11322
که نام آینه بیرون ز کورهها سنگ است! ادمین @yasershaban
🎥 یه بوستان متفاوت در غرب تهران!
برای نخستین بار، زمین بازی" ویژه کودکان
اوتیسم "در" بوستان الهام "واقع در منطقه ۵ طراحی شده است.
🔹فضایی متناسب با نیازهای حسی و حرکتی کودکان اوتیسم!🌳🏃♂️️
ده آفرین و صد بارکلا به شهرداری منطقه پنج☘
@yaser_arab57
🎥 قصور پزشکی در بیمارستانهای خصوصی بیشتر از دولتیهاست | بلاگرپزشکها بیشترین پرونده قصورها را دارند
بازپرس دادسرای رسیدگی به جرایم پزشکی گفت: بر خلاف تصور عمومی، میزان قصور پزشکی در بیمارستانهای خصوصی، بیشتر از بیمارستانهای دولتی است.
مهدی صانعی که در میزگرد «قتل یا خطای پزشکی» انصاف نیوز شرکت کرده بود، ادامه داد: نسبت بالاتر قصور در مراکز درمانی خصوصی، تا سال گذشته برقرار بوده اما با افزایش شدید هزینه های درمان، مراجعه به مراکز دولتی افزایش چشمگیری داشته و بنابراین احتمالا شکایت و قصور پزشکی در بیمارستان خصوصی بیشتر خواهد شد.
مشروح این مباحث در فیلم میزگرد در آپارات و یوتیوب انصاف نیوز قابل دسترسی است.
@ensafnews
پر پزشکیان!
برخی از مدیرانِ دولت مسعود ساز ناساز کوک کرده و آهنگ فراغت از دولتِ او آغاز، و اراده مهاجرت به اردوی رقیب نمودهاند!
اوف به این روزگار...
اما مگر چه توقع؟ که مدیر در این سرزمین به میز بسته است، و نوع انشای او به جایگاه امضایش گره خورده!
مسعود از این باب نباید غمین باشد. چرا که این رسم دنیای دنی و دون است و از میان خلق یک تن صوفیاند!
اما ستاره سعد مسعود فقط بخاطر نامردی نامردمان رو به افول نگذاشته و پرچم احتزاز دولتش فقط به زور زاکانی به اهتزار نیامده...
خاصه آنکه احترام امامزاده را متولی باید نگاه میداشت.... سعادتی که با شعار تخصصگرایی و سپردن مدیریت به کارشناسان جمعه به مقبولیت رای نشست، شنبه (به ناچار) به فتح اصحاب گرد و قلمبه غیر مجاهد به تیر ایستاد و مسعود بعد تفییضِ حکم، چنان که به یاد دارد به جای وفاق با مردم، طبل وفاق با جریانات سیاسی و مدیریت فرسوده کشور کوبید، و برای بقا و پیش برد امور شروع به صلهی مدیریتها، به پیران پیراهن از قفای دنیا دریده و در زیر و روی میز خدمت خوابیده کرد.
باری! او اول خود پا روی ایده دولت خود گذاشت، و سرِ بازی لحاف مدیریت را با اصحاب قدرت باز کرد و نام این عملیات نامیمون را "دعوا نداریم" نهاد!
آنکه با این روش یوسفها به چاه انداخت تا یوسف پزشکیان بشود عقل متصلش و دلسوزها به حاشیه راند تا برخی مغز سوزان سکان مدیریت دولتش را به دست گیرند، حالا نباید ادای پهلوان از پشت خنجر خورده در کوچه خلوت را در بیاورد و ندای؛
-ممدباقر کجایی که دآشت رو کشتن
سر بدهد!
چون نیک نگه کرد و پر خویش بر او دید گفتا: «ز که نالیم که از ماست که بر ماست.»
@yaser_arab57
حسین تخمه؛ یک درس کوچک در اقتصاد، سرمایه اجتماعی و برندسازی!
حدود یک ماه پیش، همراه خانواده در یکی از خیابانهای تهران رانندگی میکردیم. مسیری نبود که معمولاً از آن عبور کنیم.
مقصد دیگری داشتیم و مسیریاب متناسب با ترافیک، ما را از کوچهپسکوچههایی عبور میداد.
یکدفعه بچهها بوی تخمه آفتابگردان را حس کردند و از من خواستند کنار خیابان نگه دارم و برایشان تخمه بخرم.
ایستادم. دیدم یک مغازه تخمهفروشی خیلی کوچک وجود دارد. شاید یک متر عرض و یک متر و نیم طول. نه ویترین خاصی داشت، نه تابلوی تبلیغاتی و نه ظاهر متفاوتی. صاحب مغازه هم جلوی پیادهرو مشغول شور کردن تخمه بود.
چیزی که توجهم را جلب کرد، دو سه نفری بودند که منتظر خرید تخمه بودند.
با خودم گفتم این مغازه به این کوچکی، بدون تشکیلات و دکوراسیون، چطور توانسته مشتری داشته باشد؟
خلاصه کمی تخمه خریدیم و راه افتادیم.
تخمه آنقدر خوشمزه بود که تمام مسیر بچهها دربارهاش حرف زدند و با اشتیاق خوردند. خودم هم از کیفیتش تعجب کرده بودم. حتی چند روز بعد که مقداری از آن در خانه مانده بود، باز هم بچهها سراغش میرفتند و درباره کیفیتش حرف میزدند.
یک ماه گذشت. یکی دو بار دیگر هم از جاهای مختلف تخمه خریدیم، اما هیچکدام به کیفیت آن تخمه اتفاقی نرسید.
مشکل اینجا بود که دیگر نمیدانستم آن مغازه دقیقاً کجاست. مسیرمان اتفاقی و بر اساس مسیریاب انتخاب شده بود و در ساعتهای دیگر ممکن بود از مسیر کاملاً متفاوتی برویم.
تا اینکه بچهها گفتند دوباره همان مسیر قبلی را برویم، شاید مغازه را پیدا کنیم.
قبول کردم و راه افتادیم. به همان محدوده رسیدیم، اما خبری از مغازه نبود.
ماشین را نگه داشتم و از یک عابر پیاده پرسیدم:
«ببخشید، این اطراف یک تخمهفروشی خیلی کوچک نیست؟ تقریباً یک متر در یک متر و نیم که جلویش تخمه شور میکنند؟»
طرف بدون مکث گفت: «آهان! منظورتون حسین تخمه است. حسین امیری. اینجا خیلی معروفه.»
آدرس را داد و بالاخره پیدایش کردیم.
وقتی رسیدیم، با صاحب مغازه احوالپرسی کردم و بابت تخمههای خوشمزهای که یک ماه قبل به ما داده بود، تشکر کردم.
بعد از او خواستم با هم عکس بگیریم.
به شوخی گفتم: «من توی این مملکت با رئیسجمهور و وزیر و وکیل هم معمولاً نمیایستم عکس بگیرم، اما عکس گرفتن با تو یک صفای دیگهای داره!»
