2729
گزیده‌ای از مطالب و مینیمال‌های سایت پانویس تماس فقط از طریق سایت نویسنده: www.Panevis.com کانال سایت محمدجعفر مصفا: @Mossaffadotcom کانال جیدو کریشنامورتی: @Krishnamurti
رِتوریک (Rhetoric) را در فارسی بسته به بافت می‌توان به چند صورت ترجمه کرد:
فنِّ خطابه (رایج‌ترین معادل در متون فلسفی و کلاسیک)
هنرِ سخنوری
بلاغت (البته بلاغت دقیقاً معادل کاملِ rhetoric نیست و بیشتر به زیبایی و شیواییِ بیان اشاره دارد.)
فنِّ اقناع یا هنرِ متقاعدسازی (وقتی بر جنبهٔ متقاعد کردن تأکید شود.)
معنای اصلیِ رتوریک
در معنای کلاسیک، رتوریک دانشی است که بررسی می‌کند چگونه می‌توان با استفاده از زبان، دیگران را متقاعد، تحتِ تأثیر یا همراه کرد. بنابراین، رتوریک صرفاً به زیبا سخن گفتن مربوط نیست، بلکه به این مربوط است که چگونه سخن بگوییم تا بر ذهن و احساسِ مخاطب اثر بگذاریم.
برای مثال، یک وکیل در دادگاه، یک سیاستمدار در سخنرانی، یا حتی یک معلم در کلاس، همگی ممکن است از رتوریک استفاده کنند تا مخاطبان را با خود همراه کنند.
معنای امروزیِ رتوریک
امروزه، واژهٔ «رتوریک» اغلب بارِ معناییِ منفی پیدا کرده است. وقتی گفته می‌شود:
«این فقط رتوریک است.»
«این حرف‌ها بیشتر بازی با کلمات است تا بیانِ حقیقت.»
:
«این سخنان، ظاهری زیبا و تأثیرگذار دارند، امّا محتوای عمیق یا صداقتِ کافی در آن‌ها نیست.
هایلوکس
پیرمرد در سخنانش مثالِ «باعرضه» و «بی‌عرضه» را دائماً و به کرّات تکرار می‌کرد. و ما که شنونده بودیم پیشِ خودمان می‌گفتیم: ما که در ذهن‌مان گرفتار چنین الفاظی(یعنی الفاظِ «باعرضه» و «بی‌عرضه») نیستیم، پس این سخنانش در موردِ ما نیست و ما را شامل نمی‌شود، لذا جدی نبودیم.
و غافل بودیم از اینکه آن حرف‌ها دقیقاً به ذهن‌مان ارتباط داشت. نه با آن الفاظ، بلکه بصورت باطنی، ما هم(یعنی ذهن هم) به خودمان آن صفت‌ها را القاء می‌کردیم. اما چون عمیقاً آگاه بر آنچه در ذهن و احساس‌مان می‌گذشت نبودیم، فکر می‌کردیم آن حرف‌ها در مورد ما نیست.
حالا مدتی‌ست یک بنده خدایی مثالِ ماشینِ آفرودیِ هایلوکس را در حرف‌هایش دائماً می‌آورد. خیلی‌ها درست مثل آن زمان که بنده سخنانِ پیرمرد را می‌شنیدم و می‌گفتم «به من ارتباط ندارد»، فکر می‌کنند: «من که دنبال هایلوکس و ماشینِ آفرودی نیستم و آرزویش را ندارم، پس این حرف‌ها در موردِ من، ذهنِ من، نیست».
هایلوکس یک سمبل است. نماد و نیز مثالی از «خواستن برای چیزی شدن» است، از «تمنای داشتن» است. گمان نمی‌کنم کسی باشد که در ذهنش «هایلوکس» نداشته باشد! همه داریم، بی‌تعارف. همه خواهانِ شدنیم. همه خواهان «فردا» و «بعداً» هستیم. همه‌مان زندگی‌مان موکولی، تعویقی و فردایی‌ست. اینطور نیست؟
@PanevisDotCom
مدیتیشن قبل از آگاهی خودفریبی است. بدون شناخت مکانیسم ذهن، سراغ مراقبه رفتن چیزی جز دامن زدن به هپروتی بودن نیست.
