2499
از یک عکس، یک جمله؛ از یک جمله، یک زاویهی تازه. نوشتن را با نگاه آغاز میکنیم. با هم میآموزیم متنهای کوتاه، الهامهای بلند، و آموزههایی موجز برای نوشتن. @ShSepehri1 ادمین @shotnote1 ✍️ #شهلا_سپهری 🎬کانال سینمایی @Honarefilmnameh
❇️دیالوگ ماندگار
ماریون:چرا مادرت رو تنها نمی ذاری؟
نورمن:مادر من مریض و تنهاست،اگه من برم آتیش بخاری ها خاموش میشه،خونه مثل قبرستون سرد و تاریک میشه، وقتى كسى رو دوست دارى هيچوقت تنهاش نميذارى ؛ حتی اگه ازش متنفر باشى !
📽Psycho 1960
@shotnote1✍🍃
وودی آلن 🔻
یه چندسالی مجبور شدم تو
عروسی ها فامیل رو تحمل کنم
که میزدن پشتم و باخنده میگفتن
بعدی نوبت توئه!
منم توی عزاداریها همین کارو
کردم تادست ازسرم برداشتن!
@shotnote1✍🍃
📚
واژگان و اصطلاحات تخصصی
برای دوستان فیلمنامه نویس
کتابی از:
محمد گذرآبادی
کانال نویسنده تک شات
❤️@shotnote1✍🍃
@honarefilmnameh
در دنیا هیچکاری سختتر از صداقت و صمیمیت نیست، هیچ کاری هم آسانتر از تملق و چاپلوسی نیست! در صداقت و صمیمیت، حتی اگر یک درصد دروغ و تزویر باشد، فوری نغمه ناسازش بلند می شود و کار را به رسوایی میکشاند.
چاپلوسی، هر چقدر هم که نتراشیده و زننده باشد دستکم نیمی از آن همیشه به نظر حقیقت می آید! ربطی هم به موقعیت اجتماعی آدمها و یا این طبقه و آن طبقه ندارد، همه را در بر میگیرد.
جنایات و مکافات
فئودور داستایوفسکی
عکس: #شهلا_سپهری
@shotnote1 🍃✍
بخشی از صحبتهای اروین یالوم
به یک بیمار در معرض خودکشی:
میفهمم که عمیقا دلسرد شدهای، جوری که ممکن است همین حالا دلت بخواهد خودت را نابود کنی. اما با همهی اینها، امروز اینجایی. بخشی از تو، مابقی وجودت را با خودش به مطب من آورده، لطفا اجازه بده من با آن بخش صحبت کنم، بخشی از تو که میخواهد زنده بماند.
@shotnote1 🍃✨🍃
❇️انواع پایان بندی در داستان
رابرت مک کی پایان بندی داستانها را به سه دستهی کلی تقسیم کرده است.
حرکت در مه /محمد حسن شاهسواری 📚
سی وامواژۀ روسیِ رایج در فارسی
استکان. اسکناس. بانکه.
برزنت. بُرش (سوپ). بشکه.
پاگون. پیراشکی. ترمز. چدن. چرتکه.
چلیک. چمدان. درشکه. دوشکا.
زاپاس. سارافون. سماور.
سوخاری. شَمّاته. شنل.
فانُسقه. کاتیوشا. کالباس.
کالسکه. کلاشینکف. کوپه. گارمون.
لنت. واکس. وان.
@shotnote1📝
نقد داستان
«شکارچی» چخوف 👆
ملاقاتی تصادفی و دردناک را در یک روز گرم تابستانی روایت میکند. یگور، شکارچیِ بیقید و آزاد، در جنگل با پگایا روبهرو میشود؛ زنی رنجدیده که همسر قانونی اوست اما سالهاست رها شده است. گفتگویشان شکافی عمیق را آشکار میکند: التماسِ زن برای بازگشت یا کمکی ناچیز، در برابری بیتفاوتیِ مردی که زندگی مشترک را «کسالتبار» میداند و آزادی خود را برتر میشمارد. در پایان، یگور با بیحوصلگی چند سکهٔ خرد به پگایا میدهد و بیآنکه پشت سر خود را نگاه کند، به راهش ادامه میدهد. زن تنها میماند با ناامیدی و سکههایی که هیچ چیز را تغییر نمیدهند. چخوف، بدون قضاوت، تصویری تکاندهنده از تنهایی، خودخواهی و شکستِ ارتباط انسانی نشان میدهد.
