38670
دغدغه های احدی از رعیت مملکت محروسه ایران ارتباط با ادمین: @sahandiranmehrr
✔️درهمپریشی تاریخی به نفع منافع شخصی
✍🏻سهند ایرانمهر
نتانیاهو میتواند با درنظرداشتن منافع کاملا شخصی و جلب بیشتر حمایت، خود را لژیون، اجیر با باستیون غرب بنامد و بگوید هرکس نمیگذارد من در قدرت بمانم بربر است اما کُمیتِ ادعای اینکه آنهایی که اکنون با آنان سرشاخ شده، بربرند میلنگد. در تاریخ یهود، بربر واقعی همانهایی بودند که اکنون نتانیاهو میخواهد به انها بقبولاند که سرباز خوب آنهاست.
در سال ۱۴۹۲ این پادشاهان کاتولیک اسپانیا و پرتغال ۱۴۹۷بودند که یهودیان را از سرزمین خود اخراج کردند و این سرزمینهای اسلامی امپراتوری عثمانی بود که به انها پناه داد.
درحالیکه یهودیان در انگلستان۱۲۹۰، فرانسه۱۳۹۴، اسپانیا و بخشهایی از اروپای مسیحی با اخراج، مصادره اموال، اجبار به تغییر دین و کشتار روبهرو بودند، این سرزمینهای اسلامی بود که پناهگاه آنان شد.
مردمانی که امروز در ادبیات سیاسی نتانیاهو و متحدانش به دلیل اینکه نمیخواهند تحت اشغال و اعمال جنایت باشند، «بربر» خوانده شوند، روزگاری به یهودیان پناه دادند؛ حال آنکه بخشهایی از همان جهان اروپایی که امروز مدعی نمایندگی تمدن است، قرنها آنان را طرد و آزار کرد و سرانجام در قلب اروپای مدرن، نازیسم پروژه نابودیشان را در مقیاسی صنعتی به اجرا گذاشت.
بربرها به غارت اموال، تجاوز و رویبرتافتن از هر تعهد و قانونی شهره بودند، اکنون چه کسی است که نه به تعهداتش، نه به قوانین، نه به دادگاههای بینالمللی و گزارشهای مستند سازمان ملل و حتی توصیههای متحدانش(درباره کرانه باختری و توسعه شهرکها) اعتنا نمیکند؟
@sahandiranmehr
دستورالعمل جدید برای ذهنهای زنگزده:
اگر سدهای مملکت را زدند مزدور نباشید و نگویید:«متجاوزان سدها را زدند و ذخیره بارشی امسال را نابود کردند»، بگویید:«پایگاه موشکی را زدند!» ماهم با رباتهایمان کامنت میگذاریم:«درود به شرفت!»
@sahandiranmehr
شبكه العربيه با انتشار ویدئویی از حضور نظامیان اسرائیلی در اطراف قلعه جندل در منطقه جبل الشيخ در حومه دمشق گزارش داد که در این تصاویر شماری از سربازان اسرائیلی در حال نواختن «شوفار» (Shofar)، شیپور سنتی و آیینی یهودیان دیده میشوند. این ویدئو که در شبکه های اجتماعی منتشر شده، حضور نظامیان اسرائیلی در این منطقه از خاک سوریه را به تصویر میکشد.
@sahandiranmehr
وعده پوشالی آزادی
بخشی از اپیزود:
وعده سر خرمن آزادی
با نگاه به حکایتی از عبید زاکانی
دیدن ویدئو در کانال یوتیوب سهند ایرانمهر:
https://youtu.be/xmBjQ6lX5og
@sahandiranmehr_yt
✔️از استثناگرایی آمریکایی تا حاکمیت شمشیر؛ تاملی در سخنرانی روبیو
✍🏼سهند ایرانمهر
سخنرانی اخیر مارکو روبیو در انجمن فدرالیست، مجموعهای از تناقضهای بنیادین و در عینحال خطرناک برای نظم پس از جنگ جهانگیر دوم را پیش روی جهان قرار میدهد. او که درهمایش سالانه انجمن فدرالیست با عنوان معنادار«۲۵۰ سال استثناگرایی آمریکایی» سخن میگفت در حالیکه بر تمامیتخواهی، جهانیگرایی، تفکر چپ و منطق طغیانگر گریزان از قانون تاخت، عملا رویکرد آمریکا را تاسی از منطق همین رویکردها معرفی کرد.
نخست، روبیو از زندهبودن روح مارکس و نفوذ چپ در دانشگاهها، رسانهها و نهادهای فرهنگی شکایت میکند؛ اما در توضیح سازوکار قدرت، خود به منطقی نزدیک میشود که آنتونیو گرامشی صورتبندی کرده بود. گرامشی بر این باور بود که قدرت را نباید به تصرف دولت و ابزارهای اجبار تقلیل داد. قدرت، پیش از آنکه فرمان براند، باید در دلها و ذهنها خانه کند و چنان در باور و عادت عمومی رسوخ کند که مردم آن را نه تحمیل اراده، بلکه امری طبیعی و بدیهی بپندارند. از همین رو مدرسه و دانشگاه و رسانه و فرهنگ، ساحت همآوردی سیاسیاند.
روبیو روشن نمیکند که اگر چپ با نفوذ در این نهادها در پی تثبیت جهانبینی خویش است و این کار سلطه ایدئولوژیک به معنای زندهبودن روح مارکس است، چرا تلاش محافظهکارانی چون او برای به دست گرفتن همین نهادها، سلطه ایدئولوژیک نیست و نامش بازپسگیری مشروع قدرت است؟
ببری مال مسلمان و چو مالت ببرند
بانگ و فریاد براری که مسلمانی نیست!