@PanevisDotCom
پریشب در جلسهٔ کریشنامورتی‌خوانی، ضمن خواندن فصل شصت و هفتم از کتاب «تعالیم کریشنامورتی» در یک پاورقی از محمدجعفر مصفا اینطور خواندیم که: «ذهنی که فارغ از حجاب توهم است، برای دیدن حقایق زندگی(نه علوم مادی و فیزیکی) نیاز به مطالعهٔ چه چیز دارد؟ دربارهٔ چه چیز غور و تفحص نماید!؟ برای دیدن نور خورشید، برای استشمام بوی گل، شما چه نیازی به مطالعه یا تفحص دارید!؟ وقتی حجاب نیست، اصولاً موضوعی برای نگاه کردن، برای آگاه شدن نسبت به آن، وجود ندارد.»
این سخنی بسیار روشن و بسیار عمیق است. لابد شما هم جملات و سخنانی از این دست که: «مطالعه و تحلیل و تفحص مانع دیدن حقیقت است» خوانده و شنیده‌اید. سِرَّش همین است.
اگر «حجابِ توهم» نباشد، آیا برای دیدنِ حقیقت هنوز به مطالعه، جست‌وجو و تفحص نیاز است؟!
حقیقت چیزی نیست که با انباشتنِ دانش، یا با تحلیل روانشناسانه(که با استفاده از دانش است) به آن برسیم؛ بلکه چیزی است که وقتی موانعِ دیدن(یعنی توهمات) کنار می‌روند، خود را آشکار می‌کند. همان‌گونه که برای دیدنِ نورِ خورشید، لازم نیست دربارهٔ خورشید مطالعه کنید؛ کافی است پرده از جلوی چشمانتان کنار برود. یا برای استشمامِ بویِ گل، نیازی به تحقیق دربارهٔ عطرِ گل نیست؛ کافی است بینی سالم باشد و گل حاضر.
برای دیدنِ واقعیت‌های روان‌شناختیِ زندگی، مانند ترس، حسادت، وابستگی، تنهایی، خودفریبی و رنج، مسئله بیشتر «دیدن» است تا «دانستن».
آنچه در مرکز اهمیت است خودِ زندگی‌ست. و مشاهدهٔ بی‌واسطهٔ ذهن، احساسات، روابط و واکنش‌ها، دیدنِ حقیقت زندگی را میسر می‌سازد، نه مطالعهٔ نظری دربارهٔ آن‌ها. هنگامی که ذهن از پیش‌داوری، تصویرسازی و توهم آزاد باشد، زندگی خود آموزگار است و هر لحظه حقیقتِ خود را آشکار می‌کند.
بنابراین، اگر حجابِ توهم واقعاً برداشته شده باشد، حقیقت چیزی نیست که در جایی دیگر پنهان باشد تا دنبالش بگردیم؛ حقیقت در همان دیدنِ بی‌واسطه و بی‌تحریفِ آنچه هست، آشکار است. لذا «دیدن» جای دانستن، مطالعه، تحلیل و تفحص را می‌گیرد. دیدن نتیجهٔ مطالعه نیست.
@PanevisDotCom
در دورۀ اولِ لپراخوانی از دیدگاه نورولوژیک قدم زدن را بررسی کرده‌ایم. (دورهٔ دوم نیز بزودی به آن می‌رسند). این مطلبِ پژوهشی نیز(همراه با توصیه‌های کریشنامورتی به قدم زدنِ تنهایی در طبیعت) مؤیدِ آن است:
🎯 تنهایی قدم‌زدن در طبیعت باعث می‌شود کمتر احساس تنهایی کنید
🔴 امروزه، احساس فراگیر تنهایی به یکی از تهدیدهای مهم سلامت عمومی و فردی در سراسر جهان تبدیل شده است. بر اساس گزارش جهانی شادی در سال ۲۰۲۳، حدود ۱۹درصد از جوانان جهان اعلام کردند «هیچکس» را ندارند که بتوانند به او تکیه کنند؛ رقمی که نسبت به سال ۲۰۰۶، ۳۹درصد افزایش را نشان می‌دهد. مطالعات مختلف پیوندِ جدی احساس مزمن تنهایی را با مرگ زودرس، زوال عقل، بیماری‌های قلبی‌عروقی نشان داده‌اند. تنهایی در سطح اجتماعی نیز معضلی عظیم است، زیرا با انواع خشونت و افراط‌گرایی سیاسی ارتباط دارد.