«شکارچی» چخوف، رویارویی دو جهان متضاد را در قالب یک ملاقات تصادفی روایت میکند. از یک سو یگور، شکارچی خودمحور و آزاد، که زندگی بیقید و تفنگ بهدست را نماد شکوه میداند. از سوی دیگر پگایا، همسر رها شدهاش، که نماد فقر، وابستگی و عذاب یک زندگی فراموششده است.
@shotnote1✍
صدها بار چخوف را روی پلههای آجری خانهمان، زیر درختِ به، لم داده در اتاق نشیمن دیده بودم. از فاصلهٔ دور، جرات نزدیک شدن به او را نداشتم، هنوز هم ندارم.
غلامحسین ساعدی
@shotnote1✨🍃
انتخاب نوع راوی یکی از مهمترین تصمیمات یک نویسنده یا فیلمساز است، زیرا به طور مستقیم بر درک، احساسات و میزان اطلاعات مخاطب تأثیر میگذارد. هیچکدام از این انواع برتری ذاتی ندارند و هر کدام برای هدف و اثر خاصی مناسب هستند.
مهمترین و پرکاربردترین انواع راوی را بر اساس سه محور اصلی (زبان، میزان آگاهی و حضور در داستان) توضیح داده شده است:
۱. دستهبندی بر اساس «زبان و جایگاه روایت» (شخص)
(رایجترین دستهبندی است و به "زاویه دید" داستان مربوط میشود.)
🔻راوی اول شخص (منروایت):
· مشخصه: راوی خودش بخشی از داستان است (شخصیت اصلی، شخصیت فرعی یا ناظر) و از کلمه "من" استفاده میکند.
· مزیت: ایجاد صمیمیت و محدود کردن دید خواننده به اطلاعات و احساسات خود راوی.
□انواع:@shotnote1 ✍✨ Читать полностью…
· قابل اعتماد: خواننده گفتههایش را بدون تردید میپذیرد.
· غیرقابل اعتماد: راوی به دلایلی مانند ناپختگی، دروغگویی یا بیماری روانی، واقعیت را تحریف میکند و خواننده باید خود حقیقت را کشف کند.
🔻راوی دوم شخص (توروایت):
· مشخصه: بسیار نادر و غیرمعمول. راوی مخاطب را مستقیماً خطاب قرار میدهد و او را به عنوان شخصیت اصلی داستان در نظر میگیرد. ("تو از خیابان تاریک عبور کردی...")
· مزیت: ایجاد حس شریک بودن و درگیر کردن بیدرنگ خواننده در ماجرا.
🔻 راوی سوم شخص (اوروایت):
· مشخصه: راوی خارج از داستان است و از کلمه "او" برای شخصیتها استفاده میکند. این رایجترین نوع راوی است.
· انواع:
🔻 دانای کل (همهدان): راوی به افکار، احساسات و گذشتهٔ تمام شخصیتها دسترسی دارد و از وقایع گذشته و آینده آگاه است. مثل راوی بسیاری از رمانهای کلاسیک.
🔻 محدود (یا دانای کل محدود): راوی فقط به افکار و احساسات یک شخصیت دسترسی دارد و داستان را از نگاه او روایت میکند. مانند راوی رمان "ناتور دشت".
🔻 عینی یا دوربین-like: راوی فقط آنچه را که قابل دیدن و شنیدن است (مانند یک دوربین) گزارش میدهد و به هیچ وجه به افکار درونی شخصیتها وارد نمیشود. مانند روایت بسیاری از داستانهای ارنست همینگوی.