به عبارت دیگر، روبیو با زبان بیزبانی میگوید با اصل نفوذ فرهنگی و هژمونی مخالف نیست؛ بلکه مهم این است که به قول مقالات شمس، در باب حرمت و حلیت شراب: «که خورد؟»
ناسازگاری دوم در نسبت او با قانون و حاکمیت ملی آشکار میشود. روبیو از استقلال ملتها در برابر نهادهای فراملی دفاع میکند، اما حاکمیت ملی برای آمریکا حقی بنیادین است و دیگر کشورها باید آن را در چارچوب نظمی بپذیرند که آمریکا در تعریف و تحمیل آن سهمی اساسی برای خود قائل است. این سخن به اندیشه کارل اشمیت، فیلسوف نزدیک به جریان فاشیستی، قرابت پیدا میکند؛ او حاکمیت را در توانایی تصمیمگیری درباره وضعیت استثنایی میدید. در چنین نگاهی، حاکم کسی است که در لحظه بحران میتواند تصمیم بگیرد کدام قاعده معتبر است و کجا باید آن را کنار گذاشت.
ناسازگاری سوم در نسبت روبیو با جهانیگرایی است. او نظم جهانی و نهادهای بینالمللی را به نام استقلال ملتها نقد میکند، اما برای آمریکا شأن رهبری جهانی قائل است. جهانیگرایی تا آنجا پذیرفتنی است که اراده آمریکا را بازتاب دهد؛ اما اگر دیگران بخواهند در تعیین قواعد جهان سهمی مستقل و برابر داشته باشند، ناگهان به تهدیدی علیه حاکمیت ملی تبدیل میشود.
تأملبرانگیزترین فراز سخنرانی روبیو آنجا بود که به نقل از پومپه، سیاستمدار رومی، گفت: «برای مردانی که شمشیر در دست دارند، از قانون نقلقول نکنید.» قبول این منطق تمایزی با منطق جنگل ندارد و تمایز میان آمریکا و گروههای تکفیری و تروریستی را عملاً از میان میبرد؛ با این تفاوت که داعش به نام شریعت و خلافت سخن میگفت و روبیو به نام امنیت ملی و استثناگرایی آمریکایی.
جالبترین بخش سخنان روبیواما روی برتافتن از الگوی کلاسیک جمهوریخواهی است که ابتنای بر بازار آزاد به شکل مطلق آن داشت. روبیو میگوید:« بازار آزاد را پرستش نمیکند و معتقد است بازار باید در خدمت انسان باشد و نه بالعکس» لُب سخن او این است که بازار آزاد باید با منافع ملی سازگار باشد و امنیت زنجیره تامین بخشی از امنیت ملی است پس لاجرم او در حال دفاع از ملیگرایی اقتصادی است.
اما چه چیزی این مجموعه شترگاوپلنگ را در سخنان وزیر خارجه آمریکا سبب شده است؟ روبیو به وضوح چشم به انتخابات بعدی و جلب رأی جمهوریخواهان دارد؛ جمهوریخواهانی که به قول سعدی «پراکندگان مجموع»اند: هم محافظهکار سنتی در میانشان هست، هم ملیگرای ترامپیست، هم مخالف جهانیسازی و هم نخبه محافظهکار. پس لامحاله باید از تاریخ آمریکا چیزهایی را دستچین کرد، از عظمت تاریخی آن گفت، بر مارکس تاخت و همزمان از اقتصاد ملیگرا دفاع کرد. با این همه، میداند سخن گفتن از تحولات روز در سایه شکست سنگین جمهوریخواهان به صلاح نیست. در نتیجه میدان بحث را به ماهیت ملت، منشأ مشروعیت و بازخوانی متناقض مبانی بنیادین دولت در آمریکا میبرد. نتیجه، تعبیر آن مرد فرزانهای است که چون اشعار دزدی را بر او خواندند، گفت: چون شتران دزدیده شده کاروانی را ماند که چون رسن از آنها برگیرند، هرکدام رو به سوی قبیله خود کنند!
@sahandiranmehr
وعده سر خرمن آزادی
با نگاه به حکایتی از عبید زاکانی
آیا هر وعدهای قابل اتکا و امیدواری است؟ وعده آزادی، وعده معاش یا وعده ترقی.
در چنین وضعیتی، یک پرسش مهم پیش میآید که آیا واقعاً قرار است اتفاقی روی دهد یا کسی از همین انتظار و بلاتکلیفی شما سود میبرد؟
عبید زاکانی چند قرن پیش، در حکایتی کوتاه، موقعیتی بهظاهر خندهدار میسازد که به نوبه خود رابطه اخلاق، منفعت و قدرت را به ما نشان میدهد. در این اپیزود، از دل این حکایت از خود میپرسیم: آیا وعده رهایی همیشه به معنای حرکت به سوی آزادی است؟
وقتی یک فرد، سازمان یا قدرت سیاسی از آزادی و تغییر سخن میگوید، چه چیزی نشان میدهد که واقعاً قصد تحقق وعدهاش را دارد؟ آیا باید به حرفها اعتماد کرد یا به نتیجه رفتارها نگاه کرد؟ چه کسی هزینه انتظار را میپردازد و چه کسی از به تعویق افتادن نتیجه سود میبرد؟
دیدن ویدئو در کانال یوتیوب سهند ایرانمهر:
https://youtu.be/xmBjQ6lX5og
@sahandiranmehr_yt
دقایقی با م.امید و غمگنانهترین نجابت جنون
برگرفته از: خانه موزه #اخوان_ثالث
@sahandiranmehr
✔️برعکس نهند نام زنگی کافور
✍🏼سهند ایرانمهر
رضا پهلوی که از حمله نظامی به ایران حمایت میکرد و گفته از این بابت شرمسار نیست، جایزه آزادی ۲۰۲۶ بنیاد فریدریش ناومان آلمان را دریافت کرد البته به نمایندگی از همان مردم ایران که روی سرشان بمب ریخته شد.