🔴 اگرچه تحقیقات بی‌شماری آثار مخرب تنهایی را در سال‌های اخیر آشکار کرده‌اند، تلاش‌ها برای رفع این مشکل تا به امروز چندان اثربخش نبوده‌اند. شاید بخشی از این مشکل ناشی از ماهیت بسیار پیچیدۀ این احساس باشد.
🔴 اغلب راه‌حل‌هایی که برای احساس تنهایی طراحی شده‌اند، بر «افزایش و تقویت پیوندهای اجتماعی» تمرکز دارند. اما معضلی بزرگ در این مسیر وجود دارد: چنانکه محقق بزرگ، جان کاسیوپو، نشان داده است، احساس تنهایی لزوماً ناشی از فقدانِ روابط اجتماعی نیست. چه بسا فردی دارای روابط اجتماعی بسیار گسترده‌ای باشد، اما شدیداً هم احساس تنهایی کند. به‌همین‌دلیل، برنامه‌هایی که آدم‌های تنها را به ورود به جمع‌های تازه ترغیب می‌کند، لزوماً به کاهش احساس تنهایی آن‌ها نمی‌انجامد.
🔴 یوهان کوتیس هوف، جامعه‌شناس نروژی، به راه‌حلی نوآورانه برای این معضل می‌اندیشید. او تلاش کرد رابطۀ احساس تنهایی را با مفهومی بسنجد که تا امروز کمتر مورد توجه بوده است: «پیوند با طبیعت».
🔴 چند تحقیق، از جمله پژوهش عظیم آیانا مارکِویچ، روان‌شناس اوکراینی، نشان داده‌اند که «احساس تعلق» به مکان‌ها با احساس تنهایی رابطۀ معکوس دارد. به‌عبارت دیگر، اگر فرد با یک خانه، خیابان، عبادتگاه یا محل تجمع در محله یا شهرش پیوندِ احساسی عمیقی داشته باشد، کمتر احساس تنهایی خواهد کرد، و این چندان ربطی به این ندارد که دیگر آدم‌ها چقدر در زندگیاش حضور دارند. هوف به این فکر کرد که آیا چنین رابطه‌ای در پیوند با طبیعت هم برقرار است؟ سوال او چنین بود: آیا کسانی که به یک محیط طبیعی دل می‌بندند کمتر احساس تنهایی می‌کنند؟
🔴 هوف پیمایشی را در ساحل دریاچۀ میوسا، یکی از محبوب‌ترین مقاصدِ طبیعت‌گردی در نروژ، اجرا کرد. او از شرکت‌کنندگان دربارۀ پیوند احساسی‌شان با طبیعت، ارتباطشان با دریاچه و میزان احساس تنهایی‌شان پرسید.
🔴 نتایج جالب‌توجه و خیره‌کننده بودند: همبستگی معکوسِ قدرتمندی میان پیوند با طبیعت و احساس تنهایی وجود داشت. اما این نتیجه در میان کسانی بسیار بارز بود که صرفاً به قصدِ لذت‌بردن از طبیعت به دریاچۀ میوسا آمده بودند و به کارهایی مثل پیاده‌روی آرام، نگاه‌کردن به درختان و پرندگان، یا بوکردن گل‌ها مشغول بودند. در مقابل، چنین نتیجه‌ای برای کسانی که برای ورزش، تمرین یا قرارهای کاری به کنار دریاچه آمده بودند، مصداق نداشت. هوف می‌نویسد: «وقتی خود را بخشی از طبیعت می‌بینید، احساس تعلقی عمیق در شما شکل می‌گیرد».
🔴 تحقیقِ هوف نکته‌ای تناقض‌آمیز و جالب را آشکار می‌کند: اگر احساس تنهایی می‌کنید و قصد دارید به دل طبیعت بروید، شاید بهتر باشد به جای آنکه همسفرانی پیدا کنید، خودتان به‌تنهایی بروید.
📌 آنچه خواندید مروری است بر مطلب How Lonely Walks in Nature Can Make You Feel Less Alone نوشتۀ جیک کوری، که در وب‌سایت ناتیلوس منتشر شده است.
