رسول یونان

خورشيد برای من
ساعت هفت غروب طلوع می کند
آن هم از پشت ميز يک کافه
يعنی وقتی تو را می بينم
روز من از حضور تو شروع می شود
شب من از غيبت تو
کاری کن
روزهايم بلند باشند
من از شب ها می ترسم.

@shotnote1 ✍

Читать полностью…

عباس معروفی

گاهي با دویدن برای رسیدن به کسی نفسی برای ماندن در کنار او نخواهی داشت؛
پس با کسی بمان که نصف راه را به سمتت دویده باشد...!


@Shutnote 🍃

Читать полностью…

✳️نحوه نوشتن توصیف شخصیت در ۳ مرحله‌:

🔰مرحله ۱: شناخت عمیق شخصیت (قبل از شروع به نوشتن)

شما قبل از اینکه بتوانید شخصیت را به خواننده معرفی کنید، باید خودتان او را به طور کامل بشناسید. این مرحله در پشت صحنه اتفاق می‌افتد.

کارهایی که باید انجام دهید:
· پرسش‌نامه‌ی اساسی را پر کنید:
· نام، سن، شغل، ظاهر فیزیکی (قد، وزن، رنگ مو و چشم، یک ویژگی متمایز).
· گذشته‌ی او چیست؟ (یک trauma یا یک خاطرهی شیرین که او را شکل داده).
· بزرگترین آرزو و بزرگترین ترس او چیست؟
· به چه چیزی باور دارد؟ (مثلاً "آدم‌ها ذاتاً خوب هستند" یا " فقط به خودت اعتماد کن").
· یک ویژگی محوری و یک تضاد درونی برایش تعریف کنید:
· ویژگی محوری: او بیشتر اوقات چه جور آدمی است؟ (مهربان، ترسو، بلندپرواز، بی‌پروا).
· تضاد درونی: چه کشمکشی در درون او وجود دارد؟ (عاشق خانواده است اما به خاطر کارش همیشه غایب است / می‌خواهد قوی باشد اما از طرد شدن می‌ترسد). تضاد، شخصیت را جذاب می‌کند.

مثال:✴️ فرض کنید شخصیتی به نام"نوید" داریم.
· ویژگی محوری: ساکت و درون‌گرا.
· تضاد درونی: دلش می‌خواهد با دیگران ارتباط برقرار کند، اما از قضاوت شدن می‌ترسد.

@shotnote1 ✍
@honarefilmnameh🎬

Читать полностью…

✒️خاطره یک فیلمنامه نویس:✨✨

چه انسان بزرگی!
دالتون ترومبو: فیلم‌نامه‌نویس و نویسنده‌ی امریکایی:
یادم هست پیش از ازدواج‌، مدتی با همسرم همکار بودم. فضای کار باعث شده بود که او از شخصیت و اطلاعاتِ من خوشش بیآید. ناگفته هم نماند؛ خودم بدم نمی‌آمد که او این قدر شیفته‌ی یک آدمِ فراواقعی و به قولِ خودش «عجیب و غریب» شده