تعجب کرد و پرسید: «چرا با من عکس میگیری؟»
گفتم:
«ببین، ما توی رسانه ساعتها درباره انواع سرمایه حرف میزنیم. درباره سرمایه اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی، نمادین و اینکه این سرمایهها چطور به هم تبدیل میشن!
اما تو یک نمونه واقعی از همین مفاهیم هستی. تو در دو محله اطرافت سرمایه اجتماعی قابل توجهی ایجاد کردی. من از یک آدم کاملاً غریبه آدرس مغازهات رو پرسیدم و بدون نشونی بیشتر، بلافاصله تو رو شناخت و آدرس دقیق مغازه رو داد.
یعنی تو فقط یک مغازهدار نیستی. در شبکه روابط اجتماعی این محله، به یک آدم شناختهشده و قابل ارجاع تبدیل شدی.
از طرف دیگه، فقط یک محصول داری: تخمه آفتابگردان. نه تخمه ژاپنی، نه پسته و بادام و تنقلات دیگه. تمام تمرکزت رو روی یک محصول گذاشتی.
این یکی از مفاهیم مهم در استراتژی کسبوکار و بازاریابیه: تمرکز تخصصی، تمایز محصول و ایجاد مزیت رقابتی.
به جای بزرگ کردن سبد محصولاتت، کیفیت یک محصول رو اونقدر بالا بردی که مشتری حاضر میشه برای خریدش مسیرش رو تغییر بده.
در ادبیات بازاریابی، این یعنی خلق تجربه مشتری متمایز. تجربهای که در حافظه مشتری میمونه و حتی بعد از یک ماه، انگیزه تکرار خرید ایجاد میکنه.
تو با کیفیت محصولت مشتری ساختی، مشتریها برات اعتبار ساختن و این اعتبار، مشتریهای جدیدی به سمتت میاره.
در واقع، سرمایه اقتصادی تو از دل سرمایه اجتماعی و اعتباری که ساختی، تقویت میشه.
به نظرم جالبه که با مغازهای به این کوچیکی و بدون امکانات عجیبوغریب، به چنین جایگاهی رسیدی.
بهش گفتم اگر جای مدرسهای حوزه پرسنال برندینگ و مدیریت کسبوکار بودم یا جزو دعوتکنندگان رویداد TED، از تو دعوت میکردم تا تجربهات رو روایت کنی.
چون داستان تو فقط فروش تخمه نیست. داستان ساختن یک برند از نقطه صفره.
داستان اینکه چطور یک آدم با شناخت محصول، تمرکز، استمرار و تعهد به کیفیت، در یک محدوده جغرافیایی کوچک به یک مرجع قابل اعتماد تبدیل میشه.
ما بعد از یک ماه، از آن سر تهران راه افتادیم و مسیر رو طی کردیم تا دوباره به تو برسیم. این یعنی تو فقط تخمه نمیفروشی. تو در ذهن مشتری یک مقصد ساختهای.
ما برای فهمیدن مفاهیم بزرگ اقتصادی ساعتها کتاب میخونیم و در نشستها دربارهشون حرف میزنیم، اما یک روز در مغازهای یک متر در یک متر و نیم، با آدمی روبهرو میشیم که این مفاهیم رو به شکل زنده و واقعی اجرا کرده.
من برای خرید تخمه اومدم، اما با یک درس جدی درباره اقتصاد و جامعه برگشتم!
@yaser_arab57
🔹اطلاعیه پایان محکومیت حبس استاد محمدتقی اکبرنژاد
🔸به اطلاع مردم شریف ایران، شاگردان و علاقهمندان استاد محمدتقی اکبرنژاد میرساند که دوران حبس ایشان، فردا روز چهارشنبه ۲۰ آبان ۱۴۰۵ به پایان میرسد.
این استاد و پژوهشگر حوزه علمیه، به دنبال مواضع انتقادی درباره مسائل دینی، سیاسی، عملکرد حاکمیت و دفاع از حقوق ملت ایران، در دادگاه ویژه روحانیت به اتهام «تضعیف نظام» به ۸ ماه و یک روز حبس، «توهین به رهبران انقلاب» به ۱۵ ماه و ۵ روز حبس و «هتک حیثیت روحانیت» به ۳ سال خلع لباس محکوم شده بود.
ایشان پس از ۲۱ روز بازداشت اولیه در بهمن ۱۴۰۲، از ۱۱ شهریور ۱۴۰۴ جهت اجرای حکم(۱۵ ماه) به زندان قم منتقل شده بودند.
ضمن قدردانی صمیمانه از همراهی و حمایتهای دلگرمکننده مردم، شاگردان و شخصیتهای علمی و فرهنگی در این مدت، امیدواریم پایان این دوران، سرآغاز فصل نوینی از فعالیتهای علمی، فرهنگی و سیاسی استاد باشد.
✅ برنامههای آینده ایشان از طریق رسانههای رسمی اطلاعرسانی خواهد شد.
🆔 @AkbarNejad_ir
جمعی از مؤثران شهرستان شاهرود به دلیل آنچه "سوءاستفاده از موقعیت شغلی" عنوان شده است، از محمدجواد کولیوند، استاندار سمنان نزد دادسرای کارکنان دولت شکایت قضائی کردند.
@yaser_arab57
مطالعهی تخصصی
پروژههای فکری
هویتاندیشان معاصر
شخصیت اول:
سیداحمد فردید
در ۳ سطح
مقدماتی/ متوسطه/ تكمیلی
با هدایت برترین فردیدشناسان و فردیدپژوهان
برای انجام مرحلهی پیشثبتنام و تعیینسطح به آیدی @Tamhid_Admin پیام دهید و در ارتباط باشید.
@Tamhidschool
سرود ملی؛ مسئلهای که خیلی دیر به یادش افتادیم!
این روزها تیتر خبرگزاریها پر شده از اینکه چرا علی دایی، عادل فردوسیپور و بعضی دیگر از مهمانان مراسم ترحیم مرحوم حمید علیدوستی، پیشکسوت فوتبال ایران و پدر ترانه علیدوستی، هنگام پخش سرود ملی از جای خود بلند نشدند!
فارغ از قضاوت درباره رفتار افراد، این نخستین بار نیست که مسئله خواندن یا نخواندن، احترام گذاشتن یا نگذاشتن به سرود ملی به موضوعی جنجالی تبدیل میشود.
هر بار عدهای موضع میگیرند، هزینه میدهند، از آن دفاع میکنند یا به آن اعتراض میکنند. یک طرف میگوید این سرود، سرود حکومت است و طرف دیگر آن را سرود ملت میداند!
.
اما میخواهم از این جنجال روز فاصله بگیرم و به روزهایی برگردم که هنوز به این نقطه بحرانی نرسیده بودیم...
