی چه؟ بعد از بحران مالی ۲۰۰۸ کل دنیا با کمبود تقاضا روبهرو بود و مردم و دولتها کمتر خرج میکردند و نرخ بهره نزدیک صفر بود و صادرات زیاد چین در عمل تقاضا را از بقیه کشورها میمکید و به ضرر بقیه عمل می کرد ولی امروز اوضاع خیلی متفاوت است و اقتصاد جهان امروز میتواند مازاد تولید چین را راحتتر جذب کند.
ششم و مهمتر از همه این مازاد بیشتر مشکل خود چین است؛ چین تنها اقتصاد بزرگ دنیاست که تورمش بهطور نگرانکنندهای پایین است؛ بازار مسکنش دچار رکود است و رشد اشتغال هم پایین آمده و وضعیت اعتماد مصرفکنندهها هم تعریفی ندارد. رشد اقتصاد چین وابسته به صادرات است نه مصرف داخلی و این چیز خطرناکی است؛ زیرا اگر جنگ تجاری به اروپا کشیده شود یا اقتصاد جهانی مثلاً بهدلیل ترکیدن حباب هوش مصنوعی ضعیف شود، چین به مشکل می خورد! چین مجبور میشود با بسته های مشوق بودجه ای سراغ تحریک تقاضای داخلی برود که هرچه دیرتر شود هزینه بیشتری خواهد داشت. الله اعلم.
http://bit.ly/4j19Crq
کانال راهبرد/امیرحسین خالقی
@RahbordChannel
حمایت از راهبرد:
https://bit.ly/2Hja5HY
در باب آزادسازی قیمت ها
اینجا گفتگویی با رفقای اقتصادنیوز داشتم و پیام اصلی اینکه بدون رفع تعارض های خارجی و نرمال شدن روابط با کشورهای دیگر (منظور دقیقا ایالات متحده است) بعید است آزاد سازی (بخوانید افزایش دستوری قیمت ها) کمکی به بهبود اوضاع کند؛ الله اعلم.
پ.ن: اقتصاددان هم خودتونید! 😊
متن کامل
کانال راهبرد/امیرحسین خالقی
@RahbordChannel
حمایت از راهبرد:
https://bit.ly/2Hja5HY
نئولیبرالیسم نه، فاشیسم!
«قالبی که اتفاقاً کمتر به آن پرداخته شده اما قرابت بسیار زیادی با اقتصاد کشور ما دارد، فاشیسم است. از نظر من نظام حکمرانی اقتصادی در کشور ما نوعی اقتدارگرایی شدید و تمایل به مالکیت و مدیریت بنگاههای بزرگ بهصورت مستقیم دارد که بین ایسمهای مختلف آن را با فاشیسم بهتر و بیشتر میتوان توصیف کرد. حکمرانی اقتصادی میخواهد این بنگاههای استراتژیک را زیر نظر خودش داشته باشد تا بتواند برای خیر عمومی آنها را هزینه کند چون قرارداد خاصی با مردم دارد و ایده سیاسی مشخصی را دنبال میکند که لازمه آن در اختیار داشتن بخش عمده اقتصاد و بهویژه بنگاههای بزرگ است. از طرفی نوعی بیاعتمادی هم به فعالان بخش خصوصی دارد که اگر بخش خصوصی قدرت بگیرد ممکن است در برابر فرامین حکمرانی مقاومت کند. بنگاههای خرد و کوچک و درنهایت متوسط که فعالیت آنها مشکلی برای حکمرانی ایجاد نمیکنند میتوانند دست بخش خصوصی و بازار باشند اما آنها هم باید با ابزارهای مشخصی تنظیم و مدیریت شوند.
اما بنگاههای اقتصادی بزرگ با نیروی سیاسی کنترل میشوند. به همین دلیل است که چین مدل محبوب سیاستمداران ایرانی است که فوبیای بازار دارند، مسئلهای که البته مختص ایران نیست و در بسیاری کشورهای آسیایی و آفریقایی و حتی اروپا هم وجود دارد که از بزرگ شدن و تسلط فعالان اقتصادی هراس دارند و فکر میکنند اگر دولت امکان مداخله موثر و جدی در سطح کلان اقتصاد نداشته باشد پس عملاً از پس تدبیر امور جمعی برنمیآید. بنابراین به فکر تملک و مدیریت بنگاههای بزرگ و متوسط هستند و حتی بنگاههای کوچک را هم بهطور غیرمستقیم با مقرراتگذاری بیش از حد کنترل میکنند.
در چنین اقتصادی بهطور طبیعی نشانهای از آزادی ابزار تولید و مالکیت فردی در ابعاد کوچک وجود دارد اما بزرگ شدن از یک حد مشخصی صرفاً برای دولت مهیاست و حتی اگر بنگاهی در اسم خصوصی باشد، همانطور که ما در اقتصاد ایران زیاد میشنویم، اما در عمل در اختیار دولت و شبهدولت است. از فاشیسم هم بهعنوان راه سوم یاد میشد که نه کمونیسم روسی است و نه سرمایهداری انگلیسی و یک راه بینابین است که در آن هم دولت حضور دارد و هم بازار. از این رو فکر میکنم فاشیسم با اقتصاد ما تطابق زیادی دارد. آنچه امروز بهعنوان «اقتصاد دستوری» برای اقتصاد ما زیاد مطرح میشود در واقع همانند فاشیسم است که به نوعی با خوشایندگویی بیان میشود.»