!
ما با هم ازدواج کردیم. سالِ اول را پشتِ سر گذاشتیم و مثلِ همه‌ی زن و شوهرهای دیگر، بالاخره یک روزی دعوای سختی با هم کردیم. در آن دعوا چیزی از همسرم شنیدم که حالا بعد از جدایی‌مان، چراغِ راهِ آینده‌ رفتارهایم شده:
-«منو باش که خیال می‌کردم تو چه آدمِ بزرگ و خاصی هستی!... ولی می‌بینم الآن هیچ‌چی نیستی!... یه آدمِ معمولی!»
امروز که دقت می‌کنم، می‌بینم تقریبا همه‌ ما در طولِ زندگی، به لحظه‌یی می‌رسیم که آدم‌های خاص و افسانه‌ ای مان، تبدیل به آدمی واقعی و معمولی می‌شوند. و درست در همان لحظه، آن آدمی که همیشه برایمان بُت بوده، به طرزِ وحشتناکی خُرد و خاکشیر خواهد شد.
ما اغلب دوست داریم از کسانی که خوش‌مان می‌آید، بُت درست کنیم و از آن‌ها «اَبَر انسان» بسازیم. و وقتی آن شخصیتِ ابرانسانی تبدیل به یک انسانِ عادی شد، از او متنفر شویم.
واقعیت آن است که همه، آدم‌ها معمولی‌ هستند. حتی آن‌هایی که ما ابرانسان می‌پنداریم هم وقتی دست‌شویی می‌روند، می‌گوزند، وقتی می‌خوابند، آبِ دهن‌شان روی بالش می‌ریزد، آن‌ها هم دچار اسهال و یبوست می‌شوند، می‌ترسند، دروغ می‌گویند، عرقِ‌شان بوی گند می‌دهد و دهن‌شان سرِ صبح، بوی خُسفه‌ی خَر!
بعدها که فرصتی شد تا به هنرجویانِ ادبیات و تآتر آموزش بدهم، احساس کردم هنرجویانم ناخواسته و از روی لطف، دوست داشتند بگویند که مربی‌ ما، آدمِ خیلی عجیب و غریبی ست!
اولین چاره‌ی کار این بود که از آن‌ها بخواهم «استاد» خطابم نکنند. چون اصولا این لفظ برای منی که سطحِ علمی و آکادمیکِ لازم را ندارم، عنوانِ اشتباهی است. در قدم بعد، سعی کردم بهشان نشان دهم که من هم مثلِ همه‌ی آدم‌های دیگر، نیازهای طبیعی دارم. عصبانی می‌شوم، غمگین می‌شوم، گرسنه می‌شوم، دست و بالم درد می‌گیرد و هزار و یک چیزِ دیگر که همه‌ی آدم‌ها دارند.
اما به نظرم، دو چیز خیلی مهم هست که باید هر کس به خودش بگوید و نگذارد دیگران از او تصویری فراانسانی و غیرواقعی بسازند:
اول؛ احترام:
حتا جلوی پای یک پسربچه‌ی ۷ ساله هم باید بلند شد و یا بعد از یک دخترِ ۵ ساله از در عبور کرد. باید آن قدر به دیگران احترام گذاشت که بدانند نه تنها از تو چیزی کم ندارند که به مراتب از تو با ارزش‌تر و مهم‌ترند.
و بعد؛ راست‌گویی!
به عقیده‌ی من هیچ ارزشی و خصلتی بزرگ‌تر و انسانی‌تر از راست‌گویی نیست. اعترافِ به «ندانستن» و «نتوانستن» یکی از بزرگ‌ترین سدهایی ست که ما در طولِ عمرمان باید از آن بگذریم.
اطرافیان اگر بدانند که ما هم مثلِ همه‌ی آدم‌های دیگر، یک آدمِ با نیازهای عادی هستیم، هرگز تصورشان از ما، تصوری فراواقعی نخواهد شد.
اینهایی که گفتم، فقط مخصوصِ هنرجو و مربی نیست. خیلی به کارِ عاشق و معشوق‌ها هم می‌آید.
به یک دل‌داده‌ی شیفته باید گفت:
-«کسی که تو امروز در بهترین لباس و عطر و قیافه می‌بینی، در خلوتش، یک شامپانزه‌ی تمام‌عیار می‌شود!... تو با یک آدمِ معمولی طرفی، نه یک ابرقهرمانِ سوپراستار!»
همه‌ی ما آدم‌ایم. آدم‌های خیلی معمولی.

دالتون ترومبو: فیلم‌نامه‌نویس و نویسنده‌ی امریکایی.
@shotnote1

Читать полностью…

بی‌محابا کوتاه‌ کن‌. کم‌تر بیش‌تر است‌. چه‌ بس‌ نوشته‌ها از جمله‌ نوشته‌های‌ خودم‌ خوانده‌ام‌ و به‌ ابتدای‌ فصلِ، مثلاً، دوم‌ رسیده‌ام‌ و فکر کرده‌ام‌ «رمان‌ می‌بایست‌ در واقع‌ از اینجا شروع‌ می‌شد». آگاهی‌ بسیار زیادی‌ درباره ‌ شخصیت‌ و گذشته ‌ داستان‌ می‌تواند با شرح‌ مختصری‌ به‌ خواننده‌ داده‌ شود. دل‌بستگی‌ عاطفی‌ به‌ صحنه‌ای‌ یا فصلی‌ از کتاب‌، وقتی‌ به‌ روایت‌های‌ دیگر می‌رسی‌ رنگ‌ خواهد باخت‌. 

سارا واترز

@shotnote1 ✍✨

Читать полностью…

🔻آنتوان چخوف

درست‌ترين شكل عشق آن است
كه شما چگونه با یک فرد رفتار می‌كنيد؛
نه اينكه درباره‌ی وی چه احساسی داريد.