سالها پیش، زمانی که من بهعنوان یک کنشگر مرزی تلاش میکردم سرود ملی را بهمثابه یک مسئله روی میز بگذارم، معتقد بودم باید درباره محتوا، فرم و خاستگاه آن گفتوگو کنیم.
باید درباره نسبت سرود ملی با مفهوم دولت-ملت در ایران حرف بزنیم و بفهمیم که این مسئله، برخلاف تصور بعضیها، صرفاً یک موضوع موسیقایی یا تشریفاتی نیست.
ما آن روزها میدیدیم که اگر این مسائل بهموقع به گفتوگو گذاشته نشوند، به زودی روزی میرسد که دیگر برای طرح عقلانی آنها دیر شده است.
با تمام توان درباره این موضوعات حرف زدیم، برنامه ساختیم، میز گفتوگو ترتیب دادیم؛ اما گوش شنوایی نبود!
از شما دعوت میکنم دقایقی از برنامه «رویای ایران» را ببینید؛ برنامهای که به تهیهکنندگی من تولید شد و در این قسمت آن، در کنار حجتالاسلام والمسلمین دکتر محمدرضا زائری، دکتر محسن رنانی، استاد افشین اعلا و دکتر آبان ابراهیمپور، درباره همین مسائل گفتوگو کردیم.
من در آن برنامه، سالها پیش از آنکه چنین مناقشههایی به تیتر اول رسانهها تبدیل شوند، درباره سرود ملی حرف زدم.
مسئله این است: بعضی بحرانها ناگهان به وجود نمیآیند؛ سالها پیش نشانههایشان آشکار است. فقط ما ترجیح میدهیم آنها را نبینیم! آنقدر نبینیم تا چون شعلهای در کف خیابان خود را به نمایش بگذارند!
شعلهای که در آنجا نیز برای خاموش کردنش ابزاری جز آتشِ گلوله وجود ندارد!
@yaser_arab57
⛔️باید شود معدن بوکسیت مسدود
مردم شاهرود یکصدا استاندار استان سمنان را استیضاح کردند.✊️
جمعیت دیدهبان طبیعت شاهرود
آیتی دیگر از پریشانی روانِ جمعی
دعوای متأخرِ صدساله با اصحاب دین بر سر اینکه دین باید در خدمت انسان باشد، نه انسان در خدمت دین؛ و اینکه دینی که به آدمیزاد و شکوفایی عقل او کمک نکند، پشیزی نمیارزد، کافی نبود!
حالا باید به این موج ایرانگرایی افراطی هم یادآوری کرد که ایران بدون توجه به انسان ایرانی هیچ اصالتی فینفسه ندارد؛ اصالت با انسان است، با کاهش رنج او و سامانیافتگی زیستش.
وقتی این تذکرات به دینگرایان داده میشد، گمان میکردند قرار است امشب قرآنها را در میادین شهر، با شراب به آتش بکشند!
حالا هم وقتی چنین هشداری به ایرانگرایان داده میشود، تصور میکنند منظور این است که باید با لیزر، مسیر بمبافکن دشمن را روشن کرد تا ایران را دقیقتر بمباران کند!
اینکه در گفتمان عمومی ما، (با بت سازی از هویت) چه برای اسلامگرایان با عبارت «الحیاة عقیدة و جهاد» و چه برای ایرانگرایان با شعار «چو ایران نباشد تن من مباد» و «بدین بوم و بر زنده یک تن مباد»، اصالت زندگی انسان به حاشیهای پرت تبدیل شده، نشان میدهد برای رسیدن به سامان در روان انسان معاصر این خطه، هنوز راه بسیار درازی در پیش داریم.
@yaser_arab57
راه در جهان یکی است!
جامعهای که برای پیشبینی سرنوشت خودش، ناچار است صندوقهای رأی دیگران را نگاه کند، به نقطه تحقیرآمیزی از بیاختیاری رسیده. این آیینه را باید چرخاند به سوی خود جامعه. به جایی که انتخابات مجلسش به حاشیه نظارت استصوابی نمیرود، نامزدهایش پیشاپیش غربال نمیشوند و صندوق رأی محل انتظار و امید برای شایستگان است. همین امروز اگر در تهران از اقشار مختلف بپرسیم که دو نماینده مجلس شورای اسلامی از تهران را نام ببرید میتوانند؟ یا باید در اینترنت سرچ کنند؟
ما چشممان به سیاست سایر کشورهاست چون دست و دلمان از تاثیر در صندوق رأی خودمان و اصلاح نظام سیاسی کشورمان کوتاه و خالی شده است. انسان ایرانی بجای تماشاگر بودن سیاست کشورهای دیگر باید بتواند کنشگر سیاست کشور خودش باشد و این آیینه باید بر گردد و الا میشکند.
@yaser_arab57
مونولوگ اجتماعی یاسر عرب:
خودمحوری و امر جمعی
#پادکست #سخنرانی
#جامعه_شناسی ایران
گــــ💎🎙🫠👁✨🔍🪐ـــاه
گــــ🌐📻👀💫🎧🎵▶️ـرام
📺🎭📖👂♾➰صد🪞قـط
👈 #مونولوگ@AUDgram
👈 #سخنرانی@AUDgramЧитать полностью…
کارزار
پلتفرم مستقل جمعآوری امضا
حقوق کودکان، مسئولیت دولت
همهٔ بچهها مثل هم زندگی نمیکنند و فرصتها و امکانات یکسانی ندارند. چرا همهٔ کودکان، فارغ از شرایط اقتصادی و اجتماعی خانوادههایشان، به آموزش، مراقبتهای بهداشتی، خدمات درمانی و امکانات لازم برای رشد دسترسی ندارند؟
چرا بعضی از بچهها بهجای درسخواندن و بازیکردن مجبورند کارهای سخت انجام بدهند؟ مگر آنها حق ندارند کودکی کنند و برای آیندهشان رؤیا داشته باشند؟
چرا بسیاری از بچهها بهخاطر اینکه از کشور دیگری آمدهاند یا زبان و لهجهٔ متفاوتی دارند، آزار میبینند و تحقیر میشوند؟
چرا در تصمیمگیری دربارهٔ فضاهایی که در آنها زندگی و بازی میکنیم، صدای ما شنیده نمیشود؟ چرا بسیاری از بچهها به محیطی پاک، با هوای سالم و فضای مناسب برای بازی و تفریح دسترسی ندارند؟
این صدایی از میان صداهای کودکان ایران بود؛ صدای خواستهها، نگرانیها و پرسشهایی که نباید بیپاسخ بمانند.
https://www.karzar.net/358062
@yaser_arab57
چگونه رنج انسان از یک «وضعیت تروماتیک» به یک «کالای لوکس نمادین» برای ایجاد تمایز طبقاتی تبدیل شد؟
✍علی قاسمی
@yaser_arab57
فراخوان عضویت و تمدید عضویت جمعیت علمی پیشگیری از خودکشی
اگه خواستید عضو بشید یا ازشون حمایت کنید
لینک
@yaser_arab57
یکی از دوستان تحقیقی درباره ایموجیهایی انجام داده که مخاطبان زیر خبرهای کانالهای خبری رسمی میگذارند.