گفتگوی کامل بنده مخلص با دکتر چشمی درباره نئولیبرالیسم عملا ناموجود! در اقتصاد ایران را بخوانید
لینک گفتگو
کانال راهبرد/امیرحسین خالقی
@RahbordChannel
حمایت از راهبرد:
https://bit.ly/2Hja5HY
شروع ترجمه کتاب جدید: پول هوشمند و ارزهای دیجیتال بانک مرکزی؛ نعمت یا نقمت؟
«دونالد ترامپ در ۱۸ ژانویه ۲۰۲۴ در ایالت نیوهمپشایر یک سخنرانی انتخاباتی جالب داشت. بد نیست بدانیم منطقه مشهور «برتون وودز» که هشتاد سال قبل و پس از جنگ جهانی دوم، نظم پولی جهان در آن زاده شد نیز در همین ایالت قرار دارد. ترامپ از چند وعده انتخاباتی خود گفت و بعد یکباره مکث کرد. او که مخاطبان پرشورش را خوب می شناخت گفت که «قول میدهد از آمریکاییها در مقابل جباریت پاسداری کند». اما منظورش نه «چایـنا » بود، نه تمام کردن جنگ اوکراین و نه حتی گندهگوییهای همیشگیاش درباره کره شمالی.
نامزد جمهوریخواهان از تهدیدی یکسره تازه میگفت: «اگر رئیسجمهور شما بشوم هیچ وقت نمیذارم یه ارز دیجیتال بانک مرکزی (ارزهای دیجیتالِ بانک مرکزی ) به وجود بیاد، میدونید که…» هنوز حرفش را تمام نکرده بود که جمعیت فریادی از شادی کشید. ترامپ که به وضوح تکان خورده بود گفت: «اوه… نمیدانستم اینقدر میدونید!» و این بار صدای تشویق جمعیت بلندتر شد. «خب، مردم نیوهمپشایر کلهشون کار می کنه و حواسشون هست؛ میدونید که اینا چی میگن!؟ دولت فدرال با ارز [دیجیتالِ] بانک مرکزی میتونه با پولتون همه کار بکنه. میتونند بدون اینکه متوجه بشید پولتون رو بگیرند. این خطر بزرگیه که داره آزادی ما رو تهدید میکنه و من نمیذارم پاش به آمریکا باز بشه.»
ارزهای دیجیتالِ بانک مرکزی در واقع نسخه دیجیتالِ پولهای دولتیاند. آنهایی که در غرب چیزکی از ارزهای دیجیتالِ بانک مرکزی شنیده باشند از مواضع ترامپ خیلی تعجب نمیکنند. مردم یا بهتر بگوییم همان افکار عمومی این قبیل ارزها را در بهترین حالت «پیشنهادی از روی شکمسیری » میببینند و در بدترین حالت هم ابزاری برای نظارت و فضولی حداکثری دولت.
قضاوت غالب در دنیای غرب اینست که این ارزهای دیجیتالِ بانک مرکزی از اساس هدفی جز نقض حریم خصوصی شهروندان ندارند و طراحی شدهاند تا آزادیهای مدنی آنها را محدود کند. شواهدی هم دارند؛ میبینیم که یوانِ دیجیتال چین که تا اندازه زیادی هم عملیاتی شده درواقع ستون آن دم و دستگاه جهنمی «اعتبار اجتماعی» چینیها است».
پ.ن: ترجمه کتاب «پول هوشمند» را به تازگی شروع کردم درباره موضوع جذاب ارزهای دیجیتال بانک مرکزی (CBDCs) با روایتی جالب از جنگ سرد جدید و بازی قدرت ها و پیامدهای آن در نظام پولی جهان، تلاش می کنم زودتر تمام شود؛ الله اعلم.
صفحه کتاب
کانال راهبرد/امیرحسین خالقی
@RahbordChannel
حمایت از راهبرد:
https://bit.ly/2Hja5HY
چند نکته در باب سرقت قانونی اخیر (مالیات بر سفته بازی و سوداگری)
1. پس انداز (حفظ قدرت خرید) با سرمایه گذاری (کسب سود با تحمل ریسک) فرق دارد. خرید طلا و دارایی های مشابه هم عمدتا به نیت اولی انجام می شود. فرد با درآمدش خرید می کند که در ابتدا مالیاتش را پرداخته است.
2. اگر هدف اعلامی جلوگیری از سفته بازی ( خرید و فروش سریع در کوتاه مدت) است پس دوره اعمال مالیات بر عایدی باید محدود باشد؛ طرف 3 سال پیش طلا خریده و حتی به فرض نبود تورم، هزار اتفاق در بازارهای جهانی افتاده و قیمت طلا بالا رفته؛ اینجا دیگر سفته بازی موضوعیت ندارد پس چرا باید مالش را غصب کرد؟
3. نرخ تغییر شاخص قیمت مصرف کننده CPI حتی برآورد نزدیکی برای کاهش قدرت خرید پول نیست که مبنای اخذ مالیات باشد.
4. هزینه نگهداری طلا صفر نیست که سود مبادله را معادل تفاوت قیمت ها بگیریم و مثل یک شرکت! بر آن مالیات ببندیم.
5. در عادلانه بودن آن 25 درصد سود شرکتی هم حرف و حدیث زیاد است.
6. فرض کنید خریدها با هدف سفته بازی و کسب سود کوتاه مدت انجام می شود؛ دولت زیان را جبران نمی کند پس منطقا شراکت در سود هم وجهی ندارد. اگر بناست مالیاتی هم باشد چیزی از جنس ارزش افزوده برای هر خرید و فروش باز منطقی تر به نظر می رسد.
دولت ها وقتی خرجشان زیاد می شود به بهانه های مختلف جیب رعیت را می زنند ولی شنونده باید عاقل باشد و به هر توجیهی گوش ندهد! چنین مالیات هایی به ویژه در اقتصادهای تورمی مصداقی از راهزنی آشکار است و هدفی جز افزایش درآمد دولت ندارد؛ اینکه در برخی کشورهای دیگر هم به اشکال مختلف اجرا می شود تغییری در این واقعیت نمی دهد. کار درست اینست که مخارج دولتی کم شود که به دلایل مشخص زیربارش نمی روند. الله اعلم.