از قضا ترامپ، بمباندازِ ماجرا هم میگفت:«مستحق جایزه صلح نوبل هستم» اما خب یحتمل چون بمبها را سر هموطنانش نریخت و نذر ایران و ۹ مملکت دیگر کرده بود، خیلی به درد جایزه گرفتن به نمایندگی از ملتش نمیخورد!
یادی هم کنیم از مرحوم محمدعلیشاه که او هم برای حفظ تاجوتخت، چشم امید به مداخله نظامی روسیه دوخت و قزاق و توپ روسی را به جان مجلس و مشروطهخواهان انداخت. حقا که اگر به قول عبید در «مذهب مختار» قواعد وارونه باشد و ملاک آزادی، استمداد از قوای بیگانه و ویران کردن سرزمین خود با بمباران اجنبی و به قول فردوسی، «تاج بر سر نهادن با به کشتن دادن ایرانیان*»، مرحوم مغفور ممدلیشاه، صاحبقران هم، از نامزدهای مستعد دریافت این جایزه بود؛ منتها نه به نمایندگی از ملت ایران چون، نمایندگی ملت آدابی دارد! توپ و گلوله و قزاق روسی که کافی نیست؛ باید بمب از نوع مادر باشد و موشک از طایفه تاماهاک، تا بشود به نام آزادی بر سر مردم آوار کرد و بعد هم به نمایندگی از همان مردم، جایزه گرفت.
القصه که:
برعکس نهند نام زنگی کافور
———————————————————————————————
*مبادا چنین هرگز آیین من
سزا نیست این کار در دین من
که ایرانیان را به کشتن دهم
خود اندر جهان تاج بر سر نهم!
@sahandiranmehr
📣 یک درخواست از همراهان کانال سهند ایرانمهر
دوستان عزیز،
برای توسعه امکانات کانال و فعالکردن واکنشهای اختصاصی (Custom Emoji)، به حمایت دوستانی نیاز دارم که اشتراک تلگرام پریمیوم دارند.
اگر اشتراک پریمیوم دارید، میتوانید با اختصاص یک Boost به کانال کمک کنید تا امکانات بیشتری برای تعامل با شما عزیزان فراهم شود.
این کار برای شما هزینه اضافهای ندارد و فقط از سهمیه Boost اشتراک پریمیوم خود استفاده میکنید.
لینک حمایت از کانال:
/channel/boost/sahandiranmehr
تحلیلگران « فضای مجازی پسند» در جهان موازی!
@sahandiranmehr
✔️ایلان ماسک؛ محدودیتهای قدرت در عصر تکنوتوپیا
✍🏼سهند ایرانمهر
شکست انتخاباتی ایلان ماسک در انتخابات میاندورهای ۲۰۲۶ آمریکا، آزمونی برای سنجش نفوذ سیاسی او بود. ماسک با صرف هزینههای سنگین برای حمایت از نامزدهای جمهوریخواه، میخواست در آرایش سیاسی آمریکا نقشی تعیینکننده داشته باشد. او به پشتوانه ثروت، نفوذ رسانهای و جایگاهی که در جهان فناوری به دست آورده بود، تصور میکرد میتواند بخشی از معادله قدرت را به سود خود تغییر دهد.
ماسک در سالهای اخیر از جایگاه یک کارآفرین فناوری فاصله گرفت و به چهرهای سیاسی و قطبیشده تبدیل شد. ورود مستقیم او به منازعات حزبی، مخالفانش را نیز به واکنش واداشت و نام او را به نمادی از مداخله صاحبان ثروت در سیاست آمریکا بدل کرد. بااینهمه، اهمیت این تجربه فراتر از سرنوشت انتخاباتی یک میلیاردر است. پشت آن، جهانبینی خاصی قرار دارد که در بخشهایی از سیلیکونولی نفوذ کرده و نسبت پیچیدهای با دموکراسی دارد.
برای فهم این جهانبینی، باید به دو مفهوم تکنوتوپیا و تکنولیبرتارینیسم توجه کرد. تکنوتوپیا تصویری آرمانشهری از آیندهای است که فناوری قرار است آن را بسازد؛ آیندهای که در آن نوآوریهای فنی راهحل بسیاری از دشواریهای زندگی بشر به شمار میروند. تکنولیبرتارینیسم نگرشی سیاسی است که آزادی اقتصادی، مالکیت خصوصی و محدودیت دخالت دولت را محور قرار میدهد و برای صاحبان شرکتهای فناوری و کارآفرینان، نقشی محوری در اداره جامعه قائل است.
