wikispace | Unsorted

Telegram-канал wikispace - ویکی اسپیس

14808

بنام آفریدگار دانا با هشت سال تولید محتوی وزین بهترین کانال تلگرام از لحاظ تولید محتوی کانال منتخب تلگرام بر اساس نظرسنجی 2020 بهترین کانال علمی تلگرام 🕊 تبلیغات 👈 @aghahi51 ☯️کانال دوم 👈 @wikispace2 📺اخبار کانال 👈 @wikispacenews

Subscribe to a channel

ویکی اسپیس

به‌جای اینکه یک لایه از مواد مصنوعی را روی ربات قرار دهند، پژوهشگران بافت زنده را مستقیماً روی انگشت رباتیک سه‌مفصلی رشد دادند. این پوست مصنوعی از فیبروبلاست‌های انسانی درون کلاژن و یک لایه بیرونی از کراتینوسیت‌ها تشکیل شده بود و ساختارهایی مشابه درم و اپیدرم پوست انسان ایجاد می‌کرد.

این پوشش زنده به اندازه‌ای انعطاف‌پذیر بود که همراه با حرکت انگشت خم شود، بدون اینکه پاره شود؛ و حتی توانایی ابتدایی برای ترمیم آسیب را نیز نشان داد.

پژوهشگران عمداً بافت را برش دادند و یک تکه کلاژن روی محل زخم قرار دادند. طی هفت روز بعد، سلول‌های زنده به داخل این قسمت حرکت کردند و با تقویت ناحیه آسیب‌دیده، آن را به اندازه‌ای ترمیم کردند که انگشت دوباره بتواند خم شود.

البته این فرایند کاملاً خودکار و مشابه ترمیم طبیعی پوست انسان نبود؛ زیرا زخم به پچ کلاژنی و شرایط کنترل‌شده آزمایشگاهی نیاز داشت. بااین‌حال، این آزمایش قابلیتی را نشان داد که پوست‌های سیلیکونی معمولی ربات‌ها ندارند: ترمیم بافت زنده.

پژوهشگران در آینده قصد دارند ویژگی‌های بیشتری از پوست واقعی انسان، از جمله سلول‌های حسی، فولیکول‌های مو، غدد عرق و سایر ساختارها را به این فناوری اضافه کنند.

در صورت پیشرفت این فناوری، ممکن است روزی سطوح ربات‌های انسان‌نما بتوانند تا حدی مانند بافت زنده محیط اطراف را احساس کنند، آسیب‌های خود را ترمیم کنند و تعامل طبیعی‌تری با محیط داشته باشند.

این پژوهش نخستین بار در سال ۲۰۲۲ منتشر شد؛ بنابراین یک دستاورد جدید در سال ۲۰۲۶ محسوب نمی‌شود، اما همچنان گامی مهم در مسیر ساخت ربات‌های زیست‌هیبریدی است؛ ربات‌هایی که سیستم‌های مکانیکی را با سلول‌ها و بافت‌های زنده انسانی ترکیب می‌کنند.

منبع: دانشگاه توکیو؛ نشریه Matter

@wikispace 💫

Читать полностью…

ویکی اسپیس

این یافته چیزی فراتر از یک کنجکاوی علمی است؛ اشاره‌ای است به پیوندی کیهانی که مرز میان حیات زمینی و فرازمینی را محو می‌کند.

الگوهای ظریف در ساختار مولکولی نشان از فرایندهایی دارند که تازه در آغاز کاوش آن‌ها هستیم و نگاهی گذرا به جهانی می‌اندازند که شاید طرح اولیه‌ی حیات را به شیوه‌هایی حمل می‌کند که هنوز نمی‌توانیم کاملاً درکشان کنیم.

پژوهشگرانی که شهاب‌سنگ‌های باستانی را بررسی می‌کنند، ناهنجاری‌هایی تکرارشونده دیده‌اند که بیش از آن دقیق‌اند که تصادفی باشند و به ریتمی پنهان در پراکندگی مواد آلی در فضا اشاره دارند. این الگوها آرام‌آرام ما را وامی‌دارند جایگاهمان در کیهان را دوباره بیندیشیم و این امکان را در نظر بگیریم که حیات به یک سیاره محدود نیست.

یک نکته: عنوان «دی ان ای انسان در شهاب‌سنگ» گمراه‌کننده است. پژوهش‌های واقعی در شهاب‌سنگ‌هایی مثل مورچیسون فقط «نوکلئوبازها» یعنی بخش‌هایی از اجزای سازنده‌ی دی ان ای و آر ان ای را پیدا کرده‌اند، نه دی ان ای انسان. این شهاب‌سنگ‌ها هم حدود ۴٫۵ میلیارد ساله‌اند.

@wikispace 💫

Читать полностью…

ویکی اسپیس

پژوهشگران با پیوند قلب میان موش‌های جوان و پیر و همچنین بررسی سوابق تاریخی نمونه‌برداری از بیماران انسانی دریافت‌کننده پیوند قلب، به پدیده‌ای جالب دست یافتند: اندام‌های پیوندشده، سن مولکولی خود را تا حدی با سن زیستی بدن دریافت‌کننده هماهنگ می‌کنند.