کانال راهبرد/امیرحسین خالقی
@RahbordChannel
حمایت از راهبرد:
https://bit.ly/2Hja5HY
برنامه زمینه شروع شد
هر دو هفته یک بار همراه با دکتر آرش رئیسینژاد در برنامه زمینه به یک موضوع روز در حوزه سیاست بینالملل و ژئوپلیتیک میپردازیم. این برنامه درباره ترامپ و ترامپیسم صحبت کردیم. ببینید و پیشنهاد بهبود دارید هم که منت بگذارید و بگویید، الله اعلم.
نسخه کامل در تلگرام
نسخه کامل در سایت
@ecoiran_webtv
کانال راهبرد/امیرحسین خالقی
@RahbordChannel
حمایت از راهبرد:
https://bit.ly/2Hja5HY
در باب مزایای سفته بازی
از معایب سفته بازی زیاد شنیده اید که باعث نوسان شدید قیمت ها می شود و به رفتارهای قمارگونه دامن می زند؛ منشاء و بانی حباب های مختلف است و شرایطی به وجود می آورد که حتی شایعات بتوانند ثبات اقتصادی را به طور جدی به هم بزنند. به همین منظور رندان اهل سیاست هم به سراغ مالیات های مختلف برای کنترل این شر مجسم می روند!
اما سفته بازی مزایایی هم دارد که اغلب ناگفته می ماند؛ مهمترین آنها افزایش نقدینگی (نقدشوندگی) دارایی هاست که سفته بازجماعت با خریدوفروش مکرر، باعث خریدوفروش سریعتر و آسانتر داراییها می شود؛ تصور کنید در همین بازار مسکن سفته بازان حضور نداشتند طبیعی بود که پیدا کردن خریدار و فروشنده دشوارتر می شد که از نظر اقتصادی خبر خوبی نیست. دومی کشف دقیقتر قیمت هاست؛ سفته باز که اغلب ادمی اهل بخیه است با تحلیل و پیشبینی آینده باعث می شود قیمتها بازتابی دقیقتری از اطلاعات موجود درباره دارایی باشند.
سومی بحث مدیریت ریسک است که سفته بازها ریسک نوسان قیمت را بر عهده می گیرند و تولیدکننده و مصرف کننده می توانند با خیال جمع با قیمت های مشخص کارکنند؛ اهل فن می دانند که کل سازوکار بازار آتی روی چنین منطقی می چرخد. بحث کارایی بازار و واکنش سریعتر به تغییرات قیمتی هم هست که سفته بازان نقش مهمی در آن دارند و حتی در مورد سرمایه گذاری های خطرپذیر و ابزارهای مالی جدید هم حضور آنها بسیار موثر است.
اینها که گفتیم مزایای سفته بازی در یک اقتصاد متعارف است ولی در اقتصادی با تورم بالا مثل ایران مزیت دیگری هم پیدا می شود و آن حفظ ارزش پول و مدیریت بهتر سرمایه در گردش بنگاه هاست. در شرایط کاهش شدید ارزش پول، عجیب نیست که اهل کسب وکار برای مدیریت سرمایه در گردش، پول را تبدیل به دارایی های سختتر بکنند و در زمان مناسب برای پرداخت هزینه های جاری دوباره آن را بفروشند؛ حال فرض کنید در این اوضاع دولت فخیمه بخواهد سفته بازی را مهار کند راستش یک چیز بیشتر به ذهنم نمی رسد: شمای دولت زیادی بی پول شدی! الله اعلم.
کانال راهبرد/امیرحسین خالقی
@RahbordChannel
حمایت از راهبرد:
https://bit.ly/2Hja5HY
این چارچوب به پنج حلقه واردن معروف است که سلسله مراتبی از اهداف را بر حسب اهمیت برای درهم شکستن دشمن را نشان می دهد؛ حرفش اینست که دشمن را فقط نباید با سازوبرگ های نظامی و ملموسش (حلقه بیرونی) تعریف کرد بلکه ارگانیسمی پیچیده و تودرتوست که برای فلج استراتژیک او باید مغزش (رهبری، درونی ترین حلقه) را مورد اصابت قرار داد.
این حلقه درونی اشاره به تصمیم گیرندگان کلیدی و چهره های شاخص و ابزارهای کنترلی و هماهنگی آنهاست ، حلقه بعدی منابع حیاتی نظیر پالایشگاه ها، نیروگاه ها، مراکز مالی و امثالهم است، حلقه بعدی زیرساخت ها نظیر جاده ها، راه آهن و مسیرهای ترابری است، حلقه دیگر جمعیت است که بر کاهش حمایت مردم از رهبری سیاسی-نظامی و ایجاد تردید در آنها برای ادامه جنگ و واکنش دلالت دارد و حلقه بیرونی هم سازوبرگ معمول نظامی است که از قضا از کمترین اهمیت نسبی برخوردار است. تفسیر بیشتر با شما، الله اعلم.
کانال راهبرد/امیرحسین خالقی
@RahbordChannel
حمایت از راهبرد:
https://bit.ly/2Hja5HY
دلاری که همچنان با ما خواهد بود!
بسیاری از تحلیلگران از پایان هژمونی دلار و ظهور نظم پولی جدید سخن گفتهاند. اما اگر پروژه «دلارزدایی» آنگونه که آنها انتظار دارند پیش نرود چه پیامدهایی برای سرمایهگذاران خواهد داشت؟
در نخستین قسمت از «اکونومی پلیطیک» درباره «توهم افول دلار» از آینده دلار و هژمونی آن در اقتصاد جهان گفته ایم و اینکه دلار همچنان سهم بزرگی از در اقتصاد جهانی خواهد داشت؛ بعضی پیشنهادها را هم برای سرمایه گذاران با فرض ماندگاری دلار و دارایی های دلاری مطرح کرده ایم.