@shotnote1✍

Читать полностью…

📝ایجاد حرکت آنی برای شرع:

خط‌های آغازین باید عناصر منحصر بفرد داستان را دربرگیرند: صدایی مشخص، نقطه‌نظری واضح، طرحی ابتدایی و اشاراتی از شخصیت‌ها. در پایان پاراگراف اول، باید فضا و کشمکش را شناخت، مگر آنکه دلیلی برای دریغ این اطلاعات وجود داشته باشد.
برآورده کردن این نیازها نباید به جملاتِ سنگین و پیچیده بی‌ انجامد. به آغاز داستان «آدم خوب کم پیدا می‌شود» از فلانری اکانر بنگرید:

«مادربزرگ هرگز نمی‌خواست به فلوریدا برود». در اینجا صدایی مشخص داریم؛ لحنی غیرصمیمی و کنایه‌آمیز درباره مادربزرگی با اراده‌ای راسخ. طرح کلی، امتناع از سفر است و شخصیت زنی سالخورده و مصمم را می‌بینیم. هرچند محیط را دقیقاً نمی‌شناسیم، اما تنها در شش کلمه اطلاعات زیادی کسب کرده‌ایم. این شروع، جهت‌دهنده و پویاست.
بلافاصله با پرسش‌هایی مواجه می‌شویم:چرا مادربزرگ نمی‌خواست برود؟ به جای فلوریدا کجا را می‌پسندید؟ همراهانش چه کسانی بودند؟ یک شروع موفق، تعدادی سؤال محدود و حرکت آنی ایجاد می‌کند.

جیکوب ام اپل

@shotnote1✍✨

Читать полностью…

اما این فراتر از روزمرگی است:
سرپناهی از کتاب برای در امان بودن از باران.
سکوتی دلنشین در مقابل هیاهوی مترو،
رمانی پنهان شده در کشوی میز منشی،
داستان کوتاهی در دستان آموزگار تا در فاصله‌ی خم شدن شاگردانش روی ورقه‌ی امتحان سرگرمش کند
و کتاب خواندن پنهانی و آرام شاگرد ته کلاس تا وقتی که زمان امتحان به پایان رسد و او ورقه‌ی سفیدش را به آموزگار تحویل دهد....

🍃همچو یک داستان
دنیل پناک

@shotnote1✍✨

Читать полностью…

🍃
خوب نبودم امشب ، زدم بیرون و به تنها جایی که فکر کردم کتاب فروشیِ الفبا بود .
رفتم برای گلستان اما دلم رفت برای گلشیری ، برای گلشیری و سال بلوایِ معروفی
برای اون فضایِ دلچسبُ چهره ی اشنای مرد فروشنده ... برای همه ی حجم قفسه و کتاب ها
برای بوی کاغذهای کاهی و پرده پرده رنگ هایِ مسحور کننده .
حالا بهترم اما ... .

❇️ کتابِ خوب شما را از همه چیز نجات می‌دهد، حتی از خودتان .
دنیل پناک ، کافه کتاب

@shotnote1✍✨

Читать полностью…

مصطفی مستور در کتاب "عشق روی پیاده رو" نگاهی عمیقاً تلخ و واقع گرایانه به تضاد میان رمانتیسم عشق و دغدغه های طاقت فرسای زندگی روزمره پس از ازدواج دارد.

✨بخشی ازکتاب

فروغ پرسید:کی ازدواج می کنیم ؟؟
گفتم : اگر ازدواج کردیم دیگر به جای تو باید به قبض های آب و برق و تلفن و قسط های عقب افتاده ی بانک و تعمیر کولر آبی و بخاری و آبگرمکن و اجاره نامه و اجاره نامه و اجاره نامه و شغل دوم و سوم و دویدن دنبال یک لقمه نان از کله ی سحر تا بوق سگ و گرسنگی و جیب های خالی و خستگی و کسالت و تکرار و تکرار و تکرار و مرگ فکر کنم .
و تو به جای عشق باید به دنبال آشپزی و خیاطی و جارو و شستن و خرید و مهمانی و نق ونوق بچه و ماشین لباسشویی و جاروبرقی و اتو و فریرز و فریزر و فریزر باشی .
هر دومان یخ میزنیم، بیشتر از حالا پیش همیم... ولی کمتر از حالا همدیگر رو می بینیم؛ نمی توانیم ببینیم ؛ فرصت حرف زدن با هم نداریم ؛ در سیاله زندگی دست و پا میزنیم ، غرق می شویم ... و جز دلسوزی برای یکدیگر کاری از دستمان ساخته نیست .
,,عشق,, از یادمان می رود و گرسنگی جایش را می گیرد .