قلب‌های پیر که به موش‌های جوان پیوند زده شدند، نشانه‌هایی از جوان‌شدن ژنتیکی و مولکولی نشان دادند؛ در مقابل، قلب‌های جوانی که به بدن‌های پیر منتقل شدند، در سطح سلولی با فرایند پیری سریع‌تر مواجه شدند.

این یافته‌ها که در قالب یک مقاله پیش‌انتشار در پایگاه bioRxiv منتشر شده‌اند، می‌توانند در آینده تحول بزرگی در پزشکی پیوند ایجاد کنند و حتی امکان استفاده از تعداد بیشتری از اندام‌های اهدایی را فراهم سازند.

در حال حاضر، جراحان معمولاً به دلیل نگرانی درباره دوام بافت قلب، قلب اهداکنندگان زیر ۴۵ سال را ترجیح می‌دهند.

اما این پژوهش نشان می‌دهد که یک قلب متعلق به فردی مسن‌تر ممکن است پس از قرار گرفتن در یک بدن جوان، تا حدی «به عقب برگردد و جوان‌تر شود» و برخی ویژگی‌های مولکولی بدن جدید خود، از جمله الگوهای متیلاسیون دی‌ان‌ای، را به دست آورد.

البته بخشی از آسیب‌ها و فرسودگی‌های ناشی از افزایش سن ممکن است برگشت‌ناپذیر باشند. با این حال، این کشف نشان می‌دهد که شاید در آینده بتوان محدودیت‌های سنی فعلی برای استفاده از برخی اندام‌های اهدایی را با دقت بیشتری بازنگری کرد.

منبع:
Poganik, J. R., Matsunaga, T., Tyshkovskiy, A., Lu, A., Haghani, A., Zhou, H., Martin, F., Horvath, S., Givertz, M. M., Tullius, S. G., & Gladyshev, V. N. (2026). Transplanted hearts assimilate the recipient's biological age. bioRxiv.

@wikispace 💫

Читать полностью…

ویکی اسپیس

در پیج کورا فارسی هر آنچه که در ذهن داری بپرس و جواب بگیر.

در این پيج گروه طرح سوال انجام شده و دوستان در بحث مشارکت می کنند.

شما می توانید در هر موضوعی طرح سوال کنید و دوستانی که در گروه هستند و در آن موضوع اطلاعات یا تجربه دارند راهنمایی می کنند.
این گروه زیرمجموعه کانال ویکی اسپیس است.

اینم لینکش
/channel/quoraps

Читать полностью…

ویکی اسپیس

#خداوند
آیا با حرفاش موافقید؟ آیا نقاشی گواهی بر وجود نقاشه؟ یا ساختمان گواهی بر وجود معمار ؟ شما به تکامل باور دارید یا به وجود آفریدگار؟



@wikispace

Читать полностью…

ویکی اسپیس

آیا واقعاً زندگی پس از مرگ وجود دارد؟ علم تاکنون چه پاسخی برای این پرسش دارد؟

پاسخ کوتاه این است: تا امروز شواهد علمی قطعی‌ای پیدا نشده که نشان دهد آگاهی پس از مرگ برگشت‌ناپذیر ادامه پیدا می‌کند.

@wikispace 💫 👇

Читать полностью…

ویکی اسپیس

دانشمندان سرنخ‌های تازه‌ای درباره منشأ جهان کشف کرده‌اند.
برای نسل‌ها، این پرسش که «پیش از بیگ‌بنگ چه چیزی وجود داشت؟» بیشتر یک معمای فلسفی به شمار می‌رفت تا یک پرسش علمی.
از آنجا که فضا و زمان هر دو با بیگ‌بنگ، حدود ۱۳.۸ میلیارد سال پیش، پدید آمدند، فیزیک سنتی بر این باور بود که اساساً چیزی به نام «قبل از آن» وجود نداشته است. با این حال، کیهان‌شناسان امروزی راه‌های هوشمندانه و غیرمستقیمی برای نگاه کردن به گذشته دور کیهان پیدا کرده‌اند.
@wikispace 💫 👇

Читать полностью…

ویکی اسپیس

جایزه نوبل پزشکی ۲۰۲۵ به دانشمندانی رسید که یکی از بزرگ‌ترین معماهای علم ایمنی‌شناسی را حل کردند: چرا سیستم ایمنی بدن به خودِ ما حمله نمی‌کند؟

@wikispace 💫 👇

Читать полностью…

ویکی اسپیس

انقلابی در پژوهش‌های جدید نشان می‌دهد که آگاهی در گیاهان، کپک‌های مخاطی و سایر سازواره‌های (ارگانیسم‌های) فاقد مغز نیز وجود دارد.
بله، کاملاً جدی.
برای قرن‌ها، اجماع علمی به‌شدت «مغزمحور» بوده و تجربه زیسته و ادراک شهودی را ویژگی انحصاری سیستم‌های عصبی پیچیده می‌دانست.