لینک تماشای برنامه
کانال راهبرد/امیرحسین خالقی
@RahbordChannel
حمایت از راهبرد:
https://bit.ly/2Hja5HY
توهم افول دلار
آیا دلار باید تاجوتخت خود را به یُوان واگذار کند!؟ یا داستان هژمونی دلار بسیار پیچیدهتر از این هاست؟
در نخستین قسمت «اکونومی پلیطیک» به سراغ یکی از مهمترین موضوعات اقتصاد سیاسی جهان رفتهایم: هژمونی دلار!
در این برنامه بررسی میکنیم:
• چگونه دلار به ارز مسلط جهان تبدیل شد؟
• بازار یورودلار چیست و چرا بسیاری آن را ستون اصلی نظام مالی جهانی میدانند؟
• آیا سلطه دلار در حال افول است یا همچنان آقای اقتصاد جهان باقی خواهد ماند؟
از برتون وودز تا یورودلار و پترودلار، در این قسمت تلاش میکنیم تصویری جامع از سازوکار قدرت مالی آمریکا و جایگاه دلار در نظم جهانی ارائه دهیم.
در "اکونومی پلیطیک" دلار را از "تقاطع قدرت و ثروت" تماشا کنید!
لینک تماشای برنامه
کانال راهبرد/امیرحسین خالقی
@RahbordChannel
حمایت از راهبرد:
https://bit.ly/2Hja5HY
در باب عوامفریبی
سیاسیون عوامفریب عالم از اصول مشخصی استفاده می کنند که پیدا کردن مصداق هایش کار سختی نیست:
۱. زیر سوال بردن انگیزهی گوینده
وقتی کسی یک استدلال محکم و مستند ارائه میدهد، عوامفریب نمیگوید «این استدلال غلط است.» بلکه میگوید: «این آدم چرا این حرف را میزند؟ چه کسی پشتش هست؟ چه منفعتی دارد؟»
۲. ایجاد بدبینی نسبت به زمین و زمان
عوامفریب یک قدم فراتر میرود و میگوید: همه دروغ میگویند، رسانهها فاسدند، متخصصان به فکر منافع خودشانند، سیاستمداران همه یکی هستند. وقتی مردم به هیچ صدایی اعتماد نکنند، تنها صدایی که میماند صدای خود اوست.
۳. سوءاستفاده از ابهام طبیعی در گفتارها
زبان و بیان ابهام دارند و هر گویندهای تا حدی منافعی دارد. عوامفریب از این حقیقت نیمهدرست سوءاستفاده میکند تا نتیجهای کاملاً غلط بگیرد: چون هیچ استدلالی کاملاً خالص نیست، پس هیچ استدلالی قابل اعتماد نیست.
پیدا کردن نمونه های پرشمار آن با شما! الله اعلم.
لینک مرجع
کانال راهبرد/امیرحسین خالقی
@RahbordChannel
حمایت از راهبرد:
https://bit.ly/2Hja5HY
عرب ها نفت را به دلار قیمت گذاری نکنند باید با هژمونی دلار خداحافظی کرد؟
احتمالا زیاد شنیده اند که جایگاه برتر دلار در جهان یک دلیل مشخص دارد: زد و بند تاریخی امریکا با عرب نشین های نفتی خلیج فارس تا نفت را به دلار قیمت گذاری کنند (به ویژه بعد از شوک نفتی دهه هفتاد و حتی پیش از آن). پس اگر اعراب بی خیال قیمت گذاری به دلار شوند و مثلا سراغ یوآن بروند، هژمونی دلار هم به باد می رود!
اما در یک مقاله جالب فایننشال گفته می شود که چنین نیست. درصد ذخایر ارزی دلاری کشورها هم به تنهایی چیز زیادی به ما نمی گوید. اساسا جایگاه فعلی دلار بیش از قدرت دولت یانکی ها به عاملی مهمتر وابسته است: سیستم یورودلار! اما یورودلار یعنی چه؟ یعنی دلار خارج از مرزهای امریکا! دلاری که فدرال رزرو (بانک مرکزی) روی آن کنترل جدی ندارد. درواقع حدود 40 از دلارهای دنیا یعنی حدود 14 تریلیون دلار داخل آمریکا نیست و بانکهای سراسر جهان (لندن، توکیو یا حتی دوبی) خودشان در دفاتر حسابداری دلار خلق میکنند و به مشتریان وام میدهند و تصفیه می کنند؛ برای تسویه نهایی البته پای امریکا به میان می آید ولی این سیستم را باید بیشتر «غیردولتی» و «غیرمتمرکز» به حساب آورد. طنز تاریخ اینکه انگیزه اولیه ایجاد سیستم یورودلار را دولت شوروی به وجود آورد.
همچنین پیشینه و عادت هم بخشی از ماجراست؛ دلار زبان مشترک اهالی تجارت است. بازرگانان دنیا برای راحتی و مهار ریسک ترجیح میدهند قراردادهایشان را بر حسب دلار تنظیم کنند. چیزی که به آن اثر شبکه ای هم می گویند یعنی وقتی دیگران به شکل خاصی عمل می کنند تو هم برای راحتی خودت از بقیه پیروی می کنی. وانگهی اوراق خزانه یانکی ها امن ترین دارایی ها دنیا به حساب می آیند و تریلیونها دلار بدهی در سطح جهان وجود دارد که باید با دلار بازپرداخت شود، تقاضا برای این ارز همیشه وجود دارد؛ حتی اگر فروش نفت به دلار متوقف شود.
خلاصه کنم برخلاف تصور عموم، هژمونی دلار با تغییر واحد قیمت گذاری نفت (مثلاً یوآن چین) فرو نمیریزد. دلار سیستم عامل بانکداری خصوصی جهان است و شبکه گسترده ای دارد که جایگزینی آن بسیار دشوار، اگر نگوییم ناممکن، است. هرچند ما همواره محکوم به غافلگیری در برابر آینده ایم، الله اعلم.
https://bit.ly/4tBrjlX
کانال راهبرد/امیرحسین خالقی
@RahbordChannel
حمایت از راهبرد:
https://bit.ly/2Hja5HY
شرح اوضاع
جنگ تمام نشده، فقط به تعویق افتاده!