از او پرسیدم: بیشترین واکنش احتمالاً دیسلایک است، درست است؟
گفت: نه!
پرسیدم: عصبانیت؟
گفت: نه!
دیگر چیزی به ذهنم نمیرسید. (مطمئن بودم لایک نیست!)
گفت: ایموجی خنده! 😂
این نتیجه از آن چیزی که به نظر میرسد مهمتر است. مخاطبی که به رسانه رسمی میخندد، لزوماً مخاطب راضی یا حتی بیتفاوتی که نیست. گاهی خنده، شکل دیگری از اعتراض است... نوعی اعلام بیاعتباری!
برای رسانههای رسمی، خطرناکترین نقطه همینجاست! وقتی دیگر نمیتوانند حتی به سادگی خشم مخاطب را برانگیزند و به جای آن، خندهاش را میگیرند!
@yaser_arab57
⭕️ هشدار ۱۵۰ استاد دانشگاه درباره پرورش تیلاپیا
🔹انجمن ماهیشناسی ایران با هشدار درباره تهدید تیلاپیای مهاجم برای تنوع زیستی، منابع آب شرب و معیشت جوامع بومی، خواستار توقف صدور مجوزهای جدید پرورش این ماهی و بازنگری در مجوزهای موجود شد.
✅برای مطالعه متن کامل کارزار «تیلاپیا؛ تهدیدی برای تنوع زیستی، امنیت آب شرب و امنیت اجتماعی ایران» و پیوستن به آن به لینک زیر مراجعه کنید:
https://www.karzar.net/359321
⭕️ برای مطالعه متن کامل خبر روی لینک بزنید:
https://www.rokna.net/fa/tiny/news-1266000
#قدرت_بی_قدرتان ✌️🏻
@karzarnet
امروزه در ایران، شهرستانها برای حل مسائل محلیشان باید اول صدایشان را به تهران برسانند!
این یعنی فقدان دولت اجتماعی. یعنی مردم در دورترین نقاط کشور هم باور کردهاند که تا مسئلهشان ملی نشود، کسی آن را نخواهد شنید.
اما این روند فقط به انباشت نارضایتی ختم نمیشود. منابع انسانی را فرسوده میکند، تعارضهای محلی و قومی را تشدید میکند و در نهایت میتواند به بحرانهای اجتماعی و حتی فرسایش امنیتی منجر شود.
کشوری که مسائل محلیاش را در مرکز حل میکند، دیر یا زود هزینه نشنیدن صدای پیرامون را در سراسر کشور خواهد پرداخت!
برشی از ارائه بنده در این مورد...
@yaser_arab57
میراث کُشی!
✍یاسر عرب
چه باید کرد با میراثی که حتی متولیانش هم گاهی قدر و معنایش را نمیدانند؟ واقعاً جای تأسف دارد!
ورزش باستانی سالهاست از چند سو زیر ضرب است. از یک طرف جذابیت ورزشهای مدرن، از طرف دیگر گسست فرهنگ عمومی از میراث فتوت و جوانمردی و از سوی دیگر، ناآگاهی مدیران ورزشی از حکمت و منظومه چندلایه این ورزش.
اما حالا مصیبت تازهای هم اضافه شده است: جدا کردن متن از کانتکست، جسم از معنا و حرکت از آیین!
اینکه چند نفر شلوار باستانی بپوشند، وارد زورخانه شوند، شمشیر بزنند و نام یک ورزش ابداعی را روی آن بگذارند، احیای ورزش باستانی نیست. اینکه دختر نوجوانی را در برابر جمعی از مردان به زورخانه بیاورند و حرکاتی با ملاحظات کاملاً متفاوت از آداب و حرمت این مکان اجرا کند و جمع هم تشویق کند، نشانه نوآوری نیست. مسئله، مخالفت با ورزش دختران نیست. مسئله، بیاعتنایی به حرمت، حریم و آداب یک مکان و یک آیین است!
زورخانه باشگاه بدنسازی با دکور سنتی نیست! اینجا یک منظومه است. آوا و نوا، ضرب و شعر، حرکت و ریتم، بدن و روان، جماعت و مراتب حرمت، همه به هم پیوستهاند.
کمی در این منظومه تأمل کنید. در زورخانه، کسی که از نظر جسمانی قویتر است، قرار نیست متکبرتر و بالاتر بنشیند. پهلوانی در برابر مرشدی که خودش اهل زورآزمایی نیست، سر فرود میآورد.
ورود سادات، پیشکسوتان و مهمانان آداب دارد. گود، فقط محل نمایش قدرت نیست، محل تمرین فروتنی هم هست. چرخیدن، فقط چرخش بدن نیست، تمرین تعادل است. میل گرفتن، نمایش قدرت بازو نیست، هماهنگی و ریتم میطلبد. کباده کشیدن، فقط تحمل وزن نیست، تمرین استقامت است.
مرشد هم صرفاً یک موسیقیدان نیست. با ضرب و شعر، حافظه تاریخی و اخلاقی یک جماعت را زنده میکند. از فردوسی و حماسههای ایرانی تا مضامین عرفانی و اخلاقی، کلام به حرکت پیوند میخورد. گوش میشنود، روان معنا میگیرد و بدن با آن معنا حرکت میکند.
اینجا قدرت باید با ادب همراه باشد، سبقت با فروتنی مهار شود و توانایی فردی در خدمت جمع قرار بگیرد.
این همان بستری است که فرهنگ فتوت، جوانمردی، ایثار و دستگیری از ناتوان را در طول تاریخ منتقل کرده است. حتی پیوندهای تاریخی این آیین با حکمت و نمادشناسی ایران کهن و آیین مهر، خود نیازمند پژوهش جدی است.
حالا چگونه میتوان چنین منظومهای را به چند حرکت نمایشی، چند لباس سنتی و چند برنامه تشویقی تقلیل داد؟
دردناکتر اینکه گاهی خود کسانی که کلید این میراث را در دست دارند، به آن بیمهری میکنند.
ورزش باستانی را نمیشود تکهتکه کرد، هر تکهاش را به سلیقه روز بازسازی کرد و همچنان مدعی پاسداری از آن بود.
میراث را فقط با پوشیدن لباس گذشتگان حفظ نمیکنند. میراث را باید فهمید، حرمت گذاشت و به حکمتش وفادار ماند. زورخانه یک ساختمان قدیمی نیست، یک جهان فرهنگی است. مراقب باشیم در این زیست نمایشی جو زده نشده و در حال ویران کردن جهانی نباشیم که هنوز کلیدش دست خودمان است!
@yaser_arab57
تفریح بزرگسالان، امنیت کودکان؛ مسئلهای که جدی نمیگیریم!