@wikispace 💫👇

Читать полностью…

ویکی اسپیس

این تصویر، تصویری از آینده‌ای احتمالی در سال ۲۰۵۰ را نشان می‌دهد؛ آینده‌ای که در آن، با استفاده از پزشکی بازساختی پیشرفته و فناوری‌های سلول‌های بنیادی، ممکن است یک فرد ۷۰ ساله بتواند ویژگی‌های زیستی نزدیک‌تری به یک فرد بسیار جوان‌تر داشته باشد.

@wikispace 💫 👇

Читать полностью…

ویکی اسپیس

اگر به شما گفته شود که دنیا و همه چیز موجود در آن به این خاطر وجود دارد که ما داریم به آن نگاه می کنیم چه می گویید؟ ممکن است بپرسید، یعنی چه که ما به آن نگاه می کنیم، یعنی اگر نگاه نکنیم وجود ندارد؟ من به شما می گویم، دقیقا همین طور است. اجازه بدهید موضوع را برایتان باز کنم. ببینید وقتی مشاهده گری وجود نداشته باشد همه چیز در حالت احتمالات بی شمار است و وقتی ما به آن نگاه می کنیم و آگاهی مان را به آن می افزاییم آنوقت چیزها هویدا می شوند و ما به آن می گوییم واقعیت. یک آزمایش عجیب در اینجا وجود دارد که به آن آزمایش شکاف دوگانه گفته می شود. این آزمایش به ما نشان می‌دهد که ذرات بسیار ریز مانند اتم ها رفتارشان را بر اساس این که یک نفر به آنها نگاه کند یا نکند تنظیم می کنند. این یعنی وقتی کسی به آنها نگاه کند یک نقش و وقتی کسی نگاه نکند نقش دیگری بخود می گیرند. ممکن است تعجب کنید اما این آزمایش واقعی است، این دقیقا مثل اینست که اتم ها می دانند آیا کسی به آنها نگاه می کند یا نه اگر نگاه کند یک حالت و اگر نگاه نکند حالتی دیگر دارند. در واقع آگاهی ما رفتار ماده را مقید می کند. در این زمینه آزمایش دیگری نیز وجود دارد که به آزمایش گربه شرودینگر معروف است، شرودینگر فیلسوف اتریشی می گوید فرض کنید گربه ای را برداشته و در جعبه ای فلزی بگذاریم در داخل جعبه همچنین یک شیشه رادیو اکتیو، یک شیشه زهر و یک چکش تعبیه شده است، اگر چنانچه اتم رادیو اکتیو فاسد شود باعث می شود تا چکش فعال شده و شیشه زهر را بشکند و این باعث مرگ گربه خواهد شد. از اینرو از زمانیکه گربه در داخل جعبه فلزی گذاشته می شود این گربه در یک زمان هم زنده است هم مرده، مگر اینکه کسی در جعبه را باز کند و وضعیت داخل جعبه را ببیند که آیا گربه زنده است یا مرده.
در این زمینه یک آزمایش بسیار جالب بنام آزمایش شکاف دوگانه وجود دارد که با زبان ساده در فیلم پست بعد توضیح داده خواهد شد.

@wikispace 💫

Читать полностью…

ویکی اسپیس

شما مرگ دیگران را تجربه می‌کنید، اما مرگ خودتان را هرگز.
شما همیشه وجود دارید و بوده اید از ازل اما به اشکال مختلف، همه افرادی که شما مرگشان را دیده اید هم زنده اند. هیچکس در این جهان نمی میرد. اشکال تغییر می کنند.
عجیب است، نه؟
ما در تمام زندگی شاهد رفتن آدم‌ها هستیم؛
عزیزانمان، دوستانمان و انسان‌هایی که زمانی کنارمان بودند.
اما هیچ‌وقت نمی‌توانیم لحظه‌ای را تجربه کنیم که «نبودن خودمان» را ببینیم.

شما همیشه در حال تجربه کردن «بودن» هستید؛
حتی وقتی شکل زندگی تغییر می‌کند.

شاید به همین دلیل، مرگ از نگاه ما معنای متفاوتی دارد.
مرگ هیچ مفهومی ندارد، زیرا نیستی هرگز قابل تجربه نیست.

شاید آنچه ما «مرگ» می‌نامیم، فقط پایان یک شکل از وجود باشد، نه پایان خودِ وجود.

یک تغییر، یک عبور، یک تبدیل...

مرگ صرفاً یک تجربه انسانی از چرخه زندگی است؛
مثل یک پلان از یک فیلم.

یک پلان تمام می‌شود،
اما فیلم ادامه دارد.

شاید ما هم فقط یک پلان از چیزی بسیار بزرگ‌تر هستیم؛
و چیزی که پایان می‌نامیم، فقط پایان همین پلان است، نه پایان داستان.