پیروان این نگرش، بسیاری از مسائل اجتماعی و سیاسی را با عینک مهندسی و مدیریت میبینند. از نظر آنان، متخصصان فناوری میتوانند با تکیه بر داده، طراحی سامانهها و افزایش بهرهوری، جامعه را بهتر اداره کنند. در این نگاه، سرعت اجرا و کاهش هزینه اهمیت زیادی دارد و فرایندهای دموکراتیک گاه مانعی در مسیر کارآمدی تلقی میشوند. چیزی که رهزن این نگاه است اما این است که مهندسی به دنبال یافتن کارآمدترین راهحل است حال آنکه دموکراسی میپرسد چه کسی حق دارد مسئله را تعریف کند، درباره راهحل تصمیم بگیرد و هزینههای آن را بر دیگران تحمیل کند؟
ورود ماسک به پروژه DOGE (اداره بهرهوری دولت؛ ابتکاری برای کاهش هزینهها و کوچکسازی ساختار دولت فدرال) نمونهای از ورود این طرز فکر به عرصه حکمرانی بود. در این تجربه، دولت و دستگاه اداری با معیارهای شرکتداری ارزیابی میشدند؛ گویی میشد با حذف واحدها، کاهش هزینهها و تغییر ساختار مدیریتی، کارآمدی حکومت را افزایش داد. اما تصمیمهای دولت با حقوق شهروندان، منافع عمومی و سرنوشت میلیونها انسان سروکار دارند. فراموش نکنیم که دموکراسی برخلاف الگوریتم مبتنی بر شتاب و سرعت پلتفرمهای مجازی، فرایندی زمانبر است چون گروههای مختلف باید فرصت مشارکت، مخالفت و مطالبه توضیح داشته باشند. این سازوکارها شاید از نگاه مدیریتی پرهزینه به نظر برسند، اما ضامن آناند که سرعت و بهرهوری به بهای نادیدهگرفتن حقوق مردم تمام نشود.
صاحبان فناوری میتوانند جهان را تغییر دهند، اما نمیتوانند به اعتبار این توانایی، حق تعیین سرنوشت دیگران را هم برای خود قائل شوند. دموکراسی با منطق مهندسی تفاوتی بنیادی دارد؛ در مهندسی، کسی که مسئله را بهتر حل میکند اعتبار بیشتری مییابد، اما در دموکراسی، با وجود اثربخشی ثروت، دانش یا برتری فنی، در نهایت با ذهنیت انسانها سروکار دارید و قدرت شما در وایرال کردن یا کلیکخور کردن لزوما چیزی را در نتیجهگیری نهایی انسانها تضمین نمیکند.
این حق از رضایت شهروندان میآید؛ شهروندانی که میتوانند مخالفت کنند، تصمیمها را تغییر دهند و حتی قدرتمندترین صاحبان سرمایه و فناوری را به عقب برانند بنابراین توانایی ماسک در ساخت موشکی که ساختاری هندسی و ریاضیاتی دارد و میتواند عمودی بنشیند یا به مریخ برود به معنی توانایی او در جهتدهی جامعه انسانی با انواع متغیرهای پیشبینی نشده نیست(این عمدهترین فرق میان علوم پایه و تجربی با علوم انسانی است) در نتیجه این درست است که آینده را میتوان با فناوری ساخت، اما حق تصمیمگیری درباره آن را نمیتوان از مردم که پایه دموکراسی هستند، گرفت.
@sahandiranmehr
✔️اروپا و بختک همزمان روسیه و جنگ علیه ایران
✍🏻سهند ایرانمهر
اروپاییان سالها در چارچوب نظم آتلانتیکی که آمریکا ضامن آن بود، احساس امنیت میکردند؛ تا اینکه بختک جنگ اوکراین و بازگشت ترامپ بر سر این آرامش افتاد. روسیه نشان داده که همچنان کابوس اروپاست و ترامپ هم خط بطلانی بر چک سفیدامضای تامین امنیت کشیده است.
در چنین شرایطی، جنگ علیه ایران کلید زده شد تا پای اقتصاد و انرژی را به سیاست خارجی و رقابتهای انتخاباتی اروپا باز کند.
افزایش قیمت نفت و جهش بهای گاز، هزینه تولید و حملونقل را بالا برد و فشار تازهای بر خانوارها و صنایع اروپایی وارد کرد. واکنش متفاوت دولتهای اروپایی، از کاهش مالیات سوخت در اسپانیا تا مداخلات قیمتی در ایتالیا و مجارستان، نشان میدهد که بحران چگونه به سیاست داخلی کشورهای عضو اتحادیه منتقل شده است.
اما مسئله به اینجا ختم نمیشود؛ چون آمریکا، که همچنان تصمیمگیر اصلی امنیت اروپاست، جنگی را کلید زد که اروپاییها نه درباره آغاز آن تصمیم گرفته بودند و نه فکری برای پیامدهایش کرده بودند. اگرچه گاهوبیگاه رهبرانی چون «مرتس» ناپرهیزی کردند و بهبه و چهچهای نثار آمریکا و اسرائیل کردند، اما دستکم مستقیما وارد جنگ نشدند و حتی مشارکت احتمالی در تأمین امنیت کشتیرانی را به پایان درگیری و برخورداری از مجوز بینالمللی مشروط کردند. حالا جنگ ایران پرسشی اساسی را پیش کشیده است که آیا اروپا میتواند در بحرانی که مستقیما بر اقتصاد و امنیتش اثر میگذارد، فقط تماشاگر تصمیمهای آمریکا باشد؟
حالا که ترامپ و حزبش در انتخابات میاندورهای شکست سختی خوردند، گزارشها از فاصلهگذاری رهبران راست اروپا با ترامپ حکایت دارند. چهرههای راستگرایی چون جردن باردلا در فرانسه، آلیس وایدل در آلمان، ماتئو سالوینی در ایتالیا و رابرت لو در بریتانیا، هرکدام به پیامدهای جنگ ایران و هزینههای اقتصادی آن اشاره کردهاند. برای این سیاستمداران، حمایت از ترامپ وقتی سختتر میشود که سیاست خارجی او با وعده این راستگرایان برای دفاع از قدرت خرید مردم و منافع ملی در تعارض قرار میگیرد. حالا افزایش قیمت انرژی، محبوبیت متحد ایدئولوژیکی چون ترامپ را به هزینهای انتخاباتی برای راستگرایان اروپایی تبدیل کرده است.