💌 هیچ چیز بهاندازه نامه نگاری، قوه تخیل و استعداد ادبی اشخاص را ارتقاء نمیدهد.
(بابا لنگ دراز)
✔️ نوشتن نامههای محبت آمیز و گاه انتقادی به خودت کمک میکند تا با خود ارتباط خوبی برقرار کنی.
✔️ هر روز یک نامه به خودت بنویس. کارها را با خودت مرور کن. نامه میتواند اداری باشد. یا میتوانی از خودت انتقاد کنی.
✔️ نوشتن نامه به دیگران، هم کمک میکند تا حرفهایی که نمیتوانی به آنها بزنی را راحتتر بیان کنی. نامهات میتواند حاوی یک تشکر و قدردانی هم باشد.
✔️ همین الان قلم و کاغذ بردار و به کسی که فکر میکنی لازم است یک نامه بنویس. حتی میتوانی آنرا تایپ کرده و برایش ایمیل کنی.
نامه نوشتن را امتحان کن، اثرات آنرا خواهی دید.
@shotnote1📝🖌
✍✨فروغ فرخزاد
من خواب دیدهام که کسی میآید
من خواب یک ستارهٔ قرمز دیدهام
و پلک چشمم هی میپرد
و کفشهایم هی جفت میشوند
و کور شوم
اگر دروغ بگویم
من خواب آن ستارهٔ قرمز را
وقتی که خواب نبودم دیدهام
کسی میآید.
🫧@shotnote1
❇️❇️❇️
داستان کوتاه مدیر
نوشته #شهلا_سپهری
🎙مطهره شفقتی
@shotnote1 ✍
@Radiosoda 📻
🔆عباس کیارستمی
روز بلند
شب بلند
عمر کوتاه ..
کتاب «قدمزدن با باد» /دو زبان
❇️مرحله ۳: استفاده از تکنیکهای توصیفی چندگانه
برای کامل کردن تصویر شخصیت، از چندین روش با هم استفاده کنید تا توصیف شما یکبعدی نباشد.
@shotnote1✍ Читать полностью…
۱. توصیف فیزیکی پویا:
توصیف ظاهر را در حین عمل قرار دهید.
• ضعیف: "او موهای قهوهای و چشمان سبز داشت."
• قوی: "در حالی که موهای قهوهای اش را از جلوی چشمان سبزش را کنار میزد، به نقشه نگاه کرد."
۲. دیالوگ و نحوهی صحبت کردن:
شخصیت چگونه حرف میزند؟سریع، آهسته، با کلمات پیچیده یا عامیانه؟
• دیالوگ "نوید" احتمالاً کوتاه، همراه با مکث و پر از "اِم..." و "مثلاً..." خواهد بود.
۳. اعمال و انتخابها:
یک شخصیت با کاری که انجام میدهد تعریف میشود.
• وقتی "نوید" میبیند کسی در اتوبوس به کمک نیاز دارد، آیا جایش را به او میدهد (نوعی عمل) یا فقط به پنجره خیره میشود و تظاهر به ندیدن میکند (عمل نکردن)؟ هر کدام بخشی از شخصیت او را نشان میدهد.
۴. نظرات دیگر شخصیتها:
شخصیتهای دیگر در مورد این فرد چه فکر میکنند؟
•"مادرش همیشه با نگرانی میگفت: 'کاش نوید کمی از لاک خودش بیرون میآمد.'"
۵. محیط و اشیاء:
اتاق،خانه یا وسایل شخصیت چه چیزهایی دربارهی او میگویند؟
•"اتاق نوید پر از کتابهای علمی-تخیلی بود که روی جلد بعضی از آنها هنوز برچسب کتابخانه خورده بود. یک گیتار در گوشهی اتاق خاک میخورد."