آیا از مرگ می ترسید؟

@wikispace 💫

Читать полностью…

ویکی اسپیس

سلام دوستان عزیز برای بحث و تبادل نظر علمی شما می توانید در گروه هایی که ما براتون در نظر گرفتیم وارد شده و هر سوالی دارید اونجا مطرح کنید. ماشاا... تا دلتون بخواد آدمای بسیار بسیار باسوادی در کانال ما عضو هستند و مایه افتخاره برای ما می تونن جواب سوالات را بدن و بحث علمی شکل بگیره
در زیر لینک دو گروه را می گذارم

/channel/quoraps

/channel/+76KkdfhBZgo0MGE0

Читать полностью…

ویکی اسپیس

کمتر جانوری مانند آلباتروس برای سفر ساخته شده است.
آلباتروس سرگردان بزرگ‌ترین طول بال را در میان تمام پرندگان زنده دارد که فاصلهٔ دو سر بال آن به حدود ۳.۵ متر می‌رسد.

@wikispace 💫👇

Читать полностью…

ویکی اسپیس

اگر مقیاس کیهان را با مقیاس زندگی انسان مقایسه کنیم، واقعاً عجیب است که موجودی به کوچکی ما توانسته درباره‌ی آغاز خودِ کیهان سؤال بپرسد؛ و حتی از آن فراتر، با کمک علم و شواهد، تخمینی بسیار دقیق از زمان آغاز آن به دست آورد.

@wikispace 💫👇

Читать полностью…

ویکی اسپیس

مهندسان دانشگاه توکیو موفق شده‌اند یک انگشت رباتیک با پوششی از بافت زنده انسانی بسازند؛ بافتی که از سلول‌های پوست انسان رشد داده شده و به این انگشت اجازه می‌دهد در حالی که پوششی شبیه پوست واقعی دارد، خم شود.

@wikispace 💫 👇

Читать полностью…

ویکی اسپیس

دانشمندان از کشف ردپایی از دی ان ای انسان در یک شهاب‌سنگ دو میلیارد ساله خبر می‌دهند؛ کشفی که بی‌سروصدا درک ما از زندگی و خاستگاه آن را به چالش می‌کشد. همین که مواد ژنتیکی بتوانند در گذر میلیاردها سال و در فضا دوام بیاورند، هم شگفتی می‌آفریند و هم نگرانی.

@wikispace 💫 👇

Читать полностью…

ویکی اسپیس

دانشمندان به‌تازگی دریافتند که قلب‌های پیر، درون بدن‌های جوان، از نظر زیستی جوان‌تر می‌شوند.

یک مطالعه شگفت‌انگیز از پژوهشگران دانشگاه هاروارد نشان می‌دهد که سن زیستی یک اندام لزوماً ثابت و تغییرناپذیر نیست، بلکه می‌تواند تحت تأثیر محیط اطراف خود تغییر کند.

@wikispace 💫 👇

Читать полностью…

ویکی اسپیس

فقط ببینید هوش مصنوعی چطوری جزئیات ريز یک عمل جراحی و ایمپلنت لگن را اینقدر زیبا توصیف و به تصویر می کشه. اینجاست که آدم می فهمه چقدر علم پزشکی پیشرفت کرده


@wikispace 💫

Читать полностью…

ویکی اسپیس

تجربه‌های نزدیک به مرگ واقعی‌اند؛ یعنی افرادی که آن‌ها را تجربه می‌کنند، واقعاً احساس آرامش، دیدن نور، جداشدن از بدن یا تجربه‌های مشابه را گزارش می‌کنند. اما یک نکته مهم وجود دارد: این افراد به‌طور کامل و برگشت‌ناپذیر نمرده بودند و سپس بازنگشته‌اند؛ آن‌ها در وضعیت بحرانی قرار داشتند و احیا شدند.

یک مرور علمی در سال ۲۰۲۴، یازده مطالعه آینده‌نگر درباره بازماندگان ایست قلبی را بررسی کرد. بین ۶٫۳ تا ۳۹٫۳ درصد از بازماندگان، تجربه‌هایی را گزارش کرده بودند که در دسته تجربه‌های نزدیک به مرگ قرار می‌گرفت. تفاوت زیاد این ارقام تا حدی به تفاوت در تعریف و روش سنجش این تجربه‌ها مربوط می‌شد.

پژوهشگران توضیح‌های مختلفی را بررسی کرده‌اند؛ از تغییر میزان اکسیژن و مواد شیمیایی مغز گرفته تا فعالیت‌های الکتریکی غیرعادی، شکل‌گیری خاطرات هنگام بازگشت هوشیاری و حالت‌های شبیه رؤیا. بااین‌حال، هیچ‌کدام از این توضیح‌ها به‌تنهایی هنوز پاسخ کامل و نهایی ارائه نمی‌کند.

در مطالعه بزرگ AWARE II، وضعیت ۵۶۷ نفر را که در بیمارستان دچار ایست قلبی شده بودند بررسی کردند. از میان آن‌ها ۵۳ نفر زنده ماندند، ۲۸ نفر مورد مصاحبه قرار گرفتند و ۱۱ نفر تجربه‌هایی را گزارش کردند که پژوهشگران آن‌ها را احتمالاً مرتبط با نوعی آگاهی دانستند.