@shotnote1✍✨🍃

Читать полностью…

✍✨

تمرین‌های نوشتاری برای تقویت نمایش سوگیری‌های ذهنی در داستان‌نویسی و خلق شخصیت‌ها :

🎯 نوشتن مونولوگ داخلی: تمرین کنید یک شخصیت را در موقعیتی استرس‌زا قرار دهید و در ذهن او بنویسید که چطور به خاطر سوگیری‌هایی مثل خطای تاییدی یا منطق هیجانی، برداشت‌ها و قضاوت‌های اشتباهی می‌کند.

🎯 خلق دیالوگ تعارض‌آمیز: دو شخصیت با دیدگاه‌های متفاوت بنویسید که هرکدام گرفتار سوگیری‌هایی مثل لنگر انداختن یا خوشبینی بیش از حد هستند و این باعث سوءتفاهم یا کشمکش بین آن‌ها می‌شود.

🎯 ساختار داستان با خطاهای شناختی: داستان کوتاهی بنویسید که نقطه عطف آن ناشی از یک اشتباه شناختی مثل فاجعه‌سازی یا برچسب‌زنی باشد و شخصیت‌ها مجبور شوند با این خطا روبرو شوند.

@shotnote1✍🍃

Читать полностью…

✨🍃

مادام بواری / گوستاو فلوبر

هر صبح که بیدار می شد، امیدوار بود که آن روز سر رسیده است؛ به همه‌ی صداها گوش می‌داد، با شروع روز از جایش می‌پرید و به این فکر می‌کرد که آن روز نیامده است؛ سپس در زمان غروب خورشید، همیشه اندکی غمگین تر از دیروز، منتظر فردا می شد.


نما (time-lapse): #شهلا_سپهری


@shotnote1✨✍

Читать полностью…

🫧

یک بار است زندگانی. یک بار. همان یک بار که نسیم صبح را به سینه فرو می دهیم، همان یک بار که عطش خود را با قدحی آب خنک فرو می نشانیم، همان یک بار که سوار بر اسب در دشت تاخت می کنیم، یک بار.. یک بار و نه بیشتر. بعد از آن دیگر تمام عمر را، ما دنبال همان چیزها می دویم، بعد از آن دیگر تمام مدت را به دنبال همان طعم اولینِ زندگانی هستیم.
در پی لذت اول؛ سیب را به دندان می کشیم تا طعم بار اول را در آن بیابیم، آب را سر می کشیم تا لذت رفع عطش بار اول را پیدا کنیم. در آب غوطه می زنیم تا به شوق بار اول برسیم و نسیم را می‌بلعیم تا نشانی از آن اولین نسیم بیابیم. زندگانی یک بار است، در هر فصل... تو چه می پنداری، ستار، تو درباره‌ی زندگانی چه فکر می کنی؟

-شیرینی زندگانی بیش از یک بار به کام آدم نمی نشیند، اما تلخی هایش هر بار تازه اند، هر بار تازه تر.

کلیدر / محمود دولت آبادی

@shotnote1 ✍

Читать полностью…

✍✨سر کلاس با کیارستمی/ پال کرونین

به نظرم می‌رسد اساس تمامی هنرها شعر باشد. هنر یعنی کشف و شهود، هویدا کردن داده‌های جدید. شعر به ما کمک می‌کند از روزمرگی بگریزیم. و این گریز، همان هنر است. بیان هنری، جهانی را پیش رو می‌آورد که از چشم انسان پنهان است. فراسوی واقعیت می‌رود و به حقیقت نفوذ می‌کند. به ما اجازه می‌دهد هزاران فرسنگ از زمین فاصله بگیریم و از آن بلندا به جهان نگاه کنیم.

عکس: #شهلا_سپهری
ترجمه: سهراب مهدوی / نشر: نظر

@shotnote1 ✍
@honarefilmnameh

Читать полностью…

🫧

فئودور_داستایوفسکی
از کتاب " جوان خام "

آنچه در درون آدم‌ می‌ماند
بی‌نهایت بیشتر از چیزی است که
به صورت کلمات بیرون می‌آید...


@shotnote1 

Читать полностью…

❇️مرحله ۲: نمایش، نه گفتن (Show, Don't Tell)

این مهم‌ترین قانون در توصیف شخصیت است. به جای گفتن مستقیم یک ویژگی، آن را از طریق اعمال، دیالوگ‌ها و واکنش‌ها نشان دهید

"او بسیار عصبی بود."
"دست‌هایش مدام در جیب‌هایش می‌لرزید و مثل تسبیح کلیدهایش را زیر لباسش می‌چرخاند."
"او آدم مهربانی بود."
"وقتی دید گربه‌ی کوچکی زیر باران تنها مانده، کتش را درآورد و دور آن پیچید."