در ادامه بحثی که درباره فضاهای بازی و تفریح کودکان آغاز کردیم، یکی از مخاطبان تجربهای را برایم فرستاده که به نظرم ابعاد مهمتری از مسئله را پیش روی ما میگذارد. این روایت فقط درباره کیفیت امکانات یا رفتار والدین نیست، بلکه پرسشهایی درباره نحوه طراحی فضاهای تفریحی، ضوابط حضور دختران و پسران خردسال و مهمتر از همه، امنیت و حقوق کودکان مطرح میکند.
متن این مخاطب را بخوانید:
سلام و درود
در پاسخ به موضوعی که برای همفکری مطرح کردید، لازم میدانم تجربهای شخصی را با شما در میان بگذارم.
چند روز پیش، فرزندانم را به یکی از مجموعه های آبی مشهور مشهد بردم. نکتهای که از همان ابتدا توجهم را جلب کرد، حضور دختران و پسران خردسال در فضای بازی بخش مردانه بود.
ظاهراً برخی خانوادهها برای اینکه دختران خردسالشان هم بتوانند از این فضا استفاده کنند، آنها را در پوشش و ظاهر پسرانه همراه پدرانشان وارد بخش آقایان کرده بودند.
این مسئله بهخودیخود پرسشهای مهمی درباره ضوابط تفکیک فضاها، مسئولیت مجموعه و نحوه رعایت ملاحظات سنی و جنسیتی کودکان ایجاد میکند.
اما ماجرا به همینجا ختم نمیشد!
دمای محیط بهگونهای تنظیم شده بود که بیشتر متناسب با شرایط بزرگسالان بود و بچهها از شدت سرما میلرزیدند. سروصدای شدید محیط هم برای کودکان آزاردهنده و حتی ترسناک بود.
پسربچهای را دیدم که پشت میلهها ایستاده بود، مدام گریه میکرد و پدرش را صدا میزد.
دختربچه دیگری را دیدم که با پدرش به بخش آقایان آمده بود و در محیط بازی کودکان رها شده بود. با چشمانی اشکآلود بازی میکرد و از شدت خستگی و ناراحتی، در همان محیط آبی به خواب رفت.
پسربچه دیگری هم مدام گریه میکرد. به سمتش رفتم و سعی کردم آرامش کنم. با هزار زحمت توانستم اشکهایش را به لبخند تبدیل کنم. از او پرسیدم: «پس بابات کجاست؟» پاسخ داد: «من بابا ندارم، با عمویم آمدهام.» متأسفانه عمویش هم او را رها کرده و برای تفریح خودش رفته بود.
نکته نگرانکننده دیگر، شلوغی و ازدحام بیش از حد محیط و نبود نظارت مؤثر بر کودکان بود.
شرایطی که میتواند زمینهساز حوادث، آسیبهای جسمی و حتی سوءاستفاده افراد دارای نیتهای مجرمانه و جنسی از کودکان شود.
به نظرم این تجربه نشان میدهد که طراحی و مدیریت فضاهای تفریحی کودکان، موضوعی بسیار فراتر از اختصاص چند وسیله بازی به آنهاست.
امنیت، آرامش، رعایت ضوابط حضور دختران و پسران و از همه مهمتر، حضور یک بزرگسال مسئول و مراقب، حداقل الزاماتی است که نباید قربانی تفریح بزرگسالان شود.
@yaser_arab57
قتل یا قصور پزشکی؟
برشی از گفتگو؛
نصب دوربین در اتاق عمل
کارشناس پروندههای پزشکی، یکی از راههای روشن شدن وضعیت اتاق عمل و کاهش تخلفات را نصب دوربین در اتاق عمل عنوان کرد:
ما به عنوان مقام قضایی و حتی مقام انتظامی نمیدانیم چه کسی واقعاً عمل میکند. وقتی یک پزشک روزی ۳۰ عمل رینوپلاستی ثبت میکند و میدانیم نمیتواند، دلیل اثباتی وجود ندارد. دوربین این خلأ را پر میکند.
عبدالرضا آلآقا اما چندان موافق نبود. او گفت: مریض بیاد داخل اتاق و دوربین را ببیند، واکنش نشان میدهد. اتاق عمل محیط خیلی خصوصی است.
بیمار وقتی وارد اتاق عمل میشود، آن رنگ خاص محیط و لباسهای کادر درمان را که میبیند، همان اول قالب تهی میکند. دوربین هم باشد که بدتر. حالا دوربین را گذاشتیم، چه کسی قرار است ببیند؟ این بحث محرمانگی مطرح و برای بیمار خیلی مهم است.
صانعی پاسخ داد: محرمانگی قابل حل است؛ دسترسی به سرور، محدود به وزارت بهداشت باشد و بازبینی فقط در صورت شکایت انجام شود. در برخی کشورها هم این رویه وجود دارد...
مشروح مکتوب نشست
https://ensafnews.com/675738/%D8%B1%D8%A7%D8%B3%D8%AA-%D9%88-%D8%AF%D8%B1%D9%88%D8%BA-%D8%AC%D8%A7%D9%86%D8%A8%D8%AF%D8%A7%D8%B1%DB%8C-%D8%AF%D8%B1-%D8%B1%D8%B3%DB%8C%D8%AF%DA%AF%DB%8C-%D8%A8%D9%87-%D8%B4%DA%A9%D8%A7/
دیدن برنامه قتل یا قصور پزشکی در سایت آپارات👇
https://www.aparat.com/v/ppe88lo
@yaser_arab57
نیازمند همفکری شما
✍یاسرعرب
در روزگاری که تورم، جنگ، ناامنی اقتصادی و انبوه مشکلات اجتماعی، بخش بزرگی از توان و توجه جامعه را به خود مشغول کرده، پرداختن به موضوعی مثل ایمنی و کیفیت پارکهای کودکان حتما برای بعضیها عجیب یا غیرضروری به نظر میرسد!
اما به نظرم یکی از راههای مواجهه با وضعیت امروز، (و نقدی که دقیقا به حاکمیت داریم) دیدن همین مسائل کوچکتر اما واقعی زندگی مردم است. مسائلی که هر روز با آنها مواجهیم، اما معمولاً متولی مشخصی برای پیگیریشان ندارند!
یکی از این مسائل، وضعیت محلهای بازی کودکان در پارکهای شهری است.
به چند نمونه ساده توجه کنید.
بارها دیدهاید که ما سرسره میسازیم و تصورمان این است که کودک از پلههای آن بالا میرود و از سطح شیبدار پایین میآید. اما کودک کاملا به عکس از سطح صاف سرسره بالا میرود و از پلهها پائين میآید!
ما در پارک زیر یک سازه را خالی میگذاریم، چون تصور میکنیم کسی قرار نیست از آنجا عبور کند. اما برای کودک همان فضای خالی میتواند تونلی جذاب برای بازی و قایمموشک باشد. و البته تونلی بسیار پر خطر...