نتیجه این شده است که این رهبران، اگرچه هنوز در موضوع مهاجرت، حاکمیت ملی و مخالفت با نخبگان سیاسی با ترامپ همداستاناند، اما در مداخله نظامی علیه ایران و پیامدهای اقتصادی آن مجبور به تغییر مسیرند؛ چون ملیگرایی، پیش از هر چیز، تابع تعریف هر جریان از منافع ملی خودش است.
نکته مهم دیگر این است که موضوع فقط ایران نیست؛ اوکراین را هم باید قوزبالاقوز دانست. زیرا اگر جنگ ایران نشان داد که بحرانهای فرامرزی میتوانند بلای جان اقتصاد اروپا شوند، اوکراین هم نیاز اروپا به آمریکا را یادآوری کرد. حالا باید کسی برای راستگرایان اروپایی این مسئله را حل کند که چطور میتوان هم با ملیگرایی، مخالف انتقال اختیار به نهادهای مشترک اروپایی بود و هم برای درد اقتصادی ناشی از جنگ ایران و زخم امنیتی ناشی از جنگ اوکراین فکری کرد؟
در نتیجه، حالا همه بازیگران اروپایی باید گردهم آیند و به این سوال سرنوشتساز پاسخ دهند که چه زمانی، با چه هدفی و به چه هزینهای باید وارد معادلات امنیتی جهان شوند و اصلا، روسیه و آمریکا و ایران به کنار، چگونه میتوان حفظ منافع مشترک را به ارادهای مشترک گره زد؟
@sahandiranmehr
هوش مصنوعی؛یار یا خار؟
نگاهی به داستان خارکن و خاربن مثنوی
گاهی پیامد برخی کارهای ما چیزی متفاوت از هدف ماست. وسیلهای را اختراع میکنیم بیآنکه از پیامدهای پنهان آن آگاه باشیم. تکنولوژی علیرغم اینکه برای تسهیل کار بشر است اما میتواند پیامدهای ناخواستهای نیز به دنبال داشته باشد ضمن آنکه پدیدهای خنثی نیست و علیرغم اینکه انسان آن را به وجود میآورد اما ممکن است نسبت میان آفریننده و آفریده شده تغییر بیابد. هوش مصنوعی نیز از این قاعده برکنار نیست و میتواند به مرور به چنان قدرتی برسد که فاعلیتی مستقل از اراده انسان بیابد. در اینصورت وظیفه انسان چیست؟ آیا انسان میتواند نگرانیها در مورد این فنآوری روبه توسعه را مدیریت کند یا باید تسلط آن بر زندگی خویش را بپذیرد؟ در این قسمت به سراغ تمثیلی از مولانا میرویم تا از ایننقطه آغازین و استفاده از نگاه متفکرین پاسخ این پرسشها را بیابیم.
دیدن ویدئو در کانال یوتیوب سهند ایرانمهر:
https://youtu.be/QhOQfl-F6hk
@sahandiranmehr_yt
✔️ونس و آغاز رقابت بر سر میراث ترامپ
✍🏻سهند ایرانمهر
جیدی ونس، معاون ترامپ، پس از شکست سنگین جمهوریخواهان در انتخابات میاندورهای، سخنانی گفت که اهمیت آن فراتر از یک تحلیل انتخاباتی است. او نوشت:
«دلیل واقعی شکست ما برای تقریباً همه روشن است؛ جنگ. خود ترامپ هم دیشب همین را گفت. اگر میخواهید استدلال کنید که این جنگ ارزشش را داشت و از دست دادن کنترل سنا برای شش سال آینده بهای قابلقبولی بود، بفرمایید؛ از موضع خود دفاع کنید. دستکم این کار صادقانه است؛ چه با آن موافق باشید و چه مخالف.»
🔶البته اتفاق مبارکی است که این روزها، ایراناینترنشنال از زبان کسانی مثل علی احساسی (نوه دختری تیمورتاش) «رو بازی میکند» و حالا دیگر جز مخاطبان افسونشده این شبکه، هر کسی با دانستن حداقلهای حقوق بینالملل هم میفهمد که ارجاع اختلاف جزایر سهگانه به داوری بینالمللی یا دیوان بینالمللی دادگستری، نه تنها راه تعیین حاکمیت است و نه امری که یک طرف بتواند بر طرف دیگر تحمیل کند.
در حقوق بینالملل، صلاحیت مراجع قضایی و داوری بینالمللی مبتنی بر رضایت معتبر دولتهاست ( طرفین دعوا)، رضایتی که باید در قالب توافق خاص، معاهده یا مبنای صلاحیتی معتبر دیگری احراز شود. بنابراین، صرف درخواست امارات یا حمایت استرالیا و اروپا و دیگر کشورها، برای هیچ مرجع بینالمللی صلاحیت رسیدگی به این اختلاف ایجاد نمیکند و هیچ کشور عاقل و ذیحقی هم حاکمیت تاریخی سرزمینیاش را بر سر داوری قمار نمیکند.
اینکه استرالیا یا اروپا و فلان کشور خوششان نمیآید که ایران زیر بار چنین روشهایی نمیرود و مثل ماجرای بحرین خام این خزعبلات نمیشود، مشکل خودشان است، نه ایران!
✍🏻سهند ایرانمهر
@sahandiranmehr
تحقیقات تازه هاآرتص از شناسایی شبکهای متشکل از ۱۶۵۳ حساب جعلی در شبکه ایکس خبر میدهد که با جعل هویت ایرانیان، در جریان انتخابات اخیر اسرائیل برای تبلیغ بنیامین نتانیاهو و حزب لیکود فعالیت میکردند. نکته مهم آن است که بسیاری از این حسابها پیشتر در عملیات تبلیغاتی دیگری برای ترویج رضا پهلوی شناسایی شده بودند. پژوهشگران با اشاره به انتشار پیامهای یکسان، فعالیت هماهنگ و تغییر ناگهانی زبان حسابها از فارسی به عبری، میگویند این شبکهها علاوه بر القای حمایت ایرانیان از نتانیاهو، مدعی بودند انتخاب مجدد او برای آزادسازی ایران ضروری است. پس از انتخابات نیز این حسابها فعالیت انتخاباتی خود را متوقف کردند و به تبلیغ رضا پهلوی بازگشتند.