"او آدم مغروری بود."
"هیچ‌وقت اولین کسی نبود که سلام کند. همیشه منتظر می‌ماند تا دیگران به سمت او بیایند."

با استفاده از مثال "نوید":
بجای گفتن "نوید خجالتی بود."
نشان دادن: "وقتی در جمع از او سوالی پرسیده می‌شد، نوید به جای نگاه کردن به چشمانشان، به لیوانی که در دستش بود خیره می‌شد و آرام جواب می‌داد."


@shotnote1 ✍🍃

Читать полностью…

🫧
من كودكی‌ام را در راه بازگشت به خانه رها كردم، راهی كه در آن باران‌های پاییزی از روی شانه‌هایم جاری می‌شدند.
من كودكی‌ام را در اتاق زیر شیروانی رها كردم، جایی كه در آن، هنگام نگاه كردن به عكسی از پدر‌‌و‌مادرم که هنوز همدیگر را دوست داشتند، با سایه ها حرف می‌زدم.
من کودکی‌ام را روی سکوی ایستگاه راه‌آهن رها کردم، در حالی که با بهترین دوستم، پسر یک نانوا، خداحافظی می‌کردم، در حالی که موقع بغل کردن مامان به او قول می‌دادم در اولین فرصتِ ممکن برای دیدنش بر می‌گردم.
روی سکوی ایستگاه راه‌آهن، مامان را دیدم که گریه می‌کند. این بار قصد نداشت صورتش را برگرداند. من دیگر آن بچه‌ای نبودم که مامان بخواهد در برابر همه چیز از او محافظت کند.
این همه چیز شامل اشک‌هایش و آن غمی که او را هیچ‌وقت رها نکرده بود هم می‌شد.
@shotnote1 ✍
📚دزد سایه‌ها
مارک لوی

Читать полностью…

❤️نگاه متفاوت به هیولاها
گیرمودل تورو میگوید، اولین بار در کودکی، موجود "گیل-من" (Gill-man) در فیلم «موجودی از باتلاق سیاه»  به جای ترساندن، برای او حس دلسوزی و همذات‌پنداری ایجاد کرد. او این موجود را نه به عنوان یک هیولا، بلکه به عنوان یک قربانی غریب و تنها می‌دید.

🔻اقتباس با طرح داستانی مشابه:
هر دو فیلم دربارهٔ یک موجود آبزی باستانی هستند که توسط انسانها اسیر می‌شود و در یک مرکز تحقیقاتی تحت مطالعه و آزار قرار میگیرد.
🔻· بازتعریف نقش هیولا:
در "موجودی از باتلاق سیاه"، موجود تا حدی یک هیولای تعقیب کننده است، اما در "شکل آب"، این موجود (آمفیبیان من) یک شخصیت حساس، بااخلاق و شایسته عشق است.
🔻· پیرنگ عاشقانه:
دل تورو ایدۀ اصلی "موجودی از باتلاق سیاه" را گرفت و آن را به یک داستان عاشقانه کامل تبدیل کرد.

@shotnote1✍

Читать полностью…

استاد کیارستمی


❇️همه را مستی از پای درمیاورد
مرا هوشیاری!

@shotnote1✍
@honarefilmnameh🎬

Читать полностью…

❇️ همینگوی یک نکته‌ی تکمیلی برای شروع کار هر روزش داشته است. او هر صبح کارش را با روخوانی نوشته‌ی روز قبل شروع می‌کرده و بعد ادامه‌ی آن را می‌نوشته، اما سهمیه‌ای برای روزش درنظر نمی‌گرفته.
همینگوی فقط تا جایی می‌نوشته که هنوز حرف‌هایی برای گفتن داشته و این‌گونه هیجانش را برای ادامه‌ی نوشتن تا روز بعد حفظ می‌کرده.


@shotnote1✍

Читать полностью…

📝 شروع داستان
هاروکی موراکامی

هفتمين مرد در حالی كه تقريباً زمزمه مي كرد، گفت: موج بسيار بزرگی نزديك بود منو با خودش ببره. اون موقع ده سال داشتم و اين ماجرا در يك بعد از ظهر ماه سپتامبر اتفاق افتاد.
مرد آخرين نفری بود كه آن شب داستانش را بازگو مي کرد. عقربه‌های ساعت از 10گذشته بودند. گروه كوچكی كه دايره وار گرد يكديگر نشسته بودند، مي توانستند صدای زوزه‌ی باد را كه درتاريكی مي وزيد و به سوی غرب می‌رفت، بشنوند. باد درخت هارا تكان داد، پنجره ها را به صدا در آورد و با آخرين صفير خود ازخانه عبور كرد..
📝مرد هفتم