@tarjomaanweb
رابطهٔ عاطفی و دوران کودکی
موضوعات:
رابطه، ازدواج، دوران کودکی و نوجوانی، تعارض و دعوا و کشمکش، شناخت، خودشناسی، آگاهی، شریک دعوا، محمدجعفر مصفا، «وضعیت آشنا»، پرهیز از رابطه و زندگی سالم
@PanevisDotCom
خوشتر
هیچ چیز بهتر از یار خوش نیست. چه یار و همنشینی برای خودت برگزیده‌ای؟
این نویسنده تا وقتی جوان بود دنیاگردی برایش جذابیت داشت. اما وقتی سنت از حدود چهل و پنج می گذرد، بسیاری چیزها در زندگی از چشمت می افتد و ارتباطات انسانی معنی دار، دوستی های بالغانه اهمیت پیدا می کند. گفتگویی با دوست و با دوستان همدل برایت از بسیاری چیزهای دیگر زندگی جذابیت بیشتری دارند.
تا توانی مده از کف، به بهار، ای ساقی
لب جوی و لب جام و لب یار ای ساقی
نوبهار است و گل و سبزه و ما عمر عزیز
می‌گذاریم به غفلت، مگذار ای ساقی
موسم گل نبود توبهٔ عشاق درست
توبه یعنی چه؟ بیا باده بیار ای ساقی
شاهد و باغ و گل و مل همه خوبند ولی
یار خوش خوشتر از این هر سه چهار ای ساقی!
سلمان ساوجی
@PanevisDotCom
شست
در بحر فتاده‌ام چو ماهی
تا یار مرا به شست گیرد!
«شست» هم به معنای قلاب است، هم به معنای انگشت شست. در این ویدیو هر دو یکی شده‌اند!
گمان نمی‌کنم روح حافظ هم خبر می‌داشت که یک روز این بیتـش اینطور تصویر شود!
@Panevisdotcom
«وقتی زنی واقعاً به مردی علاقه‌مند باشد، عمیقاً مشتاقِ شناختنِ او و ژرفای زندگیِ او خواهد بود. او خوشبختیِ تو را در نظر می‌گیرد و تلاش می‌کند چیزهایی بگوید یا کارهایی انجام دهد که باعث شود احساسِ راحتی، ارزشمندی و قدردانی‌شدن داشته باشی. این می‌تواند شاملِ تعریف‌وتمجیدهای دقیق و صمیمانه، رفتارهای محبت‌آمیز، سر زدن و احوال‌پرسیِ مداوم در طولِ روز، یا حتی برنامه‌ریزیِ سورپرایزهایی برای تو باشد. اینها نشانه‌های نیرومندی هستند که نشان می‌دهند او به تو علاقه دارد و برایت احترامِ ویژه‌ای قائل است؛ احترامی فراتر از آنچه معمولاً میانِ دو دوست وجود دارد.»
When a woman genuinely likes a man, she will be deeply interested in getting to know you, and the depth of your life. She will consider your happiness and make sure she says or does things to make you feel comfortable and appreciated. That could be thorough compliments, nice gestures, checking it on you throughout the day or even planning surprises for you. These are strong signs she’s into you and respects you (more than a friend).
@PanevisDotCom
موضوعات:
پرداخت شخصیت و کاراکتر از هر یک از تعلیمات عرفانی و تعامل با آن‌ها
@PanevisDotCom
موضوعات:
جدایی و تجزیه کردن روانیِ انسان
@PanevisDotCom
برنامهٔ بعدیِ گروهِ رمان‌خوانی و فیلم:
📚 جمع‌خوانیِ رمان «مردی به نام اُوِه»
از فردا خواندنِ یکی از محبوب‌ترین و تأثیرگذارترین رمان‌های معاصر را آغاز می‌کنیم:
«مردی به نام اُوِه»
✍🏻 اثرِ فردریک بکمن
📖 با ترجمۀ حسین تهرانی
📚 نشرِ چشمه
گاهی پشتِ چهره‌ای عبوس، قلبی نهفته است که سال‌ها عشق، رنج، فقدان و وفاداری را در سکوت با خود حمل کرده است.