در برخی بیماران، الگوهای منظم فعالیت مغز حتی تا ۳۵ تا ۶۰ دقیقه پس از آغاز احیای قلبی مشاهده شد. اما این یافته به‌تنهایی اثبات نمی‌کند که آگاهی پس از مرگ ادامه پیدا می‌کند.

آنچه علم می‌تواند بررسی کند، فرایند مرگ، احیا، فعالیت مغز و تجربه‌های افرادی است که از مرگ نزدیک بازگشته‌اند. درباره آنچه پس از مرگ قطعی و برگشت‌ناپذیر رخ می‌دهد، علم هنوز پاسخ نهایی ندارد.

به‌نظر شما، تجربه نزدیک به مرگ بیشتر به فعالیت مغز مربوط است یا هنوز چیزهایی وجود دارد که علم نمی‌تواند توضیح دهد؟
منبع برای بررسی بیشتر: مرور علمی سال ۲۰۲۴ درباره تجربه‌های نزدیک به مرگ؛ مطالعه AWARE II

@wikispace 💫

Читать полностью…

ویکی اسپیس

دانشمندان با بررسی نوسانات بسیار ظریف در تابش زمینه کیهانی و جست‌وجوی امواج گرانشی نخستین، در حال آزمایش چندین مدل ریاضی بسیار پیشرفته درباره گذشته کیهان هستند.
یکی از شناخته‌شده‌ترین نظریه‌ها، «پیشنهاد بدون مرز» است. این دیدگاه می‌گوید جهان نقطه آغاز یا لبه مشخصی ندارد و در نواحی کیهانی خاص، زمان رفتاری شبیه فضا پیدا می‌کند؛ بنابراین، مفهوم «قبل از جهان» دیگر معنای مشخصی نخواهد داشت.
در مقابل، نظریه‌های گرانش کوانتومی حلقه‌ای، ایده «جهش بزرگ» یا Big Bounce را مطرح می‌کنند. بر اساس این فرضیه، جهان کنونی ما زمانی شکل گرفته که یک جهان پیشین فروپاشیده و سپس دوباره جهش کرده است.
فرضیه جذاب دیگری نیز از وجود یک «جهان آینه‌ای» با تقارن CPT در سوی دیگر بیگ‌بنگ سخن می‌گوید؛ جهانی که در آن، جهت جریان زمان معکوس است.
در نهایت، اگرچه ممکن است هرگز نتوانیم مستقیماً به این گذشته عمیق کیهانی نگاه کنیم، فناوری‌های جدید در حال توسعه‌اند که به دانشمندان اجازه می‌دهند این نظریه‌ها را برای نخستین بار به‌طور جدی آزمایش کنند.
شکل و ویژگی‌های جهان کنونی و آینده ما شاید کلید پاسخ به این پرسش باشند که آیا جهان از یک «جهش کیهانی» پدید آمده، از یک «جهان آینه‌ای» سرچشمه گرفته یا نتیجه یک آغاز کوانتومی بدون مرز و زمان‌مند بوده است.
منبع: Scoles, S. (2026). What Came Before the Big Bang? — Scientific American

@wikispace 💫

Читать полностью…

ویکی اسپیس

مری ای. برانکو، فرد رامسدل و شیمون ساکاگوچی به‌طور مشترک جایزه نوبل فیزیولوژی یا پزشکی را برای کشف چگونگی حفظ «تحمل ایمنی محیطی» دریافت کردند؛ یک سیستم امنیتی در بدن که مانع از آن می‌شود سلول‌های ایمنی به اندام‌ها و بافت‌های خود بدن حمله کنند.

اما معمای اصلی چه بود؟

سیستم ایمنی بدن در اوایل زندگی، در غده تیموس، آموزش می‌بیند تا سلول‌های خودی را شناسایی کرده و به آن‌ها حمله نکند. اما این فرایند کامل نیست و برخی سلول‌های ایمنیِ خودواکنشگر به‌طور اجتناب‌ناپذیر از این مرحله عبور می‌کنند.

پس چه چیزی جلوی این سلول‌ها را می‌گیرد تا به بدن خودمان حمله نکنند؟

پاسخ: سلول‌های تیِ تنظیم‌کننده.

این سلول‌ها مانند نگهبان‌های امنیتی سیستم ایمنی عمل می‌کنند و سلول‌های ایمنیِ خطرناک را قبل از اینکه به بدن آسیب بزنند، مهار می‌کنند.

ساکاگوچی نخستین بار این سلول‌ها را در سال ۱۹۹۵ شناسایی کرد. سال‌ها بعد، برانکو و رامسدل با تحقیقات ژنتیکی گسترده، ژن اصلی مسئول عملکرد آن‌ها، یعنی فاکس‌پی۳، را شناسایی کردند.