@shotnote1 ✨🍃

Читать полностью…

رویای تبت/ فریبا وفی
📝

یک روز از سر بیکاری به بچه های کلاس گفتم انشایی بنویسند با این عنوان که فقر بهتر است یا عطر؟"
قافیه ساختن از سرگرمی هایم بود.
چند نفری از بچه ها نوشتند "فقر" از بین علم و ثروت همیشه علم را انتخاب می کردند. نوشته بودند که :
فقر خوب است چون چشم و گوش آدم را باز می کند و او را بیدار نگه می دارد، ولی عطر، آدم را بیهوش و مدهوش می کند." عادت کرده بودند مجيز فقر را بگویند چون نصیبشان شده بود.
فقط یکی از بچه ها نوشته بود “عطر"! انشایش را هنوز هم دارم. جالب بود؛

نوشته بود:

"عطر حس های آدم را بیدار می کند که فقر آن ها را خاموش کرده است."
❤️ @shotnote1


▫️▫️پاسخ آن دانش‌آموز، پاسخی شاعرانه، انسانی و انقلابی است. او می‌گوید زیبایی و حواس‌پرتیِ مثبت (عطر) یک ضرورت است، زیرا antidote (پادزهر) بی‌حسی ناشی از فقر است. این یک نقد ظریف اما بسیار قدرتمند به شرایطی است که فقر را به جای یک مشکل، به یک ارزش اخلاقی تبدیل می‌کند.▫️

Читать полностью…

عباس معروفی

صورتم را در دست‌هايم گذاشتم
و به اين فكر كردم كه نبايد بيش از حد دست و پا بزنم؛
دانستم كه خيلی چيزها به اختيار آدم نيست...



@shotnote1✍✨

Читать полностью…

یک قاتل در پی کشتن من است،
گاهی او را در آینه می‌بینم...


▪️فئودور داستایوفسکی

این جمله به طور خلاصه یکی از محوری‌ترین مضامین فلسفی داستایوفسکی را بیان می‌کند: نبرد درونی انسان با تاریکی درون خودش.

· "یک قاتل در پی کشتن من است": این "قاتل" می‌تواند نماد شیطان درون، غرایز منفی، جنون، گناهکاری، یا جنبه تاریک شخصیت باشد. در آثار داستایوفسکی، قهرمانان اغلب با این هیولای درونی دست و پنجه نرم می‌کنند (مثل راسکولنیکف در "جنایت و مکافات" که ایده "انسان برتر" او را به سمت قتل سوق می‌دهد).
· "گاهی او را در آینه می‌بینم": این بخش از همه ترسناک‌تر است. یعنی تهدید از درون خود فرد می‌آید. وقتی در آینه (نماد خوداندیشی و مواجهه با حقیقت خود) نگاه می‌کنی، می‌بینی که دشمن در پشت چشمان تو، در وجود خود توست. این نشان‌دهنده شناخت خود و ترس از پتانسیل شری است که در هر انسانی نهفته است.

@shotnote1🍃✨

Читать полностью…

🎗آنتون چخوف/ بانو با سگش

نمونه‌ای درخشان و استادانه از توصیف روان‌شناختی و طبیعت‌گرایانه که حالات درونی شخصیت‌ها را از طریق محیط و کنش‌های ظریف آن‌ها بیان می‌کند.

یک هفته از آشنایی آن‌ها گذشته بود. روز تعطیل بود. با اینکه بیرون باد می‌وزید، گرد و غبار زیادی در خیابان پخش شده بود و باد کلاه‌ها را از سر عابران می‌کند و با خود می‌برد. اتاق دم‌کرده و گرم بود. روز تشنگی بود و گورو اغلب به داخل عمارت می‌آمد و آنا سرگیونا را وادار به خوردن شربت و بستنی و آب می‌کرد. هیچ‌کس نمی‌دانست چطور باید سر خود را گرم کند. غروب که باد آرام گرفت، با هم به اسکله رفتند تا شاهد آمدن کشتی بخار باشند. جمعیت زیادی در بندر جمع شده بود. همه دسته‌گل به دست برای استقبال از کسی آنجا بودند. دو چیز در میان مردم خوش‌لباس یالتا بیشتر به چشم می‌آمد. یکی زنان سن‌و‌سال‌داری که مثل بانوان جوان لباس پوشیده بودند و دیگری تعداد زیاد نظامیان. به خاطر طغیان دریا، کشتی بخار دیر رسید. دیگر آفتاب کاملاً غروب کرده بود. انگار مدت زیادی را تا رسیدن به اسکله در آب دور زده بود.