این یافتهها در امتداد تحقیقات پیشین هاآرتص و دیگر نهادهای پژوهشی درباره عملیات نفوذ رسانهای با تأمین مالی دولت اسرائیل قرار میگیرد؛ عملیاتهایی که با هدف تأثیرگذاری بر افکار عمومی ایران و ایجاد تصور حمایت گسترده مردمی انجام شدهاند.
لینک گزارش
@sahandiranmehr
«به کسی که شمشیر در دست دارد از قانون نگویید».
«مشروعیت شرارت به شرط قدرت» یا همان منطق «تیغ در دست زنگی مست» این الگویی است که آمریکای امروز که قرار بود حافظ نظم بعد از جنگ دوم جهانی باشد، از زبان وزیر جنگ و وزیر امورخارجهاش اعلام میکند.
در اینوضعیت امنیت کشورها وابسته به توان بازدارندگی مستقل و موازنه قواست نه چیز دیگر،نهادهای بینالمللی و تضمینهای حقوقی وعده سرخرمناند، رقابت تسلیحاتی و ائتلافهای موقت نضج میگیرد و دولتهای کوچک و متوسط بهجای اتکا به حمایت حقوقی، به دنبال افزایش هزینه تعرض به خود خواهند رفت و در نبود تضمین حقوقی به سراغ انباشت قدرت میروند. پیامد این وضعیت، حرکت به سوی نظمی پرمخاطرهتر است.
شوربختانه این منطق و واقعیت جهان امروز است که آمریکاییها به صریحترین زبان از آن صحبت میکنند.
✍🏻سهند ایرانمهر
@sahandiranmehr
جنگ تروا و تاریکی جهان امروز
✍🏻سهند ایرانمهر
این روزها فیلم «اودیسه» کریستوفر نولان، فارغ از بحثهای سینمایی و اسطورهایاش، میتواند بهانه خوانشی نو شود. در میان صحنههای فیلم، گفتوگوی اودیسئوس با پنهلوپه درباره لحظه سقوط تروا بیش از همه در ذهن میماند. اودیسئوس از اسبی چوبی میگوید که در ظاهر پیشکشی برای آشتی و نشانهای از صلح بود، اما در درون خود فریب و شبیخونی مرگبار را پنهان کرده بود.
این صحنه برای تماشاگر ایرانی امروز غریب نیست. در نهم اسفند ۱۴۰۴، آمریکا و اسرائیل در حالی به ایران حمله کردند که مذاکرات غیرمستقیم تهران و واشنگتن همچنان جریان داشت. گویی بار دیگر اسب چوبی را به نشانه صلح پیش آورده بودند و این بار موشکها از دل اسب تروا بر سرمان باریدن گرفتند.
اما تروا برای ایرانیان عمیقتر از این حرفهاست، برای یافتن رد این پیوند باید به هرودوت بازگشت. او در کتاب هفتم، بند چهلوسوم، مینویسد خشایارشا در مسیر لشکرکشی به یونان، به سرزمین تروا رسید. پادشاه ایران مشتاق دیدار ارگ پریام بود. به آنجا رفت، درباره سرگذشت شهر پرسوجو کرد، برای آتنا، الههای که با تروا پیوند داشت، هزار گاو قربانی کرد و مغان ایرانی نیز برای قهرمانان آن سرزمین مراسم نثار برگزار کردند.
معنای این دیدار هنگامی روشنتر میشود که آن را در کنار روایت هرودوت در کتاب نخست بگذاریم. او نقل میکند که پارسیان، برخلاف یونانیان، آغاز دشمنی میان آسیا و اروپا را نه در لشکرکشی خشایارشا، بلکه در زنجیرهای از ربودهشدن زنان و سرانجام حمله یونانیان به تروا میجستند. در این روایت، یونانیان نخستین کسانی بودند که از دریا گذشتند، به آسیا تاختند و شهری را ویران کردند.
در اینجا میتوان از استمرار دغدغهای ژئوپلیتیکی در تاریخ ایران سخن گفت؛ دغدغهای که در دورههای مختلف، با زبانها و صورتهای متفاوت بازگشته است. تروا در جهان باستان دروازهای میان آناتولی و جهان اژه بود؛ جغرافیایی بر سر راه رفتوآمد قدرتها و رقابت بر سر نفوذ در آسیای صغیر. این سرزمین در مرز میان جهان آسیایی و یونانی قرار داشت و از همین رو، نقطهای در نقشه رقابت قدرتها بود. قرنها بعد نیز نسبت میان جغرافیا، امنیت و تهدید از صورتهای دیگری سر برآورد. هنوز هم تاریخ باستان، گاه از متن پژوهش تاریخی بیرون کشیده میشود و به ابزاری برای صورتبندی اتهامهای سیاسی علیه ایران امروز بدل میگردد؛ چنانکه در سخنان ضد ایرانی روبیو در یونان نیز میتوان رد چنین خوانشی را دید.
شاید بتوان حدس زد که خشایارشا هنگام ایستادن در برابر ارگ پریام، تنها به تماشای بقایای شهری ویرانشده نپرداخته بود. او در مسیر لشکرکشی به یونان، در جغرافیایی ایستاده بود که خاطره یک شکست ویرانگر و یک تهدید ژئوپلتیک آنهم با یک فریب بزرگ را در خود داشت.