سپاس از توجه شما به این موضوع
امیر ح. خالقی
کانال راهبرد/امیرحسین خالقی
@RahbordChannel
حمایت از راهبرد:
https://bit.ly/2Hja5HY
ماجرای شیردل و نفت و تنگه هرمز
ترامپ تهدید کرده که اگر ایرانی ها شروط او یعنی توقف کامل غنیسازی و محدودیت موشکی و حمایت نکردن از گروههای نیابتی اش در منطقه را نپذیرد به سراغ گزینه نظامی خواهد رفت. اوضاع ایران هم به دلایل متعدد خوب نیست و در پاسخ به تهدید یانکی ها گفته است که کارت بستن تنگه هرمز روی میز است و البته تاسیسات نفتی کشورهای همسایه هم در امان نخواهند بود. در گزارشی از مرکز مطالعات بین الملل و استراتژیک چهار سناریو نفتی طرح شده است که مرورشان خالی از لطف نیست:
سناریوی اول، جلوگیری از تولید و توقیف صادرات ایران از سوی آمریکاست؛ خارک و نفت کش ها هدف اصلی اند و پیامد آن قطع ۱.۶ میلیون بشکه صادرات روزانه صادرات به چین؛ در این سناریوی بالنسبه کم خطر برای یانکی ها شاهد افزایش ۱۰ تا ۱۲ دلاری قیمت نفت خام خواهیم بود.
سناریو دوم اختلال در کشتیرانی خلیج فارس از سوی ایران است که با قایقهای تندرو و پهپادجات و موشکهای ضدکشتی و مینگذاری در تنگه هرمز انجام می شود؛ اینجا حدود ۱۸ میلیون بشکه صادرات نفت کشورهای عربی به خطر می افتد. شاهد جهش قیمت نفت به بالای ۹۰ دلار خواهیم بود که قیمت بنزین در آمریکا را هم به بالای ۳ دلار می رساند. امارات و عربستان خیلی محدود می توانند از مسیرهای جایگزین تنگه هرمز استفاده کنند ولی عراق و کویت و قطر هیچ راهی به جز تنگه هرمز برای صادرات نفتشان ندارند.
سناریوی سوم، حمله آمریکا به تأسیسات نفتی ایران است که با هدف نابودی اسکلههای بارگیری خارک و سکوهای نفتی و زیرساخت های نفت انجام می شود و احتمالا قیمت نفت از ۱۰۰ دلار هم بالاتر می رود زیرا نفت ایران برای مدت طولانی از بازار خارج می شود.
سناریوی چهارم حمله مستقیم ایران به تأسیسات نفتی کشورهای عربی همسایه است که میادین نفتی، پالایشگاهها و ترمینالهای صادراتی عربستان، عراق، امارات و دیگر کشورها را هدف قرار می دهد و مشابه زمان حمله روسیه به اوکراین حتی شاید قیمت نفت را به بالای ۱۳۰ دلار برساند.
به عنوان نظر شخصی سناریو دوم و چهارم به عنوان یک تهدید می توانند بازدارندگی ایجاد کنند ولی در صورت اجرا پیامدهای جدی در حد تغییررژیم برای جمهوری اسلامی خواهند داشت و با توجه به أوضاع بعید بدانم در حال حاضر در دستور کار تهران باشد. خداوند ایران را نگاه دارد ولی اینکه آینده چه می شود را باید نشست و دید؛ الله اعلم.
https://bit.ly/4rrK0Y1
کانال راهبرد/امیرحسین خالقی
@RahbordChannel
حمایت از راهبرد:
https://bit.ly/2Hja5HY
این هم منتشر شد
شاید اولین تکست بوک اقتصاد اتریشی که به کار اهالی دانشگاه هم می آید
با تشکر از دوست بزرگوار جناب فرهاد مقدم سلیمی و صرافی افکس که بدون حمایت ایشان چاپ این کتاب ممکن نبود.
این کتاب به استاد بزرگوار دکتر موسی غنی نژاد تقدیم شده است؛ عمرت دراز مرشد آزادی
لینک خرید با 15 درصد تخفیف
کانال راهبرد/امیرحسین خالقی
@RahbordChannel
حمایت از راهبرد:
https://bit.ly/2Hja5HY
چرا پول، پول می شود؟ چون دولت با آن مالیات می گیرد؟
نگاهی در اقتصاد هست که به آن می گویند چارتالیسم؛ به زبان ساده یعنی: پول دولتی ارزش دارد چون ملت با آن مالیات می دهند! خب یعنی چه؟
این طور ببینید که دولت با خرجکردن، پول را وارد اقتصاد میکند. این پول به خودی خود ارزشی ندارد ولی مردم قبولش میکنند چون باید با آن مالیات بدهند. پس چون باید با آن مالیات داد برای پول دولت هم تقاضا پیدا می شود. نتیجه؟ پول دولتی تبدیل به «پول» میشود.
پِر بیلوند می فرماید این حرف مفت است به چند دلیل:
1. اگر دولت بگوید مقلا با آبگوشب بزباش یا سنگ مرمر مالیات بدهید ملت همه جا با آبگوشت و سنگ معامله می کنند؟ قطعاً نه. پس قابلیت پرداخت مالیات، بهتنهایی پولبودنِ یک چیز را توضیح نمیدهد.
2. اگر با فلان پول فقط باید مالیات داد، آدم عاقل فقط به اندازهٔ مالیاتش پول میخواه، نه بیشتر. مثلاً اگر بناست 200 میلیون چوق مالیات بدهی چرا باید صدها هزار چوق پول دولتی بخواهی؟ ملت حقوقشان را به ریال میگیرند، با ریال معامله میکنند و با ریال هم پس انداز می کنند اینها را فقط با آن ایده مالیات گیری نمی شود توضیح داد.