یک دیوار بتنی مارپیچ میسازیم تا کودکان در آن قایم شوند، اما کودک میرود روی لبه دیوار راه برود و آن را به مسیری برای حفظ تعادل خودش تبدیل کند. مسیری که شاید اصلاً برای چنین استفادهای طراحی نشده و چنین کاری بسیار در آن مسیر خطرناک باشد.
اینها فقط چند نمونه از تفاوت میان تصور ما بزرگسالان از بازی و رفتار واقعی کودکان است!
حالا لبههای تیز فلزی، جوشهای ناایمن، سازههای فرسوده، کفپوشهای نامناسب و نبود نگهداری و عدم بازرسی منظم را هم به این موارد اضافه کنید...
پرسش اصلی من این است: آیا ما واقعاً پارکها و فضاهای بازی را بر اساس نیازها، رفتارها و ایمنی کودکان طراحی میکنیم یا صرفاً بر اساس تصور خودمان از بازی کودک؟
میدانم که این حوزه استانداردهای فنی و تخصصی دارد. اما میخواهم بدانم این استانداردها در ایران چقدر شناختهشده و رعایت میشوند و اساساً چه کسانی مسئول طراحی، نظارت و نگهداری این فضاها هستند. و در عمل با چه فرایندی مواجه هستیم که عاقبت برخی کودکان که برای ساعتی بازی به پارک رفتهاند را به اورژانس بیمارستان میکشاند؟
برای شناخت دقیقتر مسئله و برگزاری یک نشست تخصصی، چند پرسش دارم:
1. آیا در طراحی فضاهای بازی، رفتار واقعی و گاهی غیرقابل پیشبینی کودکان هم مبنای طراحی قرار میگیرد؟ آیا برای این موضوع مطالعات و استانداردهای مشخصی وجود دارد؟
2. استانداردهای ایمنی تجهیزات و زمینهای بازی در ایران چیست؟ چه نهادی آنها را تدوین و بر اجرای آنها نظارت میکند؟
3. آیا میتوان از تجربههای واقعی کودکان، والدین و کسانی که شاهد حوادث و آسیبهای این فضاها بودهاند، برای اصلاح طراحی و ایمنی استفاده کرد؟
4. چه تخصصهایی باید در این موضوع کنار یکدیگر قرار بگیرند؟ معماری، روانشناسی کودک، رفتارشناسی، ارگونومی، مهندسی ایمنی یا تخصصهای دیگر؟
5. آیا تجربههای موفقی در ایران یا کشورهای دیگر وجود دارد که بتوان از آنها برای بهبود وضعیت استفاده کرد؟
هدف من شناخت مسئله و پیدا کردن راههای عملی برای بهبود وضعیت موجود است.
یکی از اهداف این نشست هم آشنایی و ارتباط میان افرادی است که در اضلاع مختلف این موضوع فعالیت میکنند و شاید تاکنون فرصتی برای همکاری نداشتهاند.
اگر در این زمینه تخصص، تجربه، مطالعه یا پیشنهادی دارید، یا کارشناسان و افراد مطلعی را میشناسید که میتوانند کمک کنند، خوشحال میشوم به من پیام بدهید.
👇
@Arab_Yaser
با سپاس.
@yaser_arab57
شرح چگونگی دور زدن قانون و سند سازی و تخریب محیط زیست و منابع طبیعی کوهستان شاهوار شاهرود و تاثیرات مخرب معدن بوکسیت بر زندگی مردم بسطام و شاهرود در لینک زیر
https://www.aparat.com/v/phw8dgt?refererRef=channel_page
@yaser_arab57
سؤال ناخوشایند!
عزیزانی این روزها بهحق پشت فرمان موبایل و رسانههای آزاد نشستهاند و به حکومت میتازند که: چه شد در چهل سال گذشته یاد فردوسی نبودید؟ چرا در این سالها اسمی از عظمت تاریخ ایران نمیبردید؟ چطور شد تا دستتان لای سنگ جنگ گیر کرد، یاد حماسه و فردوسی و ایراندوستی افتادید؟ شما جز سوءاستفاده از این مفاهیم و چرکمال کردن این فرهنگ برای بقای خودتان مگر هدف دیگری هم دارید؟ و دوصد نقد و طعن و اعتراض دیگر به حکومت!
بسیار عالی و بهجا. این نقدها اتفاقاً ضروریاند. حکومت را باید بهخاطر مصادره ابزاری میراث ملی و فرهنگی ایران، آن هم به اقتضای نیازهای سیاسی و بقای خود، به پرسش کشید.
اما یک سؤال ناخوشایند دیگر هم وجود دارد که بد نیست این عزیزان، با وجود محق بودن در انتقاداتشان، به آن پاسخ دهند:
خودشان و گفتمان مطبوعشان در این چهل سال چه گلی به سر حکمت و فرهنگ ایرانی زدهاند؟ چه سهمی در زنده نگهداشتن زبان فارسی، گسترش شاهنامهخوانی، شناخت تاریخ و اندیشه ایرانی و انتقال این میراث به نسلهای بعد داشتهاند؟ چند نهاد فرهنگی، جریان فکری یا حرکت اجتماعی برای آشنایی نسل جدید با جهان فردوسی و شاهنامه به راه انداختهاند؟ اصلاً خودشان یک بار شاهنامه را از ابتدا تا انتها خواندهاند؟ یا دستکم از رو، چند داستان آن را برای فرزندانشان خواندهاند؟
مسئله اینجاست که ایراندوستی را نمیتوان به مخالفت با جمهوری اسلامی یا ستایش شکوه تاریخی ایران تقلیل داد.
ایراندوستی صرفاً یک موضع سیاسی نیست! یک مسئولیت فرهنگی و تمدنی است. مسئولیت در قبال زبان، ادبیات، تاریخ، جغرافیا، حافظه جمعی و میراث فکری این سرزمین...
شاهنامه فقط مجموعهای از داستانهای حماسی درباره رستم و سهراب و اسفندیار نیست. یک جهان فکری است؛ جهانی سرشار از تأمل درباره نسبت قدرت و خرد، داد و بیداد، پهلوانی و مسئولیت، غرور و فروپاشی و سرنوشت ملتها.
نمیشود نام فردوسی را فریاد زد اما با جهان فکری او بیگانه ماند!
ایراندوستی مصرفی یعنی استفاده از نام فردوسی، کوروش، شاهنامه و شکوه تاریخی ایران برای تولید هیجان سیاسی، مرزبندی با دیگران و اثبات حقانیت یک جریان.
اما ایراندوستی مولد یعنی تولید دانش، ادبیات، پژوهش، ترجمه، آموزش و نهادهایی که به استمرار حیات فرهنگی ایران کمک کنند.
ممکن است کسی هر روز از عظمت ایران بگوید، اما یک صفحه از شاهنامه نخوانده باشد و خود با فتوت نیز بیگانه باشد. در مقابل، ممکن است کسی سالها بیهیاهو برای آموزش زبان فارسی، گسترش شاهنامهخوانی، تصحیح متون و انتقال میراث ادبی ایران به نسل بعد تلاش کند، بیآنکه حتی یک بار ادعای پرچمداری در ایراندوستی داشته باشد.