📚كتاب های مفيد سینمایی و فيلم نامه نويسی
🔻عمومی
1- "ساختار، داستان، سبك و اصول فيلم نامه نويسي" رابرت مك كی - محمد گذرآبادی "انتشارات هرمس"
2- "چگونه فيلم نامه بنويسيم" ( 2 جلدی) سيد فيلد - عباس اكبری و مسعود مدنی " انتشارات برگ"
3- "راهنماي فيلم نامه نويس" سيد فيلد - عباس اكبری " انتشارات نيلوفر"
4- "بازنويسي فيلم نامه" ليندا سينگر - عباس اكبری " انتشارات سوره مهر"
5- "نگارش فيلم نامه داستاني" اس. ام . ايزشتاين - مدنی و جهرمی " انتشارات عكس معاصر"
6- "خلق شخصيت هاي ماندگار" ليندا سينگر- عباس اكبری "مركز گسترش ارشاد"
7- "فيلم نامه اقتباسی" ليندا سينگر - عباس اكبري " انتشارات نقش و نگار"
8- "نگارش فيلم نامه كوتاه" ويليام اچ فيليپس - عباس اكبری " انتشارات صدا و سيما"
9- "فن سناريو نويسي" يوجين ويل - پرويز دوايي " انتشارات نقش جهان"
10- "ساختار اسطوره اي در فيلم نامه" كريستوفر وگلر - عباس اكبری " انتشارات نيلوفر"
🔸انيميشن
1- "فيلم نامه نويسي برای انيميشن" اردشير كشاورزی " انتشارات صدا و سيما"
2- "راهنماي نگارش فيلم نامه سينمايي انيميشن" استن هيوارد - سارا خليلی" انتشارات دانشگاه هنر"
3- "راهنماي نگارش فيلم نامه سينمايي انيميشن" مارلين وبر - شقايق قندهاري " انتشارات كانون پرورش فكری"
4- "راهنماي نگارش فيلم نامه مجموعه و سريال انيميشن" استن هيوارد- محمد علي صفورا "دانشكده صدا و سيما"
5- "ايده هایی برای انيميشن كوتاه" كارن ساليوان - تورج محشور " انتشارات طيف نگار"
6- "فیلم نامه نویسی برای انیمیشن" جفری اسکات- امیر مسعود علمداری، پریسا کاشانیان- " هنر نو"
🔹كتاب های مرتبط
1- "قهرمان هزار چهره" ژوزف كيمپبل - شادی خسروپناه " انتشارات گل آفتاب"
2- "قدرت اسطوره" ژوزف كيمپبل - شادی خسروپناه " انتشارات گل آفتاب"
3- "ريخت شناسي قصه هاي پريان" ولاديمير پراپ - فريدون بدره ای " انتشارات توس"
كتاب هاي مفيد ( اگر وقت كرديد)✨
1- "ارواح شهرزاد" شهريار مندنی" انتشارات ققنوس"
2- "يك گل سرخ برای اميلي" ويليام فاكنر( فضا سازی)
3- "آن سوی رودخانه اودر" يورت هرمان ( شخصيت پردازی)
4- "هفته اي يكبار آدمو نمي كشه" جی دی سلينجر(ديالوگ نويسي)
5- "فرار" آليس مونرو (طرح، پلات )
📕 بین دو دور /ناصر تقوایی
🔰دیالوگ:
من به دو نفر اعتماد دارم.
اولیش خودم هستم
و دومیش تو
نیستی...!
📽 Con Air 1997
@shotnote1✍
▫️▫️نگو، نشان بده
Show, Don't Tell)
💢 یکی از بهترین قواعد داستان نویسی این جمله معروف است: «نگو یا نقل نکن، نشان بده». اما این قانونی بی چون و چرا نیست. گاهی نویسنده برای اختصارگویی و رسیدن فوری به جاهای پر مایه و ملات صحنه از راه میانبر، از گفتن یا نقل استفاده میکند. اساسا با نشان دادن یا نمایشی کردن صحنه، صحنه زنده و جاندار می شود. اما اگر شما سعی کنید دائم از شیوه نمایشی یا نشان دادن استفاده کنید، قسمت هایی که قصد دارید برجسته شوند به چشم نمی آیند و خواننده خسته می شود.