3. وقتی بناست مالیات مثلاً آذر سال بعد پرداخت میشود، چرا ملت باید امروز ریال قبول کنند و امروز حقوقشان را به ریال بگیرند و حتی با ریال پس انداز کنند بهخصوص وقتی ارزش پول با تورم به سرعت کم می شود؟
4. طی تاریخ هم دولت ها پول های سالم دیگری مثل طلا و نقره را هم برای مالیات قبول میکردند و اسکناسهای دولتی هم قابل تبدیل به پول سالم بودند، نه فقط ابزار پرداختِ مالیات. پس تاریخ هم به ما نمیگوید که پول فقط بهخاطر مالیات ارزش دارد. اگر فقط بحث مالیات است چرا دولت باید پشتوانه ای مثل طلا را دستکم روی کاغذ به مردم معرفی کند؟
5. حضرت کارل منگر می فرماید: پول به شکل خودجوش و خودخواسته در بازار شکل میگیرد چون ملت کمکم از یک کالای خاص بیشتر برای مبادله استفاده میکنند. طلا و نقره پول شدند چون مردم آنها را میخواستند، نه چون دولت گفت با طلا مالیات بدهید. دولتها بعداً وارد شدند و پول را دست گرفتند (مفصل این را در کتاب استاندارد دستوری گفته ایم).
6. بیشتر انحضار و زور دولتی کار پول دولتی را پیش برد نه مالیات! قوانین «پول رسمی» و منع انتشار پول خصوصی و عدم تبدیل پول به طلا خیلی بیشتر از مالیات شده پول دولتی باقی بماند.
۷. پول پول می شود چون ملت به آن اعتماد می کنند و به آن عادت کرده اند نه چون باید مالیات بدهند. مردم سراغ فلان پول می روند؛ چون همیشه با آن معامله کردهاند و میدانند بقیه هم آن را میپذیرند.
ماجرا یک آزمون سرراست دارد اگر دولت به پول اعتبار می دهد پس لزومی ندارد با زور قانون آن را محدود کنیم، خود رقابت پولی آن را حذف می کند، اما بعید است هیچ دولتی زیر بار آن برود چون نتیجه را از قبل می داند، الله اعلم.
متن کامل مقاله
کانال راهبرد/امیرحسین خالقی
@RahbordChannel
حمایت از راهبرد:
https://bit.ly/2Hja5HY
کوبا میشویم؟
این گفتگوی بنده مخلص با دکتر درودیان را ببینید؛ به نظرم چیز خوبی درآمده است، الله اعلم!
لینک ویدئو
کانال راهبرد/امیرحسین خالقی
@RahbordChannel
حمایت از راهبرد:
https://bit.ly/2Hja5HY
در باب کوچک کردن دولت و اصلاح نظام اداری
طی زمان قرارداد اجتماعی نانوشتهای میان دولت و مردم شکل گرفته است که تغییرش آسان نیست. برای تقریب به ذهن، کشورهای عربی حوزه خلیج فارس را در نظیر بگیرید. دولت به مردم پول و رفاه پرداخت میکند و در عوض اطاعت سیاسی خریداری میکند. چنین رویکردی با کمی تفاوت دههها در ایران نیز حاکم بوده است. دولت و نظام سیاسی سعی داشته با بعضی از امکانات رفاهی، اطاعت سیاسی را از آن خود کند. این فرآیند، همان حامیپروری است که در نظام سیاسی وجود دارد و اهالی سیاست آن را تقویت میکنند. طبیعی است که نمیتوان بهیکباره این نگاه را تغییر داد و با نگاه صرفاً کاراییمحور و فنی که در مدیریت دولت نوین وجود دارد، اقدام به کم کردن حجم دولت کرد که هزینهها کاهش یابد و دولت به وظایف ذاتی خودش بپردازد. همه این عوامل نیازمند آمادگی سیاسی و حس ضرورت ایجاد کردن است. بدیهی است که بسیاری با این اقدامها مقابله میکنند چراکه هنگام تغییر، خیلیها از نردبان قدرت بالا میروند و خیلیها پایین میآیند
این بخشی از میزگرد تجارت فردا با حضور بنده مخلص و دکتر فاطمی است، به نظرم حرف های خوبی زده شده؛ الله اعلم.
متن کامل گفتگو
کانال راهبرد/امیرحسین خالقی
@RahbordChannel
حمایت از راهبرد:
https://bit.ly/2Hja5HY
دولت ایران بزرگ است؟
کسانی با بررسی شاخص های مثل تعداد کارکنان دولت یا نسبت هزینه های دولت/بودجه/مالیات به کل خروجی اقتصاد (تولید ناخالص داخلی) ادعا می کنند که دولت ایران بزرگ نیست؛ از این بگذریم که این نوع نگاه حاکی از ضعف تئوریک و نادیده گرفتن اقتصاد سیاسی خاص ایران است؛ یک کتاب جالب به نام «اندازه واقعی دولت» یک یک ایده خوب را مطرح می کند که تعداد کارکنان دولت اصلا شاخص مناسبی برای سنجیدن اندازه دولت نیست؛ اشاره کتاب به تجربه امریکاست که بسیاری از کارهای سابقا دولتی برونسپاری شده اند یا با دریافت کمک هزینه های دولت فدرال انجام می شوند (مثلا پژوهشگران دانشگاهی که از کمک NIH استفاده می کنند)؛ اینها امتداد دولتند.