خلاصه اینکه نقد حکومت نباید به مجوزی برای معافیت خودمان از مسئولیت فرهنگی تبدیل شود. نمیتوان تمام ناکامیهای فرهنگی را به حکومت حواله داد و بعد خود را صاحبان طبیعی فرهنگ و تاریخ ایران دانست!
فردوسی نه ملک اختصاصی جمهوری اسلامی است، نه سلطنتطلبان، نه ملیگرایان و نه هیچ جریان سیاسی دیگری...
میراث او متعلق به یک ملت است؛ ملتی که قرنها پیش از حکومتهای امروز وجود داشته و امیدواریم قرنها پس از آنها نیز به حیات خود ادامه دهد!
ایران به ستایشگران بیشتری احتیاج ندارد؛ به کسانی احتیاج دارد که برای استمرار حیات فرهنگیاش کاری بکنند!
@yaser_arab57
در نشست «قتل یا خطای پزشکی» که با حضور جمعی از متخصصان و صاحبنظران در انصاف نیوز برگزار شد، از زوایای مختلف به وضعیت نظام درمانی، قصور پزشکی و حقوق بیماران پرداختیم.
چند نکته از مباحث مطرحشده در جلسه در خاطرم مانده که به نظرم اهمیت ویژهای دارند:
1. گسترش مراکز درمانی غیرمجاز:
برآورد مطرحشده در جلسه، وجود حدود پنج هزار مرکز فاقد مجوز در تهران بود که خدماتی مانند ویزیت و اقدامات درمانی و جراحی سرپایی ارائه میکنند.
2. نبود نظارت بر تعداد اعمال جراحی پزشکان:
محدودیت مؤثری برای تعداد عملهای روزانه وجود ندارد. در کنار آن، واگذاری مهر و نام پزشک به دیگران و دریافت سهمی از درآمد در قبال معرفی بیمار یا استفاده از اعتبار پزشک، به مسئلهای نگرانکننده تبدیل شده است. در چنین شرایطی بیمار حتی نمیتواند مطمئن باشد پزشکی که قرار بوده او را عمل کند، همان فردی است که در اتاق عمل حضور دارد.
3. پزشکان و مدعیان پزشکی در اینستاگرام:
تبلیغات اغراقآمیز، ادعاهای فاقد پشتوانه علمی و فعالیت افراد فاقد صلاحیت تخصصی، عده زیادی از مردم را در معرض فریب و آسیب قرار داده است؛ در حالی که سازوکار مؤثری برای پاسخگویی این افراد وجود ندارد.
4. ضعف ضمانتهای اجرایی در برخورد با قصور پزشکی:
در بحث جلسه به این نکته اشاره شد که در بسیاری از موارد، جبران خسارت به پرداخت دیه محدود میشود و بیمه مسئولیت حرفهای آن را تقبل میکند. حتی در موارد منجر به فوت نیز درباره اجرا نشدن مؤثر مجازاتهای قانونی و تبدیل آنها به جریمههای مالی بحث شد. مسئله این است که آیا چنین سازوکاری اساساً قدرت بازدارندگی دارد؟
5. جایگاه ضعیف مسئول فنی بیمارستان:
مسئول فنی باید یکی از ارکان اصلی نظارت بر کیفیت خدمات، صلاحیت کادر درمان و ایمنی بیمار باشد. اما وقتی انتخاب و امنیت شغلی او به مدیریت بیمارستان وابسته است، استقلالش برای اعتراض به تصمیمهای غیرحرفهای و مداخله در تخلفات احتمالی بهشدت آسیب میبیند.
اینها چند نکتهای است که از گفتوگوی چندساعته آن نشست در خاطرم مانده است. قطعاً مباحث و نکات دیگری هم مطرح شد که در گزارش مشروح به آنها خواهیم پرداخت.
مشروح نشست بهزودی در همینجا منتشر خواهد شد.
@yaser_arab57
یک خانم آشنا را میشناسم که پس از از دست دادن فرزندانش در یک حادثه، تصمیم گرفته دو خانهاش در تهران را وقف گربههای منطقه کند. قرار است درآمد اجاره این خانهها برای همیشه صرف غذا، درمان و مراقبت از گربهها شود.
قصد که چه عرض کنم؟ حوصلهی قضاوت درباره این تصمیم ایشان را ندارم. اتفاقاً خودم گربهها را دوست دارم. ما خودمان سالها با دخترم به پارک لاله میرفتیم و به گربههای آنجا غذا میدادیم. حتی همین حالا هم در خانه گربه داریم. مسئله من اصلاً دوست داشتن یا نداشتن حیوانات نیست.
اما این ماجرا در کنار واقعیتهای زندگی امروز ما، پرسش مهمی ایجاد میکند. در همین تهران، خانوادههای زیادی برای تأمین یک سرپناه حداقلی درماندهاند. در همین جامعه، کارهای آموزشی و فرهنگی و اجتماعی فراوانی وجود دارد که با کمترین امکانات و گاهی کاملاً بدون حمایت، برای بهبود زندگی مردم تلاش میکنند و کمتر دیده میشوند.
همانطور که قبلا هم نوشتهام ما معمولاً همه انتقادها را متوجه دولت میکنیم که چرا از کارهای مفید حمایت نمیکند، چرا منابع صرف اولویتهای نادرست میشود و چرا فعالیتهای اجتماعی جدی گرفته نمیشوند. اما سهم خود جامعه در این میان چیست؟
واضح است حرف من کم کردن محبت به حیوانات نیست. (هر چند این شیوه غذا دادن افراطی به سگ و گربه بد جور زندگی خود این حیوانات و محیط زیست را مورد آسیب قرار داده) حرفم این است که چرا در توزیع عاطفه، توجه و حمایت اجتماعیمان چنین عدم تعادلی وجود دارد؟
چرا گاهی برای مراقبت از حیوانات ظرفیتهای قابلتوجهی بسیج میکنیم، اما در برابر نیازهای انسانی و کارهایی که برای آینده همین جامعه انجام میشوند، اینقدر کمتوجهیم؟
به نظرم این فقط مسئله اولویتهای اقتصادی نیست. نشانهای از آشفتگی در روان جمعی ماست. جامعهای که در ابراز بعضی عواطف بسیار سخاوتمند است، اما در دیدن نیازهای انسانی و پذیرفتن مسئولیت در قبال آنها، بهشدت کمتوان عمل میکند.
من این وضعیت را نوعی روانپریشی تاریخی و جمعی میدانم که در آن، عاطفه، مسئولیتپذیری و تشخیص اولویتها از تعادل خارج شدهاند.
@yaser_arab57
➖ چرا مناقشه معدن بوکسیت تاش شاهرود حل نمیشود؟
معدن بوکسیت تاش در شاهوار شاهرود، پس از سالها اعتراض و پیگیری فعالان مدنی و محیطزیستی، همچنان موضوع اختلاف بر سر پیامدهای فعالیت معدنی و تأثیر آن بر منابع طبیعی منطقه است.