💢با این حساب پس کی بگوییم و کی نشان دهیم؟
ابزار کوچکی به نام اندازه گیر شدت احساس کمک می کند شما بتوانید به این سؤال جواب درست بدهید. هر صحنه داستان شما از نظر شدت احساس با صحنه دیگر فرق دارد. به علاوه، سطح احساس در جای جای یک صحنه تغییر میکند. این یک فراز و نشیب طبیعی در داستان است.
در واقع می توان گفت که مهارت داستان نویس اساسا به توانایی او در به کارگیری درست میزان احساس در رمان بستگی دارد. نه تنها باید بتوانید از لحظات پر احساس و مکان هایی که شما می خواهید خواننده با خواندن درباره آن در اوج احساس باشد درست و به موقع استفاده کنید، بلکه این لحظات و مکانها باید در رمان به عنوان جاندارترین قسمت های رمان به چشم بیایند.
شما می توانید با کمک اندازه گیر شدت احساس، دقیقا میزان احساسی را در این لحظات اندازه بگیرید. اگر بخواهیم با زبان ساده بگوییم، باید شدت احساس را در همه صحنه هایی که می نویسید با اندازه گیر شدت که درجاتش از صفر تا ده است، اندازه گیری کنید. درجه صفر معنی اش این است که در صحنه اصلا احساس قوی وجود ندارد. برعكس درجه ده معنی اش این است که شدت احساس در صحنه در آخرین حد و درجه آن است. هنگامی که صحنه شما از نظر زمانی پیش می رود، سطح احساس نیز تغییر می کند.
طبق یک قاعده کلی، هرگز احساس در صحنه های شما نباید تا درجه صفر افت کند و به ندرت باید تا درجه ده بالا برود. تقریبا همه صحنه ها باید از نظر درجه احساس بین صفر و ده باشند.
💢الگوی ثابت در این مورد این است که صحنه با شدت احساس یک و دو درجه شروع شود و بعد کم کم با پیشروی صحنه، به هفت و هشت درجه احساسی برسد. اما درجه احساس در صحنه به ندرت به ده درجه میرسد. (در رمانها فقط یکی - دو صحنه ده درجه از نظر احساسی داریم.) به علاوه هرگز صحنه نباید به حالت کما برود؛ یعنی درجه احساس به صفر برسد (خواننده طاقت تحمل چنین صحنه هایی را ندارد). حال نگاهی به صحنه هایی که نوشته اید بیندازید و درجه احساس را در آنها اندازه گیری کنید. قانون کلی این است: وقتی درجه احساس از خط وسط اندازه گیر، یعنی پنج درجه، رد می شود و بالاتر می رود که شما در محدوده نشان دادن باشید. بنابراین سعی کنید در این صحنه ها تا آنجا که میتوانید بیشتر به نشان دادن بپردازید تا نقل کردن. برعکس، هرگاه صحنه ای در محدوده یا منطقه نقل کردن یا گفتن و در درجه احساس پایین تر از خط وسط یعنی پنج باشد، ممکن است راه را اشتباه بروید. چرا؟چون علت وجودی صحنه شما - اگر واقعا صحنه پردازی به معنی درست کلمه باشد - تصویر اتفاق ها در محدوده یا منطقه ی «نشان دادن» است نه «گفتن». و طبعا اگر این کار را انجام نداده باشید باید خیلی جدی در فکر حذف آن صحنه باشید.جیمز اسکات بل
📖کتاب صوتی
جنایات و مکافات ( تک پارت)
✨این کتاب درد و رنج روحی و معضلات اخلاقی جوان فقیری در سن پترزبورگ را روایت می کند که مرتکب قتل شده است، او که تا قبل از این جنایت گمان می کرد با پول می تواند خود را از فقر رهایی داده و کارهای بزرگی در زندگی اش انجام دهد، بعد از قتل و به دست آوردن پول فراوان همچنان از سردرگمی، ترس و عذاب وجدان رنج می برد.