«مردی به نام اُوِه» داستانِ انسان‌هایی است که ناگهان واردِ زندگیِ یکدیگر می‌شوند و بی‌آنکه بدانند، زخم‌های هم را التیام می‌بخشند.
اُوِه مردی حدوداً شصت‌ساله، عبوس، دقیق، قانون‌مدار و بداخلاق است که بعد از مرگ همسر عزیزش، سونیا، دیگر هیچ دلیلی برای ادامه‌ٔ زندگی نمی‌بیند. روزها را با چک کردن رادیاتورها، اعتراض به همسایه‌ها و برنامه‌ریزی برای پایان دادن به همه‌چیز می‌گذراند. تا اینکه همسایه‌های جدید — به‌خصوص پروانه، زنِ ایرانیِ پرجنب‌وجوش — وارد زندگیاش می‌شوند و همه‌چیز را دگرگون می‌کنند.
این رمان، با طنزی لطیف و احساسی عمیق، از عشق، دوستی، امید، سوگ، همدلی و معنای واقعیِ زندگی روایت می‌شود.
✨ چند جمله از رمان:
«مرگ، چیزِ عجیبی است. آدم‌ها تمامِ عمرشان را صرفِ زندگی می‌کنند، اما بیشترِ وقت‌شان را به فکرِ مرگ می‌گذرانند.»
«دوست داشتنِ کسی، یعنی پذیرفتنِ اینکه روزی باید بدونِ او زندگی کنی.»
«گاهی یک نفر می‌تواند تمامِ زندگیِ انسان را تغییر دهد؛ بی‌آنکه خودش بداند.»
مصفاخوانی
امشب جلسهٔ سیزدهم از جمع‌خوانیِ کتابِ مستطابِ «با پیرِ بلخ» اثرِ وزینِ محمدجعفرِ مصفاست. در جمعِ دوستان فصلِ پنجمِ این کتاب را آغاز می‌کنیم و تفسیرِ قصه‌ها، حکایات و داستان‌های زیر از کتاب «مثنوی معنوی» را از زبانِ محمدجعفرِ مصفا می‌خوانیم:
تتمۀ دو داستانِ «دژِ هوش‌ربا» و «زن و مردِ عرب»
قصۀ وکیلِ صدرِ جهان
داستانِ نحوی و کشتیبان
موضوعِ احتماء
داستانِ صورتگریِ رومیان و چینیان
حکایتِ مطرب در مجلسِ امیر و ساز کردنِ «می‌ندانم»
قصۀ مؤذنِ ناخوش‌صدا
علاقمندان به شرکت در این جلساتِ لایو با »ادمین طوبیٰ« هماهنگ کنند.
@MossaffaDotCom
گزیده‌هایی از کتاب «کمال تعجب»
از خاطرات عمران صلاحی با اهل ادب و فرهنگ
بخش اول
@PanevisDotCom
ماهِ امشب را دریابید!
و با آن بمانید.
و بمانید.
و بمانید.
و بمانید.
و بمانید!
@PanevisDotCom
🎬 «چیزهایِ زندگی» (Les Choses de la Vie | 1970)
بعضی فیلم‌ها را می‌بینیم و فراموش می‌کنیم؛ اما بعضی فیلم‌ها، ما را می‌بینند و تا مدت‌ها رهایمان نمی‌کنند.
«چیزهایِ زندگی» از آن دسته آثارِ ماندگار است؛ فیلمی شاعرانه، عمیق و به‌شدت انسانی که با ظرافتی کم‌نظیر، ما را به تأمل دربارهٔ زندگی، مرگ، عشق، انتخاب، حسرت و فرصت‌هایِ ازدست‌رفته فرامی‌خواند.
این فیلم، بیش از آنکه بخواهد داستانی پُرحادثه تعریف کند، آینه‌ای در برابرِ ذهن و قلبِ انسان قرار می‌دهد. آینه‌ای که از ما می‌پرسد: اگر روزی ناچار شویم زندگی‌مان را از نو مرور کنیم، چه چیزهایی واقعاً مهم خواهند بود؟ آنچه به‌دنبالش دویده‌ایم، یا لحظه‌هایی که بی‌توجه از کنارشان گذشته‌ایم؟
کارگردانیِ ظریف، بازی‌هایِ درخشان، روایتِ متفاوت و فضایِ عمیق و تأمل‌برانگیز، این اثر را به یکی از بهترین فیلم‌هایِ سینمایِ فرانسه تبدیل کرده است؛ فیلمی که هم منتقدان و هم تماشاگران، سال‌هاست آن را تحسین می‌کنند.