چرا این کشف مهم است؟

این یافته مسیر توسعه درمان‌های جدیدی را برای بیماری‌های خودایمنی مانند دیابت نوع ۱ و ام‌اس، برخی سرطان‌ها و همچنین بهبود نتایج پیوند اعضا هموار کرده است؛ و چندین مورد از این درمان‌ها اکنون در مرحله آزمایش‌های بالینی قرار دارند. 💉

این کشف یادآوری قدرتمندی است که چگونه دهه‌ها پژوهش علمیِ بنیادی و کنجکاوی‌محور می‌تواند در سکوت، پزشکی مدرن را متحول کند. 🌟

⚠️ توجه: این مطلب صرفاً با هدف آموزشی منتشر شده است.

📚 منبع: وب‌سایت رسمی جایزه نوبل

@wikispace 💫

Читать полностью…

ویکی اسپیس

با این حال، شبکه رو به‌رشد از پژوهشگران با اثبات این‌که سازواره‌های فاقد حتی یک نورون نیز می‌توانند فکر کنند و یاد بگیرند، در حال درهم‌شکستن این باور تعصب‌آمیز است.
در آزمایشگاه‌های پیشگامی مانند «آزمایشگاه هوش کمینه» (MINT Lab) در اسپانیا، دانشمندان نشان می‌دهند که موجودات بدون مغز، مانند کپک‌های مخاطی و گیاهان، می‌توانند از هزارتوها بپذرند، خود را با ریسک هماهنگ کنند و حتی به داروی بی‌هوشی واکنش نشان دهند.
این یافته‌ها نشان می‌دهند که ظرفیت درک لحظه حال، یک پاداش تکاملی در مراحل پایانی نیست، بلکه ویژگی دیرینه و گسترده خودِ حیات است.
این تغییر پارادایم، درک ما را از چیستیِ ذهن به شکلی بنیادی بازتعریف می‌کند. اگر داشتن سیستم عصبی مرکزی پیش‌نیاز آگاهی نباشد، ابزارهای سنتی ما برای سنجش هوش — که بر اساس تصویر و الگوی خودمان ساخته شده‌اند — باید به‌طور ریشه‌ای از نو طراحی شوند.
این پژوهش ما را از برتری‌جویی و خودبرتربینی علمی فراتر می‌برد و وادارمان می‌سازد با واقعیتی روبرو شویم که در آن، جنگل‌ها، باغ‌ها و همسایگان سلولی ما صرفاً ماشین‌های بیولوژیکی منفعل نیستند. در عوض، آن‌ها ممکن است کنشگرانی فعال و دارای احساس در محیط خود باشند که جهان را با شکلی منحصربه‌فرد از آگاهی — که ما تازه در ابتدای مسیر درک آن هستیم — پیمایش می‌کنند.

@wikispace 💫

Читать полностью…

ویکی اسپیس

چیزی که زمانی تنها یک فرضیه علمی به نظر می‌رسید، اکنون به یکی از حوزه‌های فعال پژوهشی تبدیل شده است؛ پژوهش‌هایی که بررسی می‌کنند چگونه می‌توان روند پیری را از طریق بازبرنامه‌ریزی سلولی، بازسازی بافت‌ها و درک عمیق‌تر از زیست‌شناسی انسان تحت تأثیر قرار داد.

👉 واقعاً چه چیزی ارزش مصرف کردن دارد تا پیری پوست را کندتر کنیم؟
«لینکش را در بیو گذاشته‌ام.»

پیشرفت‌های اخیر در علم سلول‌های بنیادی به پژوهشگران اجازه داده است روش‌هایی را برای ترمیم ساختارهای آسیب‌دیده سلولی، بهبود عملکرد سلول‌ها و فعال‌سازی دوباره الگوهای بیان ژن‌های مرتبط با جوانی بررسی کنند.

یکی از امیدوارکننده‌ترین رویکردها، بازبرنامه‌ریزی جزئی سلول‌ها است؛ روشی که در آن سلول‌های پیر برای مدت محدودی به سمت حالتی جوان‌تر هدایت می‌شوند، بدون اینکه هویت و عملکرد اصلی خود را از دست بدهند.

در نتیجه، ممکن است آینده پیری در سال ۲۰۵۰ فقط با «سن شناسنامه‌ای» تعریف نشود، بلکه سلامت زیستی و عملکرد سلول‌ها نیز اهمیت بیشتری پیدا کند.

شاید یک فرد ۷۰ ساله در آینده بتواند برخی ویژگی‌های مرتبط با افراد بسیار جوان‌تر را حفظ کند؛ موضوعی که می‌تواند نگاه ما به طول عمر، مراقبت‌های پزشکی و فرایند پیری را تغییر دهد.

منبع:
https://link.springer.com/article/10.1038/s44321-025-00265-9

#پیری #طول_عمر #آینده #بازسازی #علم

@wikispace 💫

Читать полностью…

ویکی اسپیس

سلام دوستان عزیز، چند روزی است که فعالیت کانال کمتر شده و علت اینست که مسافرت هستم. بزودی بیشتر در خدمت تان خواهم بود.