@shotnote1📕
✉️آنتوان چخوف نامهها
«درباره من بنویس! بنویس که چگونه این مرد جوان ذرهذره خوی بردگی را درون خود کشت و صبح یکروز دلپذیر از خواب برخاست و دریافت خونِ در رگهایش دیگر خون یک برده نیست، چراکه او تبدیل به انسانی واقعی شدهبود.»
@shotnote1 ✍
🫧خاطرات سیلویا پلات
میدانی هر قدر چیزهایی که به دست آوردهای مادی باشد کمتر میتوانی حفظشان کنی. میپوسد و از میان انگشتانت، که محکم آنها را گرفتهای، میپَرَد. تو روی زمین میپوسی و میگویی به درک؟ مهم نیست؟ ولی برایت مهم است.
نمیخواهی فقط یک بار آن هم به شکلی زندگی کنی که در یک جملهی کلی بتوانند بگویند: «او یه دختر ... بود» و نهایتاً در ۲۵ کلمه یا کمتر و بیشتر تو را شرح بدهند. میخواهی هر قدر میتوانی زندگی کنی... تو ثروتمندی... چون هجدهسالهای، هنوز حساسی، هنوز به خودت ایمان نداری، کمی گستاخ حرف میزنی و اندکی معقول تا خطاهایت را بپوشانی. پس نمیتوان تو را به احساساتی بودن، سانتیمانتالبازی یا رفتارها و تدابیر زنانه متهم کرد.
@shotnote1✨✍
❇️شاهکاری از آنتون پاوولویچ چخوف
روایت، دیداری تصادفی و کوتاه با گفتگویی عمیقاً دردناک و پرتنش را بین دو شخصیت با دو جهان بینی متفاوت رقم میزند.
🫧🫧
مادام بواری
گوستاو فلوبر
هرگز احساس خوشبختی نکرده بود...
این نابسندگی زندگی از چه بود؟
از چه ناشی می شد؟
اینکه به هر چیز تکیه می کرد، در جا می گندید؟ ...
همه چیز دروغ بود...
هر لبخندی خمیازه یی از ملال را پنهان می کرد و هر شادی، لعنتی را... هر لذتی چندشش را ...
@shotnote1 ✍🍃
از «نامههای فلوبر»✉️
از دو بعدازظهر بواری را مینويسم. عرق كردهام و گلويم گرفته. امروز يكی از روزهای نادر زندگیام بود كه آن را تماماً در وهم گذراندم. عصر، ساعت شش، در لحظهای كه كلمه حمله عصبی را مینوشتم، چنان عصبی بودم، چنان شديد نعره میزدم و چنان عميق چيزی را كه زن كوچكم تجربه ميكرد، حس میكردم كه نزديك بود خودم نيز دچار حمله عصبی شوم. برای اینکه هیچ وقت نگویند من مشقِ [نوشتن] نمیكنم، در بعضي لحظات چنان برای نوشتن تقلا میكنم كه لازم میشود قبل از خواب، دو يا سه فرسخ پيادهروی كنم.
میدانی هفته گذشته چند صفحه نوشتم؟ يك صفحه، آن هم به نظرم خوب نمیآيد! عبوری سريع و سبك لازم بود، در حالی كه من به كندی جلو میرفتم! چه دردی میكشيدم! سه روز روی تمام اثاثيهام و در تمام حالتهای ممكن غلت زدم تا چيزی برای گفتن بيابم! لحظات مشقتباری هست كه در آن رشته پاره میشود و به نظر میرسد كلاف از هم باز شده است. با اين حال، شروع میكنم به آشكارا ديدن. اما چقدر زمان از دست رفت! چقدر آهسته جلو میروم! و چه كسی متوجه تركيبات عميقی خواهد شد كه چنين كتاب سادهای از من میطلبد؟
«شاید با توصیهام چیز جدیدی به شما نگویم: شما باید هر روز بنویسید. باید با نوشتن مانند مهمترین بخش زندگیتان رفتار کنید. نباید منتظر الهام باشید، تنها چیزی که شما نیاز دارید یک عادت پایدار است. به طور مرتب بنویسید، حتی اگر مریض، غمگین یا بیحوصله هستید. هیچ چیز نباید شما را متوقف کند، حتی فرزندانتان.