اگر به فیلم‌هایی علاقه‌مندید که پس از پایانشان تازه در ذهنِ شما آغاز می‌شوند؛ اگر پرسش‌هایِ مربوط به معنایِ زندگی، مرگ، عشق، انتخاب و کیفیتِ زیستن برایتان جدی است، تماشایِ این فیلم را از دست ندهید.
🎥 به‌زودی در گروهِ «فیلم و رمان»، در یک جلسهٔ لایو، این فیلم را به‌صورتِ عمیق و از منظرهایِ فلسفی، روان‌شناختی و وجودی تحلیل و بررسی خواهیم کرد. اگر فیلم را پیش از آن تماشا کنید، لذت و عمقِ گفت‌وگو برایتان چندین برابر خواهد شد.
گروه «فیلم و رمان‌خوانی» برای اعضای دوره‌های خودشناسی، مصفاخوانی، کریشنامورتی‌خوانی، گعده، رایگان است.
و برای دیگران علاقمندان که عضو این دوره‌ها نیستند، هزینه دارد.
جهت عضویت، با »ادمین طوبیٰ« هماهنگ کنید.
@PanevisDotCom
چند وقت پیش، یک خانمِ جوان برای خلوت گرفتن آمده بود. در یکی از گفت‌وگوهایِ شبانه، وسطِ صحبت‌ها به ایشان گفتم: «می‌خواهم یک جواهر به شما بدهم.»
منظورم کاملاً استعاری بود؛ یعنی می‌خواستم یک نکتۀ بسیار ارزشمندِ معنوی و کاربردی را با او در میان بگذارم.
اما ناگهان دیدم خیلی هیجان‌زده شد! معلوم بود فکر کرده بود که بنده می‌خواهم یک جواهرِ واقعی به ایشان هدیه بدهم! این بود که زود گفتم: «منظورم جواهرِ معنوی است؛ یعنی یک نکتۀ ارزشمند، نه طلا و الماس و جواهر!»
والله ما جواهرمان کجا بود؟! اگر جواهرات داشتیم که خرجِ دردِ بی‌هایلوکسی‌مان می‌کردیم!
@PanevisDotCom
اعتیاد
اول: ویدیوی بالا را ببینید و تأمل کنید.
دوم: بنده اخیراً در بعضی از جوانان که ظاهراً اهل خواندن کتب خودشناسی هم هستند مصرف مواد را مشاهده می‌کنم. از سیگار گرفته تا گُل و غیره. نمی‌دانم این رفتار(یعنی مصرف مواد) با کجای یک زندگی سالم مطابقت دارد که این عزیزان به خودشان اجازه می‌دهند چنین بلایی بر سر خودشان بیاورند.
نه عقل و خردمندی، نه علم، هیچکدام تأیید نمی‌کنند مصرف اینگونه مواد را.
بعضی می‌گویند «تفریحی می‌زنیم». این هم بهانه‌ای‌ست و توجیهی برای فریب دادن خود. همین «تفریحی» پس از مدتی تبدیل به چنان اعتیادی می‌شود که نمی‌توان جلویش را گرفت. و حتی اگر فرد موفق به ترک هم بشود، آثار مخرب بر سلول‌های عصبی و سیستم عصبی باقی می‌ماند.
تأثیر درازمدت آن نیز در تمام وجوه زندگی ظهور می‌کند. از رابطۀ عاطفی فرد گرفته تا روابط دوستی و کاری و انواع تصمیم‌هایی که فرد در زندگی باید بگیرد و این تصمیم‌گیری‌ها نیاز به مغز سالم دارد.
دوستان جوان، بیدار شوید و به خودتان بیایید. حتی یک سیگار بر مغز شما اثر می‌گذارد.
-
«مغز، علاوه بر خودِ مصرف، موقعیت و شرایطِ مصرف را نیز یاد می‌گیرد.