ارادتمند شما
ادمین

@wikispace 💫

Читать полностью…

ویکی اسپیس

گربه‌ شرودینگر و واقعیت اطراف ما.... آیا مشاهده و آگاهی ما واقعیت را می سازد؟ آیا تا به چیزی نگاه نکردیم آن چیز وجود ندارد؟



@wikispace 💫👇

Читать полностью…

ویکی اسپیس

یک لحظه تصور کنید همینطور که ما وجود داریم سیاراتی یا مکان هایی در کیهان باشند (که احتمالش با توجه به گستردگی کیهان صددرصد است) که به معنی واقعی کلمه بهشت برین باشند. بهشت هایی که تمام امکانات مورد نیاز ساکنانش را دارند و هر آنچه بخواهند در دسترس شان است.
حضرت حافظ نیز براین امر صحه گذاشته با شعرش
من من ملک بودم فرودس برین جایم بود
آدم آورد درین دیر خراب آبادم
در کیهان، بهشت‌هایی مافوق تصور شما وجود دارند.
جهان فقط مجموعه‌ای از ستاره‌ها، سیاره‌ها و کهکشان‌های سرد و بی‌جان نیست؛
شاید در گوشه‌هایی از این کیهان بی‌انتها، دنیاهایی وجود داشته باشند که زیبایی‌شان حتی فراتر از قدرت تخیل ما باشد.

سرزمین‌هایی با آسمان‌هایی ناشناخته، طبیعتی شگفت‌انگیز و موجوداتی که در میان این همه زیبایی زندگی می‌کنند و از نعمت‌های جهان خود لذت می‌برند.

شاید جایی در فاصله‌ای غیرقابل تصور، زندگی برای موجوداتی دیگر چیزی شبیه به یک بهشت باشد؛جایی که ما حتی نمی‌توانیم تصور کنیم چه شگفتی‌هایی در انتظارشان است.

بنظر شما چقدر این احتمال وجود داره؟

@wikispace 💫

Читать полностью…

ویکی اسپیس

این بال‌های عظیم به او اجازه می‌دهند تا با کمترین بال‌زدن، هزاران کیلومتر را در عرض اقیانوس‌های پهناور طی کند.
راز او پدیده‌ای به نام «اوج‌گیری پویا» است. این پرنده به جای مصرف مداوم نیروی عضلانی، پیاپی به سمت جریان‌های هوایی سریع‌تر اوج می‌گیرد، می‌چرخد و دوباره به سمت سطح اقیانوس سر می‌خورد. او با بهره‌برداری از اختلاف سرعت باد، در واقع از جو زمین انرژی می‌گیرد تا به حرکت خود ادامه دهد.
مطالعات ردیابی نشان داده‌اند که آلباتروس‌ها در یک سفر جست‌وجوی غذا بیش از ۱۶,۰۰۰ کیلومتر را پیموده‌اند. حتی یک آلباتروس خاکستری‌سر ثبت شده است که توانسته تنها در ۴۶ روز یک دور کامل به دور قارهٔ قطب جنوب بگردد.
آلباتروس‌های جوان می‌توانند سال‌ها پیش از بازگشت به کلونی‌های زادآوری، در اقیانوس سرگردان باشند؛ اما آن‌ها به معنای واقعی کلمه به‌طور مداوم معلق در هوا نیستند. آن‌ها به‌طور مرتب روی دریا می‌نشینند تا استراحت کنند و از ماهی‌های مرکب، ماهی‌ها و دیگر آبزیان تغذیه نمایند.
پرواز آن‌ها چنان کارآمد است که اوج‌گیری و اوج‌گرفتن به انرژی اضافی بسیار کمی نیاز دارد. برای این پرندگان غول‌پیکر، برخاستن از سطح اقیانوس بسیار طاقت‌فرساتر از اوج‌گیری بر فراز آن است.
یک آلباتروس برای عبور از اقیانوس صرفاً با باد نمی‌جنگد.
او از باد به عنوان موتور پیشران خود استفاده می‌کند.

@wikispace 💫

Читать полностью…

ویکی اسپیس

تصور کنید باکتری‌هایی در بدن یک مورچه زندگی می‌کنند؛ موجوداتی که حتی نمی‌توانند محیط بسیار کوچک اطراف خودشان را به‌طور کامل درک کنند. حالا فرض کنید یکی از آن‌ها بتواند بفهمد شهری مثل نیویورک چه زمانی ساخته شده است!

ماجرای انسان و کیهان شاید از این هم عجیب‌تر باشد.

ما روی سیاره‌ای کوچک در گوشه‌ای از یک کهکشان زندگی می‌کنیم؛ کهکشان ما فقط یکی از میلیاردها کهکشان موجود در جهان قابل مشاهده است. با این حال، انسان توانسته با مشاهده‌ی نور ستارگان و کهکشان‌های بسیار دور، بررسی تابش زمینه‌ی کیهانی و استفاده از قوانین فیزیک، به گذشته‌ی کیهان نگاه کند.

امروز می‌دانیم که جهان حدود ۱۳٫۸ میلیارد سال پیش از حالتی بسیار داغ و چگال شروع به انبساط کرده است.