مانند تونی موریسون رفتار کنید: در حالی که فرزندتان هنوز خواب هستند، بنویسید. صدای درونیتان را پیدا کنید و آن را روی کاغذ بیاورید و بنویسید.»
پیتر کری
@shotnote1✍🍃
🫧
سلیم و همکارانش، مثل تمام روزهای سیاه دیگر، بیزار و بی حوصله بازار شلوغی را تمیز میکردند که یک کامیون بمب گذاری شده ی حمل بنزین در نزدیکی اش منفجر شده بود. در بازار، مرغ و سبزی و میوه و آدم همه با هم سوخته بودند. آن ها آهسته و محتاطانه جارو می کردند، مبادا تکه پاره هایی از بدن آدمها را هم با خرابی ها بروبند. اما همیشه دنبال چیزی میگشتند، مثلاً کیف پول سالمی، زنجیر طلایی انگشتری یا حتی ساعتی که هنوز از محاسبه ی زمان دست نکشیده باشد.
کابوس های کارلوس فوئنتس
حسن بلاسم
@shotnote1✍
▫️ بوف کور / صادق هدایت
ترسهای فراموش شده، افکار مهیب و باورنکردنی که نمیدانستم در کدام گوشه مغزم پنهان شده بود، همه از سر نو جان میگرفت، راه میافتاد و به من دهنکجی میکرد!
... جلوی مهتاب، سایهام بزرگ و غلیظ به دیوار میافتاد ولی بدون سر بود _سایهام سر نداشت_ شنیده بودم اگر سایه کسی به دیوار سر نداشته باشد، تا سر سال میمیرد.
@shotnote1✨🍃
این توصیف، ترسیمِ جغرافیای درونیِ یک ویرانیِ خاموش است. توصیفی است که نه تنها یک حالت روانی، بلکه یک بحران متافیزیکی را نشان میدهد: گسست از جهانی که دیگر سخن نمیگوید و حضوری ندارد.در ملال_عمیق، فرد به دلیل گسستنِ رابطهاش با دنیا، دیگر نمیتواند نسبت خود در ارتباط با دنیا را دریابد. ساموئل بکت این وضعیت وجودی را برای قهرمان اصلی رمانش، بلاکوا، اینگونه توصیف میکند:
«او بیهیچ هویتی، در باتلاق رخوت و سُستی فرو رفته بود.
....شهرها و جنگلها و موجودات هویت نداشتند و سایههایی بودند که نه کِششی داشتند و نه هیجانی ایجاد میکردند... هستی او هیچ شکل و محوری نداشت و مرکز آن در همه جا بود، هیچ جا در حاشیهاش قرار نمیگرفت و مُردابی ناشناخته از سُستی و رخوت بود.»
فلسفه ملال/ لارس اسونسن
ترجمه: افشین خاکباز
اندر حکایات ✴️
روزی فردی داخل چاله ای افتاد و بسيار دردش آمد . یک روحانی او را دید و گفت :حتما گناهی انجام داده ای!
یک دانشمند عمق چاله و رطوبت خاک آن را اندازه گرفت!
یک روزنامه نگار عکس گرفت و در مورد دردهایش با او مصاحبه کرد!
یک یوگيست به او گفت : این چاله و همچنين دردت فقط در ذهن تو هستند در واقعيت وجود ندارند!!
یک پزشک برای او دو قرص آسپرین پایين انداخت!
یک پرستار کنار چاله ایستاد و با او گریه کرد!
یک روانشناس او را تحریک کرد تا دلایلی را که پدر و مادرش او را آماده افتادن به داخل چاله کرده بودند پيدا کند!
یک سخنرانِ انگیزشی او را نصيحت کرد که : خواستن توانستن است!
یک فرد خوشبين به او گفت : ممکن بود یکی از پاهات بشکنه!!!
سپس فرد بیسوادی گذشت دست او را گرفت و او را از چاله بيرون آورد...!