Telegram-канал shogherouyesh - کانال رسمی محمود سلطانی: Unsorted

کانال رسمی محمود سلطانی

06 July 2026 06:57

«حمایت ازخانواده وکودکان در شرایط بحران»

شماره:۱۳

محمود سلطانی

#درآمدفعال_درآمدهوشمند

@shogherouyesh

کانال رسمی محمود سلطانی

02 July 2026 11:41

✅سلیقه غذایی

از منظر جامعه‌شناسی آنچه ما سلیقه می‌نامیم، از انتخاب خوراک گرفته تا پوشاک و هنر هرگز یک امر صرفاً فردی یا طبیعی نیست. سلیقه، برساخته‌ای اجتماعی است که در میدان قدرت، توسط نهادهای مسلط (بازار، رسانه، نظام آموزشی و تبلیغات) شکل می‌گیرد و بازتولید می‌شود.
به بیان ساده‌ترآنچه خوشمزه، آبرومند یا اقتصادی می‌دانیم، پیش از آنکه از ذائقه ما برخیزد، از ساختارهای قدرت به ما دیکته شده است. اینجاست که مفهوم کلیدی «خشونت نمادین» مطرح می‌شود: شکلی از سلطه که بدون اعمال زور فیزیکی، چنان در تار و پود زندگی روزمره رخنه می‌کند که فرد، خود را در آن موقعیت طبیعی و انتخابی می‌پندارد.
👈در حوزه تغذیه، این خشونت نمادین به‌گونه‌ای عمل کرده که خانواده‌های کم‌برخوردار را به سمت ارزان‌خواری سوق داده و آنان را قانع کرده که این، اقتصادی‌ترین مسیر ممکن است.

👈نظام تولیدِصنعتی غذا، با تکیه بر زنجیره تأمین مواد اولیه بسیار ارزان (آرد سفید تصفیه‌شده، شکر، روغن‌های صنعتی هیدروژنه، نمک و افزودنی‌های شیمیایی)، محصولاتی را روانه بازار می‌کند که قیمت ظاهری آن‌ها پایین است: چیپس، پفک، نوشابه، ماکارونی سفید، سوسیس و کالباس، نودل‌های فوری.
این محصولات از یک ویژگی روان‌شناختی-فیزیولوژیک بهره می‌برند: تراکم کالری بالا به ازای حجم کم. به همین دلیل، مصرف‌کننده پس از خوردن آن‌ها به‌سرعت احساس سیری می‌کند و گمان می‌برد که با کمترین هزینه، شکم خانواده را سیر کرده است. اما این احساس، یک فریب بیولوژیک است.
🔸 این پدیده «اقتصاد کاذب» نامیده می‌شود: مبادله‌ای که در ظاهر به نفع مصرف‌کننده است، اما در باطن، هزینه‌های واقعی آن به تعویق افتاده و با بهره‌ای سنگین در آینده وصول خواهد شد. قیمت پایین این کالاها در لحظه خرید، تنها نوک کوه یخ است؛ توده عظیم هزینه‌های پنهان ـ از بیماری‌های مزمن گرفته تا کاهش بهره‌وری و کیفیت زندگی ـ زیر آب پنهان مانده است

🔴اما پرسش اینجاست: چرا خانواده‌ها به‌جای این محصولات، از خوراکی‌های سنتی و مغذی که قرن‌ها نیاکان ما را تغذیه کرده‌اند، استفاده نمی‌کنند؟ پاسخ در سازوکار خشونت نمادین نهفته است: انگ‌زنی فرهنگی.

بازار برای آنکه بتواند محصولات فرآوری‌شده خود را به انبوه مردم بفروشد، ابتدا باید رقبای سنتی را از میدان به در می‌کرد. راهبرد این بود: تحقیر غذای سنتی به نام «غذای فقرا»، و تقدیس غذای صنعتی به نام «مدرنیته» و «پیشرفت».

انواع جگر که غنی‌ از منابع طبیعی ویتامین A، آهن، ویتامین B12 و روی است، امروز در نگاه بسیاری غذای فقیرانه محسوب می‌شود. در حالی که یک وعده جگر سرخ‌کرده با پیاز و..، چندین برابر یک ساندویچ سوسیس و کالباس ارزش تغذیه‌ای دارد و در بسیاری موارد قیمتی کمتر از آن دارد.
سنگدان، دل و قلوه که روزگاری در سفره جایگاه داشتند، اکنون به حاشیه رانده شده‌اند.
آش‌های ساده و گیاهی، انواع اشکنه، کالجوش ها،شوربا ها و...که ترکیبی هوشمندانه از غلات و حبوبات و سبزیجات بودند، در برابر «نودل فوری» یا «سوپ آماده» رنگ باخته‌اند.
این جابجایی ، یک شست‌وشوی مغزی فرهنگی است که طی دهه‌ها توسط تبلیغات، رسانه‌ها و حتی گفتمان پزشکی همسو با صنعت، در ذهن ما نهادینه شده است. نتیجه آنکه خانواده برای حفظ شأن اجتماعی خود، به مصرف محصولاتی روی می‌آورد که گران‌ترند (اگر هزینه سلامت را محاسبه کنیم) و کم مغذی تر نیز هستند.
👈غذای اقتصادی، خوراکی نیست که قیمت پایین‌تری در مراکز فروش دارد. غذای اقتصادی، انتخاب آگاهانه‌ای است که از چنگال «خشونت نمادین» بازار رها شده باشد؛ انتخابی که بر خرد جمعی نیاکان، دانش بومی تغذیه، و شناخت ارزش واقعی مواد غذایی تکیه کند.
👈به سفره خود نگاه کنید. کدام خوراکی را کنار گذاشته‌اید، در حالی که ارزش تغذیه‌ای آن بسیار بالاتر از جایگزین مدرنش است؟

👈 کلمه اشکنه را در کانال سرچ کنید😉

#تغذیه_متعادل
#خوراک_غنی_شده
#مدیریت_غذا

@taghziyehmoteadel