آنا با عینکی که بر چشم داشت، به کشتی و مسافران آن نگاه می‌کرد. جوری که انگار منتظر آدمی آشناست. وقتی به سمت گورو برگشت، چشم‌هایش برق می‌زد. زیاد حرف می‌زد و سؤال‌های بی‌ربط می‌پرسید و خیلی زود فراموش می‌کرد چه پرسیده است. پس از آن بود که عینکش در میان جمعیت افتاد. مردم کم‌کم متفرق شدند. در آن تاریکی نمی‌شد چهره‌ی دیگران را دید. از شدت باد کم شده بود ولی گورو و آنا همچنان سر جای خود ایستاده بودند تا شاید کس دیگری هم از کشتی پیاده شود. حال، آنا ساکت بود و بی‌آنکه به گورو نگاه کند، گل‌ها را بو می‌کرد. گورو گفت:

- هوا خیلی بهتر شده. به نظرت کجا بریم؟ می‌خوای یه دوری بزنیم؟
آنا جواب نداد.

@shotnote1  ✨🍃

Читать полностью…

👆

🔻گام هفتم: به "غار تاریک" بروید و با بزرگترین ترستان روبرو شوید

این اوج داستان شماست. جایی که با عمیق‌ترین ترس یا شکست خود روبرو می‌شوید.
· مثال:
· ممکن است در شغل جدید یک اشتباه بزرگ مرتکب شوید.
· ممکن است در جمع مسخره شوید.
· ممکن است ببینید باور قدیمی‌تان ("من به اندازهٔ کافی خوب نیستم") درست به نظر می‌رسد.
در این لحظه، به نظر می‌رسد همه چیز از دست رفته است. این "مرگِ" نمادین شخصیت قدیمی شماست.

🔻گام هشتم: "کسب موهبت" (بینش و transformation)

پس از عبور از تاریکی، یک بینش جدید به دست می‌آورید. این "گنج" سفر درونی شماست.
· این بینش می‌تواند این باشد:
· "حتی اگر شکست بخورم، باز هم زنده می‌مانم و چیز جدیدی یاد گرفته‌ام."
· "من قوی‌تر از چیزی هستم که فکر می‌کردم."
· "ارزش من به تأیید دیگران بستگی ندارد."
این بینش، "شمشیر جادویی" شماست که با آن بر ترس‌هایتان پیروز می‌شوید.

🔻گام نهم: بازگشت به دنیای عادی، اما با چشمی تازه

حالا شما به "دنیای عادی" اولیه برمی‌گردید، اما دیگر آن آدم سابق نیستید. شما تغییر کرده‌اید (transformation). این تغییر را در زندگی روزمره‌تان نشان دهید.
· مثلاً:
· همان شغل قدیمی را دارید، اما با نگرش جدیدی به آن نگاه می‌کنید.
· همان روال روزمره را دارید، اما آن را با آگاهی بیشتری انجام می‌دهید.
· شما "الهام‌بخش" یا "مرشد" دیگران می‌شوید.

@shotnote1✍
@honarefilmnameh🎬

Читать полностью…

✍سیمین دانشور
به کی سلام کنم


سکوت همیشه به معنای رضایت نیست؛
گاهی یعنی خسته ام از اینکه مدام به کسانی که هیچ
اهمیتی به فهمیدن نمی‌دهند توضیح دهم ...!



❤️ @shotnote1 

Читать полностью…

🔹 نه گام بر اساس ساختار کلاسیک سفر قهرمان

🔻گام پنجم: عبور از آستانه و قدم گذاشتن به دنیای ناشناخته

این لحظه، لحظهٔ اقدام است. شما تصمیم می‌گیرید که به "ندا" پاسخ "آری" بگویید.

· اقدام شما می‌تواند این باشد:
· فرستادن آن ایمیل برای شغل جدید.
· خرید آن ساز موسیقی.
· عذرخواهی کردن پس از آن بحث.
· ثبت‌نام در آن کلاس.
این اقدام، شما را به طور رسمی وارد "دنیای ویژه" ماجراجویی می‌کند.

🍃🍃🍃
🔻گام ششم: آزمون‌ها، متحدان و دشمنان را شناسایی کنید.

حالا که وارد ماجرا شده‌اید، با چالش‌هایی روبرو می‌شوید. این‌ها "اژدها"ی داستان شما هستند.