مهمانی، موسیقی، نور، جمع، افرادِ خاص، یا حتی یک پیامِ ساده، می‌تواند دوباره همان میلِ شدید به مصرف را فعال کند.
به همین دلیل، ترک فقط کنار گذاشتنِ ماده نیست؛ بلکه قطع کردنِ پیوندِ مغز با موقعیت‌هایی است که میل به مصرف را دوباره زنده می‌کنند.»
@PanevisDotCom
باشگاه کانگورو برای ترم تابستان عضو جدید می‌پذیرد. مخصوص نوجوانان.
جهت هرگونه هماهنگی و سوال، با »ادمین طوبیٰ« تماس بگیرید.
@KangarooBookClub
طویله
این لطیفه را اولین بار از زبان پیرمرد شنیدم. می‌گویند روز قیامت می‌شود و خدا مردها را به سه دسته تقسیم می‌کند. (البته تکلیف خانم‌ها که مشخص است، همگی یکراست به بهشت می‌روند.)
باری، خدا به گروه اول مردها می‌گوید بروید بهشت. گروه دوم را دستور می‌دهد بروند جهنم و گروه سوم را می‌گوید بفرمایید طویله!
از خدا می‌پرسند که چه بود حکمت این حکم و دسته‌بندی؟ می‌فرماید: دستهٔ اول مردهایی بودند که در دنیا متأهل بودند. بیچاره‌ها زجر و بدبختی‌شان را کشیده بودند و گفتم حالا دیگر بروند بهشت کمی تفریح و استراحت کنند. دستهٔ دوم مردهایی بودند که در دنیا مجرد بودند. اینها لذت‌شان را برده و کیف‌شان را کرده بودند و حالا دیگر وقت عذاب و سختی کشیدنشان بود، این بود که گفتم بروند جهنم. اما دستهٔ سوم، اینها مردانی بودند که در دنیا اول ازدواج کرده بودند، بعد طلاق گرفته بودند و دوباره ازدواج کرده بودند!
چند ویژگیِ یک زنِ خوب
بخش زیادی از توصیه‌های مربوط به قرارهای عاطفی روی شناختن «نشانه‌های خطر» (Red Flags) تمرکز دارد، و این نشانه‌ها واقعاً مهم هستند. اما اگر شما به عنوان یک مرد بعد از یک طلاق دوباره وارد دنیای آشنایی و رابطه شده‌اید، احتمالاً خیلی خوب می‌دانید از چه چیزهایی باید دوری کنید، ولی شاید دقیق ندانید که باید دنبال چه چیزهایی بگردید.
پس امروز دربارهٔ چند «نشانهٔ مثبت» (Green Flags) صحبت کنیم. نه دربارهٔ کامل بودن، نه دربارهٔ یک زنِ رؤیایی و خیالی؛ فقط دربارهٔ ویژگی‌های خوبی که ارزش توجه دارند.
یک زن واقعاً خوب، ثبات رفتاری دارد. فقط زمانی که همه چیز راحت و خوشایند است مهربان نیست؛ وقتی شرایط ناخوشایند، دشوار یا پرتنش می‌شود هم رفتارش باثبات می‌ماند. در کنار او احساس نمی‌کنید که باید مدام مراقب حال‌وهوای روحی‌اش باشید. دغدغۀ تغییر ناگهانی شخصیتش را ندارید. آنچه می‌بینید همان چیزی است که دریافت می‌کنید.
او واقعاً نسبت به شما کنجکاو و علاقه‌مند است. نه فقط نسبت به رزومهٔ شما، نه فقط نسبت به چیزهایی که می‌توانید برایش فراهم کنید، نه فقط نسبت به جایگاه اجتماعی‌تان؛ بلکه نسبت به خودِ شما، به‌عنوان یک انسان منحصربه‌فرد. سؤال‌های تکمیلی می‌پرسد، جزئیات مربوط به شما را به خاطر می‌سپارد، و در کنارش احساس می‌کنید که درک می‌شوید، نه اینکه صرفاً مورد ارزیابی قرار گرفته باشید.