حال میتوان پرسید آیا ذهن راهبردی پادشاه هخامنشی در آن لحظه، افزون بر ملاحظات نظامی و جغرافیایی، متوجه معنای تاریخی و اخلاقی آن واقعه نیز بوده است؟ آیا در برابر آن ویرانه، مسئله عمق راهبردی و امنیت قلمرو، با پرسشی درباره وفاداری قدرتها به حرمتهای انسانی درنمیآمیخت؟
از همینجا به پرسش اخلاقی روایت اودیسئوس میرسیم. اگر پیمان تنها تا زمانی اعتبار داشته باشد که به سود قدرتمندتر است، اگر مذاکره بتواند همزمان پوشش حمله باشد و اگر امنیت بهانهای برای کنار گذاشتن همه قواعد شود، دیگر چه چیزی میان جنگ و صلح مرزی باقی میگذارد؟
اودیسئوس در بخشی از سخنانش از جهانی میگوید که پس از تروا تاریک شد. این تاریکی در حصارهای آن شهر نماند. هر بار که قدرتی قواعد مشترک را به سود خود زیر پا میگذارد، پیامد آن از مرز قربانیان مستقیم فراتر میرود. شکستن یک قاعده تنها به طرف مقابل آسیب نمیزند؛ به همه کسانی نیز لطمه میزند که روزی قرار است برای حفظ امنیت خود به همان قاعده تکیه کنند. وقتی حرمت مذاکره فرو میریزد، مسئله دیگر فقط ایران و آمریکا نیستند. میانجیها، دولتهای دیگر و حتی نهادهای بینالمللی نیز ناچارند از خود بپرسند که آیا هنوز میتوان به تعهدات سیاسی و قواعد پذیرفتهشده اعتماد کرد؟ جهان پس از این وضعیت چگونه جهانی است؟ پیروز کیست و آیا تبدیل نشان حسننیت به ابزار تجاوز، فتح سرزمینها و زدن آتش به خرمن ملتها به قیمت نابودی هنجارها پیروزی محسوب میشود؟
@sahandiranmehr
✔️حاجی رحیم و اردک عاشقپیشه
در میان یادداشتهای روزانه ناصرالدینشاه، گاهی به ماجراهایی برمیخوریم که بیشتر به قصه شبیهاند تا گزارشهای یک پادشاه. یکی از آنها، ماجرای حاجی رحیم، از خواجههای دربار ناصری و اردکی است که به او دلبسته بود.
در میان عکسهای کاخ گلستان، چند عکس هست از خواجهای که در تمام آنها یک اردک هم در کنار اوست.
یادداشت زیر عکسها به دستخط ناصرالدینشاه میگوید که او «حاجی رحیم» است، یکی از خواجههای حرمخانهی ناصری.
رفتیم تا در یادداشتهای ناصرالدینشاه، به دنبال رد حاجی رحیم و اردکش بگردیم و با خوششانسی، به توصیف کامل و جالبی از طرف شاه رسیدیم.
اما روایت شاه از این اردک در ۲۲ رجب ۱۳۰۷ از این قرار است:
پارسال، که امینالسلطان قم رفته بود، در مراجعت از دریای قم این اردک را گرفته، خودش برای ما آورد، توی حوض دیوانخانه انداختیم. این اردک حناییرنگ و شبیه به آنقود (نوعی مرغابی سیاه) است، طبعاً عاشقپیشه است، همیشه باید به یک نفر عشق بورزد. چندی به یکی از قویهایی که توی حوض دیوانخانه هستند عشق داشت، بهطوری که هر جا آن قو میرفت او را تعاقب میکرد؛ بعد از مدتی عشق قو تمام شد...
به حاجی رحیم خواجهی لیلاخانم عاشق شد، هرجا حاجی رحیم میرود دنبال او میرود. بهطوری عشق به حاجی رحیم پیدا کرده است که وقتی به مرغهای آبی و قوها نان میدهند، این اردک ابداً نزدیک نمیرود، از مرغآبی بودن استعفاء و مرغ خشکی شده و عقب حاجی رحیم را ول نمیکند؛ متصل پای حاجی، روی حاجی را میبوسد و اگر کس دیگر نزدیک او برود حمله میکند و یا نوکش میزند.
شبها که حاجی رحیم میرود در اندرون لیلاخانم منزلش بخوابد و در سمت دیوانخانه را میبندند، باز این اردک توی آب نمیرود، دم همان در، پشت پرده تا صبح میایستد و قُت قُت میکند تا وقتی که در باز شود و حاجی را ببیند، آن وقت همراه او راه میافتد؛ چنانچه الآن عقب سر او توی اندرون، میان خواجهها حاضر است.
سفر ناصرالدینشاه
ناصرالدینشاه چند وقت بعد وقتی برای سفر به شهرستانک رفته و عدهای از اهالی حرم از جمله حاجی رحیم هم همراه او هستند، مینویسد:
مرغ آبی حاجی رحیم را توی قفس توری گذاشتهاند، بغل بار آویزان کرده، با کمال ذلت بالا میآورند، گاهی هم صدا میکند؛ تا چشمش کور بشود به مثل حاجی رحیمی عاشق نشود که به این محنتها گرفتار بشود!
یادداشتهای ناصرالدینشاه از:
روزنامهی خاطرات ناصرالدینشاه قاجار، به کوشش مجید عبدامین، انتشارات بنیاد موقوفات دکتر محمود افشار با همکاری نشر سخن.