· آزمون‌ها (اژدهایان بیرونی):
· یک پروژهٔ سخت در محل کار.
· یادگیری یک تکنیک پیچیده در مهارت جدید.
· ترس از صحنه وقتی می‌خواهید ارائه بدهید.
· متحدان: کسانی که در این مسیر به شما کمک می‌کنند. قدردان آن‌ها باشید.
· دشمنان (اژدهایان درونی):
· ترس از شکست
· تنبلی
· حسادت
· عادات قدیمی

نبرد اصلی شما، نبرد با این دشمنان درونی است. این، اصل "سفر درونی" است.


@shotnote1

Читать полностью…

▫️▫️✍
هدایت کاف یک سال زودتر عاشق شیدا شده بود. هم‌دانشگاهی بودند. هند. سر یکی از کلاس‌ها، شیدا را دیده بود و دچارش شده بود. بهش گفته بود؟ نه. نگفته بود. یک سال عشقش را به روی شیدا نیاورده بود. فقط هر روز توی وبلاگش از شیدا می‌نوشت. از عادت‌هایش. از جویدن ته مداد. از ریز شدن چشم‌هایش موقع خندیدن. از قرمزی رد کش جوراب روی ساق پایش سر کلاس. از همه چیزش. بعدا شیدا یک بار گفت که تصادفا وبلاگ هدایت را دیده و خودش را آن‌جا خوانده است. خودش، آن‌طور که از چشم‌های هدایت دیده می‌شد. ریخته بود بهم که چرا تا حالا به رویش نیاورده بود این دچار شدنش را. یک روز دم غروب، هدایت را خفت کرده و برده بود توی سالن ورزش دانشگاه و بهش گفت که وبلاگش را خوانده است. هدایت بهانه‌ی الکی آورده بود که چرا تا حالا بهش نگفته. بهانه‌ی آبگوشتی. جرات نداشت بهش بگوید که دچارش شده است.

این‌ها مهم نیست. مهم حرف‌های شیدای دم غروب توی سالن والیبال بود. به هدایت گفته بود که من وقتی نوشته‌هایت را خواندم و دچار شدنت را دیدم، تازه فهمیدم که یک سال پیش در رویای تو متولد شدم. بی‌آنکه بدانم. حق من این بود که بدانم در جهان دیگری به من حق حیات داده‌اند. من چقدر این حرفش را دوست داشتم. این‌که‌آدم ممکن است در رویای یک نفر دیگر به دنیا بیاید و زندگی کند. بدون این‌که خودش هم بفهمد و بداند. ممکن است آن‌قدر نفهمد که همانجا در رویای دیگری بمیرد و به خاک سپرده شود. بعدها که با هدایت هم‌خانه شده بود، برایش نوشته بود که من زندگی مخفیانه‌ی خودم در رویای تو را به زندگی پیش از آن ترجیح می‌دادم. کاش فقط زودتر تولدم در شیارهای مغزت را به خودم خبر داده بودی.

بعدترها که هدایت خودش را حلق‌آویز کرده بود، شیدا تمام آن نوشته‌ها را چاپ کرد و گذاشت توی یک آلبوم. یک ایمیل برایم فرستاد و عکس آلبوم را ضمیمه کرد بهش. گفت حالا من ماندم و این همه نوشته. من در رویای کسی متولد شدم و قبل از این‌که در رویایش بمیرم، خودش مرد. می‌دانی این یعنی چی؟ می‌دانی بقای یک رویای زنده در یک مغز مرده یعنی چه؟ من یک رویای زنده‌ام که زادگاهم را از دست داده‌ام. رویاها به زادگاهشان زنده‌اند. کاش لااقل زودتر تولدم را خبر داده بود که یک‌سال بیشتر در سرزمینش زندگی می‌کردم.

هدایت رفت. شیدا ماند. دو شیدا ماند. یکی همان بود که هر روز گل‌های رز را آب می‌داد و نان می‌خرید و رنگ گل لباسش را با رنگ کفش‌هایش هماهنگ می‌کرد. یکی دیگر هم شیدایی بود که ته مدادها را می‌جوید و چشم‌هایش ریز می‌شد و زنگ هیچ خانه‌ای را نداشت که بزند و کسی در را برایش باز کند. شیدای سرگردانی که زادگاهش قبل از خودش رفته بود.

فهیم عطار

@shotnote1 ✍
@honarefilmnameh

Читать полностью…

چخوف، آلن پو، همینگوی، کافکا، جویس و بکت، از پیشقراولان مینیمال در جهان داستان مینیمال محسوب می شوند.

🔻اساسا" برخلاف باور عمومی داستان مینیمال ربطی به حجم و تعداد کلمات داستان ندارد، حتی داستان کوتاهی با ۵۰۰۰ کلمه می تواند مینیمال باشد.

🎗 @shotnote1

Читать полностью…