همچنین او زندگی خودش را دارد؛ دوستان خودش، علائق خودش و دیدگاه خودش را. شاید علائقش با علائق شما یکی نباشد، اما مستقل است. دنبال این نیست که هویت خود را در هویت شما حل کند یا خوشبختی‌اش را به شما واگذار کند. به‌دنبال «تکمیل شدن» نیست. از آن دیدگاه که «من نصفم، تو نصفی، و حالا با هم یک نفر کامل می‌شویم» فاصله دارد.
او می‌تواند اختلاف‌ها و تنش‌ها را مانند یک فرد بالغ مدیریت کند. اختلاف نظرها به ترور شخصیت تبدیل نمی‌شوند. ناراحتی و دلخوری به تحقیر و بی‌احترامی نمی‌انجامد. می‌تواند بگوید: «این موضوع واقعاً ناراحتم کرد»، بدون اینکه شما را به آدم بدِ داستان تبدیل کند.
و یک زن خوب مهربان است. نه مهربانی گزینشی و نه نمایشی. ببینید با کسانی که هیچ منفعتی برایش ندارند چگونه رفتار می‌کند. ببینید پشت سر دوستانی که حضور ندارند چگونه صحبت می‌کند. ببینید با ناامیدی‌ها و شکست‌ها چگونه کنار می‌آید. اینها پیش‌نمایشی از شخصیت واقعی او هستند.
و یک یادآوری مهم:
کشش و شیمی عاطفی می‌تواند بسیار پر سر و صدا باشد و مهم جلوه کند، اما شخصیت واقعی معمولاً آرام و بی‌صداست.
آن چیزهایی که در ابتدای آشنایی نادیده می‌گیرید - بی‌ثباتی، بی‌احترامی، یا ناپایداری‌های ظریف شخصیتی - با گذشت زمان از بین نمی‌روند؛ بلکه معمولاً پررنگ‌تر و شدیدتر می‌شوند.
شما احتمالاً از قبل می‌دانید که انتخاب یک فرد نامناسب چه هزینه‌ای دارد. این بار، به چیزهایی توجه کنید که احساس ثبات، آرامش و اطمینان ایجاد می‌کنند.
آن چیزی که ماندگار می‌شود، معمولاً همین ثبات است.
+ منتشرشده در گروه «رابطه»
+ «چند ویژگی یک مرد خوب» را شما بنویسید. (در گروه رابطه این بحث را ادامه می‌دهیم.)
@PanevisDotCom
«دیگر هرگز»
بمیرم برای آن لحظه از زندگی که فرد باطناً، عمیقاً، به خودش می‌گوید: دیگر هرگز!
این لحظات، لحظات تحول است. فرد یک چرخش صد و هشتاد درجه در مورد موضوعی مهم در زندگیاش می‌کند و دیگر هرگز، هرگز، «چنان که شیر هرگز به پستان برنمی‌گردد» به وضعیت قبل برنمی‌گردد.
با تبیینِ نورولوژیک: دیگر از آن مسیرهای عصبیِ قبلی عبوری نخواهد بود.
روزی‌ِمان باد!
-
اما دربارهٔ این ترانه:
تو مدام مرا در رنج و انتظار گذاشتی.
هر بار که آزرده شدم، تو را بخشیدم و به رابطه بازگشتم.
قلبم را خسته کردی و از احساساتم سوءاستفاده شد.
آن‌قدر دوستت داشتم که در برابر اشتباهاتت کوتاه می‌آمدم.
اما از امروز تصمیم گرفته‌ام دیگر نبخشم.
دیگر اجازه نمی‌دهم عشق باعث تحقیر یا آزارم شود.
می‌خواهم از این وابستگی رها شوم، هرچند هنوز احساساتی نسبت به تو دارم.
عشق بدون احترام و وفاداری ارزشی ندارد.
زمان آن رسیده که به خودم برگردم و از این رابطه فاصله بگیرم.
«من اليوم ورايح بطلت أسامح» = «از امروز به بعد، دیگر دست از این همه بخشیدن برمی‌دارم.»
@PanevisDotCom
آرام کنار حوضی، باغچه‌ای نشسته‌ای. هیچ خطری تهدیدت نمی‌کند. گرسنه نیستی. هیچ نیازی نداری.
حال متوجه باش که هرگونه فکری زائد است. مطلقاً هر فکری.
@Panevisdotcom
موضوعات:
هوش مصنوعی، موسیقی، «خیانت» به احساسات
@PanevisDotCom