برگرفته از ص.اینستاگرام: «چنینشد»
فناوری و ساخت ساحت سیاست
بخشی از اپیزود:
هوش مصنوعی؛یار یا خار؟
نگاهی به داستان خارکن و خاربن مثنوی
دیدن ویدئو در کانال یوتیوب سهند ایرانمهر:
https://youtu.be/QhOQfl-F6hk
@sahandiranmehr_yt
وقتی کارشناس برنامه بیبیسی گفت اسرائیل قصد تجزیه ایران را داشته، مهمان اسرائیلی برنامه ــ که سابقه فعالیت در موساد را دارد ــ این ادعا را رد کرد و کارشناس ایرانی را بهخاطر طرح موضوع تجزیه ایران از سوی اسرائیل، «شارلاتان» خواند. این ویدئو را که پیشتر از همین مهمان اسرائیلی منتشر کرده بودم، ضمیمه میکنم تا ببینیم واقعاً شارلاتان کیست!
@sahandiranmehr
«گزارش آخرین تابستان»(رمان طنز سیاسی اجتماعی، چاپ جدید در وزن دنیا بعد از پنج چاپ پیشین نشرثالث)، صرف فعل مجهول(رمان/ چاپ دوم) و مکاشفههای زیرزمینی( جستار، چاپ سوم) سهگانههای هستند که خوانندگان عزیز میتوانند از طریق لینک پایین این آثار را به شکل آنلاین خریداری کنند.
لینک خرید کتاب گزارش آخرین تابستان
لینک خرید کتاب صرف فعل مجهول
لینک خرید کتاب مکاشفه های زیر زمینی
✔️دیاسپورای ایرانی و مرز بین توهم و واقعگرایی
✍🏻سهند ایرانمهر
مرز میان توهم و واقعگرایی سیاسی اینجاست که عبدالرحمن السید، فرزند مهاجران مصری، با سازوکار دموکراتیک و رای شهروندان میشیگان توانست به نخستین مسلمان منتخب سنای آمریکا تبدیل شود؛ اما غالب بخشی از ایرانیان مهاجر که کنش سیاسی داشتند، بهجای آنکه انرژی، سرمایه اجتماعی و ظرفیت سیاسی خود را صرف ساختن قدرت و فرستادن نمایندگانی از میان خود یا با ائتلاف با مهاجران یا مسلمانان به کنگره کنند، آن را صرف ایدههای راستگرایانه، تفرقه، بیعملی و حتی حمایت از نتانیاهو و ترامپ در جنگ علیه ایران کردند بیآنکه حتی امتیازی از آنان بگیرند.
عجیب این است که این دسته با این مهارت و درک ضعیف سیاسی حتی از پیرامون خود از آنسوی جهان سودای سامان دادن به موطنی دارند که تغییرات روزانه بنیادین و لایههای مختلفی دارد.
اگر بخشی از این انرژی صرف بهبود موقعیت جامعه ایرانیان در آمریکا، سازماندهی سیاسی، حضور در نهادهای مدنی و افزایش سهمشان در ساختار قدرت این کشور میشد، شاید امروز بهجای تماشاگر سیاست بودن، یکی از بازیگران مؤثر آن بودند.
یاسمین انصاری البته یک نمونه مهم از حضور ایرانیتبارها در کنگره است؛ اما انتخاب او را نباید با شکلگیری یک قدرت سیاسی سازمانیافته و فراگیر در جامعه ایرانیان آمریکا یکی دانست. او با رأی شهروندان حوزه انتخابیه خود در آریزونا به مجلس نمایندگان راه یافت؛ نه از طریق یک ائتلاف انتخاباتی سراسری ایرانیان.
سیاستورزی یعنی تبدیل هویت، سرمایه اجتماعی، مطالبات و ظرفیتهای جمعی به قدرت و نمایندگی سیاسی؛ نه تقلیل آن به آناکرونیسم، نوستالژی، فحاشی مجازی، بازتولید خشونت و استبداد، جدلهای بیپایان، سیاستهای پرهزینه ، ابزار کردن جان و مال دیگران در آزمون و خطا و تشویق قدرتهای خارجی به بمباران سرزمین مادری.
@sahandiranmehr
✔️ ترامپ اردک لنگ؛ خطرناکترین مرحله ریاستجمهوری؟
گزارشی از مقاله دنیل درزنر و الیزابت ساندرز در فارن افرز
عبدالرحمن محمد السید (Abdul El-Sayed)، پزشک و سیاستمدار آمریکایی مصریتبار، با پیروزی در انتخابات میشیگان به یکی از چهرههای خبرساز سیاست آمریکا تبدیل شد؛ چهرهای که مسیر زندگیاش خود روایتی از تغییر مرزهای هویت و مشارکت سیاسی در آمریکاست. السید در سال ۲۰۰۷، دانشجوی ممتاز دانشگاه میشیگان بود و در مراسم فارغالتحصیلی این دانشگاه سخنرانی کرد. بیل کلینتون، رئیسجمهور وقت پیشین آمریکا و سخنران اصلی مراسم، پس از شنیدن سخنرانی او به سراغش رفت و پرسید چرا میخواهد به دانشکده پزشکی برود. وقتی السید توضیح داد که پزشکی را راهی برای خدمت به مردم میداند، کلینتون به استعداد چشمگیر او در سخنوری اشاره کرد و گفت حیف است چنین تواناییای را صرفاً در پزشکی به کار بگیرد و بهتر است روزی وارد سیاست شود. السید آن زمان این پیشنهاد را جدی نگرفت و حتی با اشاره به دشواری تلفظ نام عربیاش، احتمال موفقیت سیاسی خود را بعید میدانست؛ از قضا ترامپ بارها مسلمان بودن و نام او را دستمایه تمسخر قرار داد حالا اما پس از نزدیک به دو دهه دانشجوی جوان به یکی از چهرههای مهم سیاست آمریکا تبدیل شده است.
@sahandiranmehr