گلچهره محمدی، فعال مدنی شاهرود، در گفتوگو با انصاف نیوز با اشاره به ۱۵ سال مطالبهگری، تجمع و پیگیری در نهادهای مختلف گفت: با وجود وعدههای دادهشده برای بررسی موضوع با حضور مسئولان و مشارکت فعالان محلی، فعالیت معدن از سر گرفته شد، بیآنکه جلسهای برگزار شود یا توضیح روشنی به مردم داده شود.
او با انتقاد از عدم شفافیت گزارشهای کارشناسی، به نتایج برخی مطالعات درباره آلودگی آب به فلزات سنگین اشاره کرد و خواستار انتشار مستندات و بررسی مستقل پیامدهای معدن بر منابع آب، مراتع، پوشش گیاهی، چشمهها و تنوع زیستی شاهوار شد.
یاسر عرب، فعال اجتماعی، نیز وضعیت منابع آب شاهرود و دشت بسطام را نگرانکننده توصیف کرد و گفت آثار تخریب محیطزیست ممکن است در کوتاهمدت در کیفیت آب آشامیدنی نمایان نشود و پیامدهای آن در طول زمان آشکار شود.
بخش دیگری از اعتراضها به گزارش دکتر داریوش اسماعیلی درباره وضعیت معدن مربوط است؛ گزارشی که پس از پیگیریهای فعالان و همکاری معاونت ارتباطات مردمی نهاد ریاستجمهوری در دسترس آنان قرار گرفت. محمدی و عرب با اشاره به تناقضها، نواقص و خطاهای احتمالی این گزارش، خواستار پاسخگویی نویسنده گزارش و مسئولان دستگاههای مرتبط شدند؛ مسئولانی که در نشست انصاف نیوز نیز حضور نیافتند.
حجتالاسلام عباس امینی، امام جمعه شاهرود، در این گفتوگو تأکید کرد: «ما مخالف معدن نیستیم؛ اما فراتر از معدن، محیطزیست و سلامت مردم قرار دارد. اگر هر معدن یا فعالیت اکتشافی به مردم لطمه بزند، همه باید نگران باشیم.»
او افزود اگر بررسیهای علمی بیطرفانه نشان دهد فعالیت معدن به محیطزیست و منابع آب آسیب میزند، باید جلوی آن گرفته شود و اگر آسیبی وجود ندارد، نتایج باید با مردم در میان گذاشته شود تا امکان اقناع آنان فراهم شود.
محمدی همچنین از حضور و اعتراض کنشگران در کوهستان شاهوار و تهدید آنان به بازداشت خبر داد و تأکید کرد نگرانی درباره آینده شاهوار، فراتر از اختلافهای سیاسی و عقیدتی، مطالبه مشترک مردم منطقه است.
یاسر عرب نیز در یادداشتی پس از این میزگرد نوشت: مردم منطقه سالهاست از مسیرهای قانونی پیگیر مطالبات خود هستند و انتظار آنان نه وعدههای تکراری، بلکه پاسخگویی شفاف، بررسی مستقل و کارشناسی نگرانیها و تصمیمگیری مسئولانه درباره آینده شاهوار است.
او در پایان تأکید کرد: با وجود دستور صریح رئیسجمهور مبنی بر مشروط بودن ادامه فعالیت معدن به موافقت سازمان محیطزیست، با توجه به مخالفت این سازمان، دستور دکتر مسعود پزشکیان رسماً زیر پا گذاشته شده است.
سلامت مردم، آب سالم و آینده محیطزیست شاهوار؛ مطالبهای که پس از ۱۵ سال همچنان بیپاسخ مانده است.
متن کامل را در سایت انصاف نیوز بخوانید:
https://ensafnews.com/674880/
@ensafnews
اگر استاندار گوش شنوا ندارد،
مردم خطه شاهوار لال نیستند.👋✊️
شاهوار فروشی نیست.👋
«جمعیت دیدهبان طبیعت شاهرود»
کدام تصمیم ملی؟
کدام ملت؟
کدام نمایندگان مردم؟
تبریک به برندگان معدن تاش!
ظاهراً توانستید با یک تصمیمسازی درون سازمانی و اداری، همه گزارشها، مستندات، هشدارهای محیطزیستی، نگرانیهای مردم و سالها مطالبهگری را بایگانی کنید و یک سال دیگر به معدن فرصت استخراج بدهید. استاندار بیانات فرموده که قرار است خاک و آب پایش شود! فقط معلوم نیست چه کسی، با چه سازوکاری، تحت نظارت کدام نهاد و با چه تضمینی این کار را انجام خواهد داد؟
اصلاً یک سال دیگر چه کسی مسئول است و چه کسی باید پاسخ بدهد؟ و این وعدههای سرخرمن را قرار است چه کسی نقد کند؟
به فعالان مدنی، کشاورزان و مردم شاهرود و بسطام هم تسلیت میگویم؛ ظاهراً آب پاکی را روی دست همه ریختهاند. پروژه دور زدن قانون، بیاعتبار کردن اسناد، فرسوده کردن مطالبهگران و حفظ منافع معدن، دستکم در این مرحله، به نتیجه رسیده است!
اما یک تبریک ویژه به کسانی که به نام دین، انقلاب، استقلال و دفاع از میهن، اعتماد مردم را میسوزانند. ظاهراً هنوز نفهمیدهاید که برای دفاع از یک سرزمین، باید مردمش را هم حفظ کرد.
اگر قرار است چیزی از این کشور ویران شود، چه ضرورتی دارد شما با نام و اعتبار کسانی که مدعی دفاع از آن هستند، این کار را بکنید؟
شما شاید معدن را نگه داشته باشید، اما انگیزه مردم برای نگه داشتن این سرزمین را از بین میبرید.
مع الاسف کشور شده آنچه همه میدانند...
باشد که از خزانه غیبش دوا کنند!
@yaser_arab57
بیش از چهار هزار نفر کشته و بیش از سیصد میلیارد دلار تخریب کشور و صدها کودک به شهادت رسیده و اقتصاد مانده در تحریم به فلاکت رسیده و مردم از فقر و فشار به مرز پریشانی روان رسیده، و در آستانه بازگشت به دههها قبل با تخریب زیر ساختهای کشور، بالاخره این گزاره صرفا به شکل شفاهی برای لحظهای اجازه بیان پیدا کرد!
پ.ن:
این عدم پاسخگویی فقط در موضوعات نظامی است؟
در کنشها و دخالتهای غیر نظامی این عزیزان مثلا در عرصههای اقتصادی، فرهنگی، اجتماعی، و حتی سیاسی پاسخگویی وجود دارد؟
مسول این عدم پاسخگویی که بود؟
چه کسی باید این ساختار را با چه مکانیزمی پاسخگو کند؟
@yaser_arab57