شاید در لیست حقوق دولت نباشند ولی «دولتی» به حساب می آیند. مقایسه کنید حدود 2 میلیون نفر کارمند رسمی با چیزی نزدیک به 11 میلیون نفر با احتساب پیمانکار و گرنت بگیران! در بحران ها هم این تعداد افزایش می یابد که از قضا بر خلاف تصور رایج هزینه بالاتری هم ایجاد می کنند (به دلیل دولتی بودن). در ایران به دلیل مناسبات سیاسی خاص باید جزئیات بیشتری به این عدد بیفزایید جز پیمانکاران؛ بنگاه های دولتی و شبه دولتی و همینطور به اصطلاح نهادهای شبه عمومی para-public مثل بنیادها و وابستگان نهادهای نظامی و امثالهم. یک نکته جالب هم شاید بحث نظام وظیفه اجباری باشد که آیا سربازان وظیفه هم در دوران گذراندن خدمت باید «نوعی» کارمند دولت تلقی شوند؟ شواهد تاییدکننده برای جواب مثبت به این سوال زیاد است! الله اعلم!
https://bit.ly/485qpGn
کانال راهبرد/امیرحسین خالقی
@RahbordChannel
حمایت از راهبرد:
https://bit.ly/2Hja5HY
وقتی شیردل کوچک بود!
روانشناسی سیاسی از رشته های جذابی است که در ایران آنقدرها قدرش را نمی دانند، اینجا یکی از مشهورترین کتاب ها در مورد روانشناسی ترامپ را می خوانیم که با رویکرد روانکاوی کاربردی به بررسی او پرداخته است. طبیعتا نقدهای روشی بر چنین ارزیابی های هست و دموکرات جماعت هم از کوبیدن شیردل لذت می برند؛ شخصا او را آدمی باهوش و متفاوت می دانم که بررسی روانشناسی او ارزش وقت را دارد، اینجا به مرور مختصر آن پرداخته ایم؛ ویدئو کامل را ببینید که به نظرم حرف ها ی خوبی دارد . الله اعلم
نسخه کامل در تلگرام
نسخه کامل در سایت
@ecoiran_webtv
کانال راهبرد/امیرحسین خالقی
@RahbordChannel
حمایت از راهبرد:
https://bit.ly/2Hja5HY
نخوانده نروید!
دوستی مدتها پیش متنی از کتاب جامعه قوی و دولت ضعیف جوئل میگدال را اینجا گذاشته بود:
«مشکل اصلی کشورهای جهان سوم قدرت بیش از حد دولت نیست ،مشکل ضعیف بودن و ناکارا بودن آن است . در کشورهای جهان سوم جامعه مدنی ضعیف نیست برعکس بسیار پویا و توانمند است ، مشکل اصلی این نیست که دولت بر تمام شئون اجتماعی مسلط است، مشکل اینجاست که دولت تقریبا بر چیزی مسلط نیست . در فرایند مدرنیزاسیون در کشورهای جهان سوم دولت مدرن تقریبا زائده ای بود در شبکه ای پیچیده و درهم تنیده از نهادها و بازیگران پیشا مدرنی و جامعه ای مدنی که بسیار توانمند تر از قدرت دولت بودند . شبکه ای از روحانیون ، پاسداران نهادهای سنتی ، خان های محلی ، روسای عشایر و... که همگی در توافقی در تقسیم منابع نظم کهن را حفاظت می کردند .
در چنین شرایطی دولت عملا در اجرای دو کارویژه اصلی خود یعنی بسط اقتدار و قانونگذاری کاملا ناتوان بود زیرا نه می توانست خود را بعنوان تنها منبع دارای مشروعیت قانونی تثبیت کند و نه سایر بازیگران به به تصمیمات آن وقعی می گذارند . در غرب گسترش دولت تقریبا با منکوب کردن سایر بازیگران و از تار ومار کردن شبکه گسترده جامعه مدنی پیشا مدرنی همراه بود. قدرت گرفتن دولت مدرن و رشد نهادهای بازار آزاد تقویت کننده یکدیگر اند ، تنها بازیگرانی که همیشه منافع مشترک داشته اند . گسترش نظام بازار موجب کوچکتر شدن حوزه قدرت بازیگران و شبکه ای مدنی پیشامدرن می شود و بسط الزامات دولت مدرن را در پی دارد .جامعه مدنی مدرن کاملا در تضاد با جامعه مدنی پیشا مدرن است ، شبکه تشکیل شده از کنشگران فردی نه گروهای اجتماعی که بدنباب افزایش منافع فردی خود هستند نه حفظ پرستیژ اجتماعی گروه اجتماعی منسوب به آن . دولت در چنین شبکه ای بعنوان قدرتمند تریت بازیگر با سازوکاری خود محور داور و قانون گذار عرصه منازعات جامعه مدنی است نه بازیگری در ردیف سایر بازیگران و.......»
از این گفته وی ساده نگذرید که در آن نکته هاست برای اهل دل، الله اعلم.
http://bit.ly/4mmrTQt
کانال راهبرد/امیرحسین خالقی
@RahbordChannel
حمایت از راهبرد:
https://bit.ly/2Hja5HY
در باب ایران و همبستگی ملی
در بخشی از فیلمی که نامش یادم نیست بازیگر می گفت آشویتس و داخائو نشان داد که ادم ها چه بلاهایی می توانند بر سر هم بیاورند! هشداری است که همواره باید پیش چشم باشد؛ کمبودها و کینه ها در ترکیب با هم می توانند از انسان های درظاهر متمدن جانورانی درنده بسازند.
در نبرد 12 روزه با اسرائیل (جنگ تازه شروع شده!) کسانی از همبستگی گفتند؛ در نجابت بسیاری از ایرانی ها که حرفی نیست ولی رتوریک سیاسی نباید ما را بفریبد. همبستگی اجتماعی باید خود را در همراهی با اهالی قدرت در هنگام اصلاحات نشان دهد، اما بعید بدانم حتی پرت ترین سیاستمدار وطنی هم چنین همراهی را فرض بگیرد! واقعیت اینست که وضع بد فعلی خیلی زود می تواند به بحرانی تمام عیار بدل شود؛ بحران تامین انرژی که به تدریج خود را نشان می دهد فقط نوک کوه یخ است؛ کاهش رشد اقتصادی، ناامیدی عمومی فزاینده و بی آیندگی اوضاع را از این هم بدتر خواهد کرد. در نبردهای بعدی زیرساخت ها هم به طور جدی زیر ضرب خواهند رفت؛ بعید بدانم با قطع پی در پی آب و برق و گاز بشود خیلی روی همبستگی ایرانی ها حساب کرد.