اما نکته‌ی شگفت‌انگیز اینجاست:

دانستن اینکه کیهان چگونه تکامل پیدا کرده، لزوماً به این معنی نیست که می‌دانیم چرا به وجود آمده است.

علم می‌تواند درباره‌ی «چه اتفاقی افتاد؟»، «چه زمانی؟» و «چطور؟» پاسخ‌های بسیار قدرتمندی ارائه کند؛ اما پرسش‌هایی مثل «چرا اصلاً چیزی وجود دارد؟» یا «آیا پیش از آغاز کیهان چیزی وجود داشته؟» هنوز در مرزهای ناشناخته‌ی دانش قرار دارند.

و شاید همین، یکی از زیباترین ویژگی‌های انسان باشد.

ما موجوداتی فانی و بسیار کوچک در مقیاس کیهانی هستیم، اما توانسته‌ایم با مغز محدود خود، درباره‌ی میلیاردها سال تاریخ کیهان فکر کنیم؛ نورهایی را ببینیم که میلیاردها سال در راه بوده‌اند و از روی آن‌ها گذشته‌ی جهان را بازسازی کنیم.

شاید عجیب‌ترین بخش ماجرا این نباشد که انسان توانسته سن کیهان را تخمین بزند؛ بلکه این باشد که کیهان موجودی را درون خودش به وجود آورده که حالا می‌تواند درباره‌ی خودِ کیهان سؤال بپرسد.

اما یک سؤال همچنان باقی می‌ماند:

اگر روزی بتوانیم بفهمیم کیهان چگونه آغاز شد، آیا می‌توانیم بفهمیم چرا آغاز شد؟

شاید پاسخ این سؤال، بزرگ‌تر از چیزی باشد که امروز حتی تصورش را می‌کنیم. 🌌

#Sci7ech #علم #کیهان #宇宙 #نجوم #فیزیک #بیگ_بنگ #جهان #کهکشان #ستارگان #علمی #دانستنی #فکت #فضا #Cosmos #Science #Astronomy #Physics

@wikispace 💫

Читать полностью…

ویکی اسپیس

در زندگی روزمره، آنتروپی معمولاً افزایش می‌یابد. یک لیوان ممکن است بشکند، اما قطعات آن به‌طور خودبه‌خودی دوباره کنار هم قرار نمی‌گیرند. گرما نیز از نواحی گرم‌تر به سمت نواحی سردتر منتقل می‌شود. این افزایش برگشت‌ناپذیر آنتروپی یکی از دلایلی است که باعث می‌شود ما تفاوت روشنی میان گذشته و آینده احساس کنیم.
اما گرانش شدید این تصویر را پیچیده‌تر می‌کند. در جریان فروپاشی گرانشی، ماده به‌جای پراکنده شدن، بیش‌ازپیش در یک ناحیه متمرکز می‌شود و پژوهشگران همچنان در حال بررسی این موضوع هستند که وقتی خودِ فضا-زمان به‌صورت پویا در حال تغییر است، آنتروپی دقیقاً چگونه باید تعریف شود. در برخی توصیف‌های ریاضی، این وضعیت می‌تواند رفتاری ایجاد کند که به‌طور چشمگیری شبیه معکوس شدن پیکان زمان به نظر برسد.
اما این به آن معنا نیست که فردی درون یک ستاره نوترونی واقعاً شاهد بازسازی اشیای شکسته باشد یا «دیروز» را پس از «فردا» تجربه کند. تاکنون هیچ مشاهده‌ای نشان نداده است که زمان درون یک ستاره نوترونی واقعاً به عقب حرکت می‌کند. این نتیجه حاصل مدل‌های نظری درباره آنتروپی و فروپاشی گرانشی است، نه مشاهده مستقیم معکوس شدن زمان.
جالب اینکه فیزیکدانان پیش‌تر نیز در پژوهش‌های مربوط به ستاره‌های نوترونی از اصطلاح «معکوس شدن زمان» برای پدیده‌ای متفاوت استفاده کرده‌اند: انرژی‌ای که پیش از فروپاشی یک ستاره نوترونی تولید شده، می‌تواند برای مدتی در آن به دام بیفتد و بعدها به شکل پرتوهای ایکس آزاد شود؛ در نتیجه، ترتیب مشاهده‌شده رویدادها ممکن است ظاهراً معکوس به نظر برسد. پژوهشگران تأکید می‌کنند که این پدیده در واقع تابشِ به‌تأخیر افتاده است، نه سفر واقعی در زمان.
بااین‌حال، پرسش اصلی همچنان عمیق و شگفت‌انگیز است:
جهت زمان که برای ما کاملاً بنیادی و بدیهی به نظر می‌رسد، شاید در واقع پدیده‌ای برآمده از قوانین عمیق‌تری باشد که به آنتروپی، گرانش و ساختار فضا-زمان مربوط می‌شوند.
منبع: European Physical Journal C / دانشگاه فناوری دوربان / دانشگاه کوازولو-ناتال

@wikispace 💫

Читать полностью…
Subscribe to a channel