از اهالی اقتصاد می پرسی همه دست نگه داشته اند تا ببینند چه می شود و کی ماشه را می چکانند. در چنین فضایی «توسعه» کالای لوکس می شود! فراموش نکنید ایران فعلی با امپراتوری ژاپن و آلمان هیتلری متفاوت است و حتی در کوتاه مدت هم نمی تواند دست به دامن میلیتاریسم شکوه مند! بشود تا جانی به اقتصادش بدهد. راستش آن دوران گذشته و کشوری وسیع با جمعیتی متننوع و مرزهای رها و نارضایتی شدید سیاسی و بوروکراسی فشل تکلیفش روشن است. بازی بازی تکنولوژی است و ماجرا پیچیده تر از اینهاست که با صرف حرف درمانی بشود کار را پیش برد.
عده ای هم مثل طوطی تکرار می کنند اول امنیت بعد اقتصاد؛ بدترین اشتباه اینست که این دو را از هم تفکیک کنیم! اقتصاد یک مولفه اصلی امنیت است نه چیزی فرعی پس از امنیت! باور ندارید؟ امتحان کنید و سعی کنید بدون یک اقتصاد قدرتمند امنیت پایدار ایجاد کنید! رئالیسم درسیاست یعنی اول از همه رئالیسم نسبت به قدرت خود؛ نه تکرار بدیهیاتی نظیر دنیا را قدرت می چرخاند و قدرت چیز خوبی است! نابودی یک کشور فقط این نیست که تمام ساختمان هایش ویران شود وقتی به تدریج توان اثرگذاری اش از دست می رود هم در واقع نابود شده! زمان علیه بقای این کشور در حال حرکت است و البته ظاهرا از کسی هم کاری برنمی آید و برای خیلی حرف ها دیر شده! ما در شرایط عراق بین دو جنگ خلیج فارس هستیم و تازه در آغاز جنگی ظاهرا طولانی! اما یک چیز روشن است راه خروج از سیاست می گذرد و همواره سیاستمداران کاربلد ما را شگفت زده کرده اند. خداوند ایران را حفظ کند.
کانال راهبرد/امیرحسین خالقی
@RahbordChannel
حمایت از راهبرد:
https://bit.ly/2Hja5HY
هفت استمباد! در باب «واقعی» کردن قیمت ها
1. قیمت واقعی یعنی قیمت بازار؛ واقعی تر از آن نداریم چرا که علامت مطلوبیت اهالی اقتصاد است و تمامی تصمیم های اقتصادی را تحت تاثیر قرار می دهد. فقط بحث مصرف نیست و به طور خاص پس انداز و سرمایه گذاری و دیگر تصمیم های اقتصادی هم متاثر می شوند.
2. قیمت بازاری مستلزم اینست که مالکیت کالای مورد مبادله (خاویار، طلا، ارز، بنزین یا هر چیز دیگر) مشخص باشد و رجحان ها و خواست وی را بازتاب دهد؛ این هم یعنی مالکیت «خصوصی» آن کالا؛ یک چیز از میزس یاد بگیریم اینست که وقتی دولت «مالک» یک کالاست یعنی مالک واقعی ندارد! وقتی در مورد کالاهایی مثل بنزین صحبت می کنیم که خروجی یک زنجیره تولید هستند که از چاه نفت شروع می شود کار دشوارتر هم می شود.
3. از کدام بازار صحبت می کنیم ؟ شهر؟ استان؟ کشور؟ قاره؟ سراسر جهان؟ بازار یعنی جایی که عرضه و تقاضا به هم می خورند! یعنی طرفین به صورت خودخواسته (داوطلبانه) و بدون اجبار سیاسی پای کار بیایند! در این معنا چه بسا یک قیمت یکسان برای همه جغرافیای ایران بی معنا باشد (دستکم در کوتاه مدت!).
4. کشف قیمت بازاری در شرایط تحریم و منع نقش آفرینی شرکت ها و بنگاه های خارجی اگر نه غیرممکن، بسیار دشوار است!
5. قیمت های «غیرواقعی» شبکه ذینفعان خاص خود را به وجود می آورند و تغییر آن بسیار دشوار است؛ به زبان ساده، کسانی جیبشان پر می شود که در شرایط یک بازار آزاد نمی شد.
6. در کشورهایی مثل ایران «غیرواقعی» بودن قیمت بعضی از کالاها را باید جزئی از قرارداد اجتماعی دولت و مردم به حساب آورد، برای رفتن به سوی قیمت بازار باید در آن قرارداد اجتماعی بازنگری شود که در دوره انسداد سیاسی شدنی نیست.
7. اصلاح قیمت ها در کوتاه مدت نیازمند یک پروژه سیاسی است؛ مردم باید به امیدی فشارهای کوتاه مدت را تحمل کنند و آینده ای مطلوب را متصور شوند. باید مشوق هایی برای آنها تدارک دید که دوران گذار را تحمل کنند. این هم کار مشترک اهالی اقتصاد و سیاست است و نیازمند هوشمندی سیاسی، شانس مساعد و درجاتی از عوام گرایی و ... (خاویر میلی را ببینید!) چنین جمعی در فضای سیاسی ایران نداریم.
واقعی کردن قیمت ها دیر یا زود دارد ولی سوخت و سوز ندارد اما به اصطلاح قاطعیت! در اجرای آن باعث می شود مثل آبان 98 مردم در خیابان پرپر شوند. ژست بیسمارک را نگیرید و بدون یک روابط عمومی هوشمندانه و ارتباط خوب با مردم با یک جامعه در حال انفجار بازی نکنید که مصیبت کم نداریم. الله اعلم.
کانال راهبرد/امیرحسین خالقی
@RahbordChannel
حمایت از راهبرد:
https://bit.ly/2